Top Stories

„ბორჯომის“ გადარჩენის რა გეგმას სთავაზობს ხელისუფლებას მამუკა ხაზარაძე

სახელმწიფო აუდიტორები საჯარო სკოლებში დისტანციური სწავლებით დაინტერესდნენ. მიზეზი მარტივია, 2020 წელს, COVID-19-ის პანდემიამ მთელი მსოფლიო სრულიად ახალი რეალობისა და  გამოწვევების წინაშე დააყენა. ბუნებრივია, ახალ რეალობას განათლების სისტემაც უნდა მორგებოდა, რის გამოც აუცილებელი გახდა სასწავლო პროცესის ვირტუალურ სივრცეში გადატანა და დისტანციური ფორმატის შემოღება. სახელმწიფო აუდიტის სამსახური დაინტერესდა, რამდენად ეფექტიანად წარიმართა საქართველოს საჯარო სკოლებში დისტანციური სწავლება. აუდიტი ჩატარდა აშშ-ის საერთაშორისო განვითარების სააგენტო - USAID-ის მხარდაჭერით, აშშ-ის მთავრობის ანგარიშვალდებულების სამსახურის - GAO-სა და აუდიტის განვითარების ცენტრის - CAE-ს ექსპერტების ჩართულობით. როგორც მოსალოდნელი იყო, აუდიტის შედეგად, ის ნაკლოვანებები და ხარვეზები გამოვლინდა, რომლებიც გავლენას ახდენდნენ სასწავლო პროცესზე დისტანციურ ფორმატში. თუმცა აუდიტორები მხოლოდ ხარვეზების გამოვლენით არ შემოფარგლულან, მათ აღმოსაფხვრელად, უწყებამ რეკომენდაციებიც გასცა.

 

ძირითადი დარღვევები

ვიდრე ძირითად დარღვევებს განვიხილავთ, შეგახსენებთ, რომ COVID-19-ის პანდემით შექმნილი ვითარების გამო, 2020 წლის 21 მარტს, საქართველოში საგანგებო მდგომარეობა გამოცხადდა. ზოგადსაგანმათლებლო დაწესებულებები დისტანციური სწავლების რეჟიმზე გადავიდნენ და საჯარო სკოლებში სასწავლო პროცესის უწყვეტობის უზრუნველსაყოფად, სამინისტრომ ასეთი გადაწყვეტილება მიიღო:

„Microsoft office 365 Teams-ში, ყველა საჯარო სკოლის კლასებისა და საგნებისთვის ვირტუალური საკლასო ოთახები შეიქმნა; Microsoft Office 365-ის მომხმარებლის პროფილი 528 327 მოსწავლისა და 52 124 მასწავლებლისთვის შეიქმნა, რისთვისაც Microsoft Teams-ის ქართულ ენაზე ადაპტირება გახდა საჭირო; სატელევიზიო სივრცეში დაიწყო პროექტი „ტელესკოლა“; რაც მთავარია, „ზოგადი განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონში, დისტანციური სწავლება განისაზღვრა, როგორც სწავლების ერთ-ერთი ფორმა, დამტკიცდა დისტანციური სწავლების წესი, განისაზღვრა მოსწავლეთა ყოველდღიური დატვირთვა და სასკოლო საათობრივი ბადე; გაფორმდა მემორანდუმი ინტერნეტის პროვაიდერ კომპანიებთან, რომლის ფარგლებშიც, მოსწავლეებსა და მასწავლებლებს მობილური ინტერნეტის სპეციალური პაკეტები შესთავაზეს; 2020 წლიდან, მასწავლებელთა ყველა ტრენინგი ტარდებოდა ონლაინ, Teams-ის გამოყენებით. 2021 წელს, ამ პლატფორმაზე, სხვადასხვა საგნობრივი და ზოგადპროფესიული მიმართულებით, 38 424-მა მასწავლებელმა, ჯამში, 69 ტრენინგ-კურსი გაიარა. პანდემიის პირველ ეტაპზე, ყველა სკოლამ სწავლება ონლაინ-რეჟიმში განახორციელა, ხოლო ამის შემდეგ, ეტაპობრივად, ქვეყანაში არსებული ეპიდემიოლოგიური მდგომარეობიდან გამომდინარე, რეგიონებისა და ქალაქების სკოლები, კონკრეტული სიტუაციიდან გამომდინარე, იხსნებოდა და იხურებოდა“, - ვკითხულობთ აუდიტის დასკვნაში.

ვნახოთ, რა დარღვევები გამოავლინეს სახელმწიფო აუდიტორებმა. დავიწყოთ იმით, რომ ქვეყნის მასშტაბით, მოსწავლეების გარკვეულ ნაწილს ხელი არ მიუწვდება დისტანციური სწავლებისთვის საჭირო რესურსებზე - კომპიუტერებსა და ინტერნეტზე. სამწუხაროდ, განათლების სამინისტრო ასეთი მოსწავლეების რაოდენობის შესახებ სრულ ინფორმაციას არ ფლობს.

„დისტანციური სწავლების განსახორციელებელ ერთ-ერთ საშუალებად, განათლების სამინისტრომ გამოიყენა პლატფორმა - Microsoft Teams-ი, რომლის ლიცენზიების შესყიდვა დაიწყო 2019 წელს. 2021 წლის 30 სექტემბრის მდგომარეობით, მოსწავლეების მიერ, ბონუს-ლიცენზიების ათვისების მაჩვენებელი დაბალი იყო და მხოლოდ 42% გახლდათ, მასწავლებლებისა და ადმინისტრაციული პერსონალის მიერ აუთვისებელი იყო ფასიანი ლიცენზიების 17.5% და 10%. ლიცენზიების ოპტიმალური რაოდენობის განსაზღვრის, გააქტიურების გეგმისა და მონიტორინგის მექანიზმების ნაკლებობის პირობებში, რესურსის არაპროდუქტიულად გამოყენების რისკები გაჩნდა“.

სახელმწიფო აუდიტორებმა გაარკვიეს, რომ 2017 წლიდან 2021 წლის ივლისის ჩათვლით, საჯარო სკოლებში დასაქმებული მასწავლებლების 42% არ იყო ჩართული საინფორმაციო ტექნოლოგიების საშუალებით განხორციელებულ ტრენინგ-მოდულებში. 2017 წლიდან, ცენტრმა დაიწყო მასწავლებელთა გადამზადება კომპიუტერული უნარების განსავითარებლად. მიუხედავად ამისა, პანდემიამდე, ინფორმაციულ ტექნოლოგიებში გადამზადებული იყო 15 000 პედაგოგი, რაც მასწავლებელთა 27%-ია.

„დისტანციური სწავლების ერთ-ერთ ფორმად, საგანმანათლებლო პროექტი „ტელესკოლა“ გამოიყენეს, რომელიც სკოლის მოსწავლეებისთვის, ეროვნული სასწავლო გეგმით განსაზღვრული სტანდარტისა და პროგრამის მიხედვით, ტელე-გაკვეთილების ჩატარებას ითვალისწინებს. თუმცა, უნდა აღინიშნოს, რომ „ტელესკოლის“ გაკვეთილები სრულად არ ფარავს ეროვნული სასწავლო გეგმით განსაზღვრულ ყველა სავალდებულო საგანს. შესაბამისად, ის მოსწავლეები, რომლებიც მხოლოდ „ტელესკოლით“ იღებენ განათლებას, კონკრეტულ საგნებში, შესაძლოა, საგაკვეთილო პროცესის მიღმა დარჩნენ. ამავე პროექტი ფარგლებში, რეგიონების მიხედვით, იმ მოსწავლეთა რაოდენობას აღრიცხავენ, რომლებიც მხოლოდ „ტელესკოლით“ იღებენ განათლებას, თუმცა პროექტის განმახორციელებელი უწყებები არ ფლობენ სრულ და უახლეს ინფორმაციას „ტელესკოლის“ ნახვადობის სტატისტიკის შესახებ, სხვადასხვა პარამეტრის გათვალისწინებით, რაც აფერხებს პროგრამის შეფასებისა და მონიტორინგის პროცესს“, - აღნიშნულია აუდიტის დასკვნაში.

სახელმწიფო მაკონტროლებლების მტკიცებით, განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს არ აქვს შემუშავებული სამოქმედო გეგმა, რომლითაც საგანგებო მდგომარეობის დროს განსახორციელებელი ღონისძიებები განისაზღვრება, რათა გაუთვალისწინებელმა მოვლენებმა, მომავალში, ნაკლები ზიანი მიაყენოს განათლების სისტემას. ამასთან, არ არის დანერგილი პროცესი, რომელიც უზრუნველყოფს პანდემიის გრძელვადიანი ეფექტებისა და დისტანციური სწავლების შედეგების პოტენციური გავლენის შეფასებას განათლების სისტემაზე. სახელმწიფო აუდიტორებმა ისიც გაარკვიეს, რომ პანდემიის მოკლევადიანი ეფექტები ნეგატიურად აისახა მოსწავლეთა შედეგებზე და ყოველივე ეს, მიუთითებს, რომ საგანგებო გეგმის შემუშავება აუცილებელია.

„საქართველოს მაღალმთიან რეგიონებსა და ბარის შორეულ სოფლებში, მასწავლებელთა დეფიციტის აღმოფხვრის მიზნით, ხორციელდება პროგრამა „ასწავლე საქართველოსთვის“ და ქვეპროგრამა - „დისტანციური სწავლება“,  რომლებიც სათანადოდ ვერ უზრუნველყოფენ არსებული დეფიციტის შევსებას. ცენტრის ინფორმაციით, 2018-2021 წლებში, სხვადასხვა მიზეზით, 309 ერთეული მასწავლებლის ვაკანსია ვერ შეივსო. მეტიც, არსებობს რისკი, რომ ამ დეფიციტის გავლენით, 2018-2021 წლებში, სხვადასხვა სასწავლო წელს, რომელიმე საგანში, სათანადო განათლება, ჯამში, დაახლოებით, 15 000-მა მოსწავლემ ვერ მიიღო“.

სახელმწიფო აუდიტორების მტკციცებით, „ასწავლე საქართველოსთვის“ და „დისტანციური სწავლება“ ემსახურება საერთო მიზანს - აღმოფხვრას მასწავლებელთა დეფიციტი მაღალმთიან რეგიონებში, თუმცა სწავლების წარმართვის ფორმა განსხვავებულია. ზოგადად, „დისტანციური სწავლების“ ქვეპროგრამის განხორციელება, დაახლოებით, ოთხჯერ უფრო ნაკლები ფინანსური რესურსითაა შესაძლებელი და უფრო მეტი დეფიციტური კადრის მოძიებაც შეუძლია, რაც მოსწავლეებისთვის განათლების ხელმისაწვდომობას გაზრდის იმ შემთხვევებში, როდესაც რეგიონებში, კვალიფიციური კადრის მივლინება შეუძლებელია.

 

რეკომენდაციები

მას შემდეგ, რაც სახელმწიფო აუდიტორებმა საჯარო სკოლებში დისტანციურ სწავლებაში არსებული ხარვეზები და ნაკლოვანებები გამოავლინეს, მათ აღმოსაფხვრელად, შესაბამისი რეკომენდაციებიც გასცეს.

რეკომენდაცია განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროსთვის - დისტანციური სწავლების სათანადოდ წარმართვისთვის, სამინისტრომ უნდა უზრუნველყოს იმ მოსწავლეების იდენტიფიცირება, რომელთაც ხელი არ მიუწვდებათ კომპიუტერსა და ინტერნეტზე. სანდო ინფორმაციის არსებობის პირობებში, უწყებამ უნდა განსაზღვროს მოწყვლადი ჯგუფებისთვის დისტანციურ სწავლებაზე ხელმისაწვდომობის გზები.

რეკომენდაცია განათლების მართვის საინფორმაციო სისტემისთვის - რესურსების პროდუქტიულად გამოყენების მიზნით, ლიცენზიები უნდა შეისყიდოს საჭიროების შეფასების საფუძველზე. მასწავლებლების/ადმინისტრაციული პერსონალისა და მოსწავლეების მიხედვით, ათვისების საპროგნოზო მაჩვენებლებზე დაყრდნობით, უნდა შემუშავდეს შესყიდული ლიცენზიების გააქტიურების გეგმა/გრაფიკი და შესაბამისად, მისი შესრულების უწყვეტი მონიტორინგი განხორციელდეს.

რეკომენდაცია სსიპ „მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების ეროვნული ცენტრისთვის“ - მოსწავლეებისთვის ზოგადი განათლების შეუფერხებლად მიწოდებისა და დისტანციური სწავლების სათანადოდ განხორციელების მიზნით, უნდა შეფასდეს მასწავლებელთა სპეციფიკური საჭიროებები საინფორმაციო/კომპიუტერული ტექნოლოგიების სხვადასხვა უნარებში და მხოლოდ კონკრეტული მიმართულებების მიხედვით უნდა გადამზადდნენ.

რეკომენდაცია განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროსთვის - უწყებამ უნდა მოიპოვოს ინფორმაცია პროექტ „ტელესკოლის“ აუდიტორიის შესახებ, გააანალიზოს სტატისტიკური მონაცემები რელევანტური პარამეტრების მიხედვით და შეაფასოს მიზნის მიღწევის მაჩვენებლები. პროექტის გაგრძელების შემთხვევაში, ეროვნული სასწავლო გეგმით განსაზღვრული საგნები სრულად უნდა მოიცვას.

გარდა ამისა, განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრომ, გაუთვალისწინებელი მოვლენების ზეგავლენის შემცირებისა და სისტემის სათანადოდ მზადყოფნის უზრუნველყოფის მიზნით, საგანგებო გეგმა უნდა შეიმუშაოს, რომლითაც განისაზღვრება ის ღონისძიებები და მათზე პასუხისმგებელი შესაბამისი უწყებები, რომლებიც უზრუნველყოფენ ზოგადი განათლების უწყვეტობასა და მდგრადობას. ამასთან, პროგნოზისა და ანალიზის საფუძველზე, უნდა შეფასდეს დისტანციური სწავლების შედეგები, მოსალოდნელი გავლენა და დაიგეგმოს შესაბამისი ღონისძიებები.

რეკომენდაცია ცენტრსა და სამინისტროს - ყველა მოსწავლის ზოგადი განათლებით სათანადოდ უზრუნველყოფისა და რესურსების პროდუქტიული გამოყენების მიზნით, სისტემის სხვადასხვა ერთეულის  კოორდინაციის საფუძველზე, იდენტიფიცირებულ უნდა იქნეს ყველა ის სკოლა და საგანი, სადაც არ არის პედაგოგი ან კვალიფიციური კადრის დეფიციტია. იმ პირობებში, როდესაც არ არის მივლინებული მასწავლებელი, ასეთ საგნებში, სათანადო პირობების უზრუნველყოფით, დისტანციური სწავლება უნდა განხორციელდეს.

ვერსიააგრძელებს შიდა ქართლის ერთ-ერთ სოფელში მომხდარი საზარელი დანაშაულის ფაქტის გამოძიებას - შეგახსენებთ, რომ 13 წლის გოგონა 53 წლის პაპას გაუპატიურებაში ადანაშაულებს და ჩვენებაში აცხადებს, მამის მამა მასზე სისტემატურად ძალადობდა. „ვერსიამამ საქმეზე ჟურნალისტური გამოძიების ფარგლებში არაერთი სტატია მოამზადა და კვლავ ვაგრძელებთ ამ სკანდალური ამბის გამოძიებას. შეგახსენებთ, რომ აღნიშნული საქმის განხილვა სასამართლოში უკვე რამდენიმე თვეა, გრძელდება. იმის გასარკვევად, თუ რა სიახლე გამოიკვეთა საქმეში, „ვერსია“ სავარაუდო დაზარალებული მამას დაუკავშირდა. გთავაზობთ ექსკლუზიურ ინტერვიუს:

მამა აცხადებს, რომ მოზარდი, რომელიც ბაბუას გაუპატიურებაში ადანაშაულებს, სასამართლო სხდომაზე გამოსაკითხად პირველად დაესწრო:

 „დავიწყოთ იქიდან, რომ სასამართლო სხდომაზე მოიყვანეს ბავშვი დასაკითხად. დაკითხეს ჩემი ორი შვილი და ჩემი ყოფილი მეუღლე, დაკითხვაზე ისე იყვნენ „დატრენინგებულები“, რომ ფაქტობრივად, პროკურორის სიტყვებს იმეორებდნენ. ჩემი შვილი, რომელიც აქამდე შემხვდა და მეუბნებოდა, რომ თითიც არ ჰქონდა დაკარებული, ახლა ამბობს, არ ვიცოდი მაშინ და ეგრე არ მითქვამსო.

 როდესაც ექსპერტიზა ჩაუტარდა, მაშინ შევხვდი და მითხრა ყველაფერი. ვკითხე, მამა, რა მოხდა ექსპერტიზაზე -მეთქი, მომერიდა, პირდაპირ მეკითხა, იყო თუ არა გაუპატიურებული, მაგრამ თვითონვე მითხრა მაშინ, არა, მამა, ქალიშვილი ვარო, თითიც არ მაქვს დაკარებულიო, სიტყვა-სიტყვით ასე მითხრა. 

ბოლო სასამართლოზე კი სხვა ჩვენება მისცა და ამბობს, არ ვიცი, ვარ თუ არა გაუპატიურებულიო. ჩემი მეორე შვილი ამბობს, რომ ერთხელ დავინახე, ცრემლიანი გამოვიდა ჩემს ოთახშიო, თუმცა, არ ამბობს, რომ ბაბუამ ზემოქმედება მოახდინა. ბავშვი (სავარაუდო დაზარალებული/რედ) ამბობს, წინააღმდეგობას ვუწვედიო, აქამდე არც ერთ ჩვენაბაში არ უთქვამს მსგავსი რამ. როდესაც მიმყავდა, არასდროს გაუპროტესტებია ბაბუასთან მისვლა. ყოფილა შემთხვევა, რომ მეორე შვილი, ტყუპისცალი, არ წამოსულა და ეს ყოველთვის მოდიოდა, ანუ ამით იმის თქმა მინდა, რომ პროტესტი არასდროს გამოუხატავს და მოწყენა არასდროს შემინიშნავს. ბავშვის ექსპერტიზის დასკვნა მოწმობს, რომ თითი არ აქვს დაკარებული.

 ყველაზე სასაცილო ის არის, რომ დედამისს ჰკითხეს, ეს ამბავი რომ გაიგო, ორი დღე რამ გააჩერა? იმ წუთშივე რატომ არ დარეკა პოლიციაში? - ამაზე ამბობს, რომ შოკში იყო. ამდენი დღე დასჭირდა შოკიდან გამოსასვლელად და თურმე, ბავშვისგან აიღო ნებართვა, ჰკითხა, ეჩივლა თუ არა ბაბუასთვის, რომელიც მას თურმე აუპატიურებდა. ანუ ბავშვს რომ უარი ეთქვა, არ იცის თურმე, როგორ მოიქცეოდა! ეს ხომ საშინელებაა?! 13 წლის ბავშვისგან აიღო ნებართვა და ფიქრობდა ეჩივლა თუ არა! თუ მართლა გააუპატიურა ბავშვი... „თუ“-ს იმიტომ ვამბობ, რომ ნამდვილად კითხვის ნიშნის ქვეშ ვაყენებ, რადგან რა ჩვენებაც არის, წერტილ-მძიმით გადაკოპირებულია. ამ საქმეში ძალიან ბევრი ტყუილია და რა შეიძლება, ახლა დავიჯერო?! პროკურორი ცდილობდა, ადვოკატს ბავშვისთვის კითხვა არ დაესვა და ამ ბავშვს სიმართლე არ ეთქვა. იმიტომ, რომ ყველა და არა მარტო ბავშვი, „დატრენინგებული“ ჰყავდათ. თუნდაც მასწავლებელი, რომელიც აქამდე სხვა რამეს ამბობდა, ახლა სხვა რამეს ამბობს. ეს მასწავლებელი აქამდე სად იყო? რატომ შეცვალა ჩვენება?! მე აუცილებლად ვუჩივლებ ამ მასწავლებელს. ასეთი ადამიანი არ უნდა იყოს ბავშვებთან.“

მოზარდის მამა განმარტავს, რომ ოჯახი ბრალდებულის თავდებით გამოშვებას ითხოვდა:

„ჩვენ გვინდოდა, თავდებით გამოეშვათ მამაჩემი, სანამ სასამართლოში განხილვის პროცესი დამთავრდებოდა, მაგრამ გვითხრეს, შეიძლება გამოძიებაზე ზემოქმედება მოახდინოსო, მაგრამ საქმეში წერია, რომ მამაჩემი წინააღმდეგობის გარეშე გაჰყვა დაკავების დროს პოლიციელებს.“

 მოზარდის მამა აცხადებს, რომ ყოფილ მეუღლესთან და შვილებთან არანაირი კომუნიკაცია არ ჰქონია სასამართლოზე:

 „შვილები ისე შემოვიდნენ სასამართლოზე, ზედ არ შემომხედეს, იმდენად არიან „დატრენინგებულები“, იმდენად შეაზიზღეს ჩემი თავი, მე ხომ მათთვის არაფერი დამიშავებია?! ერთ-ერთი ყველაზე უცნაური დეტალი ის არის, რომ თურმე დედამ ჩემი ადვოკატისგან გაიგო, რომ ბავშვი გაუპატიურებული არ არის. თვეების მერე გაიგო, მანამდე არც კი დაინტერესებულა, არც პროკურატურაში, არც პოლიციაში, რომ ეკითხა ექსპერტიზის პასუხი თავის შვილზე, იყო თუ არა გაუპატიურებული. მე იქვე ვკითხე, რა თმქა უნდა, მაინტერესებდა ჩემი შვილის ამბავი, მე იქვე გავიგე ბავშვის პასუხი და ეს ქალბატონი აცხადებს, რომ თვეების მერე არც კი მოუკითხავს, ბავშვი იყო თუ არა გაუპატიურებული. ჩემი ადვოკატისგან ერთ-ერთი ტელევიზიით გაიგო თურმე, რომ ბავშვი არ იყო გაუპატიურებული... მიზეზად კი აცხადებს, რომ, როდესაც პროკურატურა ჩათვლიდა საჭიროდ, მაშინ გაიგებდა, დაელოდა, ამას თვითონ აცხადებს დაკითხვის დროს!  ეს ხომ დედა არ არის, ამას დედობის უფლება საერთოდ უნდა ჩამოერთვას...!“

 

ავტორი-სალომე ნოზაძე

 ავტორი: თათია გოჩაძე

საქართველოს მესამე პრეზიდენტის ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ სახალხო დამცველის ბრძანებით შექმნილმა ექსპერტთა ჯგუფმა 27 აპრილს დასკვნა გამოაქვეყნა, სადაც აღნიშნულია, რომ ბოლო ვიზიტთან (11.01.2022) შედარებით, პაციენტის მდგომარეობა დამატებით მნიშვნელოვნადაა გაუარესებული:

საკვების მიღების შემცირება (იღებს დღე-ღამეში საჭირო კალორიებზე გაცილებით ნაკლებს, დღიური დოზის 1/4-1/3-მდე,[8] 8 კგ. წონის კარგვით 1 თვეში) და შერჩევითად ცილოვან პროდუქტებზე უარის თქმა - აუტანლობის მიზეზით; ცილოვანი შიმშილის ფონზე განვითარებული გამოხატული და მნიშვნელოვანი კუნთების განლევა და სისუსტე; ცხოვრების ხარისხისა და ფუნქციონერების ეფექტურობის მნიშვნელოვანი დაქვეითება“.  

მიხეილ სააკაშვილის საზღვარგარეთ სამკურნალოდ გადაყვანას ითხოვს მისი ოჯახი, ერთიან ნაციონალურ მოძრაობაში კი საპროტესტო აქციებს აანონსებენ. კულუარული ინფორმაციით, პარტიაში სამოქმედო გეგმასთან დაკავშირებით დიდი აზრთა დაპირისპირებაა, რასაც, გარკვეულწილად, ბოლო დროს პარტიის ცალკეული წარმომადგენლების მხრიდან თვითკრიტიკული გამოსვლებიც ადასტურებს. მიხეილ სააკაშვილის საქმესთან დაკავშირებით „ვერსია“ ენმ-ის ერთ-ერთ ლიდერს, გიორგი ჩალაძეს, ესაუბრა: 

_ ბატონო გიორგი, ბოლო დროს მედიასთან რატომ აღარ ჩანხართ?

_ ახლა გახლავართ სტრასბურგში, მე და ქალბატონი გიული (ალასანია/რედ) შეხვედრებს ვმართავთ ევროპარლამენტარებთან. არ ვიცი, ვინ ვერ დამინახა, მაგრამ აქ მნიშვნელოვანი არაფერია, გარდა სააკაშვილისა. ვხვდებით ევროპარლამენტარებსა და ევროპის ინსიტიტუტების წარმომადგენლებს, შესაბამისად, ვაკეთებ ამ საქმეს.

_ მათ ესაუბრებით სააკაშვილის საქმესთან დაკავშირებით?

_ დიახ, რა თქმა უნდა. ერთადერთი საქმე, რომელზეც შეიძლება, ვინმე მუშაობდეს, არის მიშა სააკაშვილის ჯანმრთელობა.

_ მისი ჯანმრთელობის მდგომარების შესახებ თქვენ რა ინფორმაცია გაქვთ?

_ საქართველოში საუკეთესო ექიმებმა არაერთ კონსილიუმში ერთხმად თქვეს, რომ ის არის სასიცოცხლო რისკის ქვეშ. დასკვნებში წერია, რომ მას სასწრაფოდ სჭირდება ჯანმრთელობის უფლების უზრუნველყოფა, რადგან ძალიან მძიმე, კრიტიკულ მდგომარეობაშია. რამდენი დღე, საათი თუ კვირა გვაქვს დარჩენილი, ეს არავინ იცის. სირცხვილია, სიკვდილმისჯილი არ არის მიშა სააკაშვილი!

_ ითხოვთ, რომ სამკურნალოდ ევროპის რომელიმე საავადმყოფოში გადაიყვანონ, ხომ?

_ ჩემი კი არა, ეს საზოგადოების, მთელი მსოფლიოს ზუსტად იგივე დონის მოთხოვნაა, რომ რუსეთმა უნდა შეწყვიტოს ბავშვების ხოცვა. ასევე, მიშა სააკაშვილი უზრუნველყოფილი უნდა იქნას ჯანმრთელობის დაცვით. სირცხვილია, რომ ამ ელემენტარულს ვითხოვთ, სამწუხაროდ, აფრიკაში არ ხდება ის, რაც საქართველოში ხდება დღეს.

_ თქვენს პარტიაში აქციებს აანონსებენ, თქვენ ემხრობით მოქმედების ამ გეგმას?

_ მე არ ვიცი, რა გეგმებზეა საუბარი, რადგან სხვა უფრო მნიშვნელოვანი საქმით ვიყავი ამ დღეებში დაკავებული და არ მქონია ინტენსიური კომუნიკაცია, ამიტომ პარტიის სხვა წარმომადგენლებს ჰკითხეთ უფრო დეტალური ინფორმაციისთვის. სიმართლე გითხრათ, დაგვიანებული მგონია რეაქცია. ჩემი აზრით, 14 ოქტომბრის აქცია არ უნდა დაშლილიყო და რა დაკვეთაც იყო საზოგადოებაში, ასე არ უნდა დასრულებულიყო - ესაა ჩემი პოზიცია. მგონია, რომ დაგვიანებულია და ყველაფერი უნდა გაკეთდეს ყველგან, არამარტო ნაციონალურ მოძრაობაში, რადგან მიშა სააკაშვილი არავის კუთვნილება არ არის, ის საქართველოს მესამე პრეზიდენტია. ყველა უნდა გაინძრეს და გააკეთოს მაქსიმუმი. დაგვიანებული განძრევა სჯობს საერთოდ არგანძრევას, მაგრამ რაც უფრო მალე ვიზამთ, მითუკეთესი.

_ დაგვიანებაში რას გულისხმობთ? ეს თქვენს პარტიაში აზრთა დაპირისპირებაზე მიუთითებს, მოქმედების გეგმასთან დაკავშირებით?

_ პარტიაში კი არა, საზოგადოება უნდა ჩამოყალიბდეს. საზოგადოება გველის ნაკბენივითაა გაშეშებული და აუცილებლად უნდა გაიღვიძოს! ეს არის რუსული დაკვეთა, ზუსტად ესაა „ვორონცოვის პოლიტიკის“ შედეგი.

_ გასაგებია, მაგრამ მნიშვნელოვანია, როგორ იქცევა ასეთ ვითარებაში ოპოზიცია და მითუმეტეს თქვენი პარტია, რომელიც ყველაზე მრავალამომრჩევლიანი ოპოზიციური ძალაა. სხვათაშორის, უკვე თვითკრიტიკასაც ვისმენთ და  თქვენი პოზიციაც მაინტერესებს - გაქვთ რაიმე პრეტენზია თქვენი პარტიის ლიდერშიფის მიმართ? იქნებ, განმარტოთ, დაგვიანებაში მაინც რას გულისხმობთ?

_ შიდა საუბრების გამოტანა სწორი არ მგონია და ყურადღება არ უნდა გადავიდეს არაფერზე მიშა სააკაშვილის ჯანმრთელობიდან. როცა სააკაშვილის ჯანმრთელობა მინიმალური სტანდარტით მაინც დაცული იქნება, ყველა კითხვას გაეცემა პასუხი პარტიაში. მენეჯერი არის პასუხისმგებელი ყველაფერზე. ჩემი კომპანია თუ მიდის წაგებაზე, მენეჯერია პასუხისმგებელი. შესაბამისად, მიშა სააკაშვილის ჯანმრთელობის საკითხი რომ მოიხსნება, შემდეგ ყველაფერი გაირკვევა.

_ წეღან გკითხეთ - ბოლო დროს მედიასთან აღარ აქტიურობთ-მეთქი, ხომ არ არის ამის მიზეზი თქვენი განაწყენება პარტიის ლიდერშიფის მიმართ?

_ არა, ეს ბავშვური დამოკიდებულებაა, ამ საუბარში არ მინდა შემოსვლა. მე, ქალბატონი გიული და კიდევ რამდენიმე ადამიანი მუდმივად დავდივართ და ვხვდებით უცხოეთში სახელმწიფო მეთაურებს, უმაღლესი თანამდებობის პირებს, საერთაშორისო დიპლომატიის კორპუსის წევრებს. მიმაჩნია, რომ საქართველოში საკმარისზე მეტნი არიან ისინი, ვისაც შეუძლიათ, ადგილობრივი რესურსი გამოიყენონ, ჩემი რესურსი კი საერთაშორისო საზოგადოებასთან უფრო სწორი გამოსაყენებელია. ამიტომ მე და ქალბატონი გიული ამას ვაკეთებთ.

_ როდესაც მენეჯერის პასუხისმგებლობაზე საუბრობთ, ვის გულისხმობთ - პარტიის თავმჯდომარეს, მდივანს...?

_ ეს ჩვეულებრივი შედარებაა. მაგალითად, მიშას ცუდად ყოფნაზე ვინ არის პასუხისმგებელი? - ციხის ადმინისტრაცია, იუსტიციის მინისტრი, პარლამენტარები... ამას ვგულისხმობ. გირჩევთ, დაურეკეთ დავით სერგეენკოს, ისაა ექიმი და ჰკითხეთ - მოაწერს თუ არა, გავრცელებული ინფორმაციის მიხედვით, ამგვარი პაციენტის მკურნალობაზე ხელს საქართველოში? ციხის ექიმის, ნანა მიქავას, ადგილზე ის იღებს თუ არა პასუხისმგებლობას მსგავს პაციენტზე?! თუ ვინმეს შერჩა საღი აზრი... სერგეენკო ექიმია და კარგად იცის სამედიცინო პასუხისმგებლობა... რაც შეეხება პარტიას, ყველა პარტიაშია თავისი ზარქუა, შესაბამისად, ჩვენც ჩვენი „ზარქუა“ გვყავს პარტიაში - ეს მენეჯერთან დაკავშირებულ კითხვაზე...

_ და კონკრეტულად ვის გულისხმობთ?

_ „ზარქუა“ ყველა პარტიას ჰყავს.

_ მოკლედ, არ ასახელებთ კონკრეტულ პირს?

_ მიშა არის ახლა მთავარი და არ მინდა, ყურადღება სხვა რამეზე გადავიდეს.

_ კეთილი, თუმცა სახელისუფლებო გუნდის მხრიდან გვესმის შეფასება, რომ სააკაშვილმა უნდა მიიღოს ცილა, რათა არ იყოს ცუდად. შესაძლებელია, რომ მას კვების რაციონიდან ცილის ამოღების გამო, შექმნოდა ეს პრობლემა?

_ არა, ეს რეგვენის ნათქვამია და საერთოდ ვისზე ვლაპარაკობთ? რა სახელისუფლებო გუნდი? - არანაირი სახელისუფლებო გუნდი არ არსებობს. არის ერთი კაცის თითების თეატრი, სადაც თოჯინა არაფერს ნიშნავს, მთავარია, ვის თითზე ჩამოეცმევა. შესაბამისად, იმას იტყვიან და იმ მოქმედებას განახორციელებენ, ვის თითზეც იქნებიან. ამიტომ რას ამბობენ, არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს, გადაწყვეტილება უნდა მიიღოს ივანიშვილმა და ივანიშვილს ელაპარაკება მხოლოდ სერგეენკო. მიშა დიეტაზე არ არის, მას უნდა ჭამა და ვერ ჭამს!

_ რომ უნდა და ვერ ჭამს, ამას რა განაპირობებს - სტრესული მდგომარეობა?

_ არა, ამას განაპირობებს დასკვნა, რომელიც დაწერილია რამდენიმე კომისიის მიერ. ამას განაპირობებს ის, რომ სახალხო დამცველის 5-ჯერ შესული კომისიის არც ერთი რეკომენდაცია არ არის გათვალისწინებული. სახალხო დამცველის რეკომენდაციები უგულებელყოფილია და ამას განაპირობებს „ქართული ოცნების“ დანაშაულებრივი ქმედება.

_ ბატონო გიორგი, ამბობთ, მიხეილ სააკაშვილის ჯანმრთელობის მდგომარეობის მოგვარების შემდეგ პარტიაში ყველაფერი გაირკვევაო - რას გულისხმობთ?

_ კარგად მესმის, ყველას აინტერესებს, პარტიაში რაიმე ხომ არ ხდება. არა, არაფერი ხდება - ერთადერთი დღისწესრიგი არის მიშა სააკაშვილის ჯანმრთელობა. თუ ვინმეს სხვა დღისწესრიგი აქვს, შეუძლია, დამოუკიდებელი პოლიტიკური აქტივებით განახორციელოს ის!

_ სააკაშვილის გათავისუფლების თქვენეული ხედვა როგორია?

_ ჩემეული ხედვაა პუტინის დამარცხება და საქართველოს დეოლიგარქიზაცია და მიშას თავისუფლება პირდაპირ უდრის საქართველოს თავისუფლებას. მიშა არის სიმბოლო იმ წინააღმდეგობისა, რომელიც უნდა გაწიოს საქართველომ და აქ არ არის კულტებზე საუბარი. ეს არის „ქართული ოცნების“ და რუსული ნარატივი, რომ მოხდეს ვინმეს გაკულტება. მიშა არ არის გაკულტების მსხვერპლი, არ არის აკვიატება, მიშა განასახიერებს ადამიანს, რომელიც წინ აღუდგა რუსულ ოცნებას. მიშამ აჩვენა მაგალითი ჯერ 2003 წელს, როგორ უნდა გამოაცალო რუსეთს ხელიდან ბერკეტები და შემდეგ ახლა ყველა სპეკულაციას დაუსვა წერტილი და ჩამოვიდა. სამწუხაროდ, რუსეთის „ნამესტნიკების“ დრო დამთავრდა, მაგრამ მე-19 საუკუნის „ვორონცოვის პოლიტიკა“ ძალიან წარმატებულია საქართველოში და ამას უნდა ვებრძოლოთ ყველამ ერთად.

_ როგორ უნდა ებრძოლოთ? სწორედ სამოქმედო გეგმასთან დაკავშირებითაა აზრთა დაპირისპირება ენმ-ში, როგორც ვხედავთ...

_ არ ვიცი, მე არავისთან სადავო და გასაყოფი არაფერი მაქვს. მე არც პარლამენტის წევრი ვარ და არც სიებში ჩაჯდომა მინდა. ჩემი ამოცანაა, ჩემი მეგობრის, საპატივსაცემო ადამიანის, მიშა სააკაშვილის ჯანმრთელობის სტანდარტის მინიმალური უზრუნველყოფა და თავისუფლების მიღწევა, ამისთვის ვიყენებ ჩემს რესურსს. ჩამოსული ვარ, ვხვდები ქვეყნების პირველ პირებს და შედეგებსაც ვნახავთ.   

 

საქართველოში ახალი ქართული „პატრიოტ ტაქსი“ გამოჩნდა, საიდანაც შემოსული თანხის გარკვეული ნაწილით დაეხმარებიან  როგორც ოკუპირებულ ხაზთან მცხოვრებ ადამიანებს, ასევე გაჭირვებულ ბავშვებსა და მოხუცებს. ანტისაოკუპაციო მოძრაობა „ძალა ერთობაშია“-მ რამდენიმე წლის წინ განახორციელა სოციალური პროექტი, რომელსაც ერქვა "ანტისაოკუპაციო ტაქსი". „პატრიოტ ტაქსი“ კი ამ იდეის გაგრძელებაა. „ვერსია“ „პატრიოტ ტაქსის“ ერთ-ერთ თანამფლობელ ლევან გაგუნაშვილს ესაუბრა:

_ ბატონო ლევან, როგორ დაიბადა „პატრიოტ ტაქსის“ შექმნის იდეა?

_ ტაქსის სფეროში დიდი ხანია, ვმუშაობ. მეგობრებმა გააკეთეს „ანტისაოკუპაციო ტაქსი“, პატრიოტები არიან და ზუსტად აქედან წამოვიდა იდეა, გამეკეთებინა საქართველოში პირველი ქათული ტაქსი.

_ „პატრიოტ ტაქსი“ აგრძელებს „ანტისაოკუპაციო ტაქსის“ იდეას, რომელიც შემოსული თანხით ეხმარებოდა ოკუპაციის ხაზთან მცხოვრებ ადამიანებს, რას გულისხმობთ დახმარებაში?

_ ეს კომპანია ახალია და ჯერჯერობით, ეს საკითხი არ დაგვიწყია, მაგრამ გეგმაში, რა თქმა უნდა, გვაქვს. არა მარტო ოკუპირებულ ხაზთან მცხოვრები გაჭირვებული ადამიანების დახმარებას ვგეგმავთ, არამედ მზრუნველობამოკლებული, გაჭირვებული ბავშვებისაც, რომლებსაც საჭმელიც კი არ აქვთ... ასევე მოხუცების, რომლებსაც დახმარება სჭირდებათ. შეძლებისდაგვარად გვინდა, ყველას დავეხმაროთ და ხელი გავუწოდოთ.

_ დღევანდელი სიტუაციიდან გამომდინარე, ხომ არ გეგმავთ უკრაინელი ლტოლვილების დახმარებასაც?

_ დიახ, ზუსტად ამის თქმაც მინდოდა. ჩვენ მთავარია, დავიწყოთ და უკრიანელ ხალხსაც ხელი შევუწყოთ. ხომ იცით, ლუკმას უყოფს მშიერიო - რაც შეგვეძლება, ყველას გავუწევთ დახმარებას. ტაქსი მხოლოდ დამფუძნებლების არ არის, ეს არის საქართველოსი, ქართველი ხალხის და ყველამ უნდა გავითავისოთ, რომ ეს არის ჩვენი, ჩვენ გვეკუთვნის. აქვე აღსანიშნავია, რომ კონფიდენციალურობაში ნათლად წერია, ჩვენი მოსახლეობის პირადი ინფორმაცია, საბანკო მონაცემები რჩება საქართველოში და დაცულია მაქსიმალურად.

_ ბატონო ლევან, თქვენი ტაქსი მხოლოდ თბილისში მოემსახურება მოქალაქეებს თუ რეგიონებშიც?

_ აპლიკაციის დახვეწას ველოდებით, ყოველდღე რაღაც იცვლება ან რაღაცას ვამატებთ და შემდგომში გვინდა, რომ ყველა ქალაქში შევიდეთ, სადაც ტაქსი დადის. ყველას ექნება იმის უფლება, რომ ისარგებლოს „პატრიოტ ტაქსით“.

_ 24 საათი მოემსახურებით საზოგადოებას?

_ თვითონ აპლიკაციაა 24/7-ზე, საოპერატორო 24 საათიანი ჯერჯერობით არ გვაქვს გათვლილი, რადგან საკმაოდ დიდი ფინანსები სჭირდება.

_ ნებისმიერ ადამიანს აქვს შესაძლებლობა, თქვენთან დასაქმდეს?

_ ნებისმიერ ადამიანს აქვს შესაძლებლობა, დაიწყოს ჩვენთან მუშაობა და აპლიკაციაში არის ასევე ქალის ხაზი. ქალბატონებს გავუკეთე საჩუქარი და აპლიკაციაში დავამატებინე ერთ-ერთი ფუნქცია -  ბავშვის გაყოლება თუ მოუნდებათ, შეეძლებათ, ქალი მძღოლი გამოიძახონ, უფრო დაცულად თუ იგრძნობენ თავს.

_ და ბოლოს, როდიდან შეძლებენ მოქალაქეები „პატრიოტ ტაქსით“ სარგებლობას?

_ უკვე შეიძლება, რამდენიმე მანქანა უკვე დადის, მაგრამ სისტემატიურად და მასშტაბურად აპრილის ბოლოდან აუცილებლად დავიწყებთ მუშაობას. 

 ავტორი: ანი სარდლიშვილი

ავტორი: თათია გოჩაძე

40 დღეზე მეტია, უკრაინაში ომია. პუტინის რუსეთის მიერ უკრაინელი ხალხის გენოციდის ფაქტებმა შეძრა მსოფლიო. არადა, ის, რასაც დღეს უკრაინაში ვხედავთ, წლების წინ, საქართველომ გადაიტანა. 1989 წლის 9 აპრილს რუსეთის იმპერიალიზმი ალესილი ნიჩბებითა და ტანკებით გაუსწორდა დამოუკიდებლობისთვის მებრძოლ, გულანთებულ ახალგაზრდებს რუსთაველის გამზირზე. 1991 წლის 9 აპრილს გამოცხადებული დამოუკიდებლობა კი საქართველოს ძალიან ძვირად დაუჯდა... შემდეგ იყო სახელმწიფო გადატრიალება... ზვიად გამსახურდიას დევნილობა, მისი მოულოდნელი გარდაცვალება... აფხაზეთის ომი და სოხუმის დაკარგვის მოუშუშებელი ტკივილი... 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს სასიტიკი ომი, სამაჩაბლოსა და აფხაზეთში, რასაც საქართველოს ტერიტორიების 20%-ის ოკუპაცია მოჰყვა. უკრაინაში დღეს მიმდინარე ომი საქართველოს ისტორიის ამ ეტაპის კოშმარული იმპერიალისტური პოლიტიკის გაგრძელებაა... რა პარალელი შეგვიძლია, გავავლოთ 1989 წლის 9 აპრილს დაწყებული მოვლენებიდან რუსეთ-უკრაინის დღევანდელ ომამდე? – ამ და სხვა საკითხებზე „ვერსია“ კონსერვატიული პარტიის თავმჯდომარეს, ზვიად ძიძიგურს ესაუბრა:

-ერთი დასკვნის გამოტანა შეგვიძლია - რუსეთის იმპერიული ამბიციები და სურვილი, ებატონა მსოფლიოს დიდ ნაწილზე, არსად გამქრალა. სანამ საქართველოში 9 აპრილის მოვლენები მოხდებოდა, იყო 1956 წელი ბუდაპეშტში, როცა უნგრელები ითხოვდნენ მეტ თავისუფლებას და რუსებმა ტანკებით ჩაახშეს პროტესტი. ასე მოხდა პრაღაშიც... 1989 წლის 9 აპრილი იყო საქართველოს სამაგალითოდ დასჯის სურვილი თავისუფლების შესახებ გაკეთებული განცხადებების გამო. ეს იყო პირდაპირი მესიჯი იმ მოძრაობის საწინააღმდეგოდ, რომელიც დამოუკიდებლობას ითხოვდა და აქაც გამოიყენეს სამხედრო ძალა ყველაზე სასტიკი ფორმით - ნიჩბებით დაჩეხეს ჩვენი ახალგაზრდები. მიუხედავად იმისა, რომ დიდი პროტესტი იყო საბჭოთა კავშირის მიმართ მოწინავე საზოგადოებასა და მთელი მსოფლიოს მხრიდან, ამას რუსეთისთვის ხელი არ შეუშლია, იგივე გაეკეთებინა რამდენიმე თვის შემდეგ ბაქოში, სადაც 200-ზე მეტი ადამიანი დახოცეს. დღეს რაც ხდება უკრაინაში, ესეც არის სასჯელი სუვერენული სახელმწიფოსი, რადგან რუსეთი მიიჩნევს, რომ უკრაინა ვალდებულია, იტრიალოს მის ორბიტაზე; უპასუხოს მის ინტერესებსა და ამბიციებს - აქედან გამომდინარე კი ნატო-ში გაწევრიანება რუსეთისთვის ის წყალგამყოფია, რომ შეუძლია ასეთი საზიზღარი, ნაცისტური მეთოდებით უპასუხოს თავისუფლების მოყვარე ქვეყნის სწრაფვას დამოუკიდებლობისა და სუვერენული უფლებების განხორციელებისკენ.

- ბატონო ზვიად, ვხედავთ, რომ რუსეთ-უკრაინის ომმა უკრაინელი ერი გააერთიანა. როგორ გახსენდებათ 1989 წლის 9 აპრილის მოვლენები, ასეთივე სულისკვეთება იყო საქართველოში?

-8 აპრილისა და 10 აპრილის საქართველო ორი სხვადასხვა ქვეყანა იყო. თუკი 9 აპრილამდე ქვეყანაში დამოუკიდებლობაზე, საერთაშორისო ორგანიზაციებში გაწევრიანებაზე საუბარი იყო მოსახლეობის ყველაზე აქტიური ნაწილის თემა, 9 აპრილის შემდეგ, როგორც უნივერსიტეტის პროფესორი იყო დარწმუნებული, რომ რუსეთთან გაჩერება არ შეიძლებოდა,  იგივე განწყობა ჰქონდა გლეხსაც, რომელიც ყანაში მუშაობდა... სრულიად საქართველოს ერთადერთი დღისწესრიგი გახდა ის, რომ საქართველო გამხდარიყო დამოუკიდებელი და თავი დაეღწია საბჭოთა მარწუხებისგან. საქართველო მაშინ ახალგაზრდების სისხლმა გააერთიანა ისე, როგორც არასდროს. არ დამავიწყდება ის საქართველო - ერთობა, სიყვარული, რაც მთელმა საზოგადოებამ მოახერხა მაშინ 9 აპრილს დაღვრილი სისხლის შემდეგ, რაც სამაგალითო და ამაღელვებელია დღესაც, ამდენი წლის შემდეგ.

მსხვერპლი, რომელიც გაიღო მაშინ ქართველმა ხალხმა თავისუფლებისთვის, იყო მთავარი გამაერთიანებელი საქართველოსი და შემთხვევითი არ იყო, რომ ორი წლის შემდეგ საქართველოს პირველმა პრეზიდენტმა, ზვიად გამსახურდიამ და „მრგვალმა მაგიდამ“ სწორედ 9 აპრილს გამოაცხადა დამოუკიდებლობა. ამით ცალსახად გაესვა ხაზი იმას, რომ კავშირი 1989 წლისა და 1991 წლის 9 აპრილს შორის იყო პირდაპირი და სწორხაზოვანი. დამოუკიდებლობის აღდგენა მოიტანა 9 აპრილს უდანაშაულო გოგო-ბიჭების დაღვრილმა სისხლმა.

- დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ იყო სახელმწიფო გადატრიალება, აფხაზეთისა და სამაჩაბლოს ომები, დაკარგული ტერიტორიები - უახლეს ისტორიაში ყოველთვის ჩანდა რუსეთის „ხელი“ ზოგჯერ ფარულად, ზოგჯერ კი - ღიად... თქვენი აზრით, დღესაც დგას საფრთხე, რომ რუსეთი ეცდება საქართველოში შექმნას დესტაბილიზაციის კერა?

- 1991-92 წლების მიჯნაზე მომხდარი სამხედრო გადატრიალება რუსების იარაღით განხორციელდა. ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის სარდალის, ბიპაევისგან იღებდნენ კიტოვანი, სიგუა და იოსელიანი სამხედრო ტექნიკას იმისათვის, რომ კანონიერად არჩეული პრეზიდენტი, ზვიად გამსახურდია ჩამოეგდოთ. შემდეგ იყო 1992-93 წლების აფხაზეთის ომი, რომელიც არ იყო კონფლიქტი აფხაზ სეპარატისტებსა და საქართველოს მაშინდელ ხელისუფლებას შორის. ეს იყო რუსეთ-საქართველოს ომი, რომელიც მიმდინარეობდა აფხაზეთის ტერიტორიაზე, სადაც რუსული რეგულარული ნაწილები მონაწილეობდნენ ტამიშში დესანტის გადმოსხმისას, საავიაციო-საარტილერიო დაბომბვების დროს და ეს არავისთვის საიდუმლო არ იყო. ფაქტობრივად, რუსეთი ყოველთვის ერეოდა ამ წლების განმავლობაში საქართველოს შიდაპოლიტიკურ ცხოვრებაში და მიაჩნდა, რომ ეს მისი გავლენის სფეროა. განსაკუთრებით გამაღიზიანებელი აღმოჩნდა რუსეთისთვის, როდესაც საქართველომ დასავლური კურსი აირჩია, ნატო-სა და ევროკავშირში გაწევრიანება გამოაცხადა საგარეო პოლიტიკის მთავარ პრიორიტეტად. ამის შედეგი იყო 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომი, სადაც ამის გამო საქართველოს დასჯა სცადა რუსეთმა. აღმოჩნდა, რომ რაც 2008 წელს საქართველოში რუსეთმა გააკეთა, ყოფილა საპილოტე პროგრამა, რადგან 2014 წელს იგივე გაიმეორა უკრაინაში და დღესაც მისი შეჭრა უკრაინაში, ის საშინელება, რასაც თვალს ვადევნებთ, იმ პოლიტიკის გაგრძელებაა. რუსეთი ცდილობს, საბჭოთა კავშირის ამბიციები დაიკმაყოფილოს -დაიბრუნოს გავლენა მსოფლიო პოლიტიკაში, რასაც ყველაზე ბინძური და საშინელი მეთოდით ახორციელებს. 21-ე საუკუნეში, ცივილიზებული სამყაროს არც ერთი წარმომადგენელი არ იფიქრებდა, რომ ისევ ვნახავდით იმ ომის საშინელებას, მე-2 მსოფლიო ომსა და ჰიტლერის ფაშისტურ გერმანიას გვაგონებს, პუტინმა დღეს იმ რეალობაში დაგვაბრუნა.

-ბატონო ზვიად, როგორც ვხედავთ, საქართველოს ხელისუფლება ირჩევს ფრთხილ პოლიტიკას რუსეთთან მიმართებაში, რასაც ზოგი აკრიტიკებს, ზოგი კი ემხრობა. თქვენი ხედვით, როგორ უნდა იმოქმედოს ასეთ რთულ ვითარებაში მმართველმა ძალამ?

-საქართველოს ხელისუფლებამ უნდა დაიკავოს სწორი მხარე, სადაც დგას მთელი ცივილიზებული მსოფლიო. წინააღმდეგ შემთხვევაში, დარჩება რუსეთის პირისპირ. მიუხედავად იმისა, როგორი ენის მოჩლექვით გააკეთებ განცხადებებს რუსეთის მიმართ, ის მაინც გაატარებს თავის პოლიტიკას. მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოს ხელისუფლება მაქსიმალურად ცდილობს, არ გააღიზიანოს რუსეთის ხელისუფლება, რუსეთის ფედერაციამ ბიბილოვის პირით გამოუცხადა საქართველოს, თუ რა გეგმა აქვს და ეს არის ცხინვალის ყირიმიზაციის გეგმა.

სომხეთ-რუსეთის ურთიერთობაა თვალსაჩინო მაგალითი იმისა, თუ როგორ ექცევა რუსეთი „პარტნიორებს“. მიუხედავად იმისა, რომ სომხები ათეული წლების განმავლობაში ყველგან უჭერდნენ რუსეთის პოლიტიკას მხარს, როცა რუსეთს დასჭირდა თავისი იმპერიული ამოცანებისთვის ყარაბაღის თემა გადაეწყვიტა, მაშინვე „მიაყარა ნაცარი“ სომხების ინტერესებს - სომხეთი რუსეთმა „გადააგდო“.  ზუსტად იგივეს გააკეთებს საქართველოსთან მიმართებაშიც... არ ვამბობ, რომ საქართველო თავით უნდა გადაეშვას ომში, ან დაიწყოს სამხედრო ოპერაციები სოხუმისა და ცხინვალის მიმართულებით. ამაზე დიდი უგუნურება წარმოუდგენელია და ამას არავინ ემხრობა საქართველოში. არავის მოუბრუნდება ენა იმაზე, რომ ცხინვალისა და სოხუმის პრობლემები შეიარაღებული გზით გადავჭრათ - არავითარ შემთხვევაში, მაგრამ ერთი რამ ფაქტია - ისე არ უნდა გააკეთოს საქართველოს ხელისუფლებამ, რომ დარჩეს რუსული იმპერიალიზმის მხარეს, სადაც ყოფნა მორალური თუ პრაგმატული თვალსაზრისით, წამგებიანია.

წარმოიდგინეთ, რომ დასავლეთის მოწინავე ქვეყნებმა ჩათვალონ, საქართველო არაა ერთგული ევროატლანტიკური ან ევროკავშირის მიმართ გაკეთებული განცხადებებისა, ასეთ შემთხვევაში მათ შეუძლიათ, უარი თქვან არაღიარების პოლიტიკაზე, რომლითაც არის საქართველოს სუვერენიტეტი და ტერიტორიული მთლიანობა შენარჩუნებული. შეგვიძლია, წარმოვიდგინოთ სოხუმისა და ცხინვალის გარდა, კიდევ რა უბედურების მოტანა შეუძლია რუსეთს, თუკი საქართველო პარტნიორებსა და მოკავშირეებს გაანაწყენებს იმის გამო, რომ ყველაზე მნიშვნელოვან მომენტში არასწორი პოზიცია დაიკავა.

-ამ  ფონზე, როცა მკაცრი სანქციების გამო, პუტინის რეჟიმს განადგურება ემუქრება, რამდენად რეალურია სოხუმისა და ცხინვალის მშვიდობიანი ინტეგრაციის პროცესის დაწყების იმედი?

- პუტინის რუსეთის დამარცხება არის პირველი თემა, რომლის შემდეგაც შესაძლებელია, სოხუმისა და ცხინვალის პრობლემა საქართველოში გადაწყდეს მშვიდობიანი გზით. დაიწყოს ინტეგრაციის პროცესი, აქ ტერიტორიების დაბრუნებაზე კი არა, საუბარი საზოგადოებების გაერთიანებასა და კომუნიკაციის აღდგენაზეა. არც აღმოსავლეთ და დასავლეთ გერმანია გაერთიანებულა იოლად, მაგრამ გაერთიანება მოხდა მშვიდობიანად, რადგან დასავლეთ გერმანიის ეკონომიკა, განვითარების დონე იმდენად იყო აღმატებული, რომ დაუოკებელი სურვილი ჰქონდა აღმოსავლეთ გერმანიას, ეს ინტეგრაცია მომხდარიყო. სწორედ ასე - საქართველო უნდა გახდეს მიმზიდველი მისი იურისდიქციიდან გასული რეგიონებისთვის ეკონომიკით, კულტურით, ცხოვრების დონით, რომ მოსახლეობაში იყოს კარდინალურად შეცვლილი განწყობა ინტეგრაციის მიმართულებით. ეს სავსებით რეალურია და მეტსაც გეტყვით, ასეთი შანსი არ გვქონია, რომ აქედან საქართველო დარჩეს მოგებული არამარტო გაერთიანების, არამედ ევროსტრუქტურებში გაწევრიანების თვალსაზრისით.

რომ ამბობენ უკრაინელების სისხლით გვინდა ამას მივაღწიოთო? - ქართველი ხალხის მხარდაჭერა უკრაინელებს აქვთ 100%-ით და ჩვენც საკმაოდ დიდი ფასი გადავიხადეთ, სისხლი დავღვარეთ იმისთვის, რომ ვიყოთ ნატო-ს, ევროკავშირის წევრი, ცივილიზებული სამყაროს ნაწილი. 1989 წლის 9 აპრილიდან მოყოლებული სულ სისხლითა და ცრემლით, დიდი ნებისყოფით ვცდილობდით, გავმხდარიყავით ევროპული ოჯახის წევრი. ამას დასჭირდა 1992-93 წლების ომი, სადაც რუსები გვებრძოდნენ და ათასობით ქართველის სისხლი დაიღვარა; 2008 წლის ომი, სადაც ასევე რუსული ავიაცია გვბომბავდა და სამხედრო ტექნიკით ისე შემოგვესია, როგორც ახლა შეესია უკრაინას - ეს ყველაფერი ჩვენ უკვე გავიარეთ და თუ ვინმეს ენა მოუბრუნდება და იტყვის, რომ საქართველოს არ უბრძოლია დამოუკიდებლობისთვის, ბოდიში მოიხადოს. თუ რაიმე უბედურება და საშინელება შეიძლებოდა რუსეთის მხრიდან თავს დაგვტეხვოდა, ყველაფერი ეს ჩვენი სისხლით გადავიტანეთ და მოვედით დღემდე! ასე რომ, სავსებით რეალურია, პუტინის რუსეთის დამარცხების შემდეგ საქართველომ გადადგას ნაბიჯები როგორც ევროინტეგრაციის, ასევე ნატო-ში გაწევრიანების მიმართულებით.

- როგორი მოლოდინი გაქვთ რუსეთ-უკრაინის ომთან დაკავშირებით?

- ვერ გეტყვით, ეს რამდენად სწრაფად მოხდება, მაგრამ შეუძლებელია, მთელ მსოფლიოზე გაიმარჯვოს პუტინმა. დარწმუნებული ვარ, დამარცხდება პუტინის ეს გულისამრევი ძალა, რომელიც ასეთი მეთოდებით ცდილობს, გაბატონდეს სუვერენულ სახელმწიფოებზე. ამისათვის კი ყველაფერი უნდა გააკეთოს ცივილიზებულმა სამყარომ - უკრაინას სჭირდება ისეთი სამხედრო ტიპის მხარდაჭერა, რომელიც მას გაამარჯვებინებს, ამ დასკვნამდე კი რაც უფრო სწრაფად მივლენ ნატო-სა და ევროკავშირის სახელმწიფოები, მითუფრო მალე დამთავრდება პუტინის რეჟიმი.

-ბატონო ზვიად, მიიჩნევთ თუ არა, რომ საქართველო უნდა შეერთებოდა დასავლურ ქვეყნებს რუსეთისთვის დაწესებულ სანქციებში? აქვე გაგახსენებთ თქვენზე სარკასტულ მითქმა-მოთქმას, ძიძიგურმა რკინიგზა გადაუკეტა რუსეთს და ამით „ბლოკადაში მოაქციაო“... მაშინ რა იყო თქვენთვის პოლიტიკური მესიჯი, როცა პროტესტის ამ ფორმას მიმართეთ?

- სამტრედიის ცნობილი აქცია, რომელზეც ბევრს ლაპარაკობენ, არასწორ კონტექსტშია განხილული. მაშინ ოპოზიციურმა „მრგვალმა მაგიდამ“, რომლის ხელმძღვანელი იყო ზვიად გამსახურდია, რკინიგზის პიკეტირება გააკეთა საარჩევნო კანონმდებლობის შეცვლის მოთხოვნით. მაშინ ჩვენ, ოპოზიცია, ვითხოვდით პროპორციულ არჩევნებს და ამ აქტის მიზანი არ იყო რუსეთის ბლოკირება. ვითხოვდით, გუმბარიძის ხელისუფლებას მიეღო ისეთი საარჩევნო კანონი, რომლითაც მრავალპარტიული არჩევნები ჩატარდებოდა და ამიტომ იყო სამტრედიაში გადაკეტილი რკინიგზა. აღნიშნულის შედეგად მივაღწიეთ ისეთი კანონის მიღებას, რომლითაც შემდეგ არჩევნებში გაიმარჯვა „მრგვალმა მაგიდამ“, გამოცხადდა დამოუკიდებლობა, ჩატარდა რეფერენდუმი და ყველა ეს ნაბიჯი გადადგა ეროვნულმა ხელისუფლებამ. რაც შეეხება რუსეთისთვის ბლოკადის გამოცხადებას, ეს მოხდა, როცა ცხინვალში სეპარატისტებმა დაიწყეს გამოსვლა, რკინიგზელები გაიფიცნენ პროტესტის ნიშნად და ეს სამტრედიის აქციასთან საერთოდ არაფერ შუაში არაა. რომ ამბობენ ზვიად ძიძიგურმა გამოუცხადა ბლოკირება რუსეთსო, ვერც მე და ვერც ზვიად გამსახურდია, რომლებიც მაშინ ოპოზიციაში ვიყავით, ბუნებრივია, ბლოკირებას ვერ მოვახდენდით, ამიტომ ეს არის უცოდინრობა იმ უახლესი პოლიტიკური ისტორიისა, რომელიც ჩვენს თვალწინ მოხდა.

რაც შეეხება იმას სანქციებს უნდა შევერთებოდით თუ არა -  ღარიბაშვილის განცხადების ტონალობამ, ემოციამ და როყიოდ წამოსროლილმა ფრაზამ გამოიწვია ასეთი ემოცია, თორემ იმაში ვთანხმდებით, რომ რა სანქციაც არ უნდა დააწესოს საქართველომ, ამხელა სახელმწიფოს, როგორიცაა რუსეთის ფედერაცია, ვერ დააქცევს...ამასთან გვაქვს  მორალური ვალდებულებებიც, რადგან 2008 წელს რა მდგომარებაშიც ვიყავით, იმ მდგომარეიბაშია ახლა უკრაინა. მაშინ უკრაინის პრეზიდენტი ჩამოვიდა საქართველოში, დახმარება მივიღეთ, მათ გვერდით დგომას ვგრძნობდით. სალომე ზურაბიშვილის მიმართ, რომელმაც სწორი განცხადებები გააკეთა, პრეტენზია არ მომისმენია არც საქართველოში და არც მის გარეთ. ელემენტარულად შეიძლებოდა განცხადების იმ ფორმით გაკეთება, რომ ასეთი ტიპის გაღიზიანება არ გამოეწვია. ცალსახად, პოლიტიკურ დილეტანტიზმთან გვაქვს საქმე, სწორ აქცენტებსა და პოლიტიკურ დასკვნებს ვერ აკეთებენ.

- ბატონო ზვიად, ინტერვიუს ბოლოს გამიმხილეთ, აქტიურ პოლიტიკაში დაბრუნებას ხომ არ აპირებთ?

-არსად წავსულვარ, უბრალოდ, ერთი წელია, რაც გადავწყვიტე, ტაიმ-აუტი ამეღო. 30 წლეზე მეტია, ქართულ პოლიტიკაში ვარ, კარგად ვიცი პოლიტიკური კულუარები და ვფიქრობ, ჯერ კიდევ შემიძლია, რაღაცაში გამოავდგე ჩემს ქვეყანას.

ვალენტინობა, ეგრეთ წოდებული სიყვარულის დღე, რომელიც 14 თებერვალს მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში აღინიშნება, უმეტესგან არც საერო და არც საეკლესიო დღესასწაულს არ წარმოადგენს. როგორც წესი, ამ დღეს  შეყვარებული წყვილები აღნიშნავენ, დროს ერთად ატარებენ და ერთმანეთს საჩუქრებს ჩუქნიან. მისი წარმოშობის ისტორია რომ გამოვიკვლიოთ და ქრონოლოგიურად მივყვეთ, ვალენტინობის დღის აღნიშვნა V საუკუნის რომში დაიწყო, როგორც წმინდა ვალენტინის ხსენების დღე. ზუსტი ცნობა იმის შესახებ, თუ რომელ წმინდა ვალენტინს უკავშირდება არ გვაქვს, რადგან ამაზე რამდენიმე მოსაზრება არსებობს. როგორც ცნობილია, 14 თებერვლის რომანტიკულ სიყვარულთან ასოცირებას სათავე ინ­გლი­სე­ლმა პო­ე­ტმა და პრო­ზა­ი­კო­სმა, ჯეფრი ჩოსერმა თავის პოემაში The Parlement of Foule შუა საუკუნეების მიწურულს დაუდო. ვა­ლენ­ტი­ნო­ბის რო­მან­ტი­კუ­ლი გა­და­აზ­რე­ბა უი­ლი­ამ შექ­სპირ­ის ნაწარმოებებშიც შეგხვდებათ. პირველი სასიყვარული ბარათი, რომელმაც ჩვენმადე მოაღწია და ამ დღის მისალოცად დაიწერა, 1415 წლი­თაა და­თა­რი­ღე­ბუ­ლი. ის პა­ტიმ­რო­ბა­ში მყოფ ორ­ლე­ა­ნის ჰერ­ცოგს თა­ვი­სი ცო­ლის­თვის გა­უგ­ზავ­ნია.

საქართველოში, მართმადიდებლური ეკლესია, ჭეშმარიტ, სულიერი სიყვარულის დღეს 16 ივლისს აღნიშნავს - გერგეტობის დღესასწაულზე, რომელიც უწმინდესმა ილია მეორემ დააწესა 1980 წლიდან, ხოლო, სამოქალაქო, საერო სიყვარულის დღე საქართველოში - 1994 წლიდან გაზაფხულის შუა თვის, შუა რიცხვში ყოველ 15 აპრილს აღინიშნება, რომლის დაარსებასაც კონკრეტული სიყვარულის ისტორია უდევს საფუძვლად... თუმცა, წარსულის ძიებას ახლა უკვე მნიშვნელობა აღარ აქვს, ვალენტინობა, როგორც სიყვარულის დღესასწაული ქართულ რეალობაში უკვე რამდენიმე წელია აღიბეჭდა. მოგეხსენებათ, ქართველებს ნებისმიერ თემასთან მიმართებაში, აზრთა სხვადასხვაობა და ამაზე დავა გვჩვევია. გამონაკლისი არც ვალენტინობა აღმოჩნდა. ამ დღის მოახლოებასთან ერთად იწყება დავა იმაზე, არის თუ არა ეს ნამდვილი სიყვარულის დღე? რა საჭიროა სიყვარულის დღის აღნიშვნა?  ამაზე ყველას თავისი მოსაზრება გააჩნია და შესაბამისადაც ხვდებიან ვალენტინობას.

შეყვარებული წყვილების მაგალითი რომ ავიღოთ, ზოგიერთი მათგანი ბედნიერი ელოდება ვალენტინობის დადგომას,  რათა თავისი მეორენახევარი საჩუქრით გაახაროს და მასთან ერთად აღნიშნოს ეს დღე, მიუხედავად იმისა აღიარებს თუ არა და დაინტერესებულა თუ არა, წმინდა ვალენტინის ცხოვრებით. შეყვარებული წყვილების მეორე კატეგორია, ვალენტინობას დიდ მნიშვნელობას არ ანიჭებს, თუმცა, გამომდინარე იქიდან, რომ ამ დღეს მეორე ნახევრისთვის საჩუქრის ჩუქება უკვე ტრენდად იქცა, მაინც ცდილობენ ერთმანეთი გულდაწყვეტილი არ დატოვონ. მესამე კატეგორია კი ვალენტინობას საერთოდ არ აღიარებს, ერთმანეთს არც საჩუქარს უსახსოვრებენ და ჩვეულ რეჟიმში აგრძელებენ ცხოვრებას. ერთი შეხედვით ეს ყველაფერი უცნაური სულაც არ არის, თუმცა, რომ დავფიქრდეთ მაინც გასაკვირია, როგორ გამოიწვია წმინდა ვალენტინმა საზოგადოებაში ამხელა აჟიოტაჟი.

შეყვარებულ წყვილებს რომ თავი დავანებოთ, ერთ მხარეს დგანან ადამიანები, რომლებსაც მეორე ნახევარი ჯერჯერობით არ ჰყავთ ან ცალმხრივად არიან შეყვარებულები. აქ სიტუაცია უფრო სხვანაირად გამოიყურება, მათი ერთი ნაწილი ცდილობს არანაირი მოსაზრება არ გამოთქვას ვალენტინობაზე და არც აინტერესებს, მეორე ნაწილი წუხს, რომ არ  ჰყავს ის ვისთანაც ამ დღეს გაიზიარებდა, მესამეს კი უხეშად რომ ვთქვათ ვალენტინობის აღნიშვნა ეგოიმება და იუმორით/ირონიით უყურებს ამ ყველაფერს.

კითხვა - არის თუ არა ვალენტინობა ნამდვილი სიყვარულის დღე? პასუხის გაცემას ჩემი აზრით, დიდად არ საჭიროებს, რადგან როგორც აღვნიშნე სიყვარულის დღესასწაული საქართველოში 15 აპრილს და 16 ივლისსაც აღინიშნება, თანაც საქმე მის წარმოშობაში და ნამდვილობაში კიარა არამედ იმაშია, საჭიროებს თუ არა სიყვარული კონკრეტული თარიღის დაწესებას? ყველაზე მთავარი ამ ამბიდან სწორედ ესაა. დაფიქრებულხართ გულწრფელად  ამაზე? სიმართლე გითხრათ, მე იმ კატეგორიას მივეკუთვენები, რომელსაც საერთოდ არ აინტერესებს ეს დღე და მისი აღნიშვნა. განა იმიტომ, რომ ვფიქრობ ყოველი დღე სიყვარულისაა და ერთი დღის დაწესება მისთვის შეურაცხმყოფელი იქნება ან იმიტომ, რომ წმ. ვალენტინის ისტორიას არ ვაღიარებ, უბრალოდ არ ვიცი, ან ამაზე აქამდე არ დავფიქრებულვარ. დიახ, ვემხრობი მოსაზრებას, რომ ყოველი დღე სიყვარულისაა. ადამიანები ნებისმიერ მომენტში უნდა ვცდილობედეთ ერთმანეთის გულის გახარებას საჩუქრით, საქციელით თუ უბრალოდ სიტყვებით. ამაში ალბათ, არც არავინ შემეწინააღმდეგება. თუმცა, ობიექტურად რომ შევხედოთ, წლის მანძილზე უამრავ დღესასწაულს აღვნიშნავთ, როგორც საეკლესიოს, ისე საეროს. ეს სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ ეს კონკრეტული თარიღი, მოვლენა, პიროვნება, სამშობლო თუ წმინდანები მხოლოდ ამ დღეებში გვახსენდება. მაშინ, რატომ არ იმსახურებს სიყვარული, რომ მისთვისაც იყოს ერთი სიმბოლური დღე? რა მნიშვნელობა აქვს, ვალენტინობა ერქმევა, თუ უბრალოდ სიყვარულის დღე? ან თუნდაც, რატომ აღნიშნავენ ამ დღეს მხოლოდ შეყვარებული წყვილები? სიყვარული ხომ ყველანაირ ურთიერთობაშია და მოდით თავს უფლება მივცეთ და კიდევ მეათასედ ან პირველად ვაღიაროთ, რომ გვიყვარს... თუნდაც, 14 თებერვალს, 15 აპრილს ან 16 ივლისს.

სიყვარულზე საუბრისას, ხშირად მახსენდება ფრაზა ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი ქართული ფილმიდან „შერეკილები“ - „სიყვარული... სიყვარულია მშობელი ოცნებისა. ოცნება აღვიძებს კაცთა მოდგმის მთვლემარე გონებას. გონება აღძრავს ქმედებას... პლუს მინუს ემ ცე კვადრატ ეფ ფუძე, ვნებათაღელვის უსასრულობისა და შეცნობილი აუცილებელობისაკენ“

ბავშვობაში ვერ ვიგებდი რა შუაში იყო ემ ცე კვადრატი ამ ყველაფერთან, მაგრამ ახლა ვიცი, რომ ამას არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს. ყველანაირი საგნობრივი გამოთვლით სიყვარული ადამიანში კეთილ ქმედებას აღძრავს და თუ ეს ასეა მაშინ, რატომ არ უნდა მივყვეთ ამ გამოთვლებს და არ მივიდეთ ქმედებამდე?

საბოლოოდ, კი კიდევ ბევრი ვალენტინობა დადგება და კიდევ ბევრი ადაიმიანი იკამათებს ამ თემაზე, თუმცა, ერთი ჭეშმარიტება ამ კამათისას ყოველთვის წამოიწევა და ეს ჭეშმარიტებაა, რომ ყოველი დღე სიყვარულს უნდა მივუძღვნათ და ამ სიყვარულში მხოლოდ ქალ-ვაჟური გრძნობა არ იგულისხმება.

 

ავტორი: ია გრიგალაშვილი

დღევანდელ თანამედროვე სამყაროში ყველაზე მნიშვნელოვანი სიტყვა ,,გავლენაა". ბოლო დროს, ორგანიზაციები და ბრენდები ადამიანებზე გავლენის მოსახდენად ნაკლებად იყენებენ მარკეტინგისა და საზოგადოებასთან ურთიერთობის (PR) ტრადიციულ საშუალებებსა და მეთოდებს.

ცვლილებები კომუნიკაციაში მსოფლიო მასშტაბით განაპირობა ციფრული სამყაროს, სოციალური ქსელების, ახალი მედიის შექმნამ და განვითარებამ. შეიცვალა სამყარო, მასთან ერთად - კომუნიკაციის ფორმები და საშუალებები, შესაბამისად, შეიცვალნენ ადამიანები, მათი შეხედულებები, განწყობები და, რაც ყველაზე მთავარია, მათი ნდობის ხარისხი.

პროდუქტის ან ბრენდის რეკომენდაციის გაწევა, მასზე საუბარი და ლოიალური მომხმარებლების გამოხმაურებების გაზიარება არასდროს ყოფილა ისეთი მნიშვნელოვანი, როგორიც დღეს არის. ბრენდები გაყიდვების სტიმულირებისთვის, იმიჯისა და რეპუტაციის შექმნისთვის დიდ დროს, სოლიდურ თანხებსა და ენერგიას ხარჯავენ. ეძებენ ნაკლებდანახარჯიან გზებს იმისთვის, რომ მიიტანონ მომხმარებლებამდე თავიანთი პროდუქტი ან მომსახურება, შეიქმნან ცნობადობა და დადებითი რეპუტაცია.

ციფრულ სამყაროში ახალმა მედიამ და სოციალურმა ქსელებმა დაამკვიდრა და აქტუალური გახადა სიტყვა "ინფლუენსინგი" (გავლენის მოხდენა). "ინფლუენსინგს" სპეციალისტები ახასიათებენ, როგორც საკომუნიკაციო შესაძლებლობას, რომლის მიზანია, გავლენიანი ადამიანების ძალისხმევით მოახდინონ წვდომა და ორმხრივი კავშირების შექმნა თავიანთ მიზნობრივ ჯგუფებთან, შეიქმნან ცნობადობა და მოახდინონ გაყიდვების სტიმულირება.

დღეს ყველას შეუძლია, გახდეს ინფლუენსერი, ბლოგერი, ვლოგერი. განსხვავებულობა, ინდივიდუალიზმი და საკუთარი თავის წარმოჩენა ძალიან პოპულარული და ხშირ შემთხვევაში, ონლაინ საზოგადოებაში მისაღები გახდა, რაც ძირითადად, სოციალური ქსელების მეშვეობით ხდება. ინფლუენსერების ძირითადი გამოწვევა არის: დამატებითი ღირებულების შექმნა კარიერისთვის, ცნობადობისა და იმიჯის შექმნა, რომელიც გენერირდება შემოსავლებში ან უბრალოდ, გართობასა და ჰობში.

დღევანდელ ტექნოლოგიურ ერაში, სადაც სოციალური ქსელებით ხდება ინფორმაციის შექმნა, გავრცელება და მართვა, მნიშვნელოვანი გახდა ინფლუენსინგი და ინფლუენსერების, ანუ გავლენიანი, ცნობადი ადამიანების რეკომენდაციებისა და შთაბეჭდილებების გაზიარება. დღეს მსოფლიოში 2 მილიარდზე მეტი ადამიანი არის ჩართული სოციალურ ქსელ Facebook- ში, ხოლო Instagram-ს 1 მილიარდზე მეტი ადამიანი იყენებს აქტიურად. საქართველოში facebook-ზე 2 მილიონზე მეტი ადამიანია დარეგისტრირებული, რაც იმის მანიშნებელია, რომ ამდენი ადამიანის გაერთიანება ერთ სივრცეში, მნიშვნელოვნად იპყრობს მარკეტინგისა და კომუნიკაციის სპეციალისტების ყურადღებას. 2018 წელს 200 მილიონამდე აშშ დოლარი ჩაიდო ინფლუენსერ მარკეტინგში მსოფლიოს მასშტაბით. ყველაზე მეტი ინფლუენსერ კამპანია განხორციელდა:
ინსტაგრამზე – 80%;
ფეისბუქზე – 47%;
იუთუბზე – 37%.
ვინ არიან ინფლუენსერები და რას აკეთებენ ისინი ბრენდებისთვის?
გავლენა და გავლენიანი ადამიანები ყოველთვის მნიშვნელოვანი იყო და არის. უბრალოდ, შეიცვალა გავლენის საშუალებები. თუ ადრე გავლენა ძირითადად ტელევიზიაში, პრესაში და რადიოში ნაწილდებოდა, ახლა ახალი მედია და სოციალური ქსელები ქმნიან საინფორმაციო ამინდს. ინფლუენსერები თავიანთ ჯგუფში გავლენიანი ადამიანები არიან, რომლებიც ან თავისი საქმიანობით გახდნენ ცნობილები და სანდოები, ან სპეციალური კონტენტის შექმნით სოც. ქსელებში მოიპოვეს გავლენა და პოპულარობა. მათ ჰყავთ საკმაოდ დიდი აუდიტორია, მეგობრები/მიმდევრები და შეუძლიათ ბრენდისთვის მნიშვნელოვანი შედეგის მოტანა, ბრენდის სწორ სეგმენტზე გათვლა ამ სეგმენტზე მორგებული კონტენტის და გზავნილის შექმნა, ასევე, მათი ჩართვა დისკუსიაში და გადაწყვეტილების მიღების პროცესში, რაც ყიდვით მთავრდება. საკმაოდ კარგი და ხარჯთეფექტიანი საშუალებაა ბრენდისთვის. ინფლუენსერი შეიძლება იყოს: ბლოგერი, ვლოგერი, ჟურნალისტი, ცნობადი სახე, ექსპერტი ან უბრალოდ, სხვადასხვა თემით დაინტერესებული ადამიანი, რომელიც აქტიურად იყენებს ახალი მედიის და სოციალური ქსელების პლატფორმებს ადამიანებზე გავლენის მოსაპოვებლად, დემონსტრირებას უკეთებს მისი ცხოვრების სტილს, ქმნის ვიზუალურ და ტექსტუალურ კონტენტს და უწევს ბრენდებს პოპულარიზაციას.
რატომ გახდა ინფლუენსერები საჭირო და არის თუ არა მოთხოვნა საქართველოში მათზე?
ბაზარზე წარმოდგენილია სამი ძირითადი მომსახურება: ინფლუენსერ სტრატეგია, ღონისძიება და კონსულტაცია. კომპანიებს კომპეტენტური და გრძელვადიანი გეგმა სჭირდებათ, როგორ დაგეგმონ კამპანიები ინფლუენსერების დახმარებით და რაც ყველაზე მთავარია, მოახდინონ თანხების და შედეგების სწორად გადანაწილება.

რატომ მიმართავენ ინფლუენსერებს კომპანიები და კომუნიკაციების სპეციალისტები?

ინფლუენსერების სამუშაო ,,იაფი" არ ღირს, თუმცა ბრენდის გადახდილი თანხა შესაბამისობაში უნდა მოდიოდეს მიღებულ შედეგთან, კარგი ინფლეუნსინგის შედეგი მაშინ არის მისაღები, როდესაც მინიმალური დანახარჯებით მაქსიმალური ეფექტის მიღებაა შესაძლებელი. მათი სიტყვა ,,ვირუსს" ჰგავს - ძალიან სწრაფად ვრცელდება, რადგან ინტერნეტში იდეის გავრცელება და მასზე რეაგირება სწრაფად ხდება. მარტივად და სწრაფად ერკვევიან ბრენდის არსში და არიან კომპეტენტურები, მათ შეუძლიათ ტენდენციური, განსხვავებული და საინტერესო ვიზუალური და ტექსტუალური მასალის შექმნა და აუდიტორიის დაინტერესება.
და ბოლოს, ინფლუენსერების მთავრი ღირებულება მათი შედეგია. ცნობადობის შექმნა, აუდიტორიის სწორად შერჩევა, მათი გააქტიურება და მაღალი ჩართულობის გამოწვევა ინფლუენსერების ძირითადი დავალებაა დღევანდელ სამყაროში.

საქართველოში შიმშილობა, როგორც პროტესტის უკიდურესი გამოხატვის ფორმა, ბევრი წელია, არსებობს, პირველად ამ ხერხს მერაბ კოსტავამ 1981 წელს მიმართა. მას შემდეგ 40 წელი გავიდა, თუმცა საქართველოში ახლაც შიმშილობენ პოლიტიკოსები, ექსპრეზიდენტი, კანონმდებლები, ჟურნალისტები და ა.შ.

პროტესტის ამ უკიდურეს ფორმას, ადამიანები სხვადასხვა მიზეზით მიმართავენ - ისტორიას ახსოვს სოციალური მოთხოვნების გამო დაწყებული ადამიანების შიმშილობა, ასევე პოლიტიკური დევნის, პატიმრობისა თუ სხვა მიზეზით გამოცხადებული პროტესტი.

საქართველოში მოშიმშილე მსჯავრდებულთა უფლებებს, 2000 წლის 24 მარტის ბრძანება #35 იცავს. Ბრძანებაში დეტალურად არის გაწერილი პატიმრის უფლებები და ის ზომებიც, რომელიც ციხის ადმინისტრაციამ უნდა მიიღოს.

ბრძანების მიხედვით, ყოველდღიურად მოშიმშილე პატიმარს უნდა მიეწოდოს საუზმე, სადილი და ვახშამი. Პაციენტს უნდა გააცნონ ექიმის რეკომენდაციები, საჭმლის მიღების აუცილებლობის შესახებ, უარის თქმის შემთხვევაში კი 2 საათის განმავლობაში უნდა გაკეთდეს შესაბამისი აღრიცხვა პატიმრისთვის მიწოდებული საკვების აღრიცხვის ბარათში. კანონში ნათქვამია, რომ თუ მოშიმშილე პატიმრის სიცოცხლეს საფრთხე ემუქრება ადმინისტრაცია ვალდებულია, აღმოუჩინოს მას გადაუდებელი სამედიცინო დახმარება.

ადამიანის გადაწყვეტილება - უარი თქვას საკვებზე და სასმელზე, მისი ჯანმრთელობისთვის დიდ რისკებს შეიცავს და შესაძლოა, სიკვდილითაც დასრულდეს.

მაგალითად, 1988 წელს, რუსთაველის გამზირზე ღია ცის ქვეშ, საქართველოს საბჭოთა კავშირიდან გასვლის უფლების მოთხოვნით, ხალხმა შიმშილობა გამოაცხადა, მას შემდეგ შიმშილობა, როგორც პროტესტის უკიდურესი ფორმა, ქართველებმა არაერთხელ გამოიყენეს. მათგან რამდენიმეს შესახებ ჩემს ბლოგში მოგითხრობთ:

მერაბ კოსტავას 13-თვიანი შიმშილობა

1981 წელს პატიმარ მერაბ კოსტავას, რომელიც ერთ წელიწადში უნდა გათავისუფლებულიყო, პროვოკაცია მოუწყვეს და პატიმრობის ვადა 5 წლით გაუგრძელეს. ამის შემდეგ გადაიყვანეს ირკუტსკის ოლქში, ანგარსკის კოლონიაში და ციხის სამეურნეო ნაწილში სამუშაოდ გაამწესეს.

ამ სახის სამუშაო ციხის ადმინისტრაციასთან თანამშრომლობასაც გულისხმობდა, რის გამოც მერაბ კოსტავამ, პროტესტის ნიშნად, შიმშილობა გამოაცხადა. ზოგადად, გადასახლებაში ყოფნისას კოსტავამ რამდენჯერმე იშიმშილა, მათგან ყველაზე ხანგრძლივად – 13 თვე. ამ დროს მას იძულებით, ხელოვნურად კვებავდნენ. ორგანიზმში რძის, კვერცხისა და შაქრის ნაზავი სპეციალური მოწყობილობის მეშვეობით შეჰყავდათ.

შიმშილობის მერვე თვეს მერაბ კოსტავამ დაწერა ვრცელი პოემა, რომელსაც ასევე დაარქვა – „შიმშილობა“.

შიმშილობა 2003 წელს

2003 საპარლამენტო არჩევნების წელი იყო და ეს პოლიტიკურ მოვლენებზეც აისახა. 15 ციხიდან 11-ში პატიმრებს შიმშილობა ჰქონდათ გამოცხადებული. მათი მოთხოვნა დამოუკიდებელი კომისიის შექმნა და პატიმრების საქმეების გადახედვა იყო.

შიმშილობა პენსიების გამო

2003 წელსვე „ნაციონალური მოძრაობის“ 7 წევრი თბილისში იუსტიციის სამინისტროს შენობაში დაჯდა საშიმშილოდ. ისინი 1998-99 წლების პენსიების დარიგებას ითხოვდნენ.

მოგვიანებით მათ მხარდასაჭერად შიმშილობა რეგიონებშიც დაიწყეს. „მათ მხოლოდ გახდომა სურთ“, – თქვა საქართველოს მაშინდელმა პრეზიდენტმა ედუარდ შევარდნაძემ. მოგვიანებით მან მოსამართლეებსაც მიმართა, პენსიონერების სარჩელები არ მიიღოთო.

სტუდენტები ლომაიას წინააღმდეგ

ერთიანი ეროვნული გამოცდების შემოღება საქართველოში განათლების ყოფილ მინისტრს ალექსანდრე ლომაიას უკავშირდება. თუმცა რეფორმას 2005 წელს სამედიცინო კოლეჯის სტუდენტების შიმშილობა მოჰყვა. ისინი მოითხოვდნენ დაბრუნებოდათ პრივილეგია, რომელიც მათ სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტში უგამოცდოდ ჩაბარების უფლებას აძლევდა. პროტესტი უშედეგოდ დასრულდა. „გამონაკლისის დაშვებით სამინისტრო გახსნის იმ კარს, რომელსაც ვეღარასოდეს დახურავს“,- თქვა მაშინ ალექსანდრე ლომაიამ.

შიმშილობა ტელევიზორისთვის

2013 წელს ყოფილმა პრემიერ-მინისტრმა ვანო მერაბიშვილმა, რომელიც პატიმრობაში იმყოფებოდა, შიმშილობა გამოაცხადა, ის მისთვის საკანში ტელევიზორის მიტანას მოითხოვდა.

გამსახურდიების შიმშილობა

2018 წლის დეკემბერში, პროკურატურის წინ შიმშილობა გამოაცხადეს ზვიად გამსახურდიას შვილებმა, კონსტანტინე და ცოტნე გამსახურდიებმა. ისინი ითხოვდნენ ზვიად გამსახურდიას გარდაცვალების საქმის გამოძიებასა და ორგანული კანონის ისე შეცვლას, რომ ხანდაზმულობის ვადა პოლიტიკური ნიშნით მოკლული პირების საქმეებზე არ გავრცელებულიყო.

13 დღის შემდეგ მათ მიიღეს დაპირება, რომ ზვიად გამსახურდიას გარდაცვალების საქმეზე საგამოძიებო ჯგუფი შეიქმნებოდა, რაც შიმშილობის შეწყვეტის საფუძველი გახდა.

მიხეილ სააკაშვილისა და მისი თანამოაზრეების შიმშილობა 

50 დღის განმავლობაში ექსპრეზიდენტი სააკაშვილი გლდანის ციხეში შიმშილობდა, მას სოლიდარობა 9 ოპოზიციონერმა დეპუტატმა გამოუცხადა. ასევე, მოძრაობა “დროა”-ს დამფუძნებელმა ელენე ხოშტარიამ 17 დღის განმავლობაში პროტესტი შიმშილით გამოხატა. მოშიმშილეებს შეუერთდნენ რამდენიმე ცნობადი სახე, მათ შორის  მსოფლიო ბანი, პაატა ბურჭულაძე.

მათი მოთხოვნა სააკაშვილის მრავალპროფილურ კლინიკაში გადაყვანა და მედიკოსთა მხრიდან სათანადო ზედამხედველობის უზრუნველყოფა იყო.

და ბოლოს, ვინ იყო ადამიანი რომელმაც მსოფლიოში ყველაზე დიდ ხანს იშიმშილა და რა შედეგით დასრულდა უკიდურესი ფორმის პროტესტი.

შიმშილობის 500 კვირა - ყველაზე ხანგრძლივი შიმშილობა:

ირომ ჩანუ შარმილა, რომელსაც მანიპურის რკინის ლედისაც უწოდებენ, მსოფლიოს ისტორიაში ყველაზე ხანგრძლივად მოშიმშილე ადამიანის სახელით შევიდა. ინდოელ ქალს 500 კვირის განმავლობაში არც საკვები და არც წყალი არ მიუღია, ცოცხალი კი მთავრობის მიერ იძულებით გაკეთებული წვეთოვანის შედეგად დარჩა.

ირომმა პროტესტის ამ უკიდურეს ფორმას 2000 წლის 5 ნოემბერს, მას შემდეგ მიმართა, რაც მანიპურში ინდოელმა ჯარისკაცებმა, გავრცელებული ინფორმაციის თანახმად, 10 უიარაღო მოქალაქე მოკლეს. ინდოეთის შეიარაღებული ძალების სპეციალური უფლებამოსილების აქტი ინდოელ სამხედროებს უფლებას აძლევს, თუ ამის საჭიროებას იგრძნობენ, ადამიანს გაუფრთხილებლად ესროლონ.

მან მსოფლიო მასშტაბით უდიდესი მხარდაჭერა დაიმსახურა და აზიური ადამიანთა უფლებების დაცვის კომისიისაგან ცხოვრებისეული დამსახურებისთვის ჯილდოც მიიღო.

ავტორი: ემილი ფეიქრიშვილი

 

„მალე დაინახავთ, როგორ დადგება არმია, რომ ამ ქალს თავი მოაწონოს!“ _ გია ბუღაძის სკანდალური ინტერვიუ

პარლამენტის განათლების, მეცნიერებისა და კულტურის კომიტეტის თავმჯდომარე, თეა წულუკიანი აღმასრულებელ ხელისუფლებაში ბრუნდება _ კულუარული ინფორმაციით, ის შესაძლოა, კულტურის, სპორტისა და ახალგაზრდულ საქმეთა ახლადშექმნილი სამინისტროს პირველი პირი გახდეს. აქვე, იმასაც გეტყვით, რომ განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტრო ორად იყოფა და კულტურის, სპორტისა და ახალგაზრდულ საქმეთა უწყება დამოუკიდებელ სამინისტროდ ყალიბდება... კულტურის მინისტრად თეა წულუკიანის შესაძლო დანიშვნას, „ვერსიასთან“ საუბრისას, მხატვარი გია ბუღაძე აფასებს:

_ სიმართლე რომ გითხრათ, ეს ამბავი ნაკლებად მაღელვებს.

_ რატომ?

_ 12 წელია, კულტურის სამინისტროში ფეხი არ შემიდგამს და მინისტრი ვინ იქნება, სულ არ მაინტერესებს...

_ შეიძლება, თუმცა თქვენი, როგორც კულტურის სფეროს წარმომადგენლის აზრი მნიშვნელოვანია. ჰოდა, ბატონო გია, რას ფიქრობთ, წულუკიანი როგორი მინისტრი იქნება?

_ ცუდი და ჩამოქცეული ქვეყნის კულტურის სიმბოლური მინისტრი იქნება.

_ თუ წულუკიანი ცუდი მინისტრი იქნება, თქვენი აზრით, ხელისუფლებამ რატომ გადაწყვიტა, რომ კულტურის მინისტრად სწორედ ის დანიშნოს?

_ კონტროლისთვის... მისთვის მთავრობაში ყოფნა უკეთესია, ვიდრე _ პარლამენტში, რადგან მინისტრობასაა მიჩვეული, თან ცენზურა გაძლიერდება...

_ ცენზურის რა გითხრათ, მაგრამ არ მგონია, წულუკიანი კულტურის სფეროს იცნობდეს _ იურისტია და მისი საქმიანობა აქამდე კულტურისგან შორს იყო...

_ ამასთან დაკავშირებით, ერთ რამეს გეტყვით: ვიცი, რომ თანამედროვე არტში რაღაცები იცის.

_ ეს საიდან იცით?

_ იქ, სადაც მუშაობდა, ჩემი ახლობლებიც მუშაობდნენ, სწავლობდნენ და ვიცი, რომ დადიოდა თანამედროვე ხელოვნების გალერეებში და აქციებს ესწრებოდა. ეს მის ახალგაზრდობაში ხდებოდა. ასე რომ, ეტყობა, გარკვეული ამბიცია აქვს, მაგრამ ეს სრულებითაც არაა საკმარისი, რომ სათავეში კულტურას ჩაუდგეს და პოლიტიკა წარმართოს. მით უმეტეს, რომ ეს სფერო საშინლად მიგდებულია და ათამაშებენ _ როცა სჭირდებათ, დაკეტავენ, შეაერთებენ, გადმოაერთებენ და ა.შ.
ზოგადად, ეს ხელისუფლება კულტურას აგდებულად და ზედაპირულად უყურებს. მოკლედ, ეს თეასთვის გაკეთებული სამინისტროა, მისი ამბიციების დასაკმაყოფილებლად და თუ ცენზურის საშუალებითაც გააკონტროლებენ, ეგეც არ აწყენთ.

_ კულტურის სამინისტროს მიმართ ასეთი დამოკიდებულება ნორმალურია?

_ კარგი იქნება, თუ ეკონომიკის ან თავდაცვის სამინისტროს შეუერთებენ და... არ გამიკვირდება.

_ თეა წულუკიანი საზოგადოებას თავს მკვახე გამონათქვამებით ამახსოვრებს. ასეთი ხისტი იმიჯის მქონე პოლიტიკოსი კულტურის მინისტრად ივარგებს?

_ თავიდანვე გითხარით, შეუფერებელია-მეთქი, ვიმეორებ: პირადად ჩემთვის, გია ბუღაძისთვის, სულერთია, ვინ იქნება კულტურის მინისტრი, ისედაც არ მაინტერესებს, რა იქნება ამ ბიუროკრატიულ სისტემაში იმიტომ, რომ არ ვენდობი, არ მომწონს, ვერ ვიგებ და ვერ ვხედავ, რა ფუნქცია აქვს. ახლა იქ დადგება მლიქვნელთა მთელი არმია, წარმოიდგინეთ, რა მოხდება, გული აგერევა, რომ შეხედავ და სულ მალე დაინახავთ, როგორ დადგება არმია, რომ თავი მოაწონოს ამ ქალს. ის კი ეცდება, რომ თავის ძალაუფლება მაქსიმალურად გამოიყენოს.
გარდა იმისა, რომ ეს სასაცილოა, ამაზრზენიცაა!

_ ისე, ამბობენ, რომ ბიძინა ივანიშვილმა შეუწყვიტა დაფინანსება კულტურის სფეროს ბევრ წარმომადგენელს... ამ ადამიანების პროტესტის „მოთოკვას“ ხომ არ ეცდება წულუკიანი?

_ რითი უნდა მოთოკოს, დაფინანსებას მისცემს, თუ უფრო მეტად აქცევს მონებად? ისინი სჭირდებოდა ბიძინას, თან მწერლებზე, მსახიობებსა და მომღერლებზე ანუ ძირითადად იმ ადამიანებზე იყო საუბარი, რომლებიც ჩანან, თორემ იქ არ ყოფილა არც ერთი მხატვარი, გარდა რუსიკო ფეტვიაშვილისა, როგორც მახსოვს. ისეთი პირები იყვნენ, რომლებიც ჩანან იმიტომ, რომ მას სჭირდებოდა პოლიტიკური დივიდენდები და ემზადებოდა იმ საქმის „შესასრულებლად“, რომელიც „შეასრულა“. ეს იყო ინვესტიცია იმ პოლიტიკური დავალებისთვის, რომელიც მას უნდა შეესრულებინა ჩრდილოელი „ბატონის“ დავალებით.

_ ახლა თუ შეუწყდათ ეს დაფინანსება, მოვლენები როგორ განვითარდება?

_ არც არაფერი, წავიდნენ უკვე ისინი, უმეტესობა ჩემზე უფროსი თაობის ადამიანები იყვნენ. მათ კი არა, როგორც ინფორმაცია მაქვს, რამდენიმე აქტიურ პარლამენტარსაც შეუწყვიტა დაფინანსება, რომელსაც ოფიციალურ ხელფასთან შედარებით, სამჯერ და ოთხჯერ მეტს უხდიდა. მათი ხელფასების ეს დანამატი დააკისრა იმ ბიზნესმენებს, რომლებიც მაჟორიტარული სიით, სამადლოდ შეიყვანა პარლამენტში. რეალურად, კორუფციული აღებ-მიცემობის „ჯიგრულ პონტში“ ვართ, რომელშიც ამ ქვეყანას მომავალი არ ექნება და ვიქნებით მაჩანჩალა!
კულტურაზე ასეთ დამოკიდებულებას მე კი ირონიით ვუყურებ, მაგრამ ეს მწარე ირონიაა!
კიდევ ერთხელ, ხაზს ვუსვამ: 12 წელია, კულტურის სამინისტროსკენ არც გამიხედავს და არც ვაპირებ, გავიხედო, თუმცა ისიც კარგად ვიცი, როგორია ხელოვან ადამიანთა მდგომარეობა და... ნახავთ, როგორ დადგება მლიქვნელთა რიგები...

_ ისე, პეტიცია შეიქმნა და დიდი პროტესტი გამოიწვია ამ საკითხმა. ელოდებით, რომ ამ ფონზე, წულუკიანმა მინისტრობაზე უარი თქვას?

_ არაა გამორიცხული, მაგრამ უკან ამათ გამო კი არ დაიხევს, არამედ, იმ ევროპელი, საქართველოზე მომუშავე ადამიანების რეაქციის გამო, რადგან, ფაქტობრივად, თავი მოიჭრა, შეირცხვინა...

_ ნიკა გვარამიას ნომრის გამოქვეყნებას გულისხმობთ?

_ დიახ, რა თქმა უნდა, ეს წარმოუდგენელი ზეუკულტურობის გამოვლენაა, რაც მისგან არ გამკვირვებია. პირადად მე, მასთან არაფერი მაინტერესებს, არც არაფერი მიმიღია და არც ვაპირებ, მაგრამ მეცოდება ეს ქვეყანა, მეტი არაფერი.
მაქვს ინფორმაცია, რომ რამდენიმე კანდიდატურას განიხილავდნენ კულტურის მინისტრის თანამდებობაზე. საუბარი იყო გოგა ხაინდრავაზე, ნუკრი ქანთარიასა და ელისო ბოლქვაძეზეც, თუმცა გამოკვეთილი ლიდერი წულუკიანია. თავად განსაზღვრეთ, რომელი, რომელს სჯობს... ეს კიდევ ერთი ნიშანია, რა დღეშია ქვეყანა!

 

 საარჩევნოდ პოლიტიკურ ავანსცენაზე, ახალ სახეებთან ერთად, კარგად ნაცნობი ,,ფეისებიც’‘ ჩნდებიან. ასე, მაგალითად, პატრიოტთა ალიანსის პროპორციული სიის ოცეულში ადა მარშანია ვერა, მაგრამ სამაგიეროდ, ჯემალ სეფიაშვილის ,,ჩემი ცისანა’‘ ანუ ცისანა სეფიაშვილი მოხვდა. პარტიის სიის მე-6 ნომერი კი ცესკო-ს ყოფილი თავმჯდომარე და ყოფილი სახალხო დამცველი, ნანა დევდარიანია. რატომ გადაწყვიტა პოლიტიკაში დაბრუნება? _ ამას ნანა დევდარიანთან ინტერვიუდან შეიტყობთ.

_ ქალბატონო ნანა, პოლიტიკაში დაბრუნება რატომ გადაწყვიტეთ, ან არჩევანი პატრიოტთა ალიანსზე რატომ გააკეთეთ? 

_ სიმართლე გითხრათ, პოლიტიკას მოწყვეტილი არასდროს ვიყავი. მართალია, ბოლო წლებში უფრო პოლიტოლოგიური კვლევებით ვარ დაკავებული, მაგრამ ეს საქმიანობა პოლიტიკურ პროცესებთან ახლოსაა. 

რაც შეეხება პატრიოტთა ალიანსს, ჩემთვის არათუ სრულიად მისაღებია, არამედ, წლებია, ვწერ და ვლაპარაკობ, რომ საქართველო ვერ გამთლიანდება, თუ აფხაზებთან, ოსებსა და რუსებთან პირდაპირი დიალოგი არ იქნება. ამასთან, ჩემთვის სრულიად მისაღებია საქართველოს ნეიტრალიტეტი. ამდენად, ალიანსის მიერ წინ წამოწეული ეს თემები ჩემთვის ორგანულია. 

ამას გარდა, სოციალური და ეროვნული პლატფორმა, რომელზეც ალიანსი დგას, ჩემ მსოფლმხედველობას მთლიანად ეთანხმება. 

_ ბოლო დროს, პატრიოტთა ალიანსს რამდენიმე სკანდალი დაუკავშირდა, მათ შორის, აფხაზეთში ხატის გადაბრძანება, რუსეთისგან დაფინანსების საკითხი და ა.შ. ყველაფერი ეს, თქვენი პარტიის საარჩევნო შედეგზე როგორ იმოქმედებს? 

_ უკვე იმოქმედა, ოღონდ დადებითი კუთხით. ეს თავდასხმები, როგორც მმართველი ძალისგან, ისე ე.წ. ოპოზიციისგან, შიშითაა განპირობებული. დახურული კვლევები აქვთ და იციან, რომ ,,პატრიოტთა ალიანსის’‘ რეიტინგი ძალიან მაღალია, რასაც პოლიტიკური მოწინააღმდეგის შიში მოჰყვება, მაგრამ ადამიანები ყველაფერს ხედავენ. 

ხომ იცით, ჩვენი მოძმე სომეხი ხალხი, თავისი მენტალიტეტით, როგორია _ რომელიმე სომეხს მსგავსი ნაბიჯი რომ გადაედგა, აფხაზეთში ხატის წაბრძანებას ვგულისხმობ, ამას მთელი სომხეთი აღტაცებით შეხვდებოდა, ჩვენთან კი პირუკუ ეფექტი ჰქონდა. ეს პოლიტიკური შურიანობაა და სხვა არაფერი, თუმცა ასეთი თავდასხმები ჩვენ გარშემო, სულ უფრო მეტი ადამიანის მობილიზებას ახდენს. 

_ შეიძლება, მაგრამ რუსეთის მიერ ოკუპირებულ აფხაზეთში ფარულად გადასვლა ნორმალურად მიგაჩნიათ ანუ სანამ ინფორმაციამ მედიაში არ გაჟონა, ამაზე პატრიოტთა ალიანსმა არაფერი თქვა... 

_ საკითხს ასე უნდა შევხედოთ _ ოკუპაცია დროებითი მოვლენაა, ყოველ შემთხვევაში, ჩემთვის და პატრიოტთა ალიანსისთვის ასეა. 

გარდა ამისა, ჩვენ კი არ უნდა ვიძახოთ, რომ აფხაზეთი და სამხრეთ ოსეთი ოკუპირებულია, არამედ, ეს იმ ხალხმა უნდა თქვას. 

ისინი ძალიან ბრაზობენ, როცა ეუბნები, უთავმოყვარეო ხარ და ოკუპირებულ ტერიტორიაზე ცხოვრობო. დიალოგი ასე არ გამოვა, თორემ თუ საქმეს უშველის, დილას, შუა დღესა და საღამოს, სულ ოკუპაციაზე ვილაპარაკებ. 

როცა ის ადამიანები გაკრიტიკებენ, რომლებსაც ოკუპაციასთან ბრძოლა შარვლის ჩახდა და საჯდომის მიშვერა ჰგონიათ, ვფიქრობ, ეს ფაქტი მათზე ნათლად მეტყველებს. 

რაც შეეხება რუსული ფულის საკითხს, ასეთ ,,ფეიკებს’‘ ის ხალხი ქმნის, რომლებსაც 1995 წლიდან, არჩევნები არ გამოუტოვებიათ, რომ რუსული ფული არ ჰქონოდათ და რუსი პიარტექნოლოგები არ ჰყოლოდათ. 

_ ვის გულისხმობთ? 

_ ყოფილ მოქალაქეთა კავშირს, რომელიც მერე ნაციონალური მოძრაობა გახდა. არსებობს რუსი პოლიტტექნოლოგების ინტერვიუები, რომლებიც პირდაპირ ამბობდნენ, ჩვენ ვეხმარებოდით ჟვანიასა და ბურჯანაძეს, მაგრამ საბოლოოდ, სააკაშვილმა იმარჯვა და ყველაფერი ეს, მიიწერაო. 

_ კი, მაგრამ რატომ უნდა სჭირდებოდეს ნაციონალურ მოძრაობას, პატრიოტთა ალიანსის მიმართ, ასეთი ,,ფეიკების’‘ გამოგონება? 

- იციან რეალური რეიტინგები და უნდათ, კონკურენტი დააზარალონ, ისეთი რამ მოიგონეს, რაც იუმორის სფეროსაც კი სცდება. 

ერთ ექსკლუზივს გაგიმხელთ ,,საიდუმლოდ’‘ _ პუტინი ფულს კი არ გვაძლევს, უბრალოდ, შესაბამის ქაღალდს გზავნის ფოსტით და მერე, ჩვენ ფერად პრინტერზე ამოგვაქვს დოლარები! მოკლედ, ყველაფერი ეს, სრული იდიოტიზმია! 

შემთხვევით, ეს ის ძალები ხომ არ არიან, რომელთა წარმომადგენლებიც საზღვარზე დააკავეს, მილიონი დოლარი ,,ქეშად’‘ რომ გადმოჰქონდათ? და კიდევ უამრავი რაღაც, რაც არ ჩანს, თორემ ამდენი ტელევიზიის შენახვას ეხუმრებით?! 

_ ისე, რადგან ,,ფეიკებზე’‘ ვსაუბრობთ, როგორ გგონიათ, იმოქმედებს საარჩევნოდ მიღებული ქცევის კოდექსი, რომელსაც ხელი ,,ოცნებამაც’‘ მოაწერა და ოპოზიციამაც? 

_ ქაღალდზე ყველაფრის დაწერა შეიძლება, მაგრამ ყველაფერი საარჩევნო კამპანიის განმავლობაში გამოჩნდება. ბინძურ ტექნოლოგიებზე ნაციონალური მოძრაობა უარს არ იტყვის. ,,ოცნება’‘ ასე არ იქცევა ხოლმე _ ერიდება ნეგატიურ პიარს, მაგრამ იქაც არის ფრთა, მაგალითად, კობახიძე-მდინარაძე, რომელიც, დაახლოებით, ამ ხელწერით მოქმედებს. ისე, დოკუმენტი რომ შეიქმნა, ამაში ცუდი არაფერია. 

_ ქალბატონო ნანა, NDI-ს ბოლო კვლევის მიხედვით, გამოკითხულთა 59%-მა არ იცის, რომელ პარტიას აძლევს ხმას. ეს როგორ იმოქმედებს ოპოზიციური პარტიების საარჩევნო შედეგზე? 

_ საერთოდ, ადამიანები არჩევანს ბოლო დღეებში აკეთებენ. საუბარი იმაზეა, თუ ვინ შეძლებს ამ ხმების თავისკენ მიზიდვას. სასურველია, რომ გადაუწყვეტელი ამომრჩევლიდან ყველამ ხმა პატრიოტთა ალიანსს მისცეს, მაგრამ NDI-ს რომელიმე კვლევის შედეგი, რომელიმე არჩევნების შედეგს ერთხელ მაინც დაემთხვა? _ არც ერთხელ! ამ კვლევებს ერთ-ერთ პარტიასთან მკვეთრად აფილირებული ორგანიზაცია ატარებს და როგორ ვენდო? 

_ არჩევნების შემდეგ, რომელ პარტიასთან აპირებთ კოალიციურ რეჟიმში თანამშრომლობას და რომელთან _ არა? 

_ ძალიან მიკვირს, როცა ,,ოცნებისა’‘ და ,,ნაციონალების’‘ ორივე ფრთის წარმომადგენლები კატეგორიულად აცხადებენ, არ ვითანამშრომლებთ პატრიოტთა ალიანსთან და არ შევქმნით კოალიციასო. 

ჯერ არჩევნების შედეგები უნდა დაიდოს, წინასწარ ამაზე ლაპარაკი უაზრობაა. ჯერ გადახტნენ და მერე ,,ჰოპლა’‘ დაიძახონ. 

ერთი რამ შემიძლია გითხრათ: პატრიოტთა ალიანსი არასოდეს ითანამშრომლებს ნაციონალური მოძრაობის ორ დანაყოფთან, დანარჩენს არჩევნები გვაჩვენებს.

თათია გოჩაძე

Ecumenical whip delivered motives expanding involving loyalty. Africa hungry males attending john's sighed reaching. Lucky rigid thrown thursday seized soldier ethical. Morality