115 ახალი სტატია

რჩეული სტატიები

ხუთი წლის წინ, 2015 წლის აპრილის დასაწყისში, ლონდონში მოხდა დიდი ბრიტანეთის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ყაჩაღობა - მძარცველებმა Hatton Garden Safe Deposit (Hatton Garden) - დან დაახლოებით 13,5 მილიონი ფუნტის ღირებულების სამკაულები წაიღეს.

მათ ნაგვის კონტეინერებით გამოიტანეს ოქრო, ბრილიანტები, ძვირფასი ქვები, ასევე სამკაულები, ფული და სხვა ძვირფასი ნივთები.

ყაჩაღობა აღსანიშნავია არა მხოლოდ მოპარული ნივთების ღირებულებით (რომელთა დიდი ნაწილი, სხვათა შორის, ჯერაც არ არის ნაპოვნი), არამედ იმით, თუ რამდენად ადვილად და მარტივად იქნა ეს ძარცვა ჩადენილი, და ასევე უამრავი სასაცილო და კურიოზული დეტალით.

საზოგადოება გაოგნებული იყო ყაჩაღების ასაკითაც: აღმოჩნდა, რომ დანაშაულის ჩადენის მომენტში, ბანდის წევრები საშუალოდ 62 წლისები იყვნენ, მათ შორის ყველაზე ხნიერი 80 წელს გადაცილებული გახლდათ. ბანდას ხუმრობით Grandpa Gang (ბაბუების ბანდა) შეარქვეს და ასევე უწოდებდნენ Diamond Wheezers (ალმასის ბებრებს).
Hatton Garden Safe Deposit Ltd რესპექტაბელური ბრიტანული კომპანიაა, რომელიც 100 წელზე მეტია აქირავებდა სეიფებს ოქროს, ძვირფასი თვლებისა და სხვა ფასიანი ნივთების შესანახად. მისი საცავი ჰატტონ-გარდენზე მდებარეობდა. ეს ქუჩა ცნობილია მრავალი საიველირო მაღაზიით და ითვლებოდა, რომ იგი ფორტ ნოქსივით საიმედოდ იყო დაცული. თუმცა ეს მხოლოდ მანამდე, სანამ ერთხელ, 2015 წლის ხანგრძლივი სააღდგომო დასვენების დღეებში, პენსიონერი მამაკაცების ჯგუფმა საწინააღმდეგო არ დაამტკიცა.
ბანდაში რვა მძარცველი იყო და მათ უმრავლესობას კრიმინალური წარსული ჰქონდა.


მათი ხელმძღვანელი 1939 წელს დაბადებული ბრაიან რიდერი იყო. რომელიც 80-იან წლებში პოლიციელის მკვლელობისთვის იყო ნასამართლევი. 1983 წელს იგი მონაწილეობდა ჰითროუს აეროპორტის საწყობის ცნობილ ყაჩაღობაში: მაშინ 26 მილიონი გირვანქა სტერლინგი მოიპარეს და ნაძარცვის უმეტესი ნაწილს ვერსად მიაგნეს.


უკანასკნელ წლებში ბრაიან რიდერს, რომელსაც მისი თანამშრომლები „პატრონს“ და „ბოსს“ უწოდებდნენ, ნახმარი მანქანებით ვაჭრობის მცირე ბიზნესი ჰქონდა. ჰეტონ გარდენის სარდაფის გასაძარცვად, ის ავტობუსით, სხვისი სამგზავრო ბარათით ჩამოვიდა. ისევე როგორც კოლეგა დენიმ, რიდერმაც ამ საქმისთვის ფერადი ტანისამოსი ჩაიცვა - მას ეკეთა წითელი შარფი, რომელიც სათვალთვალო კამერებმა დააფიქსირეს და მოგვიანებით მის სახლში იპოვეს.

მისი მთავარი თანამზრახველი იყო დანიელ ჯონსი (დენი), 1955 წელს დაბადებული, მდიდარი გამოცდილების მქონე „მედვჟატნიკი“ სეიფების ოსტატი, რომელიც ძარცვებში სულ მცირე 1975 წლიდან მონაწილეობდა. 1982 წელს ის ექვსი წლით ციხეში ჩაჯდა საიუველირო მაღაზიის გაქურდვის გამო.

დენიმ სარდაფის ძარცვის მომზადება სხვებზე ადრე დაიწყო. აღწერილ მოვლენებამდე სამი წლით ადრე, მან ყურადღებით შეისწავლა სხვადასხვა სახის საბურღი დანადგარები ინტერნეტში.

დენის თანამზრახველებმა მის შესახებ გამომძიებლებს საოცარი რამ უთხრეს. ამ ექსცენტრიულ ყაჩაღს, ერთ-ერთი თანამონაწილის თქმით, დედის პენუარში ეძინა და ღამით ფესკას (თურქულ ქუდს) ატარებდა. ჯონსი თავის ძაღლს ადამიანივით ესაუბრებოდა, სასამართლო პროცესზე კი განაცხადა, რომ ის ფლობს ზებუნებრივ ძალებს და შეუძლია გააკონტროლოს ადამიანების გონება.

პოლიციამ არ შეამოწმა ბოლო ორი განცხადების სიზუსტე, მაგრამ დენის ექსცენტრიულობა ნამდვილად არ აკლდა. იგი ძარცვაზე ზოლიანი შარვლით, წითელი ბოტასებით, მუქი ლურჯი კეპკითა და ასევე შუქამრეკლი ჟილეტით მივიდა - იმისათვის, რომ ზედმეტი ყურადღება არ მიეპყრო, ბანდიტები თავს მუშებად ასაღებდნენ.

ჯონ კენეტ კოლინზი, 1940 წელს დაბადებული, რომელსაც თანამზრახველებმა უბრალოდ კენი უწოდეს, უფრო მარტივი ფრინველი იყო: იგი 6-ჯერ დააპატიმრეს - ჯამში, დაახლოებით, 13 წლის განმავლობაში, წვრილმანი ძარცვის გამო. მას ყველაზე მარტივი რამ ევალებოდა: ყაჩაღობის ადგილთან უნდა გაჩერებულიყო და საფრთხის შემთხვევაში, თანამზრახველებს რადიოთი უნდა დაკავშირებოდა.

როგორც პოლიციამ გაარკვია, კენი ვერ გაუმკლავდა მასზე დაკისრებულ ამოცანას. მას ძარცვის დროს თავისი ფურგონის საჭესთან დაეძინა. მეტიც, მან ვერც ნაძარცვის გამოყენება მოახერხა და ნივთების ნაწილი სწორედ მის სახლში იპოვეს.

ტერენტი პერკინსი (ტერი) დაიბადა 1948 წლის 4 აპრილს. მან საკუთარ დაბადების დღეზე ჰეტონის ბაღების დეპოზიტარი გაძარცვა. ტერი არანაკლები „გაქანების“ ყაჩაღი იყო, ვიდრე „ბოსი“ ბრაიან რიდერი. ის მონაწილეობდა ისეთ ცნობილ საქმეში, როგორიცაა Security Express საცავის ძარცვა ლონდონში. საიდანაც დღისით, მზისით, 6 მილიონი გირვანქა სტერლინგი მოიპარეს - ეს იყო ბრიტანეთის ისტორიაში ფულის ყველაზე დიდი მოპარვა. აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ ეს ცნობილი მოვლენა ტერის დაბადების დღეს მოხდა - 1983 წლის 4 აპრილს. როგორც ჩანს, მას ნამდვილად უყვარდა საკუთარი თავისთვის ძვირადღირებული საჩუქრების ჩუქება.

ტერიის ბიოგრაფიაში იყო კიდევ ერთი საინტერესო ფაქტი: ის ციხიდან გაიქცა. უფრო ზუსტად, ის არ დაბრუნებულა ციხეში შვებულებიდან, რომელიც მან პატიმრობის დასრულებამდე ცოტა ხნით ადრე აიღო. შემდეგი 16 წლის განმავლობაში იგი დედასთან იმალებოდა, მაგრამ არც ისე ფრთხილად: ის მძღოლად მუშაობდა და ექიმთანაც კი დადიოდა, რომელთანაც თავისი ნამდვილი სახელით იყო დარეგისტრირებული. პოლიცია მას არც ისე აქტიურად ეძებდა: იპოვეს მხოლოდ 2012 წელს და გაგზავნეს სასჯელის მოსახდელად.

2015 წლის ძარცვა ტერიის გედის სიმღერა იყო. მრავალი წლის განმავლობაში ის სერიოზულად დაავადებული იყო დიაბეტით. 2010 წელს მას სასამართლო პროცესი უნდა დაეწყო ლონდონის ბონდის ქუჩაზე მდებარე Chatila საიუველირო მაღაზიის გაქურდვის გამო, მაგრამ ჯანმრთელობის გამო ეს ვეღარ შეძლო.

უილიამ ლინკოლნი, 1955 წელს დაბადებული, მეტსახელად „ბილი თევზი“, იყო თანაგუნდელი, რომელსაც უნდა წაეყვანა ბანდა დანაშაულის ადგილიდან. თევზის აღიარებით, ის არ იყო უმაღლესი გონების ადამიანი. გარდა ამისა, მას აწუხებდა ოსტეოართროზი და თეძოს ორი სახსარი ჰქონდა შეცვლილი. ბილი თევზი კენის დასთან თანაცხოვრობდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა კენიმ გაუმხილა მას გაძარცვის გეგმა და მასთან ერთად წავიდა საქმეზე.

ამ ჯგუფის „ახალგაზრდობის“ (60 წლამდე) განყოფილება შედგებოდა 58 წლის კარლ ვუდისა და 48 წლის ჰიუ დოილისგან. ორივე ამ ამბის უმნიშვნელო პერსონაჟები იყვნენ. ჰიუ საერთოდ არ მონაწილეობდა ძარცვაში - მას მოეთხოვებოდა, დაეთმო სახელოსნო ნაძარცვის შესანახვად. კარლი, რომელიც დენი ჯონსის მეგობარი იყო, კრონის დაავადებით იტანჯებოდა, უმუშევრობის შეღავათებით ცხოვრობდა და რამდენიმე ათასი გირვანქა ვალი ჰქონდა, რომლის გადასახდელადაც ჩაერთო ძარცვაში.

უკანასკნელი და ყველაზე იდუმალი პიროვნება იყო ადამიანი, რომელსაც ბასილი ჰქვია და რომლის ნამდვილი სახელი არცერთმა თანამზრახველმა არ იცოდა. პოლიცია მას უფრო დიდხანს ეძებდა ვიდრე სხვებს. მის შესახებ ცნობილი იყო, რომ სწორედ მან გამორთო განგაში და ყაჩაღებს საცავში შესვლაში დაეხმარა.

ტრენინგი

„ბებერი ყაჩაღები“ საქმეს 2 აპრილს შეუდგნენ. მანამდე კი ისინი ფრთხილად მოემზადნენ. გამოძიებამ დაადგინა, რომ აქტიური მომზადება ყაჩაღებმა კარგა ხნით ადრე დაიწყეს. ბრაიან რიდერის სახლის ჩხეკისას იპოვეს წიგნები ალმასებით არალეგალური ვაჭრობის შესახებ, ბრილიანტის ტესტერი და ჟურნალები ბრილიანტებზე.
კოლინზი მრავალი დღის მანძილზე მოძრაობდა საცავის შენობის ირგვლივ, აკვირდებოდა და აფიქსირებდა თანამშრომლების მიმოსვლის გრაფიკს. პოლიციამ მოგვიანებით ვიდეოკამერების ჩანაწერებზე მრავალჯერ დააფიქსირა მისი ფურგონი.
მეზობლად მდებარე საიველირეო მაღაზიის მეპატრონე მოგვიანებით აცხადებდა, რომ 2015 წლის იანვრიდან მარტის ჩათვლით გრძნობდა, რომ უთვალთვალებდნენ. როგორც აღმოჩნდა, მართლაც უთვალთვალებდნენ, მაგრამ არა მას, არამედ საცავს. მძარცველებმა შეძლეს საცავის შიგნიდანაც დათვალიერებაც  - მათ პოტენციურ კლიენტებად გაასაღეს თავი.
მათ წიგნიც კი იყიდეს „კრიმინალისტიკა ჩაინიკებისათვის“, რათა ესწავლათ, როგორ არ დაეტოვებინათ დნმ-ი დანაშაულის ადგილზე.

ძარცვა

2 აპრილი, ხუთშაბათი - ბოლო სამუშაო დღე იყო ოთხდღიანი სააღდგომო დასვენების წინ. შენობა, სადაც ინახებოდა ასობით მილიონი ფუნტის ძვირფასეულობა, ოთხი დღით დაცარიელდა - დაკეტილი კარისა და ჩართული სიგნალიზაციის იმედად. ეს დრო მძარცველებს ეყოთ დაგეგმილი ძარცვის განსახორციელებლად.
ხუთშაბათ საღამოს მუშებად გადაცმული მძარცველები ბორბლებიანი ნაგვის ურნებით, რომლებშიც ხელსაწყოები ედოთ, საცავთან მივიდნენ. საცავის დაკეტვამდე ცოტა ხნით ადრე, ბეზილი შიგნით შევიდა, თავი გაასაღა სატელეკომუნიკაციო სამსახურის ხელოსნად და გათიშა სიგნალიზაცია მობილური სიგნალის დამხშობის გამოყენებით.
შენობაში მოხვედრის შემდეგ, მძარცველებმა ლიფტის შახტაში შეაღწიეს და ჩაიტანეს იქ ბურღი. დილის რვა საათამდე ისინი ბურღავდნენ 50 სმ-ის სისქის ბეტონს, მაგრამ უშედეგოდ, რადგან იქ აღმოჩნდა ფოლადის ფირფიტაც. ისინი წავიდნენ საცავიდან, უკან შუადღეს დაბრუნდნენ და თან მოიტანეს უფრო ძლიერი დანადგარი. ამჯერად მათ არ ახლდათ კარლი, რომელსაც შეეშინდა და მეორედ საქმეზე აღარ წავიდა.
მეორე ცდა შედეგიანი აღმოჩნდა: მძარცველებმა გახვრიტეს კედელი იმისათვის, რომ იქ ადამიანი გატეულიყო. მათ უპრობლემოდ გატეხეს 73 სეიფი, რომელთა ღირებულებაც, პოლიციის შეფასებით, 25 მილიონი ფუნტი სტერლინგი იყო. ძარცვის მეორე ფაზა იდეალურად შესრულდა: ნაძარცვი უპრობლემოდ გაიტანეს, და გაიყვეს: თითოეულს უნდა შეენახა თავისი წილი ხელსაყრელ დრომდე.

როგორ დაიჭირეს და გაასამართლეს მძარცველები

გაძარცვულ საცავში სიმშვიდე სუფევდა კვირასაც და ორშაბათსაც. მხოლოდ სამშაბათს, 7 აპრილს, თანამშრომლები დაბრუნდნენ სამსახურში და აღმოაჩინეს, რომ სანამ ისინი ისვენებდნენ, ვიღაცამ გვარიანად იშრომა. მედიამ მომენტალურად შეიტყო მომხდარის შესახებ. პირველ სათაურებში აცხადებდნენ, რომ ეს საუკუნის ყველაზე დიდი ქურდობაა, ზიანი 200 მილიონ ფუნტ სტერლინგს აღწევდა. პოლიციამ მკლავები დაიკაპიწა, საქმეს შეუდგა და ძალიან მალე მიაგნო ყაჩაღების კვალს: რაც არ უნდა ეცადო კვალის დაფარვა, მათ ეს ვერ შეძლეს. ოქრო, ბრილიანტები, ძვირფასი თვლები, სამკაულები, ნაღდი თანხა და სხვა ძვირფასეულობა, რომელსაც კლიენტები სეიფებში ინახავდნენ, ბანდიტებმა ნაგვის კონტეინერების მეშვეობით გაიტანეს.
პირველი ხაზი იყო კოლინზის თეთრი ფურგონი, რომელიც ბევრჯერ გამოჩნდა საცავთან ძარცვამდე და დაფიქსირდა კამერებით. რამდენიმე დღის შემდეგ, პოლიცია უკვე აკვირდებოდა ზოგიერთ ყაჩაღს.

მძარცველებს ეჭვი კი არ გასჩენიათ, რომ მათ უთვალთვალებდნენ და, საცავში წარმატებული შეღწევიდან ერთი თვის შემდეგ, ისინი ერთმანეთს შეხვდნენ ტერი პერკინსის დისშვილის სახლში ნაძარცვის ნაწილის განკარგვისა და შემდგომი გეგმების განსახილველად. სწორედ მაშინ დაიჭირეს და მთელი ბანდა წარსდგა სასამართლოს წინაშე, გარდა იდუმალი ბეზილისა, რომელიც აგრძელებდა დამალვას.

ექსპერტების აზრით, მათ შორის დამნაშავეთა სამყაროს წარმომადგენლებიც, რომლებსაც ბრიტანული მედია გამოკითხავდა, აცხადებდა, რომ მძარცველები ბრწყინვალედ მოემზადნენ საქმისთვის, მაგრამ საკუთარი ტექნოლოგიური ჩამორჩენილობის გამო,  რამდენიმე გაუმართლებელი შეცდომა დაუშვეს. არაა საუბარი მხოლოდ კამერაში მოხვედრილ ფურგონზე, არამედ, მაგალითად, ისინი საერთოდ არ ზრუნავდნენ უსაფრთხოებაზე ციფრულ საკითხებში და მშვიდად განიხილავდნენ ძარცვის დეტალებს მიმოწერაში.

გარდა ამისა, ისინი ძარცვიდან ძალიან მალე შეხვდნენ ერთმანეთს.  კრიმინალური სამყაროს ერთ-ერთმა წევრმა ანონიმურობის პირობით Mirror- ს განუცხადა, რომ მძარცველები უბრალოდ სულელურად იქცეოდნენ: ისინი რამდენიმე თვის განმავლობაში უნდა დაშლილიყვნენ და ეს რომ გაეკეთებინათ, მათ ვეღარ იპოვიდნენ.

დამნაშავეთაგან ოთხს - პერკინსს, ჯონსს, ლინკოლნსა და კოლინზს - შვიდ-შვიდი წელი, დანარჩენებს კი ნაკლები სასჯელი მიუსაჯეს. ჰიუ დოილმა, რომელიც სინამდვილეში არ მონაწილეობდა ძარცვაში, პირობითი მსჯავრი მიიღო. იგი დიდი ხნის განმავლობაში ხელს ართმევდა ნაფიც მსაჯულებს და პირობა დადო, რომ მათ ქვაბებს უფასოდ შეუკეთებდა.

საინტერესო ის არის, რომ ნაძარცვის მნიშვნელოვანი ნაწილი ჯერ არ არის ნაპოვნი: ბანდიტებს არ სურდათ ნაძარცვის მიცემა.
ერთ-ერთმა მძარცველმა - დენიმ პოლიციის მოტყუება სცადა და მათ ნაძარცვის მხოლოდ ნაწილი გადასცა. მან თქვა, რომ თავისი წილი დამალა ედმონტონის სასაფლაოზე მდებარე სამარხში და მას დათმობს სასჯელის შემსუბუქების სანაცვლოდ. პოლიციამ გაჩხრიკა სასაფლაო და სუპერმარკეტის ჩანთაში ერთ-ერთ საფლავში განძი იპოვა, მაგრამ შემდეგ სკოტლანდ იარდმა დენის სთხოვა მისულიყო და ეჩვენებინა ის ადგილი, სადაც მან განძი დამარხა. თანაც არ გაუმხილა, რომ ჩანთა უკვე იპოვეს. დენი პოლიციის თანხლებით ჩამოვიდა და მათ სხვა ადგილისკენ მიუთითა, სადაც სხვა ჩანთა იყო დამალული. მას სურდა ნადავლის ნაწილის დატოვება, მაგრამ ვერ შეძლო.

რა ბედი ეწია Hatton Garden საცავს

დეპოზიტარის მომხმარებლებს ამ ინციდენტის შემდეგ ბევრი კითხვა ჰქონდათ. რამდენად დასაშვები იყო ასობით მილიონი ფუნტის ღირებულების ძვირფასეულობის უყურადღებოდ დატოვება, სიგნალიზაციასა და კარის საკეტზე დაყრდნობით? რატომ იყო ასე იოლი სიგნალიზაციის გამორთვა? ძარცვის შემდეგაც, კიდევ ორი ​​დღის განმავლობაში, რატომ არავინ მოვიდა დანაშაულის ადგილზე? მიანდობს ვინმე თავის ღირებულებებს ასეთ მეურვეებს?

მენეჯმენტმა ყველა ამ კითხვაზე ერთი მკაფიო პასუხი გასცა: 2015 წლის სექტემბერში კომპანია სამუდამოდ დაიხურა.

ყველა მოპარული ძვირფასი ნივთი დაზღვეული არ იყო ქურდობისგან: ბევრი მეანაბრე თვლიდა, რომ ფულის შენახვა დეპოზიტარში ყველაზე საიმედო გარანტია.

ვინ აღმოჩნდა ბეზილი


უკანასკნელი კრიმინალი, რომელიც პოლიციას ყველაზე დიდხანს ემალებოდა, იყო მაიკლ სიდი. ძარცვის დროს ის 49 წლის გახლდათ. კემბრიჯის ფიზიკის პროფესორის შვილი, ის თავად სწავლობდა ფიზიკასა და ელექტრონიკას ნოტინჰემის უნივერსიტეტში. სტუდენტობის წლებში ის დაინტერესდა სინთეზური ნარკოტიკებით და ნასამართლევი იყო მათი გავრცელების გამო ჯერ კიდევ 1984 წელს. მომდევნო წლებში იგი მუშაობდა სიგნალიზაციის სპეციალისტად, ასევე არემონტებდა ტელევიზორებს, ვიდეოკამერებსა და კომპიუტერებს. ჯგუფის წევრების უმეტესობისგან განსხვავებით, რომლებიც ძარცვიდან თვენახევარში დაიჭირეს, მან სამი წლის განმავლობაში მოახერხა პოლიციისგან დამალვა. მისი ძებნა ძალიან რთული იყო: იგი არ იხდიდა გადასახადებს, არ სთხოვდა სახელმწიფოს შეღავათებს და, პრაქტიკულად, არ იყენებდა საბანკო ანგარიშს, ყველგან ფულს იხდიდა და მობილური ტელეფონიც არ ჰქონდა. მისი ხანდაზმული თანამოაზრეებისგან განსხვავებით, ის ციფრული უსაფრთხოების მცოდნე იყო, მაგრამ საბოლოოდ ვერც ამან უშველა: ისიც დააპატიმრეს და 2018 წელს სასამართლომ 10 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა.

რა ბედი ეწიათ მძარცველებს?

ბრიტანული კანონების თანახმად, პატიმრები, როგორც წესი, იხდიან მისჯილი სასჯელის მხოლოდ ნახევარს.

თუმცა, სასამართლო მათ გათავისუფლებას ასე იოლად არ აპირებდა და 2018 წელს, ბანდის ოთხი ლიდერის წინააღმდეგ მიიღეს ახალი გადაწყვეტილება: თუ ისინი არ დააბრუნებდნენ ნაძარცვის დარჩენილ ნაწილს (6 მილიონ გირვანქაზე მეტს), გაუხანგრძლივებდნენ პატიმრობას შვიდი წლით. მიუხედავად  ამისა,  არცერთმა მათგანმა ნაძარცვი სასამართლოს არ გადასცა. თუმცა ამან ხელი ვერ შეუშალა ბანდის მეთაურს, 79 წლის ბრაიან რიდერს, იმავე 2018 წელს გათავისუფლებულიყო. სასამართლომ იგი ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო კვლავ არ გაგზავნა ციხეში: მას უკვე ჰქონდა დემენცია, უფრო მეტიც, ჰქონდა პროსტატის კიბო და რამდენიმე ინსულტი.

ბანდის თითქმის ყველა წევრი გაათავისუფლეს და ყურადღებით აკვირდებიან მათ თითოეულ ნაბიჯს, რათა არ გაუშვან მომენტი, როდესაც ბანდიტები საგანძურს მიაკითხავენ.
ჯონ კოლინზი ისევ ციხეში მოხვდა. თავდაპირველად, მან სამწელიწადნახევარი მოიხადა და გაათავისუფლეს. თუმცა 2019 წელს, სასამართლომ იგი ისევ დააპატიმრა,  და ნაძარცვის არდაბრუნების გამო შვიდი წელი მიუსაჯა.

დენი ჯონსი კვლავ გისოსებს მიღმაა, რადგან 2018 წელს მას მიუსაჯეს ახალი სასჯელი - სამი წელი საიუველირო მაღაზიის ძარცვისთვის.

ტერი პერკინსი 2018 წლის თებერვალში, 69 წლის ასაკში გარდაიცვალა, ლონდონის ბელმარშის ციხეში. ამბობდნენ, რომ სიკვდილის წინა დღეს თავს ცუდად გრძნობდა, მაგრამ როდესაც ექთანი მისი მდგომარეობის შესამოწმებლად მივიდა, მან არ შეუშვა, რადგან ის ტელევიზორში რაგბის მატჩს უყურებდა.

გენერალური პროკურატურა დღეს სასამართლოს დავით გარეჯის საქმე დაკავებულებისთვის, სასამართლოს ნატალია ილიჩოვასა და ივერი მელაშვილისთვის გირაოს შეფარდების შუამდგომლობით მიმართავს. აღნიშნულის შესახებ პროკურორმა მიხეილ სადრაძემ განაცხადა.

როგორც პროკურორმა აღნიშნა, დადგენილია მოტივი, რომ ბრალდებულები მოქმედებდნენ მაღალი თანამდებობის პირების დავალებების შესაბამისად. აქედან გამომდინარე ამ ეტაპისათვის გამოძიების მთელი აქცენტი მიმართულია დავალების გამცემი პირების იდენტიფიცირებაზე.

„დღეს არის წინასასამართლო სხდომა, მათი ბრალეულობა საკმაოდ მაღალი მტკიცებულებითი სტანდარტით არის დადასტურებული. ჩვენ მოვიპოვეთ უტყუარი მტკიცებულებები და მათ მიერ ჩადენილი ქმედებების გარშემო გამოძიება სრულად ამოვწურეთ.

ჩვენ ამ მტკიცებულებების ნაწილი, მათ შორის ფარული საგამოძიებო მოქმედებების შედეგად მოპოვებული მტკიცებულებების ნაწილი გავასაჯაროვეთ და ჩვენ ყველამ ერთად ვნახეთ ბრალდებულის აღიარება.

ამავდროულად ჩვენ დავადგინეთ მოტივი, რომ ბრალდებულები მოქმედებდნენ მაღალი თანამდებობის პირების დავალებების შესაბამისად. აქედან გამომდინარე ამ ეტაპისათვის გამოძიების მთელი აქცენტი მიმართულია სწორედ დავალების გამცემი პირების იდენტიფიცირებისათვის და ამ მიმართულებით ყველა ღონისძიებას ატარებს საგამოძიებო ორგანო, მათ შორის თქვენთვისაც ცნობილია, რომ დღეს ერთი პირი გამოკითხვაზე იმყოფება.

ამ მიმართულებით აქტიურად ვახორციელებთ მოქმედებებს და შესაბამისი შედეგების თაობაზე საზოგადოებას ინფორმაციას მივაწვდით.

ჩვენ ყველამ ვიხილეთ მათი აღიარება, შესაბამისად რადგან მათ მიერ ჩადენილი ქმედებების გარშემო გამოძიება სრულად არის ამოწურული, დღევანდელ პროცესზე ჩვენ მივმართავთ სასამართლოს შუამდგომლობით, რათა ბრალდებულებს პატიმრობა შეეცვალოს გირაოთი", - განაცხადა პროკურორმა მიხეილ სადრაძემ.

პარლამენტი „ამნისტიის შესახებ“ კანონპროექტს დღეს მეორე მოსმენით განიხილავს. კანონპროექტის განხილვა ადამიანის უფლებათა და იურიდიულ კომიტეტებში გაიმართება, შემდეგ კი პლენარულ სესიაზე გავა.

არსებული პროექტის მიხედვით, ამნისტიის აქტი ნაკლებად მძიმე კატეგორიის დანაშაულებზე ვრცელდება. ამასთან, ზოგიერთი დანაშაულის შემთხვევაში, მისი შინაარსისა და სიმძიმის გათვალისწინებით, ამ დანაშაულის ჩამდენი პირი სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობისა და სასჯელისაგან მხოლოდ იმ შემთხვევაში გათავისუფლდება, თუ ის ნასამართლობის არმქონეა, თუ დაზარალებული თანახმაა ამნისტიის გავრცელებაზე ან თუ ბრალდებულმა/მსჯავრდებულმა დანაშაულის ჩადენის შედეგად მიყენებული ზიანი აანაზღაურა.

„ვერსია“ დაინტერესდა, შეეხება თუ არა ამნისტია მსჯავრდებულ დეკანოზ გიორგი მამალაძეს, რომელიც სასჯელს უკვე რამდენიმე წელია, იხდის. დეკანოზის ძმა, თორნიკე მამალაძე, გვპასუხობს, რომ ამის თაობაზე მას ინფორმაცია არ აქვს და იმედოვნებს, რომ ამნისტია თავის ძმას შეეხება და გათავისუფლდება საპატიმროდან.

აღნიშნული კითხვით დეკანოზის ადვოკატ ქეთი ჩუთლაშვილსაც მივმართე, რომელიც განგვიმარტავს, რომ ელოდებიან პარლამენტის გადაწყვეტილებას:

„ჯერჯერობით ბოლო პროექტი არ გვაქვს ნანახი, საკომიტეტო მოსმენები მიმდინარეობს და როცა დასრულდება და ჩამოყალიბდება კანონპროექტი, ალბათ, გვეცოდინება, რა ფორმით და როგორ შეიძლება შეეხოს, ან საერთოდ შეეხება თუ არა. პირველი ვერსია რაც იყო, იმით არ ეხებოდა დეკანოზ მამალაძეს ეს ამნისტიის აქტი. სანამ არ ვნახავთ პარლამენტის მიერ მიღებულ კანონს, მანამდე არ გვეცოდინება“,- აცხადებს ადვოკატი.

აღნიშნულ საკითხზე „ვერსია“ დეკანოზის კიდევ ერთ ადვოკატ მიხეილ რამიშვილსაც დაუკავშირდა:

- ჯერ არ ვიცით, რა მუხლებზეა საუბარი, ველოდებით საბოლოო ვარიანტს იმის გათვალისწინებით, რომ ჯერ კიდევ რაღაც მუხლებს უმატებენ. ვნახოთ, მეორე მოსმენაზე რა მუხლებს დაამატებენ. დეკანოზს ხომ 108-ე მუხლი აქვს მისჯლი და ვნახოთ, რამდენად შეეხება ეს აქტი.
- ბატონო მიხიელ, დეკანოზს სასჯელის რამდენი წელი აქვს კიდევ მოსახდელი?
- 6 წელი.
- გამოდის, ჯერ სასჯელის ნახევარი არ მოუხდია. ისე, საინტერესოა, რატომ აღარ აქტიურობთ ამ საკითხზე?
- ველოდები სტრასბურგის გადაწყვეტილებას, რასაც მე ვერანაირად დავაჩქარებ. აქტიურობა არ მაკლია, მაგრამ შედეგი რა არის? - ქვეყანა არ არის!... არავის ახსოვს დეკანოზი, პატრიარქსაც ყველაფერი დავიწყებული აქვს და სულ ყველას. კაცის (იგულისხმება დეკანოზი მამალაძე.რედ) სიკვდილს ელოდება ყველა და არ კლავს უფალი, თორემ მარგველაშვილი იყო და, ახლა რომ მორალს მიკითხავს, პრეზიდენტი როცა იყო, შიომ რამდენიც დაურეკა, „აიფეთქა“ თავი და არ შეიწყალა და რა უნდა უყო...
- ახლა როგორი მოლოდინი გაქვთ, შეეხება მამალაძეს ამნისტიის აქტი?
- ეს იმაზეა დამოკიდებული, რას მიიღებს პარლამენტი, რა დავალებას შეასრულებს...

ცნობისთვის, როგორც პარლამენტის თავმჯდომარე არჩილ თალაკვაძემ გუშინ პლენარულ სხდომაზე განაცხადა, „ამნისტიის შესახებ“ კანონპროექტს პარლამენტი უახლოეს დღეებში დაამტკიცებს. 

ამასთან, ზოგიერთი დანაშაულის შემთხვევაში, მისი შინაარსისა და სიმძიმის გათვალისწინებით, ამ დანაშაულის ჩამდენი პირი სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობისა და სასჯელისაგან მხოლოდ იმ შემთხვევაში გათავისუფლდება, თუ ის ნასამართლობის არმქონეა, თუ დაზარალებული თანახმაა ამნისტიის გავრცელებაზე ან/და თუ ბრალდებულმა/მსჯავრდებულმა აანაზღაურა დანაშაულის ჩადენის შედგად მიყენებული ზიანი.

პატიმარი #0578

 

სანამ საქართველოს პატრიარქი ილია მეორე გახდებოდა, მთელი ქვეყნის მასშტაბით, დაახლოებით, ოთხი ათეული ეკლესია-მონასტერი ფუნქციონირებდა. მას შემდეგ კი, რაც სათავეში ეკლესიის დღევანდელი საჭეთმპყრობელი მოვიდა, ნელ-ნელა ყველაფერი დალაგდა და ეკლესია იქამდე მივიდა, სადაც დღეს ვართ - პრაქტიკულად, არ არსებობს სოფელი, ეკლესია რომ არ ფუნქციონირებდეს და თითქმის ყველა მონასტერში სამონასტრო ცხოვრება არ ჩქეფდეს. ადრე ასე არ იყო - საუკეთესო შემთხვევაში, მონასტრის კარი უბრალოდ გამოხურული გახლდათ. უარეს შემთხვევაში კი, ის გარეული თუ შინაური ცხოველების სადგომი იყო. უფრო მეტიც, იყო რამდენიმე მონასტერი, სადაც კელიები ჩვეულებრივ, საცხოვრებელ ფართებად ჩამოარიგეს, სადაც ადამიანები (ძირითადად მარტოხელები) ცხოვრობდნენ და ყოველგვარი ლოცვისა თუ საეკლესიო რიტუალების გარეშე არსებობდნენ, ჰქონდათ საკუთარი მეურნეობა, კელიებში იდგა შეშის ღუმელი, მაგიდა, მცირე სამზარეულო...

 

იყო შემთხვევები, როცა საცხოვრებლად გაცემულ კელიებში ცხოვრობდნენ ადამიანები, რომლებიც ფარულად საეკლესიო ცხოვრებას ეწეოდნენ, მარხულობდნენ, ლოცულობდნენ... სწორედ ერთ-ერთი ასეთი მლოცველი, 92 წლის ქალი იპოვეს გარდაცვლილი „მეზობლებმა“ და მილიციაში დარეკეს.

1979 წლის გაზაფხული იდგა.

„რომ არა მონასტრის ტერიტორია, სამინისტრო ამ საქმეს პირად კონტროლზე არ აიყვანდა, მაგრამ იმის გამო, რომ ხალხში მითქმა-მოთქმა არ დაწყებულიყო, საქმის უმოკლეს ვადებში გამოძიება დაგვავალეს, თანაც უშიშროების კომიტეტიდან ცნობა მოვიდა, გარდაცვლილზე ამბობდნენ, სამონასტრო განძს მიაგნო და მისი მცველი იყოო. სამონასტრო განძი, პრაქტიკულად, ყველა მონასტრის ლეგენდა იყო. ყველგან საუბრობდნენ, რომ კომუნისტების მოსვლის შემდეგ, ეკლესიის ქონება, ძირითადად, მოოქროვილი ხატები გადამალეს და მათ ძებნაში არაერთი ეკლესიისა თუ მონასტრის ეზო იყო გადათხრილი. რეალურად კი, განძი ვერავინ იპოვა. ამიტომ, ჩვენს წარმოდგენაში, ეს მხოლოდ მითი იყო და განძი არ არსებობდა. თუ არსებობდა, გატანილი ექნებოდათ ბოლშევიკებს, რადგან სწორედ მათ დროს გაიძარცვა ეკლესია-მონასტრები“, - გვიყვება საინტერესო ისტორიას პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი.

შეიძლება ითქვას, ქალი ძვლებში იყო დამტვრეული. სიფრიფანა, 40 კილოგრამიც ვერ იქნებოდა, ამიტომ გამოძიებას დარჩა შთაბეჭდილება, რომ გაგუდვის დროს, ქალს ტანზე დააწვნენ და ძვლებიც ამ დროს გაუტყდა. კელია საგულდაგულოდ იყო გაჩხრეკილი, თუმცა რისი წაღება შეეძლოთ ქურდებს, გამომძიებლებს წარმოდგენაც არ ჰქონდათ. სამეზობლომ უთხრა, ამ ქალს შვილიშვილი აკითხავდა, იმას ეცოდინებოდა ნივთების ჩამონათვალიო და სამართალდამცავებმაც შვილიშვილ გოგონას მალე მიაგნეს.

„ხშირად მქონდა გაგებული, რომ მონასტერში რაღაც საგანძური იყო, რომელიც ბებიამ შეინახა. რამდენჯერმე ვკითხე კიდეც, მაგრამ ყოველთვის ეღიმებოდა, არაფერი მაქვს შენახული და თუ ოდესმე რამე გამოჩნდება, მხოლოდ ღმერთის ნებითო. ამიტომ, ყველაფერი ეს ისეთივე მითი მეგონა, როგორც ბევრი სხვა მითი და სერიოზულად არასდროს აღვიქვამდი“, - ეს არის ამონარიდი შვილიშვილის ჩვენებიდან.

სამაგიეროდ, კელიის დეტალურმა ჩხრეკამ აჩვენა, რომ სკივრში არსებულ ქსოვილებზე ოქროს კვალი იყო და კუთხეში ბრილიანტის პატარა თვალიც იპოვეს. ეს აშკარად იმის ნიშანი იყო, რომ სკივრში ძვირფასეულობა ნამდვილად ინახებოდა, თუმცა იმავე შვილიშვილის ჩვენებით, სკივრში ბებია წვნიანის ამოსაღებ ჩამჩას ინახავდა და ამბობდა, ჩემთვის ძვირფასი რელიქვიააო. პატიოსან თვლებზე კი მას წარმოდგენაც არ ჰქონდა. გამოძიება მხოლოდ ძარცვის შესაძლებლობას განიხილავდა და ამ მიმართულებით მუშაობდა, თუმცა ხელჩასაჭიდი არაფერი ჰქონდა.

როცა მკვლელობა მოხდა, მონასტრის ტერიტორიაზე არავინ იმყოფებოდა ერთი, ასევე, ღრმად მოხუცი ქალის გარდა, რომელსაც დუმილის აღთქმა ჰქონდა დადებული - არაფერს ამბობდა და არავის არაფერზე პასუხობდა. იყო იმის შანსი, რომ მას მკვლელი დაენახა, თუმცა გამომძიებლების კითხვებზე მხოლოდ შორს, სივრცეში იყურებოდა და რეაქცია არ ჰქონდა.

„აღარ ვიცოდი, რა მექნა, ამიტომ დახმარებისთვის საპატრიარქოს მივმართე. საქმის არსი ავუხსენი და ვუთხარი, რომ იქნებ, რომელიმე ეპისკოპოსისთვის ეთქვა მოხუცს ისეთი რამ, რაც გამოძიებას წაადგებოდა. ეპისკოპოსები მოხუცმა იგივე პასუხით გამოისტუმრა, როგორითაც ჩვენ, თუმცა ისევ სასულიერო პირებმა მირჩიეს, მისი მოძღვარი ნახე, ეგებ, იმას უთხრას რამეო. მოძღვარი მალე ვიპოვე“, - იხსენებს ბატონი თენგიზი.

მოძღვარმა გამომძიებელს ყურადღებით მოუსმინა და უთხრა, თუ თავად არ მოისურვებს, მე აღთქმის დარღვევას ვერ დავაძალებო და ისიც დააყოლა, სამი წელი დარჩა დუმილი და მერე, თუ რამე დაინახა, მოყვებაო. რა თქმა უნდა, სამი წელი გამოძიება ვერ დაიცდიდა და ამიტომ, იმ ადამიანების შესწავლა დაიწყო, ვინც ასე თუ ისე, მოხუცთან რაიმე ურთიერთობაში იყო. დიდი შედეგი არც ამან მოიტანა, ერთი ხელოსანი მიდიოდა, რომელიც შიდა საქმეებში ეხმარებოდა, ხან ლურსმანს მიუჭედებდა, ხან დანას გაულესავდა, თუმცა ამას უანგაროდ არ აკეთებდა, ხან სამ მანეთს ართმევდა, ხან - ხუთს. დაკითხვაზე ხელოსანმა უდარდელი პასუხები გასცა, იმ სოროში ტყუილად რატომ უნდა შევსულიყავი, კვირაში ერთხელ მივდიოდი, თუ რამე ჰქონდა გასაკეთებელი, ვაკეთებდი, თუ არადა, უკან მოვდიოდიო. იმ დღესაც უწევდა ვიზიტი, როცა ქალი მოკლეს, მაგრამ როცა მივიდა, ადგილზე უკვე სამართალდამცავები დახვდნენ და უკან გაბრუნდა.

ეს ძაფიც გაწყდა, თუმცა...

„არ ვიცი, ახლა როგორ არის, მაგრამ მაშინ შს სამინისტროში გენიოსები მუშაობდნენ. ისეთ რამეებს მოიფიქრებდნენ, რიგით მოკვდავებს რომ არ შეეძლოთ. სწორედ სამინისტროში დამიბარეს და ის გეგმა გამაცნეს, რომლითაც უნდა მემოქმედა. მეორე დღეს, ყველა აგენტი ყველა კუთხეში საუბრობდა, რომ მკვლელი იმ მოხუცმა დაინახა, რომელსაც დუმილის აღთქმა ჰქონდა დადებული და გამოძიება ახლა სწორედ მას ელოდა. ჩვენს მიერ გავრცელებული ინფორმაციით, დუმილის აღთქმის ვადა ექვს დღეში იწურებოდა. რატომ ექვს დღეში? - სამი დღე ბანალურად ჟღერდა, ერთი კვირა - არარეალურად, შეიძლებოდა ეჭვი გაჩენილიყო, აი, ექვსი დღე კი ექვსი დღე იყო“, - გვიყვება ბატონი თენგიზი.

ამბის გახმაურებისთანავე, სამართალდამცავებმა ჩასაფრება მოაწყვეს და მშვიდად ელოდნენ, როდის გამოჩნდებოდა მკვლელი. ის, მართლაც, გამოჩნდა, ოღონდ მესამე დღეს და კინაღამ მორიგი მკვლელობა ჩაიდინა. საქმე ის გახლდათ, რომ ოპერმუშაკებმა მასზე ეჭვი ვერ მიიტანეს და მშვიდად მისცეს შესაძლებლობა იმ ოთახში შესულიყო, სადაც მოხუცი ცხოვრობდა.

„მესამე დღეს, ის ხელოსანი გამოჩნდა, ჰარიჰარად მიდიოდა და ოთახშიც ისე დააკაკუნა, თითქოს საკუთარ სახლში იყო. ჩვენ მეორე ოთახის ჭუჭრუტანიდან ვუყურებდით და მშვიდად ვიყავით. ქალმა კარი გააღო, ჭუჭრუტანას მოვცილდით და ამ დროს ხმაური გავიგონეთ, ისევ გავიხედე და ქალი სტუმარს ოთახში არ უშვებდა, ის კი ძალით ცდილობდა შესვლას. მაშინვე გამოვედით სამალავიდან, კაცს ხელები ამოვუგრიხეთ, ქალს ვკითხე - ეს არის-მეთქი და უხმოდ დამიქნია თავი. ახლა უკვე ჩვენი საქმე იყო, მას როგორ გამოვტეხავდით“, - გვიყვება ბატონი თენგიზი.

ხელოსნის სახლის ჩხრეკამ გამოძიებას ვერაფერი მისცა, თუმცა მისი სამსახურის ჩხრეკის შემდეგ, ის ჩამჩა იპოვეს, რომელიც მოკლულის ოთახიდან იყო გამქრალი. ექსპერტმა დასკვნა დადო - ჩამჩა ოქროსია.

„ვიცოდი, რომ ამ მოხუცს რაღაც ნივთები ჰქონდა ნაპოვნი. როცა მასთან მივდიოდი, მუდმივად ვცდილობდი, სახლი გამეჩხრიკა. ეს ჩამჩა როცა ვნახე, მივხვდი, ოქროსი იყო, ხელოსანი ვარ, მეტალს ვცნობ. დავრწმუნდი, რომ განძი მასთან ინახებოდა და იმ დღეს ცოტა ადრე მივედი. როცა ვგუდავდი, წაიქცა და ზედ დავეცი, მერე ყველაფერი გადავატრიალე, მაგრამ ჩამჩის გარდა, ვერაფერი ვიპოვე“, - განუცხადა გამოძიებას დაკავებულმა.

ამის შემდეგ, გარდაცვლილის კელია უშიშროების სამსახურმა აგურ-აგურ დაშალა, მაგრამ ვერაფერს მიაგნეს. ერთი ეგ იყო, იატაკის ქვემოთ, სატელეფონო ხაზები გადიოდა და პრაქტიკულად, მთელ მონასტერს მოიცავდა. ვინ და რისთვის გაიყვანა ეს ხაზები, დღემდე გაურკვეველია, ხელოსანს კი მკვლელობისთვის 11 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს.

 

სამწუხაროდ, დღეს ქუჩაში მიტოვებული ჩვილი აღარავის უკვირს. პატარა ბავშვებს ხან ნაგვის ურნაში მოისვრიან, ხან პირდაპირ ქუჩაში ტოვებენ. ადრე კი ასე არ იყო. თუ ანალოგიური რამ მოხდებოდა, ლამის, მთელი საქართველო იგებდა და მის ჩამდენს არა თუ კიცხავდნენ, არამედ, ხშირად საცხოვრებლის გამოცვლასაც აიძულებდნენ ხოლმე. ლოგიკა მარტივი იყო - თუ ბავშვი გაიმეტა, ყველას გაიმეტებსო.

 

დეიდამ დისშვილი გარდაცვლილი იპოვა - საავადმყოფოდან გამოწერეს და გაუკვირდა, ერთადერთი დისშვილი რომ არ მივიდა დასახვედრად, ამიტომ შინ შეუარა, კარი გასაღებით გააღო და 42 წლის ქალი ლოგინში გარდაცვლილი ნახა. მაშინვე სასწრაფოში დარეკა და სასწრაფომ მილიციის თანამშრომლებიც მიიყოლა. სანამ ბუნებრივი სიკვდილი არ დადგინდებოდა, სამართალდამცავები ვალდებულნი იყვნენ, საქმე აღეძრათ.

„შეგიძლია, მუშაობა მკვლელობის ან თვითმკვლელობის ვერსიაზე დაიწყო. კლასიკური მოწამვლაა და იმის გარკვევა მოგიწევს, თავი მოიკლა, თუ დაეხმარნენ ამ უბედურს“, - უთხრა ექიმმა ადგილზე მისულ გამომძიებელს.

ოთახში, მაგიდაზე, ვარდების თაიგული და შოკოლადი იდო. აი, ის, „ასორტი“ რომ ეწერა და ბევრისთვის საოცნებო ნუგბარი გახლდათ, რეალურად, ბევრი არაფერი - ჩვეულებრივზე ჩვეულებრივი შოკოლადი, სასურველზე ცოტა დაბალი ხარისხისაც კი. ტკბილეული ექსპერტიზაზე წაიღეს, გამომძიებელმა კი დეიდა დაკითხა.

„ჩემი დისშვილი ერთი უბრალო გოგოა. მასწავლებლად მუშაობდა, ხელფასი არაფერში ჰყოფნიდა, მე და ჩემი ქმარი ვეხმარებოდით. 30 წლის ასაკში, ვიღაც არანორმალური გამოჩნდა, ცოლობა სთხოვა და ესეც მაშინვე გაჰყვა. ერთ თვეში, ის კაცი დაიჭირეს, ყაჩაღობისთვის 7 წელი მიუსაჯეს, ციხიდან გამოსვლის შემდეგ დაბრუნდა. ამ შტერმაც ისევ მიიღო და მერე ისევ დაიჭირეს. ახლა ისევ გამოჩნდა, გამოვედიო და ამან რომ აღარ მიიღო, ძალიან გაბრაზდა. არ გამოვრიცხავ, თუ მოკლულია, სწორედ მისი გაკეთებული იყოს“, - აღნიშნა დეიდამ.

კრიმინალი ქმრის ძებნა მაშინვე დაიწყო და მას ერთ საათში მიაგნეს. სამართალდამცავების დანახვისას, ქმარი გაიქცა, თუმცა დევნა დიდხანს არ გაგრძელებულა - ჰაერში გამაფრთხილებელი გასროლის შემდეგ, გაქცეულმა ხელები ასწია, შემდეგ კი პირდაპირ ასფალტზე დაწვა. სამწუხაროდ, ტყვია ტყუილად დაიხარჯა - ეჭვმიტანილმა არც ცოლის გარდაცვალების შესახებ იცოდა რამე და რკინის ალიბიც ჰქონდა. მალე ექსპერტიზის დასკვნაც მოვიდა - ქალი მოწამლული შოკოლადის მიღების შემდეგ გარდაიცვალა, ახლა ის იყო გასარკვევი, ვინ მიუტანა ვარდების თაიგული და ტკბილეული, თანაც ისე, რომ შოკოლადს ძღვენის მიმტანმა პირი არ დააკარა. დეიდამ ეს ფაქტიც განმარტა - ჩემი დისშვილი შოკოლადზე გიჟდებოდა, ამიტომ რაც ნაკლებს შეჭამდნენ სტუმრები, უხაროდაო, ერთადერთი, რასაც არავის სთავაზობდა და აძალებდა, შოკოლადი იყოო, თუმცა ექსპერტიზას კიდევ ერთი საინტერესო დეტალი ჰქონდა - მაგიდაზე მდგარ ჭიქებზე, გარდაცვლილის თითის ანაბეჭდების გარდა, კიდევ ერთი ანაბეჭდი იყო, რომელიც სახლში სხვაგან არსად გახლდათ. ვინაიდან და რადგანაც გარდაცვლილთან ურთიერთობა მხოლოდ დეიდას და დეიდის ქმარს ჰქონდათ, მათი ანაბეჭდებიც აიღეს, თუმცა ეს სხვისი იყო. აი, ის სხვა იყო მოსანახი და სამართალდამცავებმა გარდაცვლილის ბიოგრაფიის შესწავლა დაიწყეს.

დეიდამ კი თქვა, იმდენად უინტერესო და მოსაწყენი იქნება, არ გირჩევთო, მაგრამ...

საარქივო ცნობებით გაირკვა, რომ თავდაპირველად, გოგო რეგიონში ცხოვრობდა, სადაც 18 წლის ასაკში, ბავშვი გააჩინა და მშობიარობიდან მეორე დღეს, ჩვილი პალატის ფანჯრიდან გადმოაგდო. საბედნიეროდ, კარგად შეფუთული ჩვილი ტოტებში გაიხლართა და ძირს რბილად დაეცა. მას მოტეხილობა არ დაუდგინდა, სამაგიეროდ, გოგოს დაუდგინეს ფსიქიკური აშლილობა მშობიარობის ფონზე, თუმცა ყველაფერმა ამან არ გაიარა და ბავშვი ჩამოართვეს.

როცა ეს ამბავი დეიდას უთხრეს, მან სახე ჩამოიხოკა - „მახსოვს, როგორ არ მახსოვს. საოცარი ბავშვი იყო. შვილი არ მყავს და როცა ჩემს დისშვილს დედობის უფლება ჩამოართვეს, მინდოდა, მე მეშვილებინა, თუმცა უკვე გაშვილებული დამხვდა...“

სამართალდამცავები ბავშვთა სახლში წავიდნენ. იქ არა მარტო აღნიშნული ისტორია ახსოვდა რამდენიმე ძველ თანამშრომელს, არამედ, ისიც თქვეს, რომ დაახლოებით, ორი თვის წინ, მათთან მივიდა ახალგაზრდა კაცი, თქვა, რომ სწორედ ის ბავშვი იყო, რომელიც დედამ ფანჯრიდან გადააგდო და ბიულოგიურ დედას ეძებდა. კანონის თანახმად, ბავშვთა სახლის თანამშრომლებმა  ეს ინფორმაცია არ მისცეს, მაგრამ მაშინ ყველაფერი იყიდებოდა და გამომძიებლები არ გამორიცხავდნენ, რომელიმე თანამშრომელს, ფულის სანაცვლოდ, საიდუმლო გაეთქვა... ბიჭმა დედა იპოვა და წარსულის გამო, შური იძია.

რაღა თქმა უნდა, სამართალდამცავებმა გაარკვიეს, ვინ იშვილა ბიჭი, ვის გვარზე იყო და სახლშიც დაადგნენ. ბიჭი შინ იყო, წინ ორი სურათი ედო და დასცქეროდა. სამართალდამცავების დანახვამ გააკვირვა და როცა უთხრეს, რის გამოც იყვნენ მისულები, ახალგაზრდა კაცს ისტერიკა დაეწყო. გაირკვა, რომ მას რამდენიმე თვის წინ, მშობლები ავარიაში გარდაეცვალა. დედამ სამი დღე იცოცხლა და სწორედ მაშინ, საავადმყოფოში უამბო სიმართლე. ბიჭმა ამის შემდეგ გადაწყვიტა ბიოლოგიური დედის მოძებნა, რადგან აღარავინ დარჩა. იპოვა კიდეც და იპოვა მოხუცი თანამშრომლის წყალობით. დედასაც ძალიან გაუხარდა შვილის ნახვა, იმ დღეს ბიჭი მასთან იყო მისული, მამა უნდა გაეცნო, შოკოლადი და ყვავილები იქ დახვდა, დედამ უთხრა, მამა გავიდა, ნახევარ საათში დაბრუნდებაო. მანამდე, დედამ შოკოლადი ჭამა, ბიჭს ხელი არ უხლია - არ უყვარდა. მერე დედამ უთხრა, თავი ამტკივდა, წამოვწვებიო და დაიძინა. ბიჭმაც კარი გაიხურა და წავიდა. გაუკვირდა, დედა რომ აღარ შეეხმიანა და მის მონახულებას კვლავ აპირებდა. ჰო, ერთი მნიშვნელოვანი დეტალი - როცა ბიჭი კიბეზე ადიოდა, გზად კაცი შეხვდა. ჰკითხა კიდეც დედამ, ვინმე ხომ არ შეგხვედრიაო და ბიჭმა დამალა, მიხვდა, მამას შეეჩეხა და არ უნდოდა, დედისთვის ეთქვა, მამა კიბეზე ვნახე და გვერდით ჩავუარეო. მერე, უფრო სახალისოდ გამოჩნდებოდა ეს ამბავი. მან ზუსტად აღწერა კაცი, რომელიც შეხვდა და გამომძიებლებმა ერთმანეთს გადახედეს - აღწერილობით კაცი ძალიან ჰგავდა დეიდის ქმარს.

სამართალდამცავებმა დეიდის ქმრის ფოტო მოიპოვეს და ახლომდებარე მაღაზიები დაიარეს. ერთ-ერთ მაღაზიაში, გამყიდველმა დაადასტურა, რომ რამდენიმე დღის წინ, ამ კაცმა მათგან „ასორტის“ შოკოლადი იყიდა და ეს იმიტომ დაამახსოვრდა, რომ კაცს ხელში ვარდების ლამაზი თაიგულიც ეჭირა. ცხადი გახდა, მოწამლული შოკოლადი ცოლის დისშვილთან სწორედ მან აიტანა, მაგრამ ეს საკმარისი მტკიცებულება მაინც არ გახლდათ. 26 წლის ბიჭის მონაყოლი, მამა უნდა გაგაცნოო, ბევრ რამეზე მეტყველებდა. სავარაუდოდ, 26 წლის წინ, ცოლის დისშვილი სწორედ მან შეაცდინა და ბავშვიც მისი იყო. სამართალდამცავებმა სამსახურში დეიდას მიაკითხეს და ბავშვის სავარაუდო მამაზე ჰკითხეს. ქალმა მხრები აიჩეჩა, ამ თემაზე ჩემი დისშვილი არასოდეს საუბრობდა, როგორც ვიცი, თანაკლასელთან ჰქონდა ურთიერთობა, მაგრამ ცოცხალი თავით, არც ამან თქვა რამე და არც - თანაკლასელებმაო.

შემდეგ ქალს პირდაპირ ჰკითხეს, ხომ არ არსებობდა ვერსია, რომ მის დისშვილს ბავშვი მისი ქმრისგან ჰყოლოდა, რაზეც ქალი დაიბნა, თუმცა მტკიცედ მიუგო - იყო ეს ვარაუდიც, თუმცა არაფერი დამტკიცებულა და ქმარმაც ყველაფერი უარყოო.

გამოძიებამ მამაკაცი დააკავა და... შვილს დაუპირისპირა. შვილმა კიდევ ერთხელ დაადასტურა, სწორედ ეს კაცი შემხვდა კიბეზეო, გამყიდველმა ქალმაც ამოიცნო და დამალვას აზრი აღარ ჰქონდა.

„ჰო, ლამის სამი ათეული წლის წინ შევცდი და ჩემი ცოლის დისშვილთან სიახლოვე მქონდა. ორივე ძალიან ბედნიერები ვიყავით, თუმცა შემდეგ, მისმა ორსულობამ შოკში ჩამაგდო. ეს კარიერის დასრულებას და საშვილიშვილო სირცხვილს ნიშნავდა. გოგოსგან პირობა ავიღე, რომ არაფერს იტყოდა, ბავშვი კი... ბავშვი თავად მოისროლა ფანჯრიდან, მეც შოკში ვიყავი. ახლა კი გამომიცხადა, ჩვენი შვილი გამოჩნდაო. თავად მე შვილი არ მყავს, მაგრამ საზოგადოებაში მაქვს სერიოზული ადგილი, კარგი თანამდებობა და ყველაფერი ეს არ მაწყობდა, თანაც ცოლთან სკანდალი და ამბების ატეხვა ცალკე პრობლემა იყო, ამიტომ გავაკეთე ის, რაც გავაკეთე, ამ ლაწირაკს კი, ჩემთვის პრობლემების მეტი არაფერი მოუტანია“, - დაასრულა მონოლოგი დეიდის ქმარმა.

სასამართლომ დამნაშავეს 12 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა.

 

 

 

 

საქართველოში „მხედრიონის“ სახელმა ისევ გაიჟღერა - შს ყოფილმა მინისტრმა, თემურ ხაჩიშვილმა პირდაპირ თქვა, ჩემზე თავდასხმას „მხედრიონის“ წევრის შვილი ცდილობდა და საბედნიეროდ, ვერ მოახერხეაო. ზოგადად, „მხედრიონი“ ძალიან უცნაური მოვლენა იყო. დღემდე ბევრს, ის ვაჟკაცების ორგანიზაციად მიაჩნია, ბევრი კი თვლის, რომ „მხედრიონი“, უბრალოდ, ნაძირლების თავშესაფარი იყო. რეალობა კი ის გახლავთ, რომ „მხედრიონში“, ისევე, როგორც ყველგან, იყვნენ ვაჟკაცებიცა და ნაძირლებიც. საბოლოოდ, ზუსტად ისე გამოვიდა, ერთმა ტალახიანმა ღორმა ათასი რომ გასვარა. „მხედრიონმა“ აფხაზეთში ძალინ ბევრი მებრძოლი დაკარგა, მაგრამ იყო აფხაზეთი და იყო... დარჩელი, თუმცა ამაზე საუბარი შორს წაგვიყვანს.

მაშინ ბევრი ცდილობდა, რაღაცები „მხედრიონისთვის“ დაებრალებინა, ბევრიც „მხედრიონელობას“ იბრალებდა და დღემდე არაერთ გაუხსნელ დანაშაულზე მიწერილია - „მხედრიონი“ იზამდაო, თუმცა რეალობა არავინ იცის და არც ის, იზამდა თუ არა.

 

„თბილისის ერთ-ერთ კორპუსში, მოსახლეობამ პენსიონერი დაიქირავა. იქ შეძლებული ხალხი ცხოვრობდა, ეს კაცი კი კარისკაცის ფუნქციას ასრულებდა - სადარბაზოს კეტავდა, თუ ვინმე იარაღიანი მოვიდოდა, კორპუსში განგაშს ტეხდა. მოკლედ, ცოცხალი სიგნალიზაცია იყო. ჰოდა, ერთ დღეს, დილით, ეს კაცი სადარბაზოში, სახელდახელოდ მოწყობილ ჯიხურში გარდაცვლილი იპოვეს - დანა ჰქონდა გულში დარტყმული, თუმცა მკვლელობის იარაღი ადგილზე არ იყო. მაშინ, 90-იანებში, მკვლელობა სხვა დანაშაულებზე ხშირად ხდებოდა და 24-საათიან რეჟიმში ვმუშაობდით. იმ კორპუსში იმდენი გავლენიანი ადამიანი ცხოვრობდა, შუაზე უნდა გავხეულიყავით და საქმე გაგვეხსნა“, - იხსენებს მორიგ ისტორიას პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი.

ადგილზე მისულ თანამშრომლებს ბევრი არაფერი დახვდათ. არ იყო მკვლელობის იარაღი, არ იყო მოწმე და რაც მთავარია, ჯიხურში იყო მხოლოდ იმ მოხუცის თითის ანაბეჭდი. კორპუსის მცხოვრებლებმა ერთხმად აღნიშნეს, რომ ასაკის მიუხედავად, კაცს მტკიცე ხასიათი ჰქონდა, არავის ეპუებოდა და კბილებამდე შეიარაღებულ ხალხსაც კი უკან აბრუნებდა. გაჩნდა ვერსია, რომ სწორედ იმ კბილებამდე შეიარაღებულმა ხალხმა იმსხვერპლა და ძიება ამ მიმართულებით წავიდა. პარალელურად, გარდაცვლილის წარსულის შესწავლაც დაიწყეს, აღმოაჩინეს, რომ პენსიაზე გასვლამდე, ციხეში ზედამხედველად მუშაობდა და დიდი ალბათობით, შესაძლოა, ყოფილ პატიმარს ეძია შური, თუმცა...

„მის ბიოგრაფიაში იყო ერთი საინტერესო დეტალი: როცა ციხეში მუშაობდა, სამ პატიმარს გაქცევის მცდელობა ჰქონდა. გაქცეულები სწორედ მოკლულმა დაინახა და ცეცხლი გახსნა. ორი ადგილზე მოკლა, მესამე - დაჭრა. სწორედ იმ მესამის ძიება დავიწყეთ და დავადგინეთ, რომ იმ პერიოდისთვის, „მხედრიონში“ მსახურობდა. რაღა თქმა უნდა, გაჩნდა სერიოზული ეჭვი, რომ მკვლელობა სწორედ მისი ჩადენილი იყო და ძებნა დავიწყეთ“, - იხსენებს ბატონი თენგიზი.

ძებნილს მალე მიაგნეს. კბილებამდე შეიარაღებული, ის ერთ-ერთ შტაბში იყო. გასაგებ მიზეზთა გამო, დაკითხვაზე ვერ წაიყვანდნენ, ამიტომ გამომძიებლებმა იქვე გამოკითხეს. პასუხიც შესაბამისი მიიღეს - ჩემი მოკლული რომ იყოს, არ დავმალავდი, არც კი ვიცოდი, მანდ თუ მუშაობდა, ან საერთოდ, სად იყო, თორემ შეიძლება, მართლა მომეკლაო. გარდა ამისა, მკვლელობის დროს, „მხედრიონელი“ სხვა ქალაქში იყო და მოწმეებიც ჰყავდა. მართალია, მოწმეების ძირითადი ნაწილიც „მხედრიონელები“ გახლდნენ, მაგრამ მაშინ ამ ორგანიზაციას ისეთი ძალაუფლება ჰქონდა, მკვლელობას, უბრალოდ, არ დამალავდნენ, „იღადავებდნენ“ და სამართალდამცავებს დასცინებდნენ.

გამოძიება ჩიხში შევიდა, რადგან სხვა მტერი გარდაცვლილს, უბრალოდ, არ ჰყავდა. არ ჰყავდა ცოლ-შვილი და გარდაცვალების შემდეგ, მისი ბინა ბიძაშვილს უნდა დარჩენოდა. ბიძაშვილი სოფელში ცხოვრობდა, თავს გაჭირვებით ირჩენდა და თბილისის ბინა, მისთვის ერთგვარი შვება იქნებოდა. შესაბამისად, ეჭვმიტანილი ის გახდა და მილიციის თანამშრომლები სოფელში ჩავიდნენ.

უტელეფონობის, უშუქობის და კიდევ ბევრი „უ“-ს გამო, ბიძაშვილმა მკვლელობის შესახებ არაფერი იცოდა - ბიძის მეზობლები ვერ დაუკავშირდნენ და მილიციისგან შეიტყო, რომ ბიძაშვილი გარდაიცვალა, რომელიც მეორე დღეს, მეზობლებს უნდა დაემარხათ სამადლოდ. ალიბიც ჰქონდა - სოფლიდან არ გასულა, მთელი სოფელი თავდებში დაუდგა და არც ეტყობოდა იმ კაცს მკვლელის არაფერი. როცა ბინა და შესაძლო შემოსავალი უხსენეს, ხელი ჩაიქნია, მაგას იმდენი საბუთები და ფული დასჭირდება, არ მაქვს და ალბათ, არც მომცემენ მაგ ბინასო.

გამოძიებას სხვა ეჭვმიტანილი და მოწმე არ ჰყავდა. კორპუსის მაცხოვრებლებმა კი თქვეს, გარდაცვლილს თან ძველებური, ვერცხლის ძალიან ძვირფასი პორტსიგარი ჰქონდა და შეიძლება, იმისთვის გაიმეტა ვინმემო, მაგრამ პორტსიგარიც ჯიბეში ედო, რაც იმას ნიშნავდა, რომ მისი დაუფლება მკვლელს არ სურდა.

გარდაცვლილი სამადლოდ მეზობლებმა გაასვენეს, იქ მისულმა სამართალდამცავებმა კი საინტერესო ვერაფერი ნახეს. ის იყო, ხელი უნდა ჩაექნიათ, რომ განყოფილებაში აღნიშნული კორპუსის ერთ-ერთი მაცხოვრებელი მივიდა და განწირული ხმით თქვა - გამქურდეს!

მკვლელობის განყოფილებაში ქურდობით ნაკლებად ინტერესდებოდნენ, მაგრამ ეს სხვა შემთხვევა იყო. პატრონი ბინაში ორი კვირა არ იმყოფებოდა, დაბრუნდა და ბინა გაქურდული დახვდა. რაც მთავარია, სავარაუდოდ, კარი „ატმიჩკით“ იყო გაღებული და დაკეტილი ანუ სანამ თავად არ შევიდა სახლში, მანამდე ვერავინ ვერაფერი გაიგო. გაჩნდა ვერსია, რომ ქურდი სწორედ მოხუცმა დაინახა, იცნო და ამის გამო მოიშორეს. მოპარულ ნივთებს შორის, ერთი ძველებური ხატი იყო, რომლის ფასსაც პატრონი ვერ ასახელებდა. ექსპერტებმა თქვეს, შეუფასებელიაო. მისივე თქმით, იმ მდგომარეობაში, ხატს ვერავინ გაყიდდა, რადგან სერიოზული რესტავრაცია და, დაახლოებით, 3-4 ათასი დოლარი სჭირდებოდა, რაც იმ დროისთვის, ძალიან დიდი ფული იყო.

„თბილისში, ხატების რესტავრატორები ერთი ხელის თითებზე დაითვლებოდნენ, ამიტომ ყველას სათითაოდ ჩამოვუარე, თან მისი მფლობელიც წავიყვანე და ერთ-ერთ სახელოსნოში, ხატს მივაგენით - რესტავრაციისთვის ჰქონდათ დატოვებული. რესტავრატორმაც არაფერი დამალა, პირდაპირ თქვა, არ ვიცი, ვინ მომიტანა, მაგრამ ფულის ნახევარი დატოვა, მეორე ნახევარს ორ დღეში შემოიტანს და ხატსაც წაიღებსო. გარისკვა არ შეიძლეროდა, სახელოსნოსთან ჩასაფრება იმ დღესვე მოვაწყვეთ“, - გვიყვება ბატონი თენგიზი.

მართლაც, ხატის წასაღებად, შემკვეთი ორ დღეში მივიდა და მარტივად დააკავეს. ის იმავე კორპუსის მაცხოვრებელი და საკმაოდ შეძლებული კაცი აღმოჩნდა, თუმცა...

„ბიზნესი დავიწყე, მაგრამ არ გაამართლა. სხვადასხვა კრიმინალურმა დაჯგუფებამ  სულ ნაწილ-ნაწილ წამართვა ყველაფერი. შემდეგ მანქანა გავყიდე, ვალები რომ დამერიგებინა, მაგრამ მანქანის ფულიც გზაში წამართვეს. დავრჩი ყველაფრის გარეშე და მევალეებმა რომ გაიგეს, ქურდები ჩარიეს, მათ ცალკე პროცენტები დამაკისრეს, ამიტომ რაღაც უნდა მეღონა. ვიცოდი, რომ მეზობელს საოცარი ხატი ჰქონდა, კლიენტიც კი ვნახე, „ატმიჩკებს“ კი ახალგაზრდობიდან, გასართობად ვაკეთებდი და ვიყენებდი კიდეც - მეგობრების სახლებს ვაღებდი, ვერთობოდი. ყველაფერი საჩემოდ მოხდა, მეზობელი სადღაც წავიდა, ბინაში დაუბრკოლებლად შევაღწიე, ხატთან ერთად, დაახლოებით, ათასი დოლარიც წამოვიღე და ოქროს საათიც, რომელიც ოქრომჭედელს ჯართად ჩავაბარე, მაგრამ ვინმეს რომ არ ეცნო, ჯერ რელსზე დავდე და მატარებელმა ჯართად აქცია. არ ვიცი, იმ ჩემი ცოდვით სავსეს, იმ დღეს რა უნდოდა, ღამის სამ საათზე, მეზობლის ბინიდან რომ გამოვედი, კართან დამხვდა - ხმაური გავიგე, ასეთ დროს, კარს არავინ აღებს და ამოვედიო. მითხრა, ამ კაცის ბინაში რა გინდაო და ვუპასუხე, წასულია, ყვავილების მოსარწყავად გასაღები დამიტოვა-მეთქი. თავი გადააქნია, მატყუებ რაღაცას, ნამყოფი ვარ მაგასთან, ყვავილები არ მინახავსო და დამემუქრა, ეგ ფუთა, ხელში რომ გიჭირავს, უკან შეიტანე, თორემ მილიციაში დავრეკავო. კამათ-კამათით მის ოთახში ჩავედი. მივხვდი, არასასურველი მოწმე იყო და ამიტომ, დანის ერთი დარტყმით მოვკალი. დანარჩენი კი იცით“, - ეს გახლავთ ამონარიდი დაკავებულის ჩვენებიდან.

სასამართლომ ქურდობისა და მკვლელობის ფაქტზე დაკავებულს 11 წელი მიუსაჯა, თუმცა ნახევარიც არ მოუხდია - შეიწყალეს.

 

 

 

იგი სასჯელს სტივენ სიგალის დარეკეტების გამო იხდიდა

ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ჩრდილოეთ კაროლინის შტატში, ბატნერის ფედერალურ ციხეში, 81 წლის ასაკში გარდაიცვალა გამბინოს კლანის ბოსი პიტერ არტურ გოტი. იგი იყო მაფიის მეთაურის ჯონ გოტის უფროსი ძმა, რომელმაც მისი ადგილი 2002 წელს, ჯონის გარდაცვალების შემდეგ, დაიკავა.

პიტერი ერთ-ერთი იყო 13 შვილიდან, მათგან ჯონ ჯოზეფ გოტსა და ფილომენტა დე კარლოს ხუთი ვაჟიშვილი ჰყავდა, უფროსი კი სწორედ პიტერი იყო. გამბინოს კლანში შედიოდნენ პიტერ გოტი, ჯონ გოტი, გამბინი კაპო ჯინ გოტი, კაპო რიჩარდ გოტი და ვინსენტ გოტი, რომელიც კლანის ხელმძღვანელი ვერ გახდა და ბოლომდე იტალიური მაფიის ჩვეულებრივ „ჯარისკაცად“ დარჩა.

პიტერ გოტის ჰყავდა ერთადერთი ვაჟი - პიტერ გოტი უმცროსი, რომელიც მაფიის სამყაროში ცნობილია მეტსახელით „ცალთვალა“, რადგან გლაუკომის გამო ერთი თვალით დაბრმავდა. მაფიის მეთაური - ჯონი არ ფიქრობდაა, რომ მისი უფროსი ძმა პიტერი საკმარისად ჭკვიანი იყო საიმისოდ, რომ მაფიის წევრი ყოფილიყო და, ალბათ, სწორედ ამიტომ იგი გახდა ცნობილი, მეტსახელით - „უჭკუო დონი“. პიტერი მამის კვალს გაჰყვა და ნაგვის მანქანაზე მუშაობდა მანამდე, სანამ მან თავი არ დაარტყა გიგანტური ამერიკული ნაგვის მანქანის ბორტს და არ მიიღო ინვალიდობის პენსია. პენსიაზე გასვლის შემდეგ იგი დაკავებული იყო რეკეტით, რაც შეერთებულ შტატებში ორგანიზებული დანაშაულებრივი საქმიანობაა.

დიდი ხნის განმავლობაში ჯონ გოტი წყლიდან მშრალი გამოდიოდა (ძირითადად მისი ადვოკატის - ბრიუს კატლერის ძალისხმევით), მაგრამ 1992 წელს მას საბოლოოდ სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯეს. პროკურატურას დიდად დაეხმარა წარმატებით დამონტაჟებული მიკროფონი და განგსტერი სემი გრავანო, მეტსახელად „ხარი“, რომელიც ჯონის მარჯვენა ხელი იყო და 19 ადამიანი მოკლა, მაგრამ დაკავების შემდეგ ჩვენება მისცა მის წინააღმდეგ.

პიტერი, ბუტნერის ციხეში სწორედ „ხარის“ მკვლელობის შეკვეთის გამო მოხდა, მან მოღალატის მკვლელობა 70 000 დოლარად შეუკვეთა. გრავანოს მკვლელობა ჩაიშალა, „ხარს“ მოსწყინდა მოწმეთა დაცვის პროგრამით ცხოვრება. მიატოვა იგი და დაუბრუნდა ჩვეულ საქმიანობას. ცოტა ხანში იგი დააკავეს ნარკოტიკების რეალიზაციის გამო, წარსული დამსახურებების მიუხედავად, ეს ფაქტი მას არ აპატიეს და ციხეში გაუშვეს.

ჯონ გოტის გასამართლების შემდეგ, მისი ვაჟი ჯონ უმცროსი და პიტერ გოტი ნათლიის ბრძანებებს გადასცემდნენ გამბინოს კლანის წევრებს. 1999 წელს თავად ჯონ უმცროსიც ციხეში მოხვდა, ხოლო პიტერი, ანუ „უჭკუო დონი“, ოფიციალურად გახდა კლანის ლიდერი.

2002 წელს, ჯონ გოტის საპყრობილეში გარდაცვალებამდე რამდენიმე დღით ადრე, „ფებეერ“-მა პიტერსაც რეკეტირების ბრალი წაუყენა, იგი ამჯერად გამოძალვას, ფულის გათეთრებას, დოკერებისგან და სატრანსპორტო კომპანიებისგან ხარკის შეგროვებასა და ბოლოს, კინომსახიობ სტივენ სიგალის დარეკეტებას ეხებოდა. ეკრანზე სიგალი ვაჟკაცურად ანადგურებს მკვლელებსა და განგსტრებს, მაგრამ რეალურ ცხოვრებაში მაგრად შეშინდა.

ბრუკლინში პიტერ გოტის სასამართლო პროცესამდე 12 წლით ადრე, მსახიობი მონაწილეობდა გადაღებებზე ფილმისა „სამართლიანობის სახელით“, სადაც იგი მუშტებით, ფეხებითა და ბილიარდის ჯოხით გაუმკლავდა ყაჩაღებს. მაგრამ როდესაც მაფიოზები 2000 წელს მას ტორონტოში ეწვივნენ, სადაც ის „გამჭოლ ჭრილობებს“ იღებდა და მას ბრუკლინის რესტორანში შეხვედრა დაუნიშნეს, სიგალმა, მისი თქმით, შიში იგრძნო, თუმცა ის, როგორც ყოველთვის, იარაღით იყო და მისი დაცვაც იქვე ტრიალებდა.
2003 წლის თებერვალში, როდესაც ბრუკლინის ფედერალურ სასამართლოში დაზარალებული სიგალი ჩვენების მისაცემად მივიდა, 7 განგსტერის, მათ შორის სამი გოტის, მოსამართლეს ფრედერიკ ბლოკს მანამდე ნახევრადცარიელი დარბაზი, გადაჭედილი დახვდა.

სასამართლო დარბაზში წლების განმავლობაში პერიოდულად ვხვდებოდი „ცხვირის ცხვირს", ან "ცხვირს", როგორც რუსმა კრიმინალებმა თავიანთ კოლეგა ამერიკული მაფიის წარმომადგენლები უწოდეს, მაგრამ მისი ნომენკლატურა ასე ახლოდან პირველად ვხედავდი.

დარბაზში შესულმა პიტერ გოტიმ მეგობრულად უთხრა პრესას „დილა მშვიდობისა“ და სასამართლოს მხატვარს ჰკითხა: „როგორ მოგწონთ ჩემი ჰალსტუხი?“ ჯონ გოტი ცნობილი ფრანტი იყო, ათასდოლარიანი იმპორტირებული კოსტუმები ეცვა (მაშინ ეს ფული იყო) და ხელით შეღებილი აბრეშუმის ჰალსტუხები ეკეთა. პიტერს ამჯერად ოქროსფერი ჰალსტუხი ეკეთა.

სანამ სიგალს დაკითხავდა, მოსამართლემ შესვენება გამოაცხადა. ზოგი ბრალდებული ადგა, პიტერ გოტი და მისი ნათესავები მიუახლოვდნენ დაბალ ბარიერს, რომელიც საზოგადოებას მათგან აშორებდა და მცირე საუბარი დაიწყეს სასამართლოს მხატვრებთან, დედა-შვილ შეპარდებთან, რომლებიც ბარიერს მიუახლოვდნენ. მეორე მხრიდან და მაფიოზებს ესკიზები აჩვენეს, რომელიც მოეწონათ. განგსტრები იყვნენ დახვეწილები, გალანტურები და გამოირჩეოდნენ მომხიბვლელობით. მათ სისხლის სამართლის საქმეში არ იყო არც ერთი მკვლელობა, რაც ძალზე იშვიათია ამ წრეში.

სიგალი შემოიყვანეს არა დარბაზის ფართო კარიდან, რომლითაც პრესა და საზოგადოება შემოდიოდა, არამედ მოსამართლის უკანა კარიდან, რომელსაც ჩვეულებრივ ნაფიცი მსაჯულები იყენებენ. მსახიობს აბრეშუმის პერანგი და ყავისფერი პიჯაკი ეცვა.

მოკლედ, მისმა ყოფილმა ბიზნესპარტნიორმა, ბრუკლინის ფარმაცევტმა, ჯულიუს ნასომ, სიგალს მოსთხოვა ვალი გადაეხადა. სიგალს სჯეროდა, რომ მას არაფერი ევალებოდა. ნასომ დახმარებისთვის მიმართა თავის ძველ მეგობარს ენტონი სიკონს, რომელიც ბრალდებული იყო არა მხოლოდ სიგალის, არამედ დოკის მუშების რეკეტშიც. მათგან მიღებული ხარკი კონვერტებში მოათავსეს და კლანის ნომენკლატურის ზედა ნაწილს, ანუ გოტებს გადასცეს. თავდაპირველად, სიგალმა ძალიან ჩუმად უპასუხა პროკურორის კითხვებს და მოსამართლემ სთხოვა, უფრო ხმამაღლა ესაუბრა.

მსახიობს ჰკითხეს, რატომ არ დაურეკა მაშინვე FBI-ს. სიგალმა განმარტა, რომ თუ იგი მოწმეების დაცვის პროგრამით ისარგებლებდა, მას გაუჭირდებოდა ფილმებში თამაში. „ისინი ვერ დამეხმარებიან,“ - თქვა მან FBI– ს შესახებ, „მათ არ შეუძლიათ ჩემი დაცვა“.

როდესაც ფედერალური ბიურო მასთან მივიდა, მან უარი თქვა კითხვებზე პასუხის გაცემაზე, კონსტიტუციის მეხუთე შესწორების მოტივით, რომელიც იცავს ადამიანს თვითდანაშაულისგან. პროკურატურას მოუწია მისი სასამართლოში გამოძახება და იმუნიტეტის დაპირება.

მან ახსნა, თუ როგორ ისწავლა საბრძოლო ხელოვნება და ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენება. ასევე შენიშნა, რომ ზოგჯერ გაკვეთილებს აძლევდა სამართალდამცავებს. მას ჰკითხეს, თან იარაღი ხომ არ გაქვსო და „სულ ვატარებო“, - უპასუხა სიგალმა.

- ახლაც თან ხომ არ გაქვს, შემთხვევით? - მხიარულად იკითხა მოსამართლემ (აშშ-ს სასამართლოში შესვლისას FBI–ს ოფიცრებიც კი ვალდებულნი არიან, იარაღი დაცვას გადასცენ).

ბრუკლინში, რესტორან Gage & Toller-ში შეხვედრის აღწერის დროს, მსახიობმა აღნიშნა, რომ როდესაც სიკკონმა დამიღრიალა, „მიყურე, როცა ლაპარაკობ!“, განგსტერული ფილმი გაახსენდა. ბრალდებულების ადვოკატმა ჯორჯ სანტ-ანჯელომ სარკასტულად იკითხა თუ რატომ იმალებოდა სიგალი მეხუთე შესწორების უკან, თუ იგი უდანაშაულო მსხვერპლი იყო, და რატომ ცდილობდა ცენტრალური სადაზვერვო ბიუროს ყოფილი თანამშრომლის დაქირავებას ვინმეს მოსაკლავად.

თუ სანტ-ანჯელოს სურდა სიგალი წონასწორობიდან ამ გზით გამოეყვანვა, მიზანი მიღწეული იქნა. მსახიობმა ხელები აიქნია და აყვირდა: „ეს გიჟია! მე აქ ბრალდებული არ ვარ!“ მოსამართლემ ადვოკატს დაავალა თემა შეეცვალა. დაცვის მხარის თქმით, სიკკონი სიგალს კი არ დაემუქრა, მას უბრალოდ სურდა დახმარებოდა მხარეებს საკითხის მშვიდობიანად მოგვარებაში. სიკკონი ნასამართლევი იყო ისევე, როგორც მისი თანამზრახველები.

ამის შემდეგ, პიტერ გოტი მანჰეტენში სხვა დანაშაულისთვის გაასამართლეს, დამნაშავედ სცნეს და 25 წელი მიუსაჯეს. შარშან, მისმა ადვოკატმა ორჯერ მიმართა სასამართლოს გამოეშვათ მოხუცი, რომელიც უკვე 17 წელია იჯდა. მან ასევე სასამართლოს გადასცა გოთის 22 დაავადების სია, პოდაგრიდან დაწყებული დემენციით დამთავრებული, თუმცა მოსამართლემ უარი განაცხადა პიტერის გათავისუფლებაზე.

რუსეთში ცნობილი ქართველი „კანონიერი ქურდის“, გიორგი უგლავას (მეტსახელად ტახი) სასამართლო პროცესი მიმდინარეობს. რუსი სამართალდამცავები მას კრიმინალური დაჯგუფების ჩამოყალიბებას და არაერთი დანაშაულის ჩადენას ედავებიან. უფრო ზუსტად, რუსული მართლმსაჯულება ამტკიცებს, რომ „ტახი“ ამ დაჯგუფებას მართავდა და თავად არც ქურდობაში იღებდა მონაწილეობას, არც _ ძარცვასა და ყაჩაღობაში.
საერთო ჯამში, რუსები ამტკიცებენ, რომ უგლავას მიერ შექმნილმა კრიმინალურმა დაჯგუფებამ 163 (!) დანაშაული ჩაიდინა, დაზარალებულთა რიცხვი 280 ადამიანს აჭარბებს, მაგრამ საქმე ის გახლავთ, რომ არცერთი დაზარალებული და არცერთი დაკავებული ხელს „ტახისკენ“ არ იშვერს და არ ამბობს, რომ მას მომხდარ დანაშაულებთან საერთო აქვს.
როგორც რუსული მედია ამტკიცებს, ყველაზე „ცუდ“ შემთხვევაში, „კანონიერი ქურდის“ სტატუსის გამო, უგლავას რამდენიმე წლით აღუკვეთენ თავისუფლებას.
პარალელურად, მოსკოვში, კიდევ ერთი „კანონიერი ქურდი“, დავით ფანჩვიძე (იგივე, გიორგი ყიფიანი) დააკავეს. მას ნარკოტიკების შენახვა ედება ბრალად, თუმცა დიდია შანსი, რომ ფანჩვიძეც სწორედ სტატუსის გამო გაასამართლონ. ბოლოს ის ციხიდან სამი წლის წინ გათავისუფლდა, თუმცა „კანონიერი ქურდების“ წინააღმდეგ მიღებული კანონის მიუხედავად, რუსეთი არ დაუტოვებია და მოსკოვის პრესტიჟულ უბანში მშვიდად ცხოვრობდა.

ბათო ჯაფარიძე

რუსეთში "ნოვიჩოკით" მოწამლული ოპოზიციონერი ალექსეი ნავალნი, ბერლინის საავამდყფოდან, 32 დღის შემდეგ გაწერეს და ის მკურნალობას სახლში გააგრძელებს.