რჩეული სტატიები

ნიკა გვარამიას მოსამართლემ 3 წლითა და 6 თვით პატიმრობა შეუფარდა და სასამართლო დარბაზში დაკავების გადაწყვეტილება მიიღო. 

თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლემ, ლაშა ჩხიკვაძემ გადაწყვეტილება რამდენიმე წუთის წინ გამოაცხადა.

 ნიკა გვარამიას პროკურატურა ედავება ჯერ კიდევ "რუსთავი 2"-ის დირექტორობის დროს, სამაუწყებლო კომპანიის "კანონიერი ინტერესების საწინააღმდეგოდ უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენებასა და მისი კუთვნილი დიდი ოდენობით თანხის სამსახურებრივი მდგომარეობით გამოყენებას". მასთან ერთად ბრალდებულია კიდევ ორი პირი - კახა დამენია და ზურაბ იაშვილი.

სუს-ის უფროსმა გრიგოლ ლილუაშვილმა ორი ტელეკომპანიის და დეპუტატ ლევან ხაბეიშვილის წინააღმდეგ სარჩელი შეიტანა.

როგორც გრიგოლ ლილუაშვილის ადვოკატი მამუკა ღვინიაშვილი აცხადებს, ტელეკომპანიების „მთავარი არხისა“ და „ფორმულას“ ეთერებით გავრცელდა ინფორმაცია ე.წ. ქოლ-ცენტრების საქმიანობის, ფულის მოპარვის სქემებთან დაკავშირებით და „ქოლ-ცენტრებთან“ შემხებლობაში მყოფ ერთ-ერთ პირად დასახელდა სუს-ის უფროსი გრიგოლ ლილუაშვილი, რაც სიცრუეა. ადვოკატი მიიჩნევს, რომ აღნიშნული ინფორმაციის გავრცელებით ზიანი მიადგა გრიგოლ ლილუაშვილის სახელს, ღირსებას და რეპუტაციას, რის გამოც სასამართლოს მიმართავს.

გრიგოლ ლილუაშვილის ადვოკატის გ ა ნ ც ხ ა დ ე ბ ას უცვლელად გთავაზობთ:

„ტელეკომპანიების „მთავარი არხისა“ და „ფორმულას“ ეთერებით გავრცელდა ინფორმაცია ე.წ. „ქოლ-ცენტრების“ საქმიანობის, მათი შესაძლო ფიგურანტების და მონაწილეების შესახებ.

გავრცელებული სიუჟეტებით „ქოლ-ცენტრებთან“ შემხებლობაში მყოფ ერთ-ერთ პირად დასახელდა სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახურის უფროსი გრიგოლ ლილუაშვილი.

როგორც გრიგოლ ლილუაშვილის ადვოკატი, ვაცხადებ, რომ „მთავარი არხისა“ და „ფორმულას“ ეთერებით გავრცელებული ინფორმაცია, ე.წ. „ქოლ-ცენტრების“ საქმიანობასთან, თაღლითურ, კრიმინალურ თუ ფულის მოპარვის სქემებთან ან რაიმე სახის დანაშაულებრივ ჯგუფებთან გრიგოლ ლილუაშვილის კავშირის შესახებ, არის სრული სიცრუე და ცილისწამება.

აღნიშნული ცილისწამებლური ინფორმაციის გავრცელებით შეილახა და ზიანი მიადგა გრიგოლ ლილუაშვილის სახელს, ღირსებას და საქმიან რეპუტაციას.

გვსურს საზოგადოებას ვაცნობოთ, რომ ტელეკომპანიების „მთავარი არხისა“ და „ფორმულას“, ასევე, ლევან ხაბეიშვილის მიმართ სასამართლოში წარდგენილია სარჩელი.

სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს: 1) იმ ფაქტების უარყოფა, რომელიც არის სრული სიცრუე და ცილისწამება; 2) მოპასუხეებისათვის ზიანის ანაზღაურების სახით სიმბოლურად 1 ლარის დაკისრება.

განვმარტავთ, რომ საერთაშორისო სტანდარტებით დადგენილი მტკიცების ტვირთის განაწილების მხედველობაში მიღებით, სასამართლოში წარდგენილი გვაქვს არგუმენტირებული და დასაბუთებული სარჩელი. სარჩელის წარდგენის მიზანი კი არის ის, რომ საზოგადოებამ გაიგოს სიმართლე“, - ნათქვამია ადვოკატის განცხადებაში.

კასპში მოკლული 34 წლის ნოდარ ღუნაშვილის სასამართლო-სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნა ცნობილია. ექსპერტიზის დასკვნით დასტურდება, რომ ღუნაშვილის გარდაცვალება კისერში მიყენებულმა ჭრილობებმა გამოიწვია. გარდაცვლილს სულ 19 ჭრილობა აქვს მიყენებული. ექსპერტიზის დაკვნით გამოირიცხა ვერსია, თითქოს ნოდარ ღუნაშვილის მეუღლემ, ქეთა ჩხაიძემ თავში საგნის დარტყმით მოკლა გარდაცვლილი. საქმის მასალებით ირკვევა, რომ ნოდარ ღუნაშვილი მის ბავშვობის მეგობართან, ზურაბ კახიშვილთან ერთად გავიდა სახლიდან და სავარაუდოდ, მანქანაში მოხდა მისი მკვლელობა. საქმეში არსებული ვიდეო კამერების ჩანაწერებით ირკვევა, რომ ამ დროს ქეთა ჩხაიძე სახლში იმყოფებოდა. შესაბამისად, ასევე გამორიცხა ეჭვი, რომ ქეთა ჩხაიძეს შესაძლოა, მიეყენებინა დანით რომელიმე ჭრილობა ნოდარ ღუნაშვილისთვის. საქმეში ერთ-ერთი მთავარი მტკიცებულება ზურაბ კახიშვილის მიმართ არის ქეთა ჩხაიძის მიერ გამოძიებაში მიცემული ჩვენება, რომელშიც ის ზურაბ კახიშვილს ამხელს მისი მეუღლის მკვლელობაში. ცნობისთვის, 13 მარტს, კასპში 34 წლის ნოდარ ღუნაშვილი მოკლეს. მკვლელობის ფაქტზე, შემთხვევიდან მეორე დღეს სამართალდამცავებმა მისი მეგობარი, 30 წლის მამაკაცი - ზურაბ კახიშვილი დააკავეს. გამოძიების ინფორმაციით, ბრალდებულმა ღუნაშვილს ანგარიშსწორების მიზნით, ცივი იარაღით სხეულზე სასიკვდილო ჭრილობები მიაყენა. მომხდარიდან რაღაც პერიოდის შემდეგ, სამართალდამცავებმა განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულის დაფარვის ბრალდებით მოკლული მამაკაცის მეუღლე - 31 წლის ქეთევან ჩხაიძე დააკავეს. საქმეზე გამოძიება განზრახ მკვლელობისა და განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულის დაფარვის ფაქტებზე, სსკ-ს 108-ე და 375-ე მუხლის მესამე ნაწილით მიმდინარეობს.

 

ავტორი: ბათო ჯაფარიძე

 

პროფესიონალი „ქილერები“ შეკვეთის შესრულების შემდეგ, იარაღს ადგილზე ტოვებენ. ეს მაშინ, როცა საქმე პროფესიონალებთან გვაქვს, რადგან რაც უნდა ძვირადღირებული იყოს შაშხანა ან პისტოლეტი, რომლითაც კონკრეტულ პიროვნებებს კლავენ, „ქილერს“ იმაზე ბევრად მეტი აქვს მიღებული. მკვლელობის იარაღის ადგილიდან წაღება იმას ნიშნავს, რომ რჩება ალბათობა, ამ იარაღიდან კიდევ გაისროლონ და სამართალდამცავებს უკვე ეცოდინებათ, რა მიმართულებით უნდა იმუშაონ. არცთუ იშვიათად, „სველ იარაღს“ რიგითი კრიმინალებიც იშორებენ, რადგან სამართალდამცავებმა არ ნახონ და ახალ საქმეებთან ერთად, ძველი ცოდვებიც არ აჰკიდონ.

 

80-იანი წლების გარიჟრაჟზე, თბილისის ზღვის მიმდებარე ტერიტორიაზე, მეთევზეებმა დაჭრილი მამაკაცი იპოვეს და მაშინვე სასწრაფოში დარეკეს. სასწრაფოსთან ერთად, სამართალდამცავებიც მივიდნენ და მოწმეები დაკითხეს, დაჭრილის დაკითხვა კი ვერ მოხერხდა: ორი ტყვია ჰქონდა მოხვედრილი, ერთი კისრის მალებთან ჰქონდა გაჭედილი, მეორე - ფეხში და უგონო მდგომარეობაში იყო. სანამ წავიდოდნენ, სასწრაფოს ექიმმა ისიც თქვა, თუ ტყვიამ ზურგის ტვინი დააზიანა, შესაძლოა, ეს კაცი ინვალიდად დარჩესო.

მოწმეებმაც ბევრი ვერაფერი თქვეს, მიდიოდნენ სათევზაოდ, დაინახეს, კაცი ეგდო და სისხლში ცურავდა, ახლოსაც არ მივიდნენ, ისე დარეკეს სასწრაფოში. სამართალდამცავებმა ვერც ტყვიის ცარიელი მასრები ნახეს და ვერც - იარაღი. სავარაუდოდ, ისინი მსროლელმა წაიღო, რაც ძალოვნებს აფიქრებინებდა, რომ საქმე გამოცდილ კრიმინალთან ჰქონდათ.

იმავე საღამოს გაირკვა დაჭრილის ვინაობა. გაგიკვირდებათ და, იგი ერთ-ერთმა ექთანმა იცნო, ეს ბიჭი რკინიგზელთა კულტურის სახლში, ბოშების ანსამბლში, გიტარაზე უკრავსო და ძალოვნებიც ლოტკინზე, ბოშების დასახლებაში ავიდნენ. იქ უკვე ყველაფერი იცოდნენ, თუმცა ხმას არ იღებდნენ. მხოლოდ ის თქვეს, ერთი წლის წინ, მოლდავეთიდან (ახლანდელი მოლდოვა) ჩამოვიდა, აქ ანსამბლში მოეწყო, ცოლის მოყვანასაც კი აპირებდაო, თუმცა არც საცოლე ჰყავდა და არც - ბევრი მეგობარი. ძალოვნებს არც შურისძიების მიზეზი უთხრეს, მტერი არ ჰყოლიაო, მაგრამ აგენტურული ქსელის მიხედვით გაირკვა, რომ საყვარელი ჰყავდა და საყვარლის შვილი რამდენჯერმე მიუვარდა, დედაჩემს შეეშვიო, ბოლოს კი მოკვლითაც დაემუქრა. სამართალდამცავები ბიჭის მოსაძებნად წავიდნენ და... საავადმყოფოში მიაგნეს. მას აპენდიციტის ოპერაცია ჰქონდა გაკეთებული, მერე რაღაც გართულდა, ჭრილობა არ უხორცდებოდა და აგერ, უკვე, მეათე დღე იყო, ექიმების განსაკუთრებული ყურადღების ქვეშ იმყოფებოდა. მედიკოსებმა დაბეჯითებით თქვეს, დამოუკიდებლად ათ მეტრსაც კი ვერ გაივლის, გამორიცხულია, ეს შემთხვევის ადგილზე ყოფილიყოო.

დაჭრილს სხეულიდან „მაკაროვის“ სისტემის პისტოლეტიდან ნასროლი ორი ტყვია ამოუღეს. სანამ ტყვიებს ამოწმებდნენ, განყოფილებაში ერთ-ერთი მეთევზე მივიდა და იარაღი მიიტანა, როცა ზღვაზე ვთევზაბოდი, ბადეს ამოჰყვაო. იარაღი „მაკაროვის“ სისტემის იყო და იმის გათვალისწინებით, თუ სად იპოვა მეთევზემ, ადვილი მისახვედრი გახლდათ - ეს სწორედ ის იარაღი იყო, რომლითაც მამაკაცი დაჭრეს. იარაღზე სერიული ნომერი წაშლილი არ გახლდათ და სამართალდამცავებმა სიხარულისგან ლამის ტაში შემოჰკრეს - აღნიშნული იარაღი, დაახლოებით, ორი წლის წინ, მოლდოვაში ერთ-ერთ მილიციელს წაართვეს, შემდეგ ამ იარაღით ყაჩაღობა მოხდა, სადაც ქალი მოკლეს.

ცხადი იყო, დამნაშავე, რომელმაც ბოშა დაჭრა, მოლდოვაში მომხდართან კავშირში იყო და არც იმას გამორიცხავდნენ, რომ მამაკაცის მოსაკლავად სწორედ მოლდოვადან ჩამოსულიყვნენ. გადაამოწმეს მგზავრთა სია, რომლებიც ბოლო ორი კვირის განმავლობაში შემოვიდნენ მოძმე რესპუბლიკიდან საქართველოში და ყველას დამუშავება დაიწყეს. ერთკვირიანი ძებნის შემდეგ, სამართალდამცავებმა ხელები უმწეოდ გაშალეს - საეჭვო არავინ იყო და ძებნა ისევ ადგილობრივ კონტიგენტზე განაგრძეს.

პარალელურად, ქართველი ძალოვნები მოლდოველ კოლეგებს ეკონტაქტებოდნენ, მგზავრთა სიის გადამოწმებაც სთხოვეს, ვინმე ხომ არ იყო ისეთი, ვინც დაჭრილს იცნობდა ან რაიმე კავშირი ჰქონდა და პასუხიც მოვიდა - ერთ-ერთი ქალბატონი, რომელიც საქართველოში, დაჭრამდე ორი დღით ადრე ჩამოვიდა, მოლდოვაში, სწორედ ამ კაცის მეგობარი გახლდათ და ისინი ერთად თითქმის ორი წელი ცხოვრობდნენ. ქალის დაკითხვა არ გამოდიოდა, ის უკვე სამშობლოში დაბრუნდა და ეს მისია მოლდოველმა გამომძიებლებმა იტვირთეს. დაკითხვის გარდა, ქალის ბინა გაჩხრიკეს და ნაპოვნი ნივთების სურათები ქართველ სამართალდამცავებს გადმოუგზავნეს. სურათებში განსაკუთრებული არაფერი იყო, თუმცა ფოტოები ბოშებს ანახეს და ჰკითხეს, ხომ არ იყო მათში რომელიმე ნივთი, რომელიც დაჭრილს ეკუთვნოდა. რამდენიმე ადამიანმა ხელი ოქროს საათს დაადო, ეს საათი მუდმივად თან ეკეთა, არ იშორებდაო. როცა ქართველმა გამომძიებლებმა მოლდოველ კოლეგებს ამის შესახებ ამცნეს, მათ უპასუხეს, რომ ყველაზე ნაკლებ ეჭვს, სწორედ საათი იწვევდა, რადგან ის ქალის გარდაცვლილ ქმარს ეკუთვნოდა. ქმარი წყალქვეშა გემზე მსახურობდა და კარგი სამსახურის გამო, სწორედ ამ საათით დააჯილდოვეს შესაბამისი წარწერით, რაც ადასტურებდა, რომ საათი ნამდვილად ქალის ქმრის იყო. ეჭვს არ იწვევდა ქმრის გარდაცვალებაც, ის რამდენიმე მეზღვაურთან ერთად, სამაშველო ოპერაციის დროს, წლების წინ, ზღვაში დაიხრჩო.

ქართველებმა მოლდოველებს პასუხად რამდენიმე სურათი გაუგზავნეს, სადაც ნათლად ჩანდა, რომ დაჭრილ ბოშას ხელზე, სწორედ ეს საათი ეკეთა. საათს ძალიან სპეციფიური სამაჯური ჰქონდა, შეიძლება ითქვას, უიშვიათესი ნაქსოვი და ამიტომ, დადასტურებულად შეიძლებოდა იმის თქმა, რომ საუბარი ერთსა და იმავე საათზე იყო. ქალი დაკითხვაზე დაიბარეს და მან თქვა, რომ საქართველოს ნახვა დიდი ხანია სურდა და ახლა, როცა დრო გამოუჩნდა, წავიდა და ნახა.

რაც შეეხება დაჭრილ ბოშას, აღიარა, რომ იცნობდა, ოღონდ წარმოდგენა არ ჰქონდა, თუ ის საქართველოში იმყოფებოდა. საქმეში ქართველი გამომძიებლებიც ჩაერთვნენ და ისე, რომ მოლდოველ კოლეგებსაც არ უთხრეს, კიშინიოვში ფურცელი გაგზავნეს, სადაც ამ ქალის სახელი ეწერა და ისიც დააყოლეს, დაჭრილი აზრზე მოვიდა, ჯერ ვერ საუბრობს, მაგრამ ეს დაწერაო. ამის შემდეგ, დაკითხვაზე მყოფმა ქალმა ჩვენების მიცემა დაიწყო.

„დაჭრილს ვიცნობდი, უფრო სწორედ, ის ჩემი საქმრო იყო. ერთ დღეს, სახლში მისულმა აღმოვაჩნე, რომ ყველაფერი თავდაყირა იყო, მთელი დანაზოგი და ქმრის ოქროს საათი გაქრა. მერე გავიგე, ყაჩაღობა მოხდა და ეჭვი ბოშებზე ჰქონდათ. მივხვდი, დამნაშავეებს შორის, ერთ-ერთი ჩემი საქმროც გახლდათ, მაგრამ სად წავსულიყავი? ასე გავიდა ჯერ ერთი წელი, მერე - მეორე... ცოტა ხნის წინ, ტელევიზიით, სხვადასხვა რესპუბლიკაში არსებულ ანსამბლებზე სიუჟეტი გადიოდა და დავინახე, რომ თბილისში არსებულ ანსამბლში ჩემი საქმროც მღეროდა. ქმრის საათის გარდა, მისგან არაფერი მინდოდა, რადგან ეს ნივთი ჩემთვის რელიქვიასავით იყო, ამიტომ თბილისში წავედი და ვიპოვე, ვუთხარი, შენგან არაფერი მინდა, საათი დამიბრუნე-მეთქი. უარი მითხრა და დავემუქრე, თუ არ დამიბრუნებ, ვიტყვი, რომ ყაჩაღობაში შენც მონაწილეობდი-მეთქი. თბილისის ზღვაზე დამიბარა, იქ ვისაუბროთო და როცა ადგილზე ტაქსით მივედი, მივხვდი, მოსაკლავად დამიბარა. წამოსვლას ვაპირებდი, როცა თავადაც მოვიდა და საუბარი დამიწყო, შემდეგ სიგარეტი ამოიღო, თუმცა ასანთი დაუვარდა და ასაღებად დაიხარა. მაშინ დავინახე, ქამარში იარაღი რომ ჰქონდა, ამოვაცალე და დაუფიქრებლაად ვესროლე. მოკვლა არ მიფიქრია, საათი შევხსენი და ცარიელი მასრები და იარაღი ზღვაში გადავაგდე“, -დაასრულა ქალმა მოყოლა.

სასამართლო თბილისში გაიმართა და მოსამართლემ ქალს 4 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა, დაჭრილ ბოშას კი ჩადენილი ყაჩაღობისთვის 11 წელი მისცეს, თუმცა არ დაუპატიმრებიათ - კისერში მოხვედრილი ტყვიის გამო, ის კისერს ქვემოთ მოწყვეტილი იყო და რამდენიმე თვეში გარდაიცვალა.

 

რომელმა „კანონიერმა ქურდმა“ დაარტყა ტარიელ ონიანს და რას ედავებიან ლავას ოღლის 

დაქალის სისხლიანი შურისძიება

ბათო ჯაფარიძე

 ამინდის გამოსვლასთან ერთად, ტყეებში ადამიანები სულ უფრო ხშირად გადიან. პიკნიკი ან, უბრალოდ, სუფთა ჰაერზე გასვლა და გართობა სწორედ ამ პერიოდს უკავშირდება. სამწუხაროდ, არცთუ იშვიათად, ასეთი გასვლების შემდეგ, ტყესა და მდელოებს არაერთი ადამიანი ანაგვიანებს და ამას არაფერი ეშველება, თუ თითოეულ ჩვენგანს შინაგანი კულტურა არ გაგვაჩნია. სწორედ ასეთი ნაგვის გროვაში მოქალაქეებმა ახალგაზრდა გოგონას სხეული იპოვეს. ყველას ეგონა, რომ გოგო გარდაცვლილი იყო და მილიციაში დარეკეს, სამართალდამცავებს სასწრაფო დახმარების მანქანაც მოჰყვა და ექიმმა ხმამაღლა დაიძახა - ცოცხალია! გოგონა მაშინვე საავადმყოფოში გააქანეს, სამართალდამცავებმა კი ადგილის შესწავლა დაიწყეს. ყველაფერი ეს, დასავლეთ საქართველოს ერთ-ერთ რაიონში მოხდა, სადაც ყველა ყველას იცნობდა და ამიტომ, სანამ სამართალდამცავები გაარკვევდნენ, ვინ იყო დაზარალებული, დასასვენებლად მყოფმა რამდენიმე მოქალაქემ თქვა, ეს გოგო ჩვენი თეატრის მსახიობია, რამდენიმე სპექტაკლში მთავარ როლს თამაშობსო. ძალოვნები იმ დასკვნამდე მივიდნენ, რომ გოგონას თავის არეში დაზიანება სხვაგან მიაყენეს, შემდეგ იმ ადგილზე მიიყვანეს და დააგდეს. სავარაუდოდ, ის თავდამსხმელსაც გარდაცვლილი ეგონა, სხვაგვარად, ცოცხალს არ დატოვებდა.

 

„დაზარალებულს თავში რკინის ნაჭერი აქვს ჩარტყმული. სავარაუდოდ,  „მანტიროვკა“, რადგან თმაზე მანქანის ზეთისა და ტაოტის კვალიც აქვს. რაც მთავარია, თავში ორჯერ ჩაარტყეს და სავარაუდოდ, ეს ქალმა ჩაიდინა, რადგან მამაკაცი, უბრალოდ, მოკლავდა“, - ასეთი იყო ექსპერტების დასკვნა. სამართალდამცავები თეატრში წავიდნენ, სადაც გოგონას დაზიანება კი შეიცხადეს, მაგრამ არავის გაჰკვირვებია, ისეთი აუტანელი იყო, ადრე თუ გვიან, ვიღაც აუცილებლად გაუბრაზდებოდაო. აუტანლობა კი იმაში გამოიხატებოდა, რომ ყველას ზემოდან უყურებდა და ამბობდა, ადრე თუ გვიან, მე რუსთაველის თეატრში წავალ და მთავარი მსახიობი გავხდებიო. მას დასში ერთადერთი მეგობარი და... საქმრო ჰყავდა. ის საქმრო, რომელთანაც გაუჩინარებამდე რამდენიმე საათით ადრე იჩხუბა და ხელში ხის ნაჭერი ისეთი ძალით ჩაარტყა, რომ საქმროს სამი თითი მოტყდა. შეიძლება, ეს მოტივიც ყოფილიყო და ზოგადად, არავინ იცის, რატომ იჩხუბეს შეყვარებულებმა, ამიტომ გამომძიებლები საავადმყოფოში წავიდნენ.

„ჯერ ერთი, კამათის მიუხედავად, მის ცოლად მოყვანას მაინც ვაპირებ და მეორეც, ვერანაირად შევძლებდი მისთვის თავში რამე ჩამერტყა იმიტომ, რომ მარჯვენა ხელის თითები მაქვს მომტვრეული და მარცხენა ხელს ჩვეულად ვერ ვხმარობ, ფანქარსაც კი ვერ გავთლი ანუ მემარჯვენე ვარ და მესამე - მე სასწრაფო დახმარების მანქანამ წამიყვანა, მთელი ღამე საავადმყოფოში გავატარე, პირველ ჯერზე, თაბაშირი არასწორად დამადეს, მომხსნეს, ახლიდან დამადეს და როგორ გგონიათ, თავში ჩარტყმას მოვახერხებდი?“ - განაცხადა საქმრომ და მართალიც იყო.

რაც შეეხება კამათს, საქმე ის გახლდათ, რომ რაიონში თბილისიდან რუსთაველის თეატრის წარმომადგენელი იყო ჩასული და თბილისში სწორედ იმ გოგოს წაყვანა სურდა, რომელიც სიკვდილის პირას იპოვეს. თეატრის წარმომადგენელმა მხრები აიჩეჩა, მე რა შუაში ვარ, 2-3 დღეში თბილისში უნდა წავსულიყავი, ეს გოგონა კი ერთი კვირის შემდეგ ჩამოსულიყო, მე, უბრალოდ, გასაფრთხილებლად ჩამოვედი და თან, სანამ თეატრში მოვიდოდა, მეტყველების პედაგოგთან უნდა ევლო, საუბრის შესაბამისი უნარები რომ ჰქონოდაო.

სამართალდამცავებისთვის მოულოდნელად, განყოფილებაში მეტყევე გამოცხადდა, რომელმაც განაცხადა, რომ მომხდარის შესახებ ახლა გაიგო და სწორედ იმ ადგილებში, ღამის საათებში, „ჟიგულის“ მარკის ავტომობილი ისე სწრაფად მიჰქროდა, კინაღამ დაეჯახა. მეტყევემ სიბნელეში ფერი ვერ გაარჩია, ის კი თქვა, მუქი ფერის იყოო და დაამატა, ნომერი სრულად ვერ გავარჩიე, მაგრამ ბოლო ორი ციფრი ოთხიაანები იყო, თავს დავდებო. მაშინ რაიონში ავტომობილები იშვიათი მოვლენა გალხდათ და თანაც, ბოლო ორი ციფრი თუ იცოდი, მანქანის პოვნა სირთულეს არ წარმოადგენდა. საგზაო მილიციის თანამშრომლებმა ჟიგული მალე გაშიფრეს და ის... დაზარალებული გოგონას საქმროს ეკუთვნოდა.

ძალოვნებს არც მანქანის ჩხრეკისა და ექსპერტიზის ჩატარების უფლების მოპოვება გასჭირვებიათ და საბარგულში სისხლის კვალი ნახეს. სისხლის ჯგუფი დაზარალებულისას ემთხვეოდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ სხეული სწორედ ამ ავტომობილით გადაიტანეს. მილიციამ საქმრო დააკავა.

„სხვაგან ეძებთ, არასწორად ეძებთ, დამიჯერეთ, რომ არაფერ შუაში ვარ. არც ის მჯერა, რომ ჩემი მანქანა გამოიყენეს, თუმცა ამას არ გამოვრიცხავ. მე სასწრაფომ წამიყვანა, ავტომობილი თეატრის ეზოში იდგა, გასაღები კი საგრიმიოროში, მაგიდაზე მედო“, - განაცხადა დაკავებულმა.

იმის მიუხედავად, რომ ძალოვნებმა ექიმები უმკაცრესად დაკითხეს, ისინი ადასტურებდნენ, რომ დაკავებულს საავადმყოფოდან ფეხი არ გაუდგამს და აუტანელი ტკივილის გამო, მასთან მუდმივად იყო ექთანი, რადგან ვერ ჩუმდებოდა, პალატაც კი გამოუცვალეს, რათა სხვა პაციენტები არ შეეწუხებინა და იმ პალატაში სამედიცინო დაწესებულების ერთი თანამშრომელი მუდმივად იმყოფებოდა. გამოდიოდა, რომ ვიღაცამ, მართლაც, ისარგებლა მისი ავტომობილით, მაგრამ ვინ? ძალოვნებმა მამაკაცებს მიაქციეს ყურადღება, რადგან მაშინ იშვიათი იყო, ქალს მანქანის ტარება სცოდნოდა, მაგრამ საეჭვო ვერავინ აღმოაჩინეს. პრაქტიკულად, ყველას ალიბი ჰქონდა და ამიტომ, თითქოს შეუძლებელი გახდა იმის დადგენა, ვის შეიძლებოდა გაემეტებინა სასიკვდილოდ გოგონა. დაზარალებული კომაში იყო და ექიმები იმედს ვერ იძლეოდნენ. მისი აზრზე მოსვლა საქმეს გახსნიდა და სწორედ ამიტომ, მის პალატასთან ორი ოპერმუშაკი მორიგეობდა, დამნაშავეს დაწყებული საქმე ბოლომდე რომ არ მიეყვანა. მცდელობა არავის ჰქონია და სამართალდამცავებმაც ისევ გოგონას საქმროს გარშემო დაიწყეს წრიალი, ოღონდ ამჯერად, ისინი საქმროსგან ითხოვდნენ, გაეხსენებინა მცირე დეტალიც კი, რომელსაც შეიძლებოდა, ასეთ შედეგამდე მიეყვანა მისი საცოლე. ნებისმიერი კონფლიქტი, გაუგებრობა, უთანხმოება... საქმრომაც კარგა ხანს იფიქრა, მაგრამ ვერაფერი გაიხსენა.

საქმე ის გახლდათ, რომ გოგონას უმნიშვნელო კამათი და უსიამოვნება, პრაქტიკულად, ყველასთან ჰქონდა. თავის ერთადერთ მეგობართანაც კი ხშირად ჩხუბობდა, მაგრამ ის მუდმივად უთმობდა. ბოლოს კი იმის გამო იჩხუბეს, რომ რუსთაველის თეატრიდან ჩამოსული პირი მეორე გოგონათიც დაინტერესდა, თუმცა დაზარალებულმა ყველაფერი გააკეთა, რომ თბილისში მხოლოდ თავად წასულიყო. არავინ იცის, რა უთხრა თბილისიდან ჩამოსულ ადამიანს, მაგრამ ფაქტია, მან მეორე გოგონას წაყვანა გადაიფიქრა და ძიების პროცესში, სამართალდამცავებმა პირველად მიაქციეს ყურადღება დაზარალებულის საუკეთესო მეგობარს. ისიც გაარკვიეს, რომ მას... მართვის მოწმობა ჰქონდა და ავტომობილის მართვა იცოდა, თუმცა ისიც ცხადი იყო, რომ გოგონა არაფერს იტყოდა მანამ, სანამ იყო შანსი, რომ არაფერი გარკვეულიყო.

რაიონში ყველამ იცოდა, რომ მილიციას სამხილი არ ჰქონდა, ამიტომ ძალოვნებმა ხერხს მიმართეს - ერთ დღეს, ხმა გაავრცელეს, რომ დაზარალებული აზრზე მოვიდა და მეორე დღეს დაკითხავდნენ, პარალელურად, მის მეგობარ გოგონას უთვალთვალებდნენ. ის მაშინ დააკავეს, როცა სადგურზე, თბილისის ბილეთი აიღო, თან ორი დიდი ჩემოდანი ჰქონდა - რაიონიდან წასვლას აპირებდა და ისე, რომ არც თეატრში გააფრთხილა ვინმე, არც - სახლში. განყოფილებაში დაზარალებულის ყალბი ჩვენება დაუდეს, რომელიც ხელს, სწორედ მეგობარს „ადებდა“.

„ჩვენ ბავშვობიდან ვმეგობრობთ. თეატრშიც მე მოვიყვანე, მაგრამ მთელი ცხოვრება მამცირებდა და მეუბნებოდა, რომ ყოველთვის ჩემზე წარმატებული იქნებოდა. იმ დღეს, როცა თბილისიდან ჩამოსული მაესტრო გვესწრებოდა, საოცრად ვითამაშე და თავად თქვა, სინჯებზე ამ გოგონასაც წავიყვან, ძალიან მომწონსო. შემდეგ არ ვიცოდი, რა მოხდა, მაგრამ მითხრეს, რომ თბილისში აღარ მივდიოდი. იმ დღეს, როცა საქმროს თითები მოსტეხა, ვამშვიდებდი და ვეუბნებოდი, ცოტა ნორმალურად მოიქეცი, რაც უნდა იყოს, საქმროა-მეთქი და სწორედ მაშინ მომაძახა, იმ თბილისელ კაცს მე ვუთხარი, რომ შენნაირი წარუმატებელი და მახინჯი თბილისში არ უნდა წაიყვანოს. გარდა ამისა, მე კონკურენტი არ მჭირდება, ამიტომ აქ ეგდები და თუ გინდა, ჩემს საქმროსაც დაგიტოვებ, თბილისში უკეთესს ვიშოვნიო. თავში რაღაცა გადამეკეტა, გარეთ გამოვედი, ჰაერი რომ ჩამეყლაპა და მისი საქმროს მანქანა დავინახე. ვიცოდი, გასაღები მუდმივად საგრიმიოროში ედო და ავიღე, მანქანიდან „მანტიროვკა“ ამოვიღე და ჩემს მეგობარს ვუთხარი, თუ იცი, შენს საქმროს საბარგულით რა დააქვს-მეთქი. უკვე ბნელოდა, გამოვიდა, ჩაიხედა და სწორედ ამ დროს დავარტყი. მერე წავიყვანე და ტყეში დავაგდე. არ ვიცი, ცოცხალი იყო, თუ მკვდარი და სიმართლე გითხრათ, იმ წუთს, არც მაინტერესებდა“, - დაასრულა მოყოლა გოგონამ.

სასამართლომ, სხეულის განზრახ დაზიანებისთვის, 5-წლიანი სასჯელი შეუფარდა, დაზარალებული აზრზე ერთი თვის შემდეგ მოვიდა, თუმცა არც თბილისში წაუყვანიათ და ადგილობრივი თეატრიდანაც უხმაუროდ გაუშვეს.

 

 

 

ვინ მიიყვანა თვითმკვლელობამდე და რატომ ჩამოიხრჩო თავი გოგონას მამინაცვალმა - გრიფით „საიდუმლო“ საქმის დეტალები 

იგი სასჯელს სტივენ სიგალის დარეკეტების გამო იხდიდა

ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ჩრდილოეთ კაროლინის შტატში, ბატნერის ფედერალურ ციხეში, 81 წლის ასაკში გარდაიცვალა გამბინოს კლანის ბოსი პიტერ არტურ გოტი. იგი იყო მაფიის მეთაურის ჯონ გოტის უფროსი ძმა, რომელმაც მისი ადგილი 2002 წელს, ჯონის გარდაცვალების შემდეგ, დაიკავა.

პიტერი ერთ-ერთი იყო 13 შვილიდან, მათგან ჯონ ჯოზეფ გოტსა და ფილომენტა დე კარლოს ხუთი ვაჟიშვილი ჰყავდა, უფროსი კი სწორედ პიტერი იყო. გამბინოს კლანში შედიოდნენ პიტერ გოტი, ჯონ გოტი, გამბინი კაპო ჯინ გოტი, კაპო რიჩარდ გოტი და ვინსენტ გოტი, რომელიც კლანის ხელმძღვანელი ვერ გახდა და ბოლომდე იტალიური მაფიის ჩვეულებრივ „ჯარისკაცად“ დარჩა.

პიტერ გოტის ჰყავდა ერთადერთი ვაჟი - პიტერ გოტი უმცროსი, რომელიც მაფიის სამყაროში ცნობილია მეტსახელით „ცალთვალა“, რადგან გლაუკომის გამო ერთი თვალით დაბრმავდა. მაფიის მეთაური - ჯონი არ ფიქრობდაა, რომ მისი უფროსი ძმა პიტერი საკმარისად ჭკვიანი იყო საიმისოდ, რომ მაფიის წევრი ყოფილიყო და, ალბათ, სწორედ ამიტომ იგი გახდა ცნობილი, მეტსახელით - „უჭკუო დონი“. პიტერი მამის კვალს გაჰყვა და ნაგვის მანქანაზე მუშაობდა მანამდე, სანამ მან თავი არ დაარტყა გიგანტური ამერიკული ნაგვის მანქანის ბორტს და არ მიიღო ინვალიდობის პენსია. პენსიაზე გასვლის შემდეგ იგი დაკავებული იყო რეკეტით, რაც შეერთებულ შტატებში ორგანიზებული დანაშაულებრივი საქმიანობაა.

დიდი ხნის განმავლობაში ჯონ გოტი წყლიდან მშრალი გამოდიოდა (ძირითადად მისი ადვოკატის - ბრიუს კატლერის ძალისხმევით), მაგრამ 1992 წელს მას საბოლოოდ სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯეს. პროკურატურას დიდად დაეხმარა წარმატებით დამონტაჟებული მიკროფონი და განგსტერი სემი გრავანო, მეტსახელად „ხარი“, რომელიც ჯონის მარჯვენა ხელი იყო და 19 ადამიანი მოკლა, მაგრამ დაკავების შემდეგ ჩვენება მისცა მის წინააღმდეგ.

პიტერი, ბუტნერის ციხეში სწორედ „ხარის“ მკვლელობის შეკვეთის გამო მოხდა, მან მოღალატის მკვლელობა 70 000 დოლარად შეუკვეთა. გრავანოს მკვლელობა ჩაიშალა, „ხარს“ მოსწყინდა მოწმეთა დაცვის პროგრამით ცხოვრება. მიატოვა იგი და დაუბრუნდა ჩვეულ საქმიანობას. ცოტა ხანში იგი დააკავეს ნარკოტიკების რეალიზაციის გამო, წარსული დამსახურებების მიუხედავად, ეს ფაქტი მას არ აპატიეს და ციხეში გაუშვეს.

ჯონ გოტის გასამართლების შემდეგ, მისი ვაჟი ჯონ უმცროსი და პიტერ გოტი ნათლიის ბრძანებებს გადასცემდნენ გამბინოს კლანის წევრებს. 1999 წელს თავად ჯონ უმცროსიც ციხეში მოხვდა, ხოლო პიტერი, ანუ „უჭკუო დონი“, ოფიციალურად გახდა კლანის ლიდერი.

2002 წელს, ჯონ გოტის საპყრობილეში გარდაცვალებამდე რამდენიმე დღით ადრე, „ფებეერ“-მა პიტერსაც რეკეტირების ბრალი წაუყენა, იგი ამჯერად გამოძალვას, ფულის გათეთრებას, დოკერებისგან და სატრანსპორტო კომპანიებისგან ხარკის შეგროვებასა და ბოლოს, კინომსახიობ სტივენ სიგალის დარეკეტებას ეხებოდა. ეკრანზე სიგალი ვაჟკაცურად ანადგურებს მკვლელებსა და განგსტრებს, მაგრამ რეალურ ცხოვრებაში მაგრად შეშინდა.

ბრუკლინში პიტერ გოტის სასამართლო პროცესამდე 12 წლით ადრე, მსახიობი მონაწილეობდა გადაღებებზე ფილმისა „სამართლიანობის სახელით“, სადაც იგი მუშტებით, ფეხებითა და ბილიარდის ჯოხით გაუმკლავდა ყაჩაღებს. მაგრამ როდესაც მაფიოზები 2000 წელს მას ტორონტოში ეწვივნენ, სადაც ის „გამჭოლ ჭრილობებს“ იღებდა და მას ბრუკლინის რესტორანში შეხვედრა დაუნიშნეს, სიგალმა, მისი თქმით, შიში იგრძნო, თუმცა ის, როგორც ყოველთვის, იარაღით იყო და მისი დაცვაც იქვე ტრიალებდა.
2003 წლის თებერვალში, როდესაც ბრუკლინის ფედერალურ სასამართლოში დაზარალებული სიგალი ჩვენების მისაცემად მივიდა, 7 განგსტერის, მათ შორის სამი გოტის, მოსამართლეს ფრედერიკ ბლოკს მანამდე ნახევრადცარიელი დარბაზი, გადაჭედილი დახვდა.

სასამართლო დარბაზში წლების განმავლობაში პერიოდულად ვხვდებოდი „ცხვირის ცხვირს", ან "ცხვირს", როგორც რუსმა კრიმინალებმა თავიანთ კოლეგა ამერიკული მაფიის წარმომადგენლები უწოდეს, მაგრამ მისი ნომენკლატურა ასე ახლოდან პირველად ვხედავდი.

დარბაზში შესულმა პიტერ გოტიმ მეგობრულად უთხრა პრესას „დილა მშვიდობისა“ და სასამართლოს მხატვარს ჰკითხა: „როგორ მოგწონთ ჩემი ჰალსტუხი?“ ჯონ გოტი ცნობილი ფრანტი იყო, ათასდოლარიანი იმპორტირებული კოსტუმები ეცვა (მაშინ ეს ფული იყო) და ხელით შეღებილი აბრეშუმის ჰალსტუხები ეკეთა. პიტერს ამჯერად ოქროსფერი ჰალსტუხი ეკეთა.

სანამ სიგალს დაკითხავდა, მოსამართლემ შესვენება გამოაცხადა. ზოგი ბრალდებული ადგა, პიტერ გოტი და მისი ნათესავები მიუახლოვდნენ დაბალ ბარიერს, რომელიც საზოგადოებას მათგან აშორებდა და მცირე საუბარი დაიწყეს სასამართლოს მხატვრებთან, დედა-შვილ შეპარდებთან, რომლებიც ბარიერს მიუახლოვდნენ. მეორე მხრიდან და მაფიოზებს ესკიზები აჩვენეს, რომელიც მოეწონათ. განგსტრები იყვნენ დახვეწილები, გალანტურები და გამოირჩეოდნენ მომხიბვლელობით. მათ სისხლის სამართლის საქმეში არ იყო არც ერთი მკვლელობა, რაც ძალზე იშვიათია ამ წრეში.

სიგალი შემოიყვანეს არა დარბაზის ფართო კარიდან, რომლითაც პრესა და საზოგადოება შემოდიოდა, არამედ მოსამართლის უკანა კარიდან, რომელსაც ჩვეულებრივ ნაფიცი მსაჯულები იყენებენ. მსახიობს აბრეშუმის პერანგი და ყავისფერი პიჯაკი ეცვა.

მოკლედ, მისმა ყოფილმა ბიზნესპარტნიორმა, ბრუკლინის ფარმაცევტმა, ჯულიუს ნასომ, სიგალს მოსთხოვა ვალი გადაეხადა. სიგალს სჯეროდა, რომ მას არაფერი ევალებოდა. ნასომ დახმარებისთვის მიმართა თავის ძველ მეგობარს ენტონი სიკონს, რომელიც ბრალდებული იყო არა მხოლოდ სიგალის, არამედ დოკის მუშების რეკეტშიც. მათგან მიღებული ხარკი კონვერტებში მოათავსეს და კლანის ნომენკლატურის ზედა ნაწილს, ანუ გოტებს გადასცეს. თავდაპირველად, სიგალმა ძალიან ჩუმად უპასუხა პროკურორის კითხვებს და მოსამართლემ სთხოვა, უფრო ხმამაღლა ესაუბრა.

მსახიობს ჰკითხეს, რატომ არ დაურეკა მაშინვე FBI-ს. სიგალმა განმარტა, რომ თუ იგი მოწმეების დაცვის პროგრამით ისარგებლებდა, მას გაუჭირდებოდა ფილმებში თამაში. „ისინი ვერ დამეხმარებიან,“ - თქვა მან FBI– ს შესახებ, „მათ არ შეუძლიათ ჩემი დაცვა“.

როდესაც ფედერალური ბიურო მასთან მივიდა, მან უარი თქვა კითხვებზე პასუხის გაცემაზე, კონსტიტუციის მეხუთე შესწორების მოტივით, რომელიც იცავს ადამიანს თვითდანაშაულისგან. პროკურატურას მოუწია მისი სასამართლოში გამოძახება და იმუნიტეტის დაპირება.

მან ახსნა, თუ როგორ ისწავლა საბრძოლო ხელოვნება და ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენება. ასევე შენიშნა, რომ ზოგჯერ გაკვეთილებს აძლევდა სამართალდამცავებს. მას ჰკითხეს, თან იარაღი ხომ არ გაქვსო და „სულ ვატარებო“, - უპასუხა სიგალმა.

- ახლაც თან ხომ არ გაქვს, შემთხვევით? - მხიარულად იკითხა მოსამართლემ (აშშ-ს სასამართლოში შესვლისას FBI–ს ოფიცრებიც კი ვალდებულნი არიან, იარაღი დაცვას გადასცენ).

ბრუკლინში, რესტორან Gage & Toller-ში შეხვედრის აღწერის დროს, მსახიობმა აღნიშნა, რომ როდესაც სიკკონმა დამიღრიალა, „მიყურე, როცა ლაპარაკობ!“, განგსტერული ფილმი გაახსენდა. ბრალდებულების ადვოკატმა ჯორჯ სანტ-ანჯელომ სარკასტულად იკითხა თუ რატომ იმალებოდა სიგალი მეხუთე შესწორების უკან, თუ იგი უდანაშაულო მსხვერპლი იყო, და რატომ ცდილობდა ცენტრალური სადაზვერვო ბიუროს ყოფილი თანამშრომლის დაქირავებას ვინმეს მოსაკლავად.

თუ სანტ-ანჯელოს სურდა სიგალი წონასწორობიდან ამ გზით გამოეყვანვა, მიზანი მიღწეული იქნა. მსახიობმა ხელები აიქნია და აყვირდა: „ეს გიჟია! მე აქ ბრალდებული არ ვარ!“ მოსამართლემ ადვოკატს დაავალა თემა შეეცვალა. დაცვის მხარის თქმით, სიკკონი სიგალს კი არ დაემუქრა, მას უბრალოდ სურდა დახმარებოდა მხარეებს საკითხის მშვიდობიანად მოგვარებაში. სიკკონი ნასამართლევი იყო ისევე, როგორც მისი თანამზრახველები.

ამის შემდეგ, პიტერ გოტი მანჰეტენში სხვა დანაშაულისთვის გაასამართლეს, დამნაშავედ სცნეს და 25 წელი მიუსაჯეს. შარშან, მისმა ადვოკატმა ორჯერ მიმართა სასამართლოს გამოეშვათ მოხუცი, რომელიც უკვე 17 წელია იჯდა. მან ასევე სასამართლოს გადასცა გოთის 22 დაავადების სია, პოდაგრიდან დაწყებული დემენციით დამთავრებული, თუმცა მოსამართლემ უარი განაცხადა პიტერის გათავისუფლებაზე.

რუსეთში ცნობილი ქართველი „კანონიერი ქურდის“, გიორგი უგლავას (მეტსახელად ტახი) სასამართლო პროცესი მიმდინარეობს. რუსი სამართალდამცავები მას კრიმინალური დაჯგუფების ჩამოყალიბებას და არაერთი დანაშაულის ჩადენას ედავებიან. უფრო ზუსტად, რუსული მართლმსაჯულება ამტკიცებს, რომ „ტახი“ ამ დაჯგუფებას მართავდა და თავად არც ქურდობაში იღებდა მონაწილეობას, არც _ ძარცვასა და ყაჩაღობაში.
საერთო ჯამში, რუსები ამტკიცებენ, რომ უგლავას მიერ შექმნილმა კრიმინალურმა დაჯგუფებამ 163 (!) დანაშაული ჩაიდინა, დაზარალებულთა რიცხვი 280 ადამიანს აჭარბებს, მაგრამ საქმე ის გახლავთ, რომ არცერთი დაზარალებული და არცერთი დაკავებული ხელს „ტახისკენ“ არ იშვერს და არ ამბობს, რომ მას მომხდარ დანაშაულებთან საერთო აქვს.
როგორც რუსული მედია ამტკიცებს, ყველაზე „ცუდ“ შემთხვევაში, „კანონიერი ქურდის“ სტატუსის გამო, უგლავას რამდენიმე წლით აღუკვეთენ თავისუფლებას.
პარალელურად, მოსკოვში, კიდევ ერთი „კანონიერი ქურდი“, დავით ფანჩვიძე (იგივე, გიორგი ყიფიანი) დააკავეს. მას ნარკოტიკების შენახვა ედება ბრალად, თუმცა დიდია შანსი, რომ ფანჩვიძეც სწორედ სტატუსის გამო გაასამართლონ. ბოლოს ის ციხიდან სამი წლის წინ გათავისუფლდა, თუმცა „კანონიერი ქურდების“ წინააღმდეგ მიღებული კანონის მიუხედავად, რუსეთი არ დაუტოვებია და მოსკოვის პრესტიჟულ უბანში მშვიდად ცხოვრობდა.

ბათო ჯაფარიძე