რჩეული სტატიები

კასპში მოკლული 34 წლის ნოდარ ღუნაშვილის სასამართლო-სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნა ცნობილია. ექსპერტიზის დასკვნით დასტურდება, რომ ღუნაშვილის გარდაცვალება კისერში მიყენებულმა ჭრილობებმა გამოიწვია. გარდაცვლილს სულ 19 ჭრილობა აქვს მიყენებული. ექსპერტიზის დაკვნით გამოირიცხა ვერსია, თითქოს ნოდარ ღუნაშვილის მეუღლემ, ქეთა ჩხაიძემ თავში საგნის დარტყმით მოკლა გარდაცვლილი. საქმის მასალებით ირკვევა, რომ ნოდარ ღუნაშვილი მის ბავშვობის მეგობართან, ზურაბ კახიშვილთან ერთად გავიდა სახლიდან და სავარაუდოდ, მანქანაში მოხდა მისი მკვლელობა. საქმეში არსებული ვიდეო კამერების ჩანაწერებით ირკვევა, რომ ამ დროს ქეთა ჩხაიძე სახლში იმყოფებოდა. შესაბამისად, ასევე გამორიცხა ეჭვი, რომ ქეთა ჩხაიძეს შესაძლოა, მიეყენებინა დანით რომელიმე ჭრილობა ნოდარ ღუნაშვილისთვის. საქმეში ერთ-ერთი მთავარი მტკიცებულება ზურაბ კახიშვილის მიმართ არის ქეთა ჩხაიძის მიერ გამოძიებაში მიცემული ჩვენება, რომელშიც ის ზურაბ კახიშვილს ამხელს მისი მეუღლის მკვლელობაში. ცნობისთვის, 13 მარტს, კასპში 34 წლის ნოდარ ღუნაშვილი მოკლეს. მკვლელობის ფაქტზე, შემთხვევიდან მეორე დღეს სამართალდამცავებმა მისი მეგობარი, 30 წლის მამაკაცი - ზურაბ კახიშვილი დააკავეს. გამოძიების ინფორმაციით, ბრალდებულმა ღუნაშვილს ანგარიშსწორების მიზნით, ცივი იარაღით სხეულზე სასიკვდილო ჭრილობები მიაყენა. მომხდარიდან რაღაც პერიოდის შემდეგ, სამართალდამცავებმა განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულის დაფარვის ბრალდებით მოკლული მამაკაცის მეუღლე - 31 წლის ქეთევან ჩხაიძე დააკავეს. საქმეზე გამოძიება განზრახ მკვლელობისა და განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულის დაფარვის ფაქტებზე, სსკ-ს 108-ე და 375-ე მუხლის მესამე ნაწილით მიმდინარეობს.

 

ხუთი წლის წინ, 2015 წლის აპრილის დასაწყისში, ლონდონში მოხდა დიდი ბრიტანეთის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ყაჩაღობა - მძარცველებმა Hatton Garden Safe Deposit (Hatton Garden) - დან დაახლოებით 13,5 მილიონი ფუნტის ღირებულების სამკაულები წაიღეს.

მათ ნაგვის კონტეინერებით გამოიტანეს ოქრო, ბრილიანტები, ძვირფასი ქვები, ასევე სამკაულები, ფული და სხვა ძვირფასი ნივთები.

ყაჩაღობა აღსანიშნავია არა მხოლოდ მოპარული ნივთების ღირებულებით (რომელთა დიდი ნაწილი, სხვათა შორის, ჯერაც არ არის ნაპოვნი), არამედ იმით, თუ რამდენად ადვილად და მარტივად იქნა ეს ძარცვა ჩადენილი, და ასევე უამრავი სასაცილო და კურიოზული დეტალით.

საზოგადოება გაოგნებული იყო ყაჩაღების ასაკითაც: აღმოჩნდა, რომ დანაშაულის ჩადენის მომენტში, ბანდის წევრები საშუალოდ 62 წლისები იყვნენ, მათ შორის ყველაზე ხნიერი 80 წელს გადაცილებული გახლდათ. ბანდას ხუმრობით Grandpa Gang (ბაბუების ბანდა) შეარქვეს და ასევე უწოდებდნენ Diamond Wheezers (ალმასის ბებრებს).
Hatton Garden Safe Deposit Ltd რესპექტაბელური ბრიტანული კომპანიაა, რომელიც 100 წელზე მეტია აქირავებდა სეიფებს ოქროს, ძვირფასი თვლებისა და სხვა ფასიანი ნივთების შესანახად. მისი საცავი ჰატტონ-გარდენზე მდებარეობდა. ეს ქუჩა ცნობილია მრავალი საიველირო მაღაზიით და ითვლებოდა, რომ იგი ფორტ ნოქსივით საიმედოდ იყო დაცული. თუმცა ეს მხოლოდ მანამდე, სანამ ერთხელ, 2015 წლის ხანგრძლივი სააღდგომო დასვენების დღეებში, პენსიონერი მამაკაცების ჯგუფმა საწინააღმდეგო არ დაამტკიცა.
ბანდაში რვა მძარცველი იყო და მათ უმრავლესობას კრიმინალური წარსული ჰქონდა.


მათი ხელმძღვანელი 1939 წელს დაბადებული ბრაიან რიდერი იყო. რომელიც 80-იან წლებში პოლიციელის მკვლელობისთვის იყო ნასამართლევი. 1983 წელს იგი მონაწილეობდა ჰითროუს აეროპორტის საწყობის ცნობილ ყაჩაღობაში: მაშინ 26 მილიონი გირვანქა სტერლინგი მოიპარეს და ნაძარცვის უმეტესი ნაწილს ვერსად მიაგნეს.


უკანასკნელ წლებში ბრაიან რიდერს, რომელსაც მისი თანამშრომლები „პატრონს“ და „ბოსს“ უწოდებდნენ, ნახმარი მანქანებით ვაჭრობის მცირე ბიზნესი ჰქონდა. ჰეტონ გარდენის სარდაფის გასაძარცვად, ის ავტობუსით, სხვისი სამგზავრო ბარათით ჩამოვიდა. ისევე როგორც კოლეგა დენიმ, რიდერმაც ამ საქმისთვის ფერადი ტანისამოსი ჩაიცვა - მას ეკეთა წითელი შარფი, რომელიც სათვალთვალო კამერებმა დააფიქსირეს და მოგვიანებით მის სახლში იპოვეს.

მისი მთავარი თანამზრახველი იყო დანიელ ჯონსი (დენი), 1955 წელს დაბადებული, მდიდარი გამოცდილების მქონე „მედვჟატნიკი“ სეიფების ოსტატი, რომელიც ძარცვებში სულ მცირე 1975 წლიდან მონაწილეობდა. 1982 წელს ის ექვსი წლით ციხეში ჩაჯდა საიუველირო მაღაზიის გაქურდვის გამო.

დენიმ სარდაფის ძარცვის მომზადება სხვებზე ადრე დაიწყო. აღწერილ მოვლენებამდე სამი წლით ადრე, მან ყურადღებით შეისწავლა სხვადასხვა სახის საბურღი დანადგარები ინტერნეტში.

დენის თანამზრახველებმა მის შესახებ გამომძიებლებს საოცარი რამ უთხრეს. ამ ექსცენტრიულ ყაჩაღს, ერთ-ერთი თანამონაწილის თქმით, დედის პენუარში ეძინა და ღამით ფესკას (თურქულ ქუდს) ატარებდა. ჯონსი თავის ძაღლს ადამიანივით ესაუბრებოდა, სასამართლო პროცესზე კი განაცხადა, რომ ის ფლობს ზებუნებრივ ძალებს და შეუძლია გააკონტროლოს ადამიანების გონება.

პოლიციამ არ შეამოწმა ბოლო ორი განცხადების სიზუსტე, მაგრამ დენის ექსცენტრიულობა ნამდვილად არ აკლდა. იგი ძარცვაზე ზოლიანი შარვლით, წითელი ბოტასებით, მუქი ლურჯი კეპკითა და ასევე შუქამრეკლი ჟილეტით მივიდა - იმისათვის, რომ ზედმეტი ყურადღება არ მიეპყრო, ბანდიტები თავს მუშებად ასაღებდნენ.

ჯონ კენეტ კოლინზი, 1940 წელს დაბადებული, რომელსაც თანამზრახველებმა უბრალოდ კენი უწოდეს, უფრო მარტივი ფრინველი იყო: იგი 6-ჯერ დააპატიმრეს - ჯამში, დაახლოებით, 13 წლის განმავლობაში, წვრილმანი ძარცვის გამო. მას ყველაზე მარტივი რამ ევალებოდა: ყაჩაღობის ადგილთან უნდა გაჩერებულიყო და საფრთხის შემთხვევაში, თანამზრახველებს რადიოთი უნდა დაკავშირებოდა.

როგორც პოლიციამ გაარკვია, კენი ვერ გაუმკლავდა მასზე დაკისრებულ ამოცანას. მას ძარცვის დროს თავისი ფურგონის საჭესთან დაეძინა. მეტიც, მან ვერც ნაძარცვის გამოყენება მოახერხა და ნივთების ნაწილი სწორედ მის სახლში იპოვეს.

ტერენტი პერკინსი (ტერი) დაიბადა 1948 წლის 4 აპრილს. მან საკუთარ დაბადების დღეზე ჰეტონის ბაღების დეპოზიტარი გაძარცვა. ტერი არანაკლები „გაქანების“ ყაჩაღი იყო, ვიდრე „ბოსი“ ბრაიან რიდერი. ის მონაწილეობდა ისეთ ცნობილ საქმეში, როგორიცაა Security Express საცავის ძარცვა ლონდონში. საიდანაც დღისით, მზისით, 6 მილიონი გირვანქა სტერლინგი მოიპარეს - ეს იყო ბრიტანეთის ისტორიაში ფულის ყველაზე დიდი მოპარვა. აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ ეს ცნობილი მოვლენა ტერის დაბადების დღეს მოხდა - 1983 წლის 4 აპრილს. როგორც ჩანს, მას ნამდვილად უყვარდა საკუთარი თავისთვის ძვირადღირებული საჩუქრების ჩუქება.

ტერიის ბიოგრაფიაში იყო კიდევ ერთი საინტერესო ფაქტი: ის ციხიდან გაიქცა. უფრო ზუსტად, ის არ დაბრუნებულა ციხეში შვებულებიდან, რომელიც მან პატიმრობის დასრულებამდე ცოტა ხნით ადრე აიღო. შემდეგი 16 წლის განმავლობაში იგი დედასთან იმალებოდა, მაგრამ არც ისე ფრთხილად: ის მძღოლად მუშაობდა და ექიმთანაც კი დადიოდა, რომელთანაც თავისი ნამდვილი სახელით იყო დარეგისტრირებული. პოლიცია მას არც ისე აქტიურად ეძებდა: იპოვეს მხოლოდ 2012 წელს და გაგზავნეს სასჯელის მოსახდელად.

2015 წლის ძარცვა ტერიის გედის სიმღერა იყო. მრავალი წლის განმავლობაში ის სერიოზულად დაავადებული იყო დიაბეტით. 2010 წელს მას სასამართლო პროცესი უნდა დაეწყო ლონდონის ბონდის ქუჩაზე მდებარე Chatila საიუველირო მაღაზიის გაქურდვის გამო, მაგრამ ჯანმრთელობის გამო ეს ვეღარ შეძლო.

უილიამ ლინკოლნი, 1955 წელს დაბადებული, მეტსახელად „ბილი თევზი“, იყო თანაგუნდელი, რომელსაც უნდა წაეყვანა ბანდა დანაშაულის ადგილიდან. თევზის აღიარებით, ის არ იყო უმაღლესი გონების ადამიანი. გარდა ამისა, მას აწუხებდა ოსტეოართროზი და თეძოს ორი სახსარი ჰქონდა შეცვლილი. ბილი თევზი კენის დასთან თანაცხოვრობდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა კენიმ გაუმხილა მას გაძარცვის გეგმა და მასთან ერთად წავიდა საქმეზე.

ამ ჯგუფის „ახალგაზრდობის“ (60 წლამდე) განყოფილება შედგებოდა 58 წლის კარლ ვუდისა და 48 წლის ჰიუ დოილისგან. ორივე ამ ამბის უმნიშვნელო პერსონაჟები იყვნენ. ჰიუ საერთოდ არ მონაწილეობდა ძარცვაში - მას მოეთხოვებოდა, დაეთმო სახელოსნო ნაძარცვის შესანახვად. კარლი, რომელიც დენი ჯონსის მეგობარი იყო, კრონის დაავადებით იტანჯებოდა, უმუშევრობის შეღავათებით ცხოვრობდა და რამდენიმე ათასი გირვანქა ვალი ჰქონდა, რომლის გადასახდელადაც ჩაერთო ძარცვაში.

უკანასკნელი და ყველაზე იდუმალი პიროვნება იყო ადამიანი, რომელსაც ბასილი ჰქვია და რომლის ნამდვილი სახელი არცერთმა თანამზრახველმა არ იცოდა. პოლიცია მას უფრო დიდხანს ეძებდა ვიდრე სხვებს. მის შესახებ ცნობილი იყო, რომ სწორედ მან გამორთო განგაში და ყაჩაღებს საცავში შესვლაში დაეხმარა.

ტრენინგი

„ბებერი ყაჩაღები“ საქმეს 2 აპრილს შეუდგნენ. მანამდე კი ისინი ფრთხილად მოემზადნენ. გამოძიებამ დაადგინა, რომ აქტიური მომზადება ყაჩაღებმა კარგა ხნით ადრე დაიწყეს. ბრაიან რიდერის სახლის ჩხეკისას იპოვეს წიგნები ალმასებით არალეგალური ვაჭრობის შესახებ, ბრილიანტის ტესტერი და ჟურნალები ბრილიანტებზე.
კოლინზი მრავალი დღის მანძილზე მოძრაობდა საცავის შენობის ირგვლივ, აკვირდებოდა და აფიქსირებდა თანამშრომლების მიმოსვლის გრაფიკს. პოლიციამ მოგვიანებით ვიდეოკამერების ჩანაწერებზე მრავალჯერ დააფიქსირა მისი ფურგონი.
მეზობლად მდებარე საიველირეო მაღაზიის მეპატრონე მოგვიანებით აცხადებდა, რომ 2015 წლის იანვრიდან მარტის ჩათვლით გრძნობდა, რომ უთვალთვალებდნენ. როგორც აღმოჩნდა, მართლაც უთვალთვალებდნენ, მაგრამ არა მას, არამედ საცავს. მძარცველებმა შეძლეს საცავის შიგნიდანაც დათვალიერებაც  - მათ პოტენციურ კლიენტებად გაასაღეს თავი.
მათ წიგნიც კი იყიდეს „კრიმინალისტიკა ჩაინიკებისათვის“, რათა ესწავლათ, როგორ არ დაეტოვებინათ დნმ-ი დანაშაულის ადგილზე.

ძარცვა

2 აპრილი, ხუთშაბათი - ბოლო სამუშაო დღე იყო ოთხდღიანი სააღდგომო დასვენების წინ. შენობა, სადაც ინახებოდა ასობით მილიონი ფუნტის ძვირფასეულობა, ოთხი დღით დაცარიელდა - დაკეტილი კარისა და ჩართული სიგნალიზაციის იმედად. ეს დრო მძარცველებს ეყოთ დაგეგმილი ძარცვის განსახორციელებლად.
ხუთშაბათ საღამოს მუშებად გადაცმული მძარცველები ბორბლებიანი ნაგვის ურნებით, რომლებშიც ხელსაწყოები ედოთ, საცავთან მივიდნენ. საცავის დაკეტვამდე ცოტა ხნით ადრე, ბეზილი შიგნით შევიდა, თავი გაასაღა სატელეკომუნიკაციო სამსახურის ხელოსნად და გათიშა სიგნალიზაცია მობილური სიგნალის დამხშობის გამოყენებით.
შენობაში მოხვედრის შემდეგ, მძარცველებმა ლიფტის შახტაში შეაღწიეს და ჩაიტანეს იქ ბურღი. დილის რვა საათამდე ისინი ბურღავდნენ 50 სმ-ის სისქის ბეტონს, მაგრამ უშედეგოდ, რადგან იქ აღმოჩნდა ფოლადის ფირფიტაც. ისინი წავიდნენ საცავიდან, უკან შუადღეს დაბრუნდნენ და თან მოიტანეს უფრო ძლიერი დანადგარი. ამჯერად მათ არ ახლდათ კარლი, რომელსაც შეეშინდა და მეორედ საქმეზე აღარ წავიდა.
მეორე ცდა შედეგიანი აღმოჩნდა: მძარცველებმა გახვრიტეს კედელი იმისათვის, რომ იქ ადამიანი გატეულიყო. მათ უპრობლემოდ გატეხეს 73 სეიფი, რომელთა ღირებულებაც, პოლიციის შეფასებით, 25 მილიონი ფუნტი სტერლინგი იყო. ძარცვის მეორე ფაზა იდეალურად შესრულდა: ნაძარცვი უპრობლემოდ გაიტანეს, და გაიყვეს: თითოეულს უნდა შეენახა თავისი წილი ხელსაყრელ დრომდე.

როგორ დაიჭირეს და გაასამართლეს მძარცველები

გაძარცვულ საცავში სიმშვიდე სუფევდა კვირასაც და ორშაბათსაც. მხოლოდ სამშაბათს, 7 აპრილს, თანამშრომლები დაბრუნდნენ სამსახურში და აღმოაჩინეს, რომ სანამ ისინი ისვენებდნენ, ვიღაცამ გვარიანად იშრომა. მედიამ მომენტალურად შეიტყო მომხდარის შესახებ. პირველ სათაურებში აცხადებდნენ, რომ ეს საუკუნის ყველაზე დიდი ქურდობაა, ზიანი 200 მილიონ ფუნტ სტერლინგს აღწევდა. პოლიციამ მკლავები დაიკაპიწა, საქმეს შეუდგა და ძალიან მალე მიაგნო ყაჩაღების კვალს: რაც არ უნდა ეცადო კვალის დაფარვა, მათ ეს ვერ შეძლეს. ოქრო, ბრილიანტები, ძვირფასი თვლები, სამკაულები, ნაღდი თანხა და სხვა ძვირფასეულობა, რომელსაც კლიენტები სეიფებში ინახავდნენ, ბანდიტებმა ნაგვის კონტეინერების მეშვეობით გაიტანეს.
პირველი ხაზი იყო კოლინზის თეთრი ფურგონი, რომელიც ბევრჯერ გამოჩნდა საცავთან ძარცვამდე და დაფიქსირდა კამერებით. რამდენიმე დღის შემდეგ, პოლიცია უკვე აკვირდებოდა ზოგიერთ ყაჩაღს.

მძარცველებს ეჭვი კი არ გასჩენიათ, რომ მათ უთვალთვალებდნენ და, საცავში წარმატებული შეღწევიდან ერთი თვის შემდეგ, ისინი ერთმანეთს შეხვდნენ ტერი პერკინსის დისშვილის სახლში ნაძარცვის ნაწილის განკარგვისა და შემდგომი გეგმების განსახილველად. სწორედ მაშინ დაიჭირეს და მთელი ბანდა წარსდგა სასამართლოს წინაშე, გარდა იდუმალი ბეზილისა, რომელიც აგრძელებდა დამალვას.

ექსპერტების აზრით, მათ შორის დამნაშავეთა სამყაროს წარმომადგენლებიც, რომლებსაც ბრიტანული მედია გამოკითხავდა, აცხადებდა, რომ მძარცველები ბრწყინვალედ მოემზადნენ საქმისთვის, მაგრამ საკუთარი ტექნოლოგიური ჩამორჩენილობის გამო,  რამდენიმე გაუმართლებელი შეცდომა დაუშვეს. არაა საუბარი მხოლოდ კამერაში მოხვედრილ ფურგონზე, არამედ, მაგალითად, ისინი საერთოდ არ ზრუნავდნენ უსაფრთხოებაზე ციფრულ საკითხებში და მშვიდად განიხილავდნენ ძარცვის დეტალებს მიმოწერაში.

გარდა ამისა, ისინი ძარცვიდან ძალიან მალე შეხვდნენ ერთმანეთს.  კრიმინალური სამყაროს ერთ-ერთმა წევრმა ანონიმურობის პირობით Mirror- ს განუცხადა, რომ მძარცველები უბრალოდ სულელურად იქცეოდნენ: ისინი რამდენიმე თვის განმავლობაში უნდა დაშლილიყვნენ და ეს რომ გაეკეთებინათ, მათ ვეღარ იპოვიდნენ.

დამნაშავეთაგან ოთხს - პერკინსს, ჯონსს, ლინკოლნსა და კოლინზს - შვიდ-შვიდი წელი, დანარჩენებს კი ნაკლები სასჯელი მიუსაჯეს. ჰიუ დოილმა, რომელიც სინამდვილეში არ მონაწილეობდა ძარცვაში, პირობითი მსჯავრი მიიღო. იგი დიდი ხნის განმავლობაში ხელს ართმევდა ნაფიც მსაჯულებს და პირობა დადო, რომ მათ ქვაბებს უფასოდ შეუკეთებდა.

საინტერესო ის არის, რომ ნაძარცვის მნიშვნელოვანი ნაწილი ჯერ არ არის ნაპოვნი: ბანდიტებს არ სურდათ ნაძარცვის მიცემა.
ერთ-ერთმა მძარცველმა - დენიმ პოლიციის მოტყუება სცადა და მათ ნაძარცვის მხოლოდ ნაწილი გადასცა. მან თქვა, რომ თავისი წილი დამალა ედმონტონის სასაფლაოზე მდებარე სამარხში და მას დათმობს სასჯელის შემსუბუქების სანაცვლოდ. პოლიციამ გაჩხრიკა სასაფლაო და სუპერმარკეტის ჩანთაში ერთ-ერთ საფლავში განძი იპოვა, მაგრამ შემდეგ სკოტლანდ იარდმა დენის სთხოვა მისულიყო და ეჩვენებინა ის ადგილი, სადაც მან განძი დამარხა. თანაც არ გაუმხილა, რომ ჩანთა უკვე იპოვეს. დენი პოლიციის თანხლებით ჩამოვიდა და მათ სხვა ადგილისკენ მიუთითა, სადაც სხვა ჩანთა იყო დამალული. მას სურდა ნადავლის ნაწილის დატოვება, მაგრამ ვერ შეძლო.

რა ბედი ეწია Hatton Garden საცავს

დეპოზიტარის მომხმარებლებს ამ ინციდენტის შემდეგ ბევრი კითხვა ჰქონდათ. რამდენად დასაშვები იყო ასობით მილიონი ფუნტის ღირებულების ძვირფასეულობის უყურადღებოდ დატოვება, სიგნალიზაციასა და კარის საკეტზე დაყრდნობით? რატომ იყო ასე იოლი სიგნალიზაციის გამორთვა? ძარცვის შემდეგაც, კიდევ ორი ​​დღის განმავლობაში, რატომ არავინ მოვიდა დანაშაულის ადგილზე? მიანდობს ვინმე თავის ღირებულებებს ასეთ მეურვეებს?

მენეჯმენტმა ყველა ამ კითხვაზე ერთი მკაფიო პასუხი გასცა: 2015 წლის სექტემბერში კომპანია სამუდამოდ დაიხურა.

ყველა მოპარული ძვირფასი ნივთი დაზღვეული არ იყო ქურდობისგან: ბევრი მეანაბრე თვლიდა, რომ ფულის შენახვა დეპოზიტარში ყველაზე საიმედო გარანტია.

ვინ აღმოჩნდა ბეზილი


უკანასკნელი კრიმინალი, რომელიც პოლიციას ყველაზე დიდხანს ემალებოდა, იყო მაიკლ სიდი. ძარცვის დროს ის 49 წლის გახლდათ. კემბრიჯის ფიზიკის პროფესორის შვილი, ის თავად სწავლობდა ფიზიკასა და ელექტრონიკას ნოტინჰემის უნივერსიტეტში. სტუდენტობის წლებში ის დაინტერესდა სინთეზური ნარკოტიკებით და ნასამართლევი იყო მათი გავრცელების გამო ჯერ კიდევ 1984 წელს. მომდევნო წლებში იგი მუშაობდა სიგნალიზაციის სპეციალისტად, ასევე არემონტებდა ტელევიზორებს, ვიდეოკამერებსა და კომპიუტერებს. ჯგუფის წევრების უმეტესობისგან განსხვავებით, რომლებიც ძარცვიდან თვენახევარში დაიჭირეს, მან სამი წლის განმავლობაში მოახერხა პოლიციისგან დამალვა. მისი ძებნა ძალიან რთული იყო: იგი არ იხდიდა გადასახადებს, არ სთხოვდა სახელმწიფოს შეღავათებს და, პრაქტიკულად, არ იყენებდა საბანკო ანგარიშს, ყველგან ფულს იხდიდა და მობილური ტელეფონიც არ ჰქონდა. მისი ხანდაზმული თანამოაზრეებისგან განსხვავებით, ის ციფრული უსაფრთხოების მცოდნე იყო, მაგრამ საბოლოოდ ვერც ამან უშველა: ისიც დააპატიმრეს და 2018 წელს სასამართლომ 10 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა.

რა ბედი ეწიათ მძარცველებს?

ბრიტანული კანონების თანახმად, პატიმრები, როგორც წესი, იხდიან მისჯილი სასჯელის მხოლოდ ნახევარს.

თუმცა, სასამართლო მათ გათავისუფლებას ასე იოლად არ აპირებდა და 2018 წელს, ბანდის ოთხი ლიდერის წინააღმდეგ მიიღეს ახალი გადაწყვეტილება: თუ ისინი არ დააბრუნებდნენ ნაძარცვის დარჩენილ ნაწილს (6 მილიონ გირვანქაზე მეტს), გაუხანგრძლივებდნენ პატიმრობას შვიდი წლით. მიუხედავად  ამისა,  არცერთმა მათგანმა ნაძარცვი სასამართლოს არ გადასცა. თუმცა ამან ხელი ვერ შეუშალა ბანდის მეთაურს, 79 წლის ბრაიან რიდერს, იმავე 2018 წელს გათავისუფლებულიყო. სასამართლომ იგი ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო კვლავ არ გაგზავნა ციხეში: მას უკვე ჰქონდა დემენცია, უფრო მეტიც, ჰქონდა პროსტატის კიბო და რამდენიმე ინსულტი.

ბანდის თითქმის ყველა წევრი გაათავისუფლეს და ყურადღებით აკვირდებიან მათ თითოეულ ნაბიჯს, რათა არ გაუშვან მომენტი, როდესაც ბანდიტები საგანძურს მიაკითხავენ.
ჯონ კოლინზი ისევ ციხეში მოხვდა. თავდაპირველად, მან სამწელიწადნახევარი მოიხადა და გაათავისუფლეს. თუმცა 2019 წელს, სასამართლომ იგი ისევ დააპატიმრა,  და ნაძარცვის არდაბრუნების გამო შვიდი წელი მიუსაჯა.

დენი ჯონსი კვლავ გისოსებს მიღმაა, რადგან 2018 წელს მას მიუსაჯეს ახალი სასჯელი - სამი წელი საიუველირო მაღაზიის ძარცვისთვის.

ტერი პერკინსი 2018 წლის თებერვალში, 69 წლის ასაკში გარდაიცვალა, ლონდონის ბელმარშის ციხეში. ამბობდნენ, რომ სიკვდილის წინა დღეს თავს ცუდად გრძნობდა, მაგრამ როდესაც ექთანი მისი მდგომარეობის შესამოწმებლად მივიდა, მან არ შეუშვა, რადგან ის ტელევიზორში რაგბის მატჩს უყურებდა.

გენერალური პროკურატურა დღეს სასამართლოს დავით გარეჯის საქმე დაკავებულებისთვის, სასამართლოს ნატალია ილიჩოვასა და ივერი მელაშვილისთვის გირაოს შეფარდების შუამდგომლობით მიმართავს. აღნიშნულის შესახებ პროკურორმა მიხეილ სადრაძემ განაცხადა.

როგორც პროკურორმა აღნიშნა, დადგენილია მოტივი, რომ ბრალდებულები მოქმედებდნენ მაღალი თანამდებობის პირების დავალებების შესაბამისად. აქედან გამომდინარე ამ ეტაპისათვის გამოძიების მთელი აქცენტი მიმართულია დავალების გამცემი პირების იდენტიფიცირებაზე.

„დღეს არის წინასასამართლო სხდომა, მათი ბრალეულობა საკმაოდ მაღალი მტკიცებულებითი სტანდარტით არის დადასტურებული. ჩვენ მოვიპოვეთ უტყუარი მტკიცებულებები და მათ მიერ ჩადენილი ქმედებების გარშემო გამოძიება სრულად ამოვწურეთ.

ჩვენ ამ მტკიცებულებების ნაწილი, მათ შორის ფარული საგამოძიებო მოქმედებების შედეგად მოპოვებული მტკიცებულებების ნაწილი გავასაჯაროვეთ და ჩვენ ყველამ ერთად ვნახეთ ბრალდებულის აღიარება.

ამავდროულად ჩვენ დავადგინეთ მოტივი, რომ ბრალდებულები მოქმედებდნენ მაღალი თანამდებობის პირების დავალებების შესაბამისად. აქედან გამომდინარე ამ ეტაპისათვის გამოძიების მთელი აქცენტი მიმართულია სწორედ დავალების გამცემი პირების იდენტიფიცირებისათვის და ამ მიმართულებით ყველა ღონისძიებას ატარებს საგამოძიებო ორგანო, მათ შორის თქვენთვისაც ცნობილია, რომ დღეს ერთი პირი გამოკითხვაზე იმყოფება.

ამ მიმართულებით აქტიურად ვახორციელებთ მოქმედებებს და შესაბამისი შედეგების თაობაზე საზოგადოებას ინფორმაციას მივაწვდით.

ჩვენ ყველამ ვიხილეთ მათი აღიარება, შესაბამისად რადგან მათ მიერ ჩადენილი ქმედებების გარშემო გამოძიება სრულად არის ამოწურული, დღევანდელ პროცესზე ჩვენ მივმართავთ სასამართლოს შუამდგომლობით, რათა ბრალდებულებს პატიმრობა შეეცვალოს გირაოთი", - განაცხადა პროკურორმა მიხეილ სადრაძემ.

„მე ჩერნობილში დამხვრიტეს“

 ბათო ჯაფარიძე

 1986 წლის 26 აპრილს, უკრაინის ტერიტორიაზე მდებარე ჩერნობილის ატომური ელექტროსადგურის მეოთხე ბლოკი აფეთქდა. ეს იყო ბირთვულ მოვლენათა საერთაშორისო შკალით მეშვიდე დონის ერთადერთი შემთხვევა ისტორიაში. დღემდე ჩერნობილი მიტოვებული ქალაქია, იქ შესვლას, რადიაციის გამო, ვერავინ ბედავს და, როგორც ამბობენ, არავინ იცის, ოდესმე თუ მოხდება, რომ აღნიშნულ ტერიტორიაზე ცხოვრება უსაფრთხო გახდეს. არადა, ავარიიდან მეორე დღესვე, საბჭოთა კავშირის მასშტაბით, აღნიშნული ინფორმაცია დაიბლოკა, ვერც უცხოურმა მედიამ გაიგო რამე, განგაში კი მხოლოდ მაშინ ატყდა, როცა რადიაციის დონემ საგრძნობლად აიწია და ეს მეზობელმა ქვეყნებმა დააფიქსირეს. პარალელურად, მთელი საბჭოთა კავშირიდან, ჩერნობილში, დაზარალებულთა დასახმარებლად არაერთი ადამიანი წაიყვანეს, თუმცა არ უთხრეს, რომ მუშაობა რადიაციის ქვეშ მოუწევდათ. ბევრი მათგანი მალევე დაიღუპა, ბევრი - შემდგომში, გართულებების შედეგად. საბჭოთა მანქანამ რიგითი ადამიანები, უბრალოდ, მოატყუა და ამას ათასობით მსხვერპლი მოჰყვა, თუმცა საბჭოეთისთვის დიდი მსხვერპლი, ძირითადად, სტატისტიკური მონაცემი იყო, ვიდრე - ტრაგედია. მთავარი ქვეყნის საერთაშორისო იმიჯი გახლდათ, ქვეყნის, სადაც არ ხდებოდა დანაშაული, ყველა ბედნიერად ცხოვრობდა და, თქვენ წარმოიდგინეთ, საბჭოთა კავშირში, სექსიც კი არ არსებობდა.

 

სავარაუდოდ, ასეთი მიდგომის გამო, საბჭოთა კავშირში ძალიან იშვიათად აკითხავდნენ საგამოძიებო უწყებას ის ქალბატონები, რომლებიც ძალადობის მსხვერლნი ხდებოდნენ. განსაკუთრებით, რუსეთში, სადაც გაუპატიურება ხშირად ხდებოდა, განცხადება კი არ შედიოდა, რადგან შემდეგ, სასამართლო პროცესზე, არავის სურდა საკუთარი ვინაობის გამხელა, მერე მეზობლები გაიგებდნენ, ნათესავები, თანამშრომლები... ამიტომ, მოძალადეებს იშვიათად იჭერდნენ და ამ მაჩვენებლით, საბჭოეთი მართლაც მოწინავე იყო. არადა, დამნაშავეებიც არსებობდნენ და დანაშაულსაც სჩადიოდნენ.

ჰოდა, ამ პირობებში, სამართალდამცავებს ძალიან გაუკვირდათ, როცა განყოფილებაში ახალგაზრდა გოგონა მივიდა და მაგიდაზე განცხადება დადო, გამაუპატიურესო. გოგოს აშკარად ეტყობოდა, რომ ძალიან გაბრაზებული და გამწარებული იყო, თითქოს შეგრძნება ჰქონდა, რომ მოერივნენ, ძალით აჯობეს. ამიტომ, კატეგორიულად ითხოვდა, დამნაშავე უნდა დავიჭიროთ, სახეც მახსოვს მისი და დეტალურად აღვწერო. მერე გაირკვა, დაზარალებული ქალთა კოლონიაში ზედამხედველად მუშაობდა, საბრძოლო ილეთებსაც ფლობდა, მაგრამ როგორც ამბობდა, თავდასხმა მოულოდნელი იყო. მას ახალგაზრდა მამაკაცმა საათი ჰკითხა, მერე - კიდევ რაღაც და მოულოდნელად ყბაში ძალუმად დაარტყა მუშტი. ქალმა გრძნობა დაკარგა, აზრზე რომ მოვიდა, რომელიღაც ხის ძირში ეგდო და ზემოდან ის ახალგაზრდა კაცი დახვნეშოდა. ყვირილს მეორე დარტყმა მოჰყვა, ამჯერად რკინის ნაჭერით და გოგო მეორედ გაითიშა. როცა ისევ მოვიდა აზრზე, ირგვლივ ვერავინ დაინახა, სკვერის სიღრმიდან, სადაც მოძალადემ შეათრია, გამოვიდა და პირდაპირ განყოფილებისკენ აიღო გეზი. შესაბამისი ექსპერტიზების შემდეგ, გოგო შინ გაუშვეს, სამართალდამცავებმა კი შემთხვევის ადგილი დაათვალიერეს, სადაც ვერაფერი ნახეს. მეორე დღეს ქალი დამშვიდებული მივიდა და ფოტო-რობოტის შედგენაში დაეხმარა სამართალდამცავებს, თან იმ ადგილებში სიარულს მოუხშირა, ჯიბეში გახსნილი დანა ედო, ჩემი ხელით უნდა დავკლა, თუ კიდევ გადამეყარაო.

გამოძიებისთვის სამწუხაროდ, არც ახალი შემთხვევა მოხდა და დამნაშავის კვალსაც ვერ მიაგნეს. ასე გავიდა ოთხი თვე, შემდეგ კი... გონდაკარგული ქალი იმავე სკვერში გამვლელებმა შემთხვევით იპოვეს და მილიციას და სასწრაფოს ერთად გამოუძახეს. რომ არა ეს შემთხვევა, შესაძლოა, მასაც არაფერი ეთქვა, საჩივრის დაწერაც არ უნდოდა, არადა, დანაშაული გაჭრილი ვაშლივით ჰგავდა იმას, რომელიც მანამდე მოხდა. ისევ გამოლაპარაკება, ისევ ყბაში მუშტი, ისევ გაუპატიურება... ფოტო-რობოტზე მეორე დაზარალებულმა მოძალადე ამოიცნო. სკვერში სამოქალაქო ტანსაცმელში გადაცმულმა სამართალდამცავებმა პატრულირება დაიწყეს, ერთი თვის განმავლობაში, გვიანობამდე რჩებოდნენ, მაგრამ ახალი არაფერი მომხდარა. სკვერის თვალთვალი შეწყდა და ორი დღის შემდეგ, მორიგი შემთხვევა მოხდა, თუმცა ამჯერად, მოძალადეს ხელი რიგითმა ადამიანებმა შეუშალეს და მან მორიგი მსხვერპლის მხოლოდ გათიშვა მოახერხა, შემდეგ კი, იძულებული გახდა, გაქცეულიყო.

პირველი დაზარალებული მილიციის შენობას ხშირად სტუმრობდა, თავის ამბავს კითხულობდა, დაკავებულების ფოტოებს ათვალიერებდა, ამბობდა, ამ საქმეს არ შევეშვები, ვინც უნდა იყოს, საფლავში ჩავყვებიო. ერთ-ერთი ასეთი ვიზიტის დროს, როცა მომხდარიდან ნახევარ წელზე მეტი იყო გასული, ქალი საგამოძიებოს უფროსის ოთახში გაფითრებული შევიდა და ხმის კანკალით თქვა - ჩემზე მოძალადე თქვენს განყოფილებაშია, თანამშრომლებს მეგობრულად ესაუბრება, ნამდვილად ის არისო. გამომძიებელმა გაოცებისგან პირი დააღო, კორიდორში გავიდა და სანამ რამეს იტყოდა, ქალი ვიღაც კაცს მიაფრინდა, მოულოდნელი მიხტომისგან ის წაიქცა, ქალმა კი სახეში მუშტები დაუშინა. როგორც იქნა, მოჩხუბრები გააშველეს, თუმცა ქალს ვერ აკავებდნენ, ამან გამაუპატიურაო. პირი, ვისაც ხელი დაადეს, განყოფილების ახალი თანამშრომელი იყო. უფრო ზუსტად, პრაქტიკა გაიარა აღნიშნულ განყოფილებაში, დღე-დღეზე, მუშაობა უნდა დაეწყო და ახალ სამსახურში თითქმის ყოველ დღე მოდიოდა, კითხულობდა, ჩემზე ბრძანება ხომ არ დაწერილაო. მან ძალიან მშვიდად შეხედა გაცოფებულ ქალს, შემდეგ მზერა გამომძიებელზე გადაიტანა და ასევე მშვიდად თქვა: „მართალს ამბობს, მე ვარ მოძალადე“. გაოცებისგან ყველამ პირი დააღო.

„მეხუთე კურსზე ვიყავი, როცა ჩერნობილის ტრაგედია მოხდა და დასახმარებლად მოხალისედ წავედი. იქიდან დაბრუნებულს, თავბრუსხვევები დამეწყო, მერე გავიგე რადიაციის შესახებ, შემდეგ, მამაჩემის კავშირებით, მოსკოვში ჩავიტარე კვლევა და მითხრეს, რომ რადიაციის გამო, ტვინის სიმსივნე მაქვს და ეს დაავადება ნელ-ნელა ბოლოს მომიღებს, გადარჩენის შანსი არ მაქვს. ამიტომ, საკუთარ თავს უარს არაფერზე ვეუბნები, არც დრო მაქვს, უაზრო ამბებში ვხარჯო, შებმის ნაცვლად, ქალებს ვთიშავ და სურვილს ვიკმაყოფილებ. მომეწონა ქალი, არის შანსი, რატომაც არა?! ახლა არ მითხრათ, დაგხვრეტთო, მე დამხვრიტეს უკვე, ჩერნობილში გამომიტანეს სასიკვდილო განაჩენი“, - განაცხადა ეჭვმიტანილმა.

მისივე თქმით, არც ახსოვდა, რამდენ ქალზე იძალადა, მაგრამ ციფრი აშკარად ორნიშნა იყო. საჩივლელად კი მხოლოდ ერთი მივიდა, მეორე - გამვლელებმა იპოვეს და იძულებული გახდა, ეჩივლა, თუმცა როგორც კი გაარკვია, რომ მოძალადე დააკავეს და სასამართლოზე უნდა გასულიყო, საჩივარი უკან გაიტანა. პარალელურად, მოძალადეც მიხვდა, რომ მასზე ერთადერთი ეპიზოდის გარდა, არაფერი ჰქონდათ და თუ ძალიან მოინდომებდა, ის ერთი ეპიზოდიც, ეგებ, გაუპატიურებად სულაც არ ჩაეთვალათ, თუმცა ქალს სამედიცინო ექსპერტიზა ჩატარებული ჰქონდა და სამედიცცინო დასკვნას ვერსად გაექცეოდა...

სასამართლომდე რამდენიმე დღით ადრე, ქალი, რომელმაც, პრაქტიულად, დამნაშავე დააკავა, განყოფილებაში მივიდა და ჩუმად თქვა, საჩივარი გამაქვსო. გამომძიებლებს მისი სიტყვების არ სჯეროდათ, რადგან ყველაზე მონდომებული სწორედ ეს ქალი იყო, სწორედ ის არ ისვენებდა, სწორედ ის მუშაობდა ყველაზე მეტს და იმ დროს, როცა დაკავებულისთვის კუთვნილი უნდა მიეზღოთ, სარჩელის გატანას აპირებდა. საგამოძიებოს უფროსმა ქალი ოთახში დაიმარტოხელა და რეალური მიზეზი ჰკითხა. გაჩნდა ეჭვი, რომ დაკავებულის მხარემ მას ფული გადაუხადა.

„არანაირი თანხა, როგორც გინდათ, სადაც გინდათ, იქ გადაამოწმეთ. მე ჩემს ქალობას არ ვყიდი, მაგრამ დედამისი იყო მოსული და მთხოვა, სიცოცხლის უკაანასკნელ დღეებს ციხეში თუ გაატარებს ჩემი შვილი, მეც მოვკვდები, უფლება მიეცი, გარეთ იყოსო. მეც დავფიქრდი, ექიმის დასკვნასაც გავეცანი, რომლის მიხედვითაც, მას მართლაც რამდენიმე თვე დარჩა და ამიტომ, სარჩელი გამაქვს, იცოცხლოს. ახალ დანაშაულს რომ არ ჩაიდენს, დედამისი შემპირდა, ყველგან თან წავყვებიო, მითხრა“, - განაცხადა ქალმა.

კანონი სენტიმენტებს არ სცნობს, ამიტომ სამართალდამცავები მეორე დაზარალებულს ეცნენ და საჩივარი ახლიდან დააწერინეს, რის საფუძველზეც, დაკავებულს ოთხწლიანი პატიმრობა მიუსაჯეს, თუმცა რეალურად, მან გისოსებს მიღმა ოთხი თვე იცოცხლა - „ჩერნობილის განაჩენი“ აღსრულდა.

 

 

 

 

საზარელი კრიმინალური შემთხვევა, რომელსაც ბავშვი შეესწრო

 ბათო ჯაფარიძე

 ძალიან ძნელია, ბავშვის ნათქვამს დაეყრდნო, მით უმეტეს მაშინ, როცა საქმე სისხლის სამართლის დანაშშაულს ეხება, მაგრამ არის შემთხვევები, როდესაც საქმე სწორედ ბავშვების ჩვენების საფუძველზე გაიხსნა და მათ უშეცდომოდ დაასახელეს დანაშაულის ჩამდენი ადამიანები. თუმცა, ის ფაქტი, რომ ბავშვი დანაშაულს შეესწრო, უკვე უდიდესი სტრესია, ამიტომ ძნელია, ის აალაპარაკო და მით უმეტეს, სასურველი რამ ათქმევინო, თანაც ისე დეტალურად, რომ ეს ნათქვამი სასამართლოსთვის დამაჯერებელი აღმოჩნდეს.

 1982 წელს, გუდაუთაში, მეზობლის ჭიშკარს პატარა გოგონა მიადგა. მეზობლის ქალი ეზოში სარეცხს ფენდა, ბავშვი მაშინვე იცნო და გაუკვირდა, მშობლების გარეშე, 4 წლის გოგოს, თან საღამო ხანს და თანაც ამ სიშორეზე (ბავშვი მშობლებთან ერთად, დაახლოებით, ნახევარი კილომეტრის მოშორებით ცხოვრობდა), აქ რა უნდაო. ქალი გზაზე გავიდა, ქუჩას გახედა, ვერავინ დაინახა და უფრო გაოცდა. ბავშვს ხელი მოჰკიდა და მისი სახლისკენ გზას გაუყვა, თან ფიქრობდა, როგორ წაეჩხუბებოდა ბავშვის დედას, შვილის უყურადღებოდ დატოვების გამო. ჯერ ჭიშკარი შეაღო, მერე - სახლის კარი და მაშინვე ტელეფონს ეცა - მილიციაში დარეკა. დიასახლისი სამზარეულოს შესასვლელთან ეგდო, მკერდიდან კი დანის ტარი მოუჩანდა. ადგილზე, მილიციის თანამშრომლებზე ადრე, მოკლულის ქმარი მივიდა, ბოლო ხმაზე ღრიალებდა, თან ბავშვს იხუტებდა. სასწრაფოს თანამშრომლებმა გვამთან ერთად, საავადმყოფოში ბავშვის წაყვანაც დააპირეს, გოგონა ხმას ვერ იღებდა - ისე ჩანდა, მკვლელობას უშუალოდ შეესწრო და შოკი ჰქონდა.

ბავშვი საავადმყოფოში მამამ წაიყვანა და მცდელობის მიუხედავად, გზაზე სიტყვაც ვერ დააცდენინა - გოგონა უაზრო თვალებით ერთ წერტილს მიშტერებოდა და ხმას არ იღებდა.

„ქალის მკვლელობა ყოველთვის განიხილებოდა, როგორც უმძიმესი დანაშაული. პრაქტიკულად, არ ჰქონდა მნიშვნელობა, ეჭვიანობის ნიაადაგზე იყო ჩადენილი მკვლელობა, თუ სხვა რამის გამო - ქალი სუსტი სქესის წარმომადგენელი და სიცოცხლის გამგრძელებელია. შესაბამისად, ასეთი საქმეები მუდმივად განსაკუთრებულ კონტროლზე გვქონდა და არ გამკვირვებია, როდესაც გუდაუთაში მომხდარი მკვლელობიდან სამ საათში, აფხაზეთის გზას დავადექი. იქაური კოლეგებისგან ვიცოდი, რომ მტკიცებულებები თითქმის არ გვქონდა, ყველაფერი იმაზე იყო დამოკიდებული, როგორ ივაჟკაცებდნენ ექიმები და როგორ მოახერხებდნენ გოგონას აზრზე მოყვანას“, - გვიყვება მორიგ ისტორიას პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი.

სამართალდამცავებმა, ყოველი შემთხვევისთვის, ოჯახის უფროსის ალიბი გადაამოწმეს, რომელიც მყარი აღმოჩნდა - მკვლელობის დროს, თათბირზე იმყოფებოდა. მას ერთ-ერთი საამქროს ხელმძღვანელის პოსტი ეკავა და ქალაქში ბოლო პოზიციებზე ნამდვილად არ იყო. უფრო მეტიც, მისი ბედით მოსკოვშიც კი შეწუხდნენ. მოკლული ქალის ქმარი რუსეთის დედაქალაქში მივლინებით ხშირად დადიოდა და როგორც ჩანს, გავლენიანი სანაცნობო იქაც ჰყავდა. ერთი შეხედვით, სამართალდამცავთა მხრიდან მკაცრი კონტროლისა, ე.წ. შავი სამყაროს წარმომადგენლები მაინც ახერხებდნენ საქმოსნებისთვის ფულის წაგლეჯვას, ამიტომ გაჩნდა ვერსია, რომ გარდაცვლილის ქმარმა არ გადაიხადა და შესაძლოა, შური ამ გზით იძიეს, თანაც თუ ეს ვერსია გამართლდებოდა, სხვებისთვის კარგი მაგალითი იქნებოდა.

გამომძიებლებმა ამ მიმართულებით დაიწყეს მუშაობა და გაარკვიეს, რომ გარდაცვლილის ქმარს ე.წ. კანონიერ ქურდებთან ყველაფერი დალაგებული ჰქონდა, გარკვეულ თანხასაც იხდიდა და მისი ცოლის მკვლელს შავი სამყაროც ეძებდა. საგულისხმო იყო ის ფაქტიც, რომ მკვლელობა შემთხვევითი არ გახლდათ და არც გაქურდვის მიზნით იყო ჩადენილი. მკვლელმა შინიდან არაფერი წაიღო და ეს მაშინ, როცა მარტივად შეეძლო, მაგალითად, ძვირფასი ვიდეომაგნიტაფონის წაღება, რომელიც იმ დროისთვის, 2 ათას მანეთზე მეტი ღირდა და იშვიათ ნივთს წარმოადგენდა.

„მოულოდნელი ცნობა მივიღეთ. მამაკაცმა საავადმყოფოში შვილი მოინახულა, ექიმებს უთხრა, რომ მისთვის მიეხედათ და სანამ თავად არ მიაკითხავდა, არავისთვის გაეტანებინათ. თავად კი გეზი მოსკოვისკენ აიღო და სანამ იმას გავარკვევდით, სად დაბინავდა, მოსკოველმა სამართალდამცავებმა ის თავგატეხილი იპოვეს. პრინციპში, რაღა თავგატეხილი, მამაკაცს ისე ძლიერად ჩაარტყეს, რომ თავის ქალის ძვლები დაემტვრა, ურთულესი ოპერაცია გაუკეთეს და უგონო მდგომარეობაში იმყოფებოდა“, - იხსენებს ბატონი თენგიზი.

ექსპერტთა დასკვნით, მამაკაცს თავში ქვა ჩაარტყეს და ეს ქალმა გააკეთა, რადგან ქვაზე მანიკურის ლაქის ნაწილაკები ნახეს. დაიწყეს საეჭვო ქალის ძებნა, მაგრამ რად გინდა, მოსკოვში ამბობდნენ, რომ მამაკაცი ყოველ ჩასვლაზე სხვადასხვა ქალს ხვდებოდა, სასტუმროში, რომელიც მივლინებით ეკუთვნოდა, არასდროს ჩერდებოდა. ეჭვმიტანილთა წრე იმდენად დიდი იყო, რომ გამოძიებას აზრი არ ჰქონდა, მით უმეტეს, ზოგი გათხოვილი გახლდათ და ქმარი ძლევამოსილი ჩინოვნიკი იყო, მათ დაკითხვას სამდივნოს ქალების ჭორების დონეზე კი ვერავინ მოახერხებდა. ჭორი არ იყო მტკიცებულება, ხოლო ქალბატონები ამორალურ ცხოვრებას (მაშინ ასე ეძახდნენ) კატეგორიულად უარყოფდნენ. რაც მთავარია, გამომძიებლებს არც იმის სჯეროდათ, რომ გამოჯანმრთელებული კაცი იტყოდა რამეს და ჩვენებას მისცემდა. ის, უბრალოდ, იტყოდა, სამსახურის გადაუდებელ საქმეზე წავედი მოსკოვში და თავში ვინ ჩამარტყა, არ ვიციო. მას რომ საკუთარი ეჭვების ოფიციალურ დონეზე გადამოწმების სურვილი ჰქონოდა, მოსკოვში წასვლის ნაცვლად, სამართალდამცავებს დაუჯდებოდა და ჩვენებას მისცემდა.

ამასობაში, გუდაუთის საავადმყოფოში ერთ-ერთმა ექთანმა მცირე სასწაული მოახდინა. ის მუდმივად ესაუბრებოდა შოკურ მდგომარეობაში მყოფ გოგონას და იმდენი მოახერხა, ბავშვი კითხვებზე თავის დაქნევით, ან გაქნევით პასუხობდა. ეს უკვე დიდი რამ იყო და ამიტომ, გამომძიებლებმა მასთან ფსიქოლოგი შეუშვეს. ჯერ მთავარი ის იყო, გაერკვიათ, დაინახა თუ არა ბავშვმა მკვლელი, იცნო თუ არა და მხოლოდ ამის შემდეგ მოესინჯათ ბავშვისთვის იმის თქმა, ჰქონდა თუ არა მკვლელს რაიმე დამახასიათებელი ნიშანი. ფსიქოლოგი ოთახიდან სამი საათის მერე გამოვიდა და თქვა: „ბავშვმა მკვლელი დაინახა, მკვლელი ქალია, ამ ეტაპზე, დამახასიათებელი ნიშნები ვერ გაიხსენა“...

ერთადერთი, რასაც შესაძლებელი იყო გამოძიება ჩაბღაუჭებოდა, ის გახლდათ, რომ მოსკოვის შემთხვევაშიც, ქალი ფიგურირებდა და ორიდან ერთი საქმე მაინც რომ გაეხსნათ, მკვლელს დააკავებდნენ.

„მოსკოვში რამდენიმე ქალის დაკითხვა მოვახერხეთ, მაგრამ მხოლოდ ისეთების, რომლებსაც არც გავლენიანი მფარველი ჰყავდათ და არც გათხოვილები იყვნენ. შინაგანი რწმენით ვხვდებოდი, რომ ჩვენს მიერ დაკითხულები არ იყვნენ მკვლელები, მაგრამ იმავე რწმენითა და ინტუიციით, დარწმუნებული გახლდით, რომ მკვლელი სწორედ იქ, მოსკოვში უნდა მეძებნა, თუმცა ხელ-ფეხი მქონდა შეკრული და იმას ვცდილობდი, როგორმე, დანარჩენი ქალბატონების ოფიციალურად დაკითხვის თუ არა, გასაუბრების უფლება მიმეღო“, - გვიყვება ბატონი თენგიზი.

არაერთი მცდელობის მიუხედავად, მაღალჩინოსნების ცოლების დაკითხვა ვერ მოხერხდა, რადგან არავის სურდა აღიარება, რომ ქმარს ღალატობდა. ზოგადად, არც ქმრებს სურდათ იმის სააშკარაოზე გამოტანა, რომ შესაძლებელი იყო, შინ მოღალატე ცოლები ჰყავდათ. ამასობაში, ხსნა იქიდან მოვიდა, საიდანაც არავინ ელოდა - ფსიქოლოგმა ბავშვთან შესვლის ნება ითხოვა, თან სახატავი რვეული და ფერადი ფანქრები შეიტანა. მან ბავშვს სთხოვა, დაეხატა ის დეიდა, რომელმაც დედა მოუკლა. ბავშვმა ფანქრები აიღო და ხატვა დაიწყო. დახატა ცისფერი კაბა, წითელი ფეხსაცმელი, ხოლო როდესაც თავი უნდა დაეხატა, გაჩერდა და ფსიქოლოგს ძლივს გასაგონად უთხრა: - „მე არ ვიცი, თეთრი თმები როგორ დავხატო“. ამით გასაგები გახდა, რომ მკვლელი ძალიან ღია ფერის თმას ატარებდა, რომელიც ბავშვმა თეთრად აღიქვა. ეს რაღაც იყო, მაგრამ მოსკოვში ქერათმიანი ქალის ძებნა უაზრობა იყო, ამას ფსიქოლოგიც ხვდებოდა და ის იყო, ექსპერიმენტი უნდა შეეწყვიტა, ბავშვმა თავი მოხაზა, ერთი თვალი ყვითელი ფერის ფანქრით დახატა, მეორე - ლურჯით. ფსიქოლოგმა ხელი ჩაიქნია, 4 წლის ბავშვის ფანტაზიად ჩათვალა, თუმცა გოგონამ ისევ ჩუმად თქვა: - „დეიდას სხვადასხვა ფერის თვალები ჰქონდა“.

ჰეტეროქრომიის სინდრომი - ეს არის შემთხვევა, როცა ადამიანს სხვადასხვა ფერის თვალები აქვს. ასეთი კი იმ ქალთა შორის, რომლებთანაც მამაკაცს ნაცნობობა აკავშირებდა, მხოლოდ ერთი იყო. ის სასწრაფო წესით დააკავეს და ისიც დაადგინეს, რომ ორსულად იყო. შემდეგ უკვე ყველაფერი მარტივად წარიმართა - მამაკაციც გამოვიდა კომიდან და როცა საყვარლის დაკავების შესახებ გაიგო, ჩვენებაც მისცა.

„ვადასტურებ, რომ ამ ქალთან სასიყვარულო ურთიერთობა მქონდა. როცა ბოლოს ჩავედი, მთხრა, ცოლად მომიყვანე, ორსულად ვარო, მე კიდევ ვუპასუხე, რომ ცოლს ვერ დავტოვებდი. სავარაუდოდ, სწორედ მაშინ გადაწყვიტა ჩემი ცოლის მოკვლა. რა თქმა უნდა, ეჭვი მასზე ავიღე და მოსკოვში ჩამოვედი, შემხვდა და როცა ვუთხარი, მკვლელს ცოლად არ მოვიყვან-მეთქი, მივტრიალდი და მერე აღარაფერი მახსოვს“, -განაცხადა მამაკაცმა.

ჩვენება ქალმაც მისცა, მკვლელობა აღიარა და... სასამართლომ მას 12 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა. ბავშვი ციხეში დაიბადა და ის დედას მაშინვე დააშორეს. როგორც წესი, ასეთ ბავშვებს საბჭოთა კავშირის დროს აშვილებდნენ და სასჯელის მოხდის შემდეგ, დედები შვილებს, უბრალოდ, ვეღარ პოულობდნენ.

 

 

 

ვინ მიიყვანა თვითმკვლელობამდე და რატომ ჩამოიხრჩო თავი გოგონას მამინაცვალმა - გრიფით „საიდუმლო“ საქმის დეტალები 

იგი სასჯელს სტივენ სიგალის დარეკეტების გამო იხდიდა

ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ჩრდილოეთ კაროლინის შტატში, ბატნერის ფედერალურ ციხეში, 81 წლის ასაკში გარდაიცვალა გამბინოს კლანის ბოსი პიტერ არტურ გოტი. იგი იყო მაფიის მეთაურის ჯონ გოტის უფროსი ძმა, რომელმაც მისი ადგილი 2002 წელს, ჯონის გარდაცვალების შემდეგ, დაიკავა.

პიტერი ერთ-ერთი იყო 13 შვილიდან, მათგან ჯონ ჯოზეფ გოტსა და ფილომენტა დე კარლოს ხუთი ვაჟიშვილი ჰყავდა, უფროსი კი სწორედ პიტერი იყო. გამბინოს კლანში შედიოდნენ პიტერ გოტი, ჯონ გოტი, გამბინი კაპო ჯინ გოტი, კაპო რიჩარდ გოტი და ვინსენტ გოტი, რომელიც კლანის ხელმძღვანელი ვერ გახდა და ბოლომდე იტალიური მაფიის ჩვეულებრივ „ჯარისკაცად“ დარჩა.

პიტერ გოტის ჰყავდა ერთადერთი ვაჟი - პიტერ გოტი უმცროსი, რომელიც მაფიის სამყაროში ცნობილია მეტსახელით „ცალთვალა“, რადგან გლაუკომის გამო ერთი თვალით დაბრმავდა. მაფიის მეთაური - ჯონი არ ფიქრობდაა, რომ მისი უფროსი ძმა პიტერი საკმარისად ჭკვიანი იყო საიმისოდ, რომ მაფიის წევრი ყოფილიყო და, ალბათ, სწორედ ამიტომ იგი გახდა ცნობილი, მეტსახელით - „უჭკუო დონი“. პიტერი მამის კვალს გაჰყვა და ნაგვის მანქანაზე მუშაობდა მანამდე, სანამ მან თავი არ დაარტყა გიგანტური ამერიკული ნაგვის მანქანის ბორტს და არ მიიღო ინვალიდობის პენსია. პენსიაზე გასვლის შემდეგ იგი დაკავებული იყო რეკეტით, რაც შეერთებულ შტატებში ორგანიზებული დანაშაულებრივი საქმიანობაა.

დიდი ხნის განმავლობაში ჯონ გოტი წყლიდან მშრალი გამოდიოდა (ძირითადად მისი ადვოკატის - ბრიუს კატლერის ძალისხმევით), მაგრამ 1992 წელს მას საბოლოოდ სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯეს. პროკურატურას დიდად დაეხმარა წარმატებით დამონტაჟებული მიკროფონი და განგსტერი სემი გრავანო, მეტსახელად „ხარი“, რომელიც ჯონის მარჯვენა ხელი იყო და 19 ადამიანი მოკლა, მაგრამ დაკავების შემდეგ ჩვენება მისცა მის წინააღმდეგ.

პიტერი, ბუტნერის ციხეში სწორედ „ხარის“ მკვლელობის შეკვეთის გამო მოხდა, მან მოღალატის მკვლელობა 70 000 დოლარად შეუკვეთა. გრავანოს მკვლელობა ჩაიშალა, „ხარს“ მოსწყინდა მოწმეთა დაცვის პროგრამით ცხოვრება. მიატოვა იგი და დაუბრუნდა ჩვეულ საქმიანობას. ცოტა ხანში იგი დააკავეს ნარკოტიკების რეალიზაციის გამო, წარსული დამსახურებების მიუხედავად, ეს ფაქტი მას არ აპატიეს და ციხეში გაუშვეს.

ჯონ გოტის გასამართლების შემდეგ, მისი ვაჟი ჯონ უმცროსი და პიტერ გოტი ნათლიის ბრძანებებს გადასცემდნენ გამბინოს კლანის წევრებს. 1999 წელს თავად ჯონ უმცროსიც ციხეში მოხვდა, ხოლო პიტერი, ანუ „უჭკუო დონი“, ოფიციალურად გახდა კლანის ლიდერი.

2002 წელს, ჯონ გოტის საპყრობილეში გარდაცვალებამდე რამდენიმე დღით ადრე, „ფებეერ“-მა პიტერსაც რეკეტირების ბრალი წაუყენა, იგი ამჯერად გამოძალვას, ფულის გათეთრებას, დოკერებისგან და სატრანსპორტო კომპანიებისგან ხარკის შეგროვებასა და ბოლოს, კინომსახიობ სტივენ სიგალის დარეკეტებას ეხებოდა. ეკრანზე სიგალი ვაჟკაცურად ანადგურებს მკვლელებსა და განგსტრებს, მაგრამ რეალურ ცხოვრებაში მაგრად შეშინდა.

ბრუკლინში პიტერ გოტის სასამართლო პროცესამდე 12 წლით ადრე, მსახიობი მონაწილეობდა გადაღებებზე ფილმისა „სამართლიანობის სახელით“, სადაც იგი მუშტებით, ფეხებითა და ბილიარდის ჯოხით გაუმკლავდა ყაჩაღებს. მაგრამ როდესაც მაფიოზები 2000 წელს მას ტორონტოში ეწვივნენ, სადაც ის „გამჭოლ ჭრილობებს“ იღებდა და მას ბრუკლინის რესტორანში შეხვედრა დაუნიშნეს, სიგალმა, მისი თქმით, შიში იგრძნო, თუმცა ის, როგორც ყოველთვის, იარაღით იყო და მისი დაცვაც იქვე ტრიალებდა.
2003 წლის თებერვალში, როდესაც ბრუკლინის ფედერალურ სასამართლოში დაზარალებული სიგალი ჩვენების მისაცემად მივიდა, 7 განგსტერის, მათ შორის სამი გოტის, მოსამართლეს ფრედერიკ ბლოკს მანამდე ნახევრადცარიელი დარბაზი, გადაჭედილი დახვდა.

სასამართლო დარბაზში წლების განმავლობაში პერიოდულად ვხვდებოდი „ცხვირის ცხვირს", ან "ცხვირს", როგორც რუსმა კრიმინალებმა თავიანთ კოლეგა ამერიკული მაფიის წარმომადგენლები უწოდეს, მაგრამ მისი ნომენკლატურა ასე ახლოდან პირველად ვხედავდი.

დარბაზში შესულმა პიტერ გოტიმ მეგობრულად უთხრა პრესას „დილა მშვიდობისა“ და სასამართლოს მხატვარს ჰკითხა: „როგორ მოგწონთ ჩემი ჰალსტუხი?“ ჯონ გოტი ცნობილი ფრანტი იყო, ათასდოლარიანი იმპორტირებული კოსტუმები ეცვა (მაშინ ეს ფული იყო) და ხელით შეღებილი აბრეშუმის ჰალსტუხები ეკეთა. პიტერს ამჯერად ოქროსფერი ჰალსტუხი ეკეთა.

სანამ სიგალს დაკითხავდა, მოსამართლემ შესვენება გამოაცხადა. ზოგი ბრალდებული ადგა, პიტერ გოტი და მისი ნათესავები მიუახლოვდნენ დაბალ ბარიერს, რომელიც საზოგადოებას მათგან აშორებდა და მცირე საუბარი დაიწყეს სასამართლოს მხატვრებთან, დედა-შვილ შეპარდებთან, რომლებიც ბარიერს მიუახლოვდნენ. მეორე მხრიდან და მაფიოზებს ესკიზები აჩვენეს, რომელიც მოეწონათ. განგსტრები იყვნენ დახვეწილები, გალანტურები და გამოირჩეოდნენ მომხიბვლელობით. მათ სისხლის სამართლის საქმეში არ იყო არც ერთი მკვლელობა, რაც ძალზე იშვიათია ამ წრეში.

სიგალი შემოიყვანეს არა დარბაზის ფართო კარიდან, რომლითაც პრესა და საზოგადოება შემოდიოდა, არამედ მოსამართლის უკანა კარიდან, რომელსაც ჩვეულებრივ ნაფიცი მსაჯულები იყენებენ. მსახიობს აბრეშუმის პერანგი და ყავისფერი პიჯაკი ეცვა.

მოკლედ, მისმა ყოფილმა ბიზნესპარტნიორმა, ბრუკლინის ფარმაცევტმა, ჯულიუს ნასომ, სიგალს მოსთხოვა ვალი გადაეხადა. სიგალს სჯეროდა, რომ მას არაფერი ევალებოდა. ნასომ დახმარებისთვის მიმართა თავის ძველ მეგობარს ენტონი სიკონს, რომელიც ბრალდებული იყო არა მხოლოდ სიგალის, არამედ დოკის მუშების რეკეტშიც. მათგან მიღებული ხარკი კონვერტებში მოათავსეს და კლანის ნომენკლატურის ზედა ნაწილს, ანუ გოტებს გადასცეს. თავდაპირველად, სიგალმა ძალიან ჩუმად უპასუხა პროკურორის კითხვებს და მოსამართლემ სთხოვა, უფრო ხმამაღლა ესაუბრა.

მსახიობს ჰკითხეს, რატომ არ დაურეკა მაშინვე FBI-ს. სიგალმა განმარტა, რომ თუ იგი მოწმეების დაცვის პროგრამით ისარგებლებდა, მას გაუჭირდებოდა ფილმებში თამაში. „ისინი ვერ დამეხმარებიან,“ - თქვა მან FBI– ს შესახებ, „მათ არ შეუძლიათ ჩემი დაცვა“.

როდესაც ფედერალური ბიურო მასთან მივიდა, მან უარი თქვა კითხვებზე პასუხის გაცემაზე, კონსტიტუციის მეხუთე შესწორების მოტივით, რომელიც იცავს ადამიანს თვითდანაშაულისგან. პროკურატურას მოუწია მისი სასამართლოში გამოძახება და იმუნიტეტის დაპირება.

მან ახსნა, თუ როგორ ისწავლა საბრძოლო ხელოვნება და ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენება. ასევე შენიშნა, რომ ზოგჯერ გაკვეთილებს აძლევდა სამართალდამცავებს. მას ჰკითხეს, თან იარაღი ხომ არ გაქვსო და „სულ ვატარებო“, - უპასუხა სიგალმა.

- ახლაც თან ხომ არ გაქვს, შემთხვევით? - მხიარულად იკითხა მოსამართლემ (აშშ-ს სასამართლოში შესვლისას FBI–ს ოფიცრებიც კი ვალდებულნი არიან, იარაღი დაცვას გადასცენ).

ბრუკლინში, რესტორან Gage & Toller-ში შეხვედრის აღწერის დროს, მსახიობმა აღნიშნა, რომ როდესაც სიკკონმა დამიღრიალა, „მიყურე, როცა ლაპარაკობ!“, განგსტერული ფილმი გაახსენდა. ბრალდებულების ადვოკატმა ჯორჯ სანტ-ანჯელომ სარკასტულად იკითხა თუ რატომ იმალებოდა სიგალი მეხუთე შესწორების უკან, თუ იგი უდანაშაულო მსხვერპლი იყო, და რატომ ცდილობდა ცენტრალური სადაზვერვო ბიუროს ყოფილი თანამშრომლის დაქირავებას ვინმეს მოსაკლავად.

თუ სანტ-ანჯელოს სურდა სიგალი წონასწორობიდან ამ გზით გამოეყვანვა, მიზანი მიღწეული იქნა. მსახიობმა ხელები აიქნია და აყვირდა: „ეს გიჟია! მე აქ ბრალდებული არ ვარ!“ მოსამართლემ ადვოკატს დაავალა თემა შეეცვალა. დაცვის მხარის თქმით, სიკკონი სიგალს კი არ დაემუქრა, მას უბრალოდ სურდა დახმარებოდა მხარეებს საკითხის მშვიდობიანად მოგვარებაში. სიკკონი ნასამართლევი იყო ისევე, როგორც მისი თანამზრახველები.

ამის შემდეგ, პიტერ გოტი მანჰეტენში სხვა დანაშაულისთვის გაასამართლეს, დამნაშავედ სცნეს და 25 წელი მიუსაჯეს. შარშან, მისმა ადვოკატმა ორჯერ მიმართა სასამართლოს გამოეშვათ მოხუცი, რომელიც უკვე 17 წელია იჯდა. მან ასევე სასამართლოს გადასცა გოთის 22 დაავადების სია, პოდაგრიდან დაწყებული დემენციით დამთავრებული, თუმცა მოსამართლემ უარი განაცხადა პიტერის გათავისუფლებაზე.

რუსეთში ცნობილი ქართველი „კანონიერი ქურდის“, გიორგი უგლავას (მეტსახელად ტახი) სასამართლო პროცესი მიმდინარეობს. რუსი სამართალდამცავები მას კრიმინალური დაჯგუფების ჩამოყალიბებას და არაერთი დანაშაულის ჩადენას ედავებიან. უფრო ზუსტად, რუსული მართლმსაჯულება ამტკიცებს, რომ „ტახი“ ამ დაჯგუფებას მართავდა და თავად არც ქურდობაში იღებდა მონაწილეობას, არც _ ძარცვასა და ყაჩაღობაში.
საერთო ჯამში, რუსები ამტკიცებენ, რომ უგლავას მიერ შექმნილმა კრიმინალურმა დაჯგუფებამ 163 (!) დანაშაული ჩაიდინა, დაზარალებულთა რიცხვი 280 ადამიანს აჭარბებს, მაგრამ საქმე ის გახლავთ, რომ არცერთი დაზარალებული და არცერთი დაკავებული ხელს „ტახისკენ“ არ იშვერს და არ ამბობს, რომ მას მომხდარ დანაშაულებთან საერთო აქვს.
როგორც რუსული მედია ამტკიცებს, ყველაზე „ცუდ“ შემთხვევაში, „კანონიერი ქურდის“ სტატუსის გამო, უგლავას რამდენიმე წლით აღუკვეთენ თავისუფლებას.
პარალელურად, მოსკოვში, კიდევ ერთი „კანონიერი ქურდი“, დავით ფანჩვიძე (იგივე, გიორგი ყიფიანი) დააკავეს. მას ნარკოტიკების შენახვა ედება ბრალად, თუმცა დიდია შანსი, რომ ფანჩვიძეც სწორედ სტატუსის გამო გაასამართლონ. ბოლოს ის ციხიდან სამი წლის წინ გათავისუფლდა, თუმცა „კანონიერი ქურდების“ წინააღმდეგ მიღებული კანონის მიუხედავად, რუსეთი არ დაუტოვებია და მოსკოვის პრესტიჟულ უბანში მშვიდად ცხოვრობდა.

ბათო ჯაფარიძე