104 ახალი სტატია

რჩეული სტატიები

კასპში მოკლული 34 წლის ნოდარ ღუნაშვილის სასამართლო-სამედიცინო ექსპერტიზის დასკვნა ცნობილია. ექსპერტიზის დასკვნით დასტურდება, რომ ღუნაშვილის გარდაცვალება კისერში მიყენებულმა ჭრილობებმა გამოიწვია. გარდაცვლილს სულ 19 ჭრილობა აქვს მიყენებული. ექსპერტიზის დაკვნით გამოირიცხა ვერსია, თითქოს ნოდარ ღუნაშვილის მეუღლემ, ქეთა ჩხაიძემ თავში საგნის დარტყმით მოკლა გარდაცვლილი. საქმის მასალებით ირკვევა, რომ ნოდარ ღუნაშვილი მის ბავშვობის მეგობართან, ზურაბ კახიშვილთან ერთად გავიდა სახლიდან და სავარაუდოდ, მანქანაში მოხდა მისი მკვლელობა. საქმეში არსებული ვიდეო კამერების ჩანაწერებით ირკვევა, რომ ამ დროს ქეთა ჩხაიძე სახლში იმყოფებოდა. შესაბამისად, ასევე გამორიცხა ეჭვი, რომ ქეთა ჩხაიძეს შესაძლოა, მიეყენებინა დანით რომელიმე ჭრილობა ნოდარ ღუნაშვილისთვის. საქმეში ერთ-ერთი მთავარი მტკიცებულება ზურაბ კახიშვილის მიმართ არის ქეთა ჩხაიძის მიერ გამოძიებაში მიცემული ჩვენება, რომელშიც ის ზურაბ კახიშვილს ამხელს მისი მეუღლის მკვლელობაში. ცნობისთვის, 13 მარტს, კასპში 34 წლის ნოდარ ღუნაშვილი მოკლეს. მკვლელობის ფაქტზე, შემთხვევიდან მეორე დღეს სამართალდამცავებმა მისი მეგობარი, 30 წლის მამაკაცი - ზურაბ კახიშვილი დააკავეს. გამოძიების ინფორმაციით, ბრალდებულმა ღუნაშვილს ანგარიშსწორების მიზნით, ცივი იარაღით სხეულზე სასიკვდილო ჭრილობები მიაყენა. მომხდარიდან რაღაც პერიოდის შემდეგ, სამართალდამცავებმა განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულის დაფარვის ბრალდებით მოკლული მამაკაცის მეუღლე - 31 წლის ქეთევან ჩხაიძე დააკავეს. საქმეზე გამოძიება განზრახ მკვლელობისა და განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულის დაფარვის ფაქტებზე, სსკ-ს 108-ე და 375-ე მუხლის მესამე ნაწილით მიმდინარეობს.

 

ხუთი წლის წინ, 2015 წლის აპრილის დასაწყისში, ლონდონში მოხდა დიდი ბრიტანეთის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ყაჩაღობა - მძარცველებმა Hatton Garden Safe Deposit (Hatton Garden) - დან დაახლოებით 13,5 მილიონი ფუნტის ღირებულების სამკაულები წაიღეს.

მათ ნაგვის კონტეინერებით გამოიტანეს ოქრო, ბრილიანტები, ძვირფასი ქვები, ასევე სამკაულები, ფული და სხვა ძვირფასი ნივთები.

ყაჩაღობა აღსანიშნავია არა მხოლოდ მოპარული ნივთების ღირებულებით (რომელთა დიდი ნაწილი, სხვათა შორის, ჯერაც არ არის ნაპოვნი), არამედ იმით, თუ რამდენად ადვილად და მარტივად იქნა ეს ძარცვა ჩადენილი, და ასევე უამრავი სასაცილო და კურიოზული დეტალით.

საზოგადოება გაოგნებული იყო ყაჩაღების ასაკითაც: აღმოჩნდა, რომ დანაშაულის ჩადენის მომენტში, ბანდის წევრები საშუალოდ 62 წლისები იყვნენ, მათ შორის ყველაზე ხნიერი 80 წელს გადაცილებული გახლდათ. ბანდას ხუმრობით Grandpa Gang (ბაბუების ბანდა) შეარქვეს და ასევე უწოდებდნენ Diamond Wheezers (ალმასის ბებრებს).
Hatton Garden Safe Deposit Ltd რესპექტაბელური ბრიტანული კომპანიაა, რომელიც 100 წელზე მეტია აქირავებდა სეიფებს ოქროს, ძვირფასი თვლებისა და სხვა ფასიანი ნივთების შესანახად. მისი საცავი ჰატტონ-გარდენზე მდებარეობდა. ეს ქუჩა ცნობილია მრავალი საიველირო მაღაზიით და ითვლებოდა, რომ იგი ფორტ ნოქსივით საიმედოდ იყო დაცული. თუმცა ეს მხოლოდ მანამდე, სანამ ერთხელ, 2015 წლის ხანგრძლივი სააღდგომო დასვენების დღეებში, პენსიონერი მამაკაცების ჯგუფმა საწინააღმდეგო არ დაამტკიცა.
ბანდაში რვა მძარცველი იყო და მათ უმრავლესობას კრიმინალური წარსული ჰქონდა.


მათი ხელმძღვანელი 1939 წელს დაბადებული ბრაიან რიდერი იყო. რომელიც 80-იან წლებში პოლიციელის მკვლელობისთვის იყო ნასამართლევი. 1983 წელს იგი მონაწილეობდა ჰითროუს აეროპორტის საწყობის ცნობილ ყაჩაღობაში: მაშინ 26 მილიონი გირვანქა სტერლინგი მოიპარეს და ნაძარცვის უმეტესი ნაწილს ვერსად მიაგნეს.


უკანასკნელ წლებში ბრაიან რიდერს, რომელსაც მისი თანამშრომლები „პატრონს“ და „ბოსს“ უწოდებდნენ, ნახმარი მანქანებით ვაჭრობის მცირე ბიზნესი ჰქონდა. ჰეტონ გარდენის სარდაფის გასაძარცვად, ის ავტობუსით, სხვისი სამგზავრო ბარათით ჩამოვიდა. ისევე როგორც კოლეგა დენიმ, რიდერმაც ამ საქმისთვის ფერადი ტანისამოსი ჩაიცვა - მას ეკეთა წითელი შარფი, რომელიც სათვალთვალო კამერებმა დააფიქსირეს და მოგვიანებით მის სახლში იპოვეს.

მისი მთავარი თანამზრახველი იყო დანიელ ჯონსი (დენი), 1955 წელს დაბადებული, მდიდარი გამოცდილების მქონე „მედვჟატნიკი“ სეიფების ოსტატი, რომელიც ძარცვებში სულ მცირე 1975 წლიდან მონაწილეობდა. 1982 წელს ის ექვსი წლით ციხეში ჩაჯდა საიუველირო მაღაზიის გაქურდვის გამო.

დენიმ სარდაფის ძარცვის მომზადება სხვებზე ადრე დაიწყო. აღწერილ მოვლენებამდე სამი წლით ადრე, მან ყურადღებით შეისწავლა სხვადასხვა სახის საბურღი დანადგარები ინტერნეტში.

დენის თანამზრახველებმა მის შესახებ გამომძიებლებს საოცარი რამ უთხრეს. ამ ექსცენტრიულ ყაჩაღს, ერთ-ერთი თანამონაწილის თქმით, დედის პენუარში ეძინა და ღამით ფესკას (თურქულ ქუდს) ატარებდა. ჯონსი თავის ძაღლს ადამიანივით ესაუბრებოდა, სასამართლო პროცესზე კი განაცხადა, რომ ის ფლობს ზებუნებრივ ძალებს და შეუძლია გააკონტროლოს ადამიანების გონება.

პოლიციამ არ შეამოწმა ბოლო ორი განცხადების სიზუსტე, მაგრამ დენის ექსცენტრიულობა ნამდვილად არ აკლდა. იგი ძარცვაზე ზოლიანი შარვლით, წითელი ბოტასებით, მუქი ლურჯი კეპკითა და ასევე შუქამრეკლი ჟილეტით მივიდა - იმისათვის, რომ ზედმეტი ყურადღება არ მიეპყრო, ბანდიტები თავს მუშებად ასაღებდნენ.

ჯონ კენეტ კოლინზი, 1940 წელს დაბადებული, რომელსაც თანამზრახველებმა უბრალოდ კენი უწოდეს, უფრო მარტივი ფრინველი იყო: იგი 6-ჯერ დააპატიმრეს - ჯამში, დაახლოებით, 13 წლის განმავლობაში, წვრილმანი ძარცვის გამო. მას ყველაზე მარტივი რამ ევალებოდა: ყაჩაღობის ადგილთან უნდა გაჩერებულიყო და საფრთხის შემთხვევაში, თანამზრახველებს რადიოთი უნდა დაკავშირებოდა.

როგორც პოლიციამ გაარკვია, კენი ვერ გაუმკლავდა მასზე დაკისრებულ ამოცანას. მას ძარცვის დროს თავისი ფურგონის საჭესთან დაეძინა. მეტიც, მან ვერც ნაძარცვის გამოყენება მოახერხა და ნივთების ნაწილი სწორედ მის სახლში იპოვეს.

ტერენტი პერკინსი (ტერი) დაიბადა 1948 წლის 4 აპრილს. მან საკუთარ დაბადების დღეზე ჰეტონის ბაღების დეპოზიტარი გაძარცვა. ტერი არანაკლები „გაქანების“ ყაჩაღი იყო, ვიდრე „ბოსი“ ბრაიან რიდერი. ის მონაწილეობდა ისეთ ცნობილ საქმეში, როგორიცაა Security Express საცავის ძარცვა ლონდონში. საიდანაც დღისით, მზისით, 6 მილიონი გირვანქა სტერლინგი მოიპარეს - ეს იყო ბრიტანეთის ისტორიაში ფულის ყველაზე დიდი მოპარვა. აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ ეს ცნობილი მოვლენა ტერის დაბადების დღეს მოხდა - 1983 წლის 4 აპრილს. როგორც ჩანს, მას ნამდვილად უყვარდა საკუთარი თავისთვის ძვირადღირებული საჩუქრების ჩუქება.

ტერიის ბიოგრაფიაში იყო კიდევ ერთი საინტერესო ფაქტი: ის ციხიდან გაიქცა. უფრო ზუსტად, ის არ დაბრუნებულა ციხეში შვებულებიდან, რომელიც მან პატიმრობის დასრულებამდე ცოტა ხნით ადრე აიღო. შემდეგი 16 წლის განმავლობაში იგი დედასთან იმალებოდა, მაგრამ არც ისე ფრთხილად: ის მძღოლად მუშაობდა და ექიმთანაც კი დადიოდა, რომელთანაც თავისი ნამდვილი სახელით იყო დარეგისტრირებული. პოლიცია მას არც ისე აქტიურად ეძებდა: იპოვეს მხოლოდ 2012 წელს და გაგზავნეს სასჯელის მოსახდელად.

2015 წლის ძარცვა ტერიის გედის სიმღერა იყო. მრავალი წლის განმავლობაში ის სერიოზულად დაავადებული იყო დიაბეტით. 2010 წელს მას სასამართლო პროცესი უნდა დაეწყო ლონდონის ბონდის ქუჩაზე მდებარე Chatila საიუველირო მაღაზიის გაქურდვის გამო, მაგრამ ჯანმრთელობის გამო ეს ვეღარ შეძლო.

უილიამ ლინკოლნი, 1955 წელს დაბადებული, მეტსახელად „ბილი თევზი“, იყო თანაგუნდელი, რომელსაც უნდა წაეყვანა ბანდა დანაშაულის ადგილიდან. თევზის აღიარებით, ის არ იყო უმაღლესი გონების ადამიანი. გარდა ამისა, მას აწუხებდა ოსტეოართროზი და თეძოს ორი სახსარი ჰქონდა შეცვლილი. ბილი თევზი კენის დასთან თანაცხოვრობდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა კენიმ გაუმხილა მას გაძარცვის გეგმა და მასთან ერთად წავიდა საქმეზე.

ამ ჯგუფის „ახალგაზრდობის“ (60 წლამდე) განყოფილება შედგებოდა 58 წლის კარლ ვუდისა და 48 წლის ჰიუ დოილისგან. ორივე ამ ამბის უმნიშვნელო პერსონაჟები იყვნენ. ჰიუ საერთოდ არ მონაწილეობდა ძარცვაში - მას მოეთხოვებოდა, დაეთმო სახელოსნო ნაძარცვის შესანახვად. კარლი, რომელიც დენი ჯონსის მეგობარი იყო, კრონის დაავადებით იტანჯებოდა, უმუშევრობის შეღავათებით ცხოვრობდა და რამდენიმე ათასი გირვანქა ვალი ჰქონდა, რომლის გადასახდელადაც ჩაერთო ძარცვაში.

უკანასკნელი და ყველაზე იდუმალი პიროვნება იყო ადამიანი, რომელსაც ბასილი ჰქვია და რომლის ნამდვილი სახელი არცერთმა თანამზრახველმა არ იცოდა. პოლიცია მას უფრო დიდხანს ეძებდა ვიდრე სხვებს. მის შესახებ ცნობილი იყო, რომ სწორედ მან გამორთო განგაში და ყაჩაღებს საცავში შესვლაში დაეხმარა.

ტრენინგი

„ბებერი ყაჩაღები“ საქმეს 2 აპრილს შეუდგნენ. მანამდე კი ისინი ფრთხილად მოემზადნენ. გამოძიებამ დაადგინა, რომ აქტიური მომზადება ყაჩაღებმა კარგა ხნით ადრე დაიწყეს. ბრაიან რიდერის სახლის ჩხეკისას იპოვეს წიგნები ალმასებით არალეგალური ვაჭრობის შესახებ, ბრილიანტის ტესტერი და ჟურნალები ბრილიანტებზე.
კოლინზი მრავალი დღის მანძილზე მოძრაობდა საცავის შენობის ირგვლივ, აკვირდებოდა და აფიქსირებდა თანამშრომლების მიმოსვლის გრაფიკს. პოლიციამ მოგვიანებით ვიდეოკამერების ჩანაწერებზე მრავალჯერ დააფიქსირა მისი ფურგონი.
მეზობლად მდებარე საიველირეო მაღაზიის მეპატრონე მოგვიანებით აცხადებდა, რომ 2015 წლის იანვრიდან მარტის ჩათვლით გრძნობდა, რომ უთვალთვალებდნენ. როგორც აღმოჩნდა, მართლაც უთვალთვალებდნენ, მაგრამ არა მას, არამედ საცავს. მძარცველებმა შეძლეს საცავის შიგნიდანაც დათვალიერებაც  - მათ პოტენციურ კლიენტებად გაასაღეს თავი.
მათ წიგნიც კი იყიდეს „კრიმინალისტიკა ჩაინიკებისათვის“, რათა ესწავლათ, როგორ არ დაეტოვებინათ დნმ-ი დანაშაულის ადგილზე.

ძარცვა

2 აპრილი, ხუთშაბათი - ბოლო სამუშაო დღე იყო ოთხდღიანი სააღდგომო დასვენების წინ. შენობა, სადაც ინახებოდა ასობით მილიონი ფუნტის ძვირფასეულობა, ოთხი დღით დაცარიელდა - დაკეტილი კარისა და ჩართული სიგნალიზაციის იმედად. ეს დრო მძარცველებს ეყოთ დაგეგმილი ძარცვის განსახორციელებლად.
ხუთშაბათ საღამოს მუშებად გადაცმული მძარცველები ბორბლებიანი ნაგვის ურნებით, რომლებშიც ხელსაწყოები ედოთ, საცავთან მივიდნენ. საცავის დაკეტვამდე ცოტა ხნით ადრე, ბეზილი შიგნით შევიდა, თავი გაასაღა სატელეკომუნიკაციო სამსახურის ხელოსნად და გათიშა სიგნალიზაცია მობილური სიგნალის დამხშობის გამოყენებით.
შენობაში მოხვედრის შემდეგ, მძარცველებმა ლიფტის შახტაში შეაღწიეს და ჩაიტანეს იქ ბურღი. დილის რვა საათამდე ისინი ბურღავდნენ 50 სმ-ის სისქის ბეტონს, მაგრამ უშედეგოდ, რადგან იქ აღმოჩნდა ფოლადის ფირფიტაც. ისინი წავიდნენ საცავიდან, უკან შუადღეს დაბრუნდნენ და თან მოიტანეს უფრო ძლიერი დანადგარი. ამჯერად მათ არ ახლდათ კარლი, რომელსაც შეეშინდა და მეორედ საქმეზე აღარ წავიდა.
მეორე ცდა შედეგიანი აღმოჩნდა: მძარცველებმა გახვრიტეს კედელი იმისათვის, რომ იქ ადამიანი გატეულიყო. მათ უპრობლემოდ გატეხეს 73 სეიფი, რომელთა ღირებულებაც, პოლიციის შეფასებით, 25 მილიონი ფუნტი სტერლინგი იყო. ძარცვის მეორე ფაზა იდეალურად შესრულდა: ნაძარცვი უპრობლემოდ გაიტანეს, და გაიყვეს: თითოეულს უნდა შეენახა თავისი წილი ხელსაყრელ დრომდე.

როგორ დაიჭირეს და გაასამართლეს მძარცველები

გაძარცვულ საცავში სიმშვიდე სუფევდა კვირასაც და ორშაბათსაც. მხოლოდ სამშაბათს, 7 აპრილს, თანამშრომლები დაბრუნდნენ სამსახურში და აღმოაჩინეს, რომ სანამ ისინი ისვენებდნენ, ვიღაცამ გვარიანად იშრომა. მედიამ მომენტალურად შეიტყო მომხდარის შესახებ. პირველ სათაურებში აცხადებდნენ, რომ ეს საუკუნის ყველაზე დიდი ქურდობაა, ზიანი 200 მილიონ ფუნტ სტერლინგს აღწევდა. პოლიციამ მკლავები დაიკაპიწა, საქმეს შეუდგა და ძალიან მალე მიაგნო ყაჩაღების კვალს: რაც არ უნდა ეცადო კვალის დაფარვა, მათ ეს ვერ შეძლეს. ოქრო, ბრილიანტები, ძვირფასი თვლები, სამკაულები, ნაღდი თანხა და სხვა ძვირფასეულობა, რომელსაც კლიენტები სეიფებში ინახავდნენ, ბანდიტებმა ნაგვის კონტეინერების მეშვეობით გაიტანეს.
პირველი ხაზი იყო კოლინზის თეთრი ფურგონი, რომელიც ბევრჯერ გამოჩნდა საცავთან ძარცვამდე და დაფიქსირდა კამერებით. რამდენიმე დღის შემდეგ, პოლიცია უკვე აკვირდებოდა ზოგიერთ ყაჩაღს.

მძარცველებს ეჭვი კი არ გასჩენიათ, რომ მათ უთვალთვალებდნენ და, საცავში წარმატებული შეღწევიდან ერთი თვის შემდეგ, ისინი ერთმანეთს შეხვდნენ ტერი პერკინსის დისშვილის სახლში ნაძარცვის ნაწილის განკარგვისა და შემდგომი გეგმების განსახილველად. სწორედ მაშინ დაიჭირეს და მთელი ბანდა წარსდგა სასამართლოს წინაშე, გარდა იდუმალი ბეზილისა, რომელიც აგრძელებდა დამალვას.

ექსპერტების აზრით, მათ შორის დამნაშავეთა სამყაროს წარმომადგენლებიც, რომლებსაც ბრიტანული მედია გამოკითხავდა, აცხადებდა, რომ მძარცველები ბრწყინვალედ მოემზადნენ საქმისთვის, მაგრამ საკუთარი ტექნოლოგიური ჩამორჩენილობის გამო,  რამდენიმე გაუმართლებელი შეცდომა დაუშვეს. არაა საუბარი მხოლოდ კამერაში მოხვედრილ ფურგონზე, არამედ, მაგალითად, ისინი საერთოდ არ ზრუნავდნენ უსაფრთხოებაზე ციფრულ საკითხებში და მშვიდად განიხილავდნენ ძარცვის დეტალებს მიმოწერაში.

გარდა ამისა, ისინი ძარცვიდან ძალიან მალე შეხვდნენ ერთმანეთს.  კრიმინალური სამყაროს ერთ-ერთმა წევრმა ანონიმურობის პირობით Mirror- ს განუცხადა, რომ მძარცველები უბრალოდ სულელურად იქცეოდნენ: ისინი რამდენიმე თვის განმავლობაში უნდა დაშლილიყვნენ და ეს რომ გაეკეთებინათ, მათ ვეღარ იპოვიდნენ.

დამნაშავეთაგან ოთხს - პერკინსს, ჯონსს, ლინკოლნსა და კოლინზს - შვიდ-შვიდი წელი, დანარჩენებს კი ნაკლები სასჯელი მიუსაჯეს. ჰიუ დოილმა, რომელიც სინამდვილეში არ მონაწილეობდა ძარცვაში, პირობითი მსჯავრი მიიღო. იგი დიდი ხნის განმავლობაში ხელს ართმევდა ნაფიც მსაჯულებს და პირობა დადო, რომ მათ ქვაბებს უფასოდ შეუკეთებდა.

საინტერესო ის არის, რომ ნაძარცვის მნიშვნელოვანი ნაწილი ჯერ არ არის ნაპოვნი: ბანდიტებს არ სურდათ ნაძარცვის მიცემა.
ერთ-ერთმა მძარცველმა - დენიმ პოლიციის მოტყუება სცადა და მათ ნაძარცვის მხოლოდ ნაწილი გადასცა. მან თქვა, რომ თავისი წილი დამალა ედმონტონის სასაფლაოზე მდებარე სამარხში და მას დათმობს სასჯელის შემსუბუქების სანაცვლოდ. პოლიციამ გაჩხრიკა სასაფლაო და სუპერმარკეტის ჩანთაში ერთ-ერთ საფლავში განძი იპოვა, მაგრამ შემდეგ სკოტლანდ იარდმა დენის სთხოვა მისულიყო და ეჩვენებინა ის ადგილი, სადაც მან განძი დამარხა. თანაც არ გაუმხილა, რომ ჩანთა უკვე იპოვეს. დენი პოლიციის თანხლებით ჩამოვიდა და მათ სხვა ადგილისკენ მიუთითა, სადაც სხვა ჩანთა იყო დამალული. მას სურდა ნადავლის ნაწილის დატოვება, მაგრამ ვერ შეძლო.

რა ბედი ეწია Hatton Garden საცავს

დეპოზიტარის მომხმარებლებს ამ ინციდენტის შემდეგ ბევრი კითხვა ჰქონდათ. რამდენად დასაშვები იყო ასობით მილიონი ფუნტის ღირებულების ძვირფასეულობის უყურადღებოდ დატოვება, სიგნალიზაციასა და კარის საკეტზე დაყრდნობით? რატომ იყო ასე იოლი სიგნალიზაციის გამორთვა? ძარცვის შემდეგაც, კიდევ ორი ​​დღის განმავლობაში, რატომ არავინ მოვიდა დანაშაულის ადგილზე? მიანდობს ვინმე თავის ღირებულებებს ასეთ მეურვეებს?

მენეჯმენტმა ყველა ამ კითხვაზე ერთი მკაფიო პასუხი გასცა: 2015 წლის სექტემბერში კომპანია სამუდამოდ დაიხურა.

ყველა მოპარული ძვირფასი ნივთი დაზღვეული არ იყო ქურდობისგან: ბევრი მეანაბრე თვლიდა, რომ ფულის შენახვა დეპოზიტარში ყველაზე საიმედო გარანტია.

ვინ აღმოჩნდა ბეზილი


უკანასკნელი კრიმინალი, რომელიც პოლიციას ყველაზე დიდხანს ემალებოდა, იყო მაიკლ სიდი. ძარცვის დროს ის 49 წლის გახლდათ. კემბრიჯის ფიზიკის პროფესორის შვილი, ის თავად სწავლობდა ფიზიკასა და ელექტრონიკას ნოტინჰემის უნივერსიტეტში. სტუდენტობის წლებში ის დაინტერესდა სინთეზური ნარკოტიკებით და ნასამართლევი იყო მათი გავრცელების გამო ჯერ კიდევ 1984 წელს. მომდევნო წლებში იგი მუშაობდა სიგნალიზაციის სპეციალისტად, ასევე არემონტებდა ტელევიზორებს, ვიდეოკამერებსა და კომპიუტერებს. ჯგუფის წევრების უმეტესობისგან განსხვავებით, რომლებიც ძარცვიდან თვენახევარში დაიჭირეს, მან სამი წლის განმავლობაში მოახერხა პოლიციისგან დამალვა. მისი ძებნა ძალიან რთული იყო: იგი არ იხდიდა გადასახადებს, არ სთხოვდა სახელმწიფოს შეღავათებს და, პრაქტიკულად, არ იყენებდა საბანკო ანგარიშს, ყველგან ფულს იხდიდა და მობილური ტელეფონიც არ ჰქონდა. მისი ხანდაზმული თანამოაზრეებისგან განსხვავებით, ის ციფრული უსაფრთხოების მცოდნე იყო, მაგრამ საბოლოოდ ვერც ამან უშველა: ისიც დააპატიმრეს და 2018 წელს სასამართლომ 10 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა.

რა ბედი ეწიათ მძარცველებს?

ბრიტანული კანონების თანახმად, პატიმრები, როგორც წესი, იხდიან მისჯილი სასჯელის მხოლოდ ნახევარს.

თუმცა, სასამართლო მათ გათავისუფლებას ასე იოლად არ აპირებდა და 2018 წელს, ბანდის ოთხი ლიდერის წინააღმდეგ მიიღეს ახალი გადაწყვეტილება: თუ ისინი არ დააბრუნებდნენ ნაძარცვის დარჩენილ ნაწილს (6 მილიონ გირვანქაზე მეტს), გაუხანგრძლივებდნენ პატიმრობას შვიდი წლით. მიუხედავად  ამისა,  არცერთმა მათგანმა ნაძარცვი სასამართლოს არ გადასცა. თუმცა ამან ხელი ვერ შეუშალა ბანდის მეთაურს, 79 წლის ბრაიან რიდერს, იმავე 2018 წელს გათავისუფლებულიყო. სასამართლომ იგი ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო კვლავ არ გაგზავნა ციხეში: მას უკვე ჰქონდა დემენცია, უფრო მეტიც, ჰქონდა პროსტატის კიბო და რამდენიმე ინსულტი.

ბანდის თითქმის ყველა წევრი გაათავისუფლეს და ყურადღებით აკვირდებიან მათ თითოეულ ნაბიჯს, რათა არ გაუშვან მომენტი, როდესაც ბანდიტები საგანძურს მიაკითხავენ.
ჯონ კოლინზი ისევ ციხეში მოხვდა. თავდაპირველად, მან სამწელიწადნახევარი მოიხადა და გაათავისუფლეს. თუმცა 2019 წელს, სასამართლომ იგი ისევ დააპატიმრა,  და ნაძარცვის არდაბრუნების გამო შვიდი წელი მიუსაჯა.

დენი ჯონსი კვლავ გისოსებს მიღმაა, რადგან 2018 წელს მას მიუსაჯეს ახალი სასჯელი - სამი წელი საიუველირო მაღაზიის ძარცვისთვის.

ტერი პერკინსი 2018 წლის თებერვალში, 69 წლის ასაკში გარდაიცვალა, ლონდონის ბელმარშის ციხეში. ამბობდნენ, რომ სიკვდილის წინა დღეს თავს ცუდად გრძნობდა, მაგრამ როდესაც ექთანი მისი მდგომარეობის შესამოწმებლად მივიდა, მან არ შეუშვა, რადგან ის ტელევიზორში რაგბის მატჩს უყურებდა.

გენერალური პროკურატურა დღეს სასამართლოს დავით გარეჯის საქმე დაკავებულებისთვის, სასამართლოს ნატალია ილიჩოვასა და ივერი მელაშვილისთვის გირაოს შეფარდების შუამდგომლობით მიმართავს. აღნიშნულის შესახებ პროკურორმა მიხეილ სადრაძემ განაცხადა.

როგორც პროკურორმა აღნიშნა, დადგენილია მოტივი, რომ ბრალდებულები მოქმედებდნენ მაღალი თანამდებობის პირების დავალებების შესაბამისად. აქედან გამომდინარე ამ ეტაპისათვის გამოძიების მთელი აქცენტი მიმართულია დავალების გამცემი პირების იდენტიფიცირებაზე.

„დღეს არის წინასასამართლო სხდომა, მათი ბრალეულობა საკმაოდ მაღალი მტკიცებულებითი სტანდარტით არის დადასტურებული. ჩვენ მოვიპოვეთ უტყუარი მტკიცებულებები და მათ მიერ ჩადენილი ქმედებების გარშემო გამოძიება სრულად ამოვწურეთ.

ჩვენ ამ მტკიცებულებების ნაწილი, მათ შორის ფარული საგამოძიებო მოქმედებების შედეგად მოპოვებული მტკიცებულებების ნაწილი გავასაჯაროვეთ და ჩვენ ყველამ ერთად ვნახეთ ბრალდებულის აღიარება.

ამავდროულად ჩვენ დავადგინეთ მოტივი, რომ ბრალდებულები მოქმედებდნენ მაღალი თანამდებობის პირების დავალებების შესაბამისად. აქედან გამომდინარე ამ ეტაპისათვის გამოძიების მთელი აქცენტი მიმართულია სწორედ დავალების გამცემი პირების იდენტიფიცირებისათვის და ამ მიმართულებით ყველა ღონისძიებას ატარებს საგამოძიებო ორგანო, მათ შორის თქვენთვისაც ცნობილია, რომ დღეს ერთი პირი გამოკითხვაზე იმყოფება.

ამ მიმართულებით აქტიურად ვახორციელებთ მოქმედებებს და შესაბამისი შედეგების თაობაზე საზოგადოებას ინფორმაციას მივაწვდით.

ჩვენ ყველამ ვიხილეთ მათი აღიარება, შესაბამისად რადგან მათ მიერ ჩადენილი ქმედებების გარშემო გამოძიება სრულად არის ამოწურული, დღევანდელ პროცესზე ჩვენ მივმართავთ სასამართლოს შუამდგომლობით, რათა ბრალდებულებს პატიმრობა შეეცვალოს გირაოთი", - განაცხადა პროკურორმა მიხეილ სადრაძემ.

ერთი პერიოდი, საქართველოში მატარებლით მგზავრობა თითქოს მოდიდან გადავიდა. იმის მიუხედავად, რომ „ელექტრიჩკები“, პრაქტიკულად, 90-იანებშიც კი არ გაჩერებულან, ხალხი მათ ნაკლებად ენდობოდა. ადრე კი, მატარებელი გადაადგილების ერთ-ერთი ძირითადი საშუალება იყო და მოქალაქეები არა მარტო ქალაქიდან ქალაქში, არამედ, რესპუბლიკიდან რესპუბლიკაშიც კი ამ ტრანსპორტით მგზავრობდნენ. სამი ან ოთხდღიანი მოგზაურობა საინტერესო თავგადასავალსაც გიქადდათ და ზოგადად, მატარებლით მგზავრობა მაშინ ცალკე ფილოსოფია გახლდათ.

ახლა, მატარებლით მგზავრობა, განსაკუთრებით ზაფხულში, ისევ ძალიან პოპულარულია და მხოლოდ ამ ტრანსპორტის უსაფრთხოების გამო კი არა, უფრო იმიტომაც, რომ ვაგონები ბევრად მოწესრიგებული და კომფორტულია. ადრე, მატარებლებში, ათასი წვრილმანის „ლევად“ გამყიდველებს თუ ნახავდით, ახლა ისინიც აღარ არიან, რადგან რეალურად, არც არავის სჭირდება ბანქო - შიშველი ქალების გამოსახულებით, უცხოური ფილტრიანი სიგარეტი, ან გნებავთ, საღეჭი რეზინი...

 

„1982 წელი იდგა. მატარებელი, რომელიც ბაქოდან დედაქალაქში უნდა შესულიყო, რუსთავს გადიოდა. სწორედ იქ, მტკვრის პირზე თევზაობდა პირი, რომელმაც დაინახა, რომ მატარებლიდან რაღაც დიდი გადმოაგდეს. შორიდან ვერ გაარჩია, რა იყო, იფიქრა, ვინმეს ჩემოდანი ხომ არ გადმოუვარდაო და ადგილამდე მივიდა. ადგილზე კი გარდაცვლილი ქალი დახვდა. მეთევზემ მაშინვე რუსთავის განყოფილებაში დარეკა, იქიდან კი უკვე სამინისტროში დარეკეს. როგორც წესი, საზოგადოებრივ ტრანსპორტში მომხდარი მკვლელობები განსაკუთრებულ კონტროლზე იყო, რადგან არსებობდა მითითება - საბჭოთა საზოგადოებრივი ტრანსპორტი მსოფლიოში ყველაზე უსაფრთხოა! ადგილზე გასულებს რაციით გადმოგვცეს - თბილისამდე, იმავე მატარებლიდან კიდევ ერთი მგზავრი გადმოაგდეს, 10 წლის გოგონა“, - იხსენებს მორიგ ისტორიას პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი.

ქალისგან განსხავებით, ბავშვს სიცოცხლის ნიშნები ეტყობოდა, თუმცა ექიმები გადაჭრით ვერაფერს ამბობდნენ. ქალი გაგუდული იყო, ბავშვს კი თავში მძიმე საგანი ჰქონდა ჩარტყმული. გამოძიებამ მალე დაადგინა, ისინი დედა-შვილი იყვნენ, რომლებიც საქართველოს დედაქალაქში მოდიოდნენ და თან დიდი თანხა მოჰქონდათ. ქალს თბილისში ქმარი ელოდა, რომელსაც ამ თანხით მანქანა უნდა ეყიდა. როგორც გაირკვა, წყვილი სამუშაოდ აზერბაიჯანში იყო მივლინებით, იქ ორი წლის განმავლობაში დარჩნენ, თანხა დააგროვეს, შემდეგ კი გადაწყვიტეს, ავტომობილი ეყიდათ. ქმარი თბილისში წამოვიდა, როცა სასურველ ავტოს მიაგნო, ცოლს შეეხმიანა, მან ფული აიღო და შვილთან ერთად, საქართველოში გამოემგზავრა, მაგრამ ადგილამდე ვერ ჩამოაღწია.

„ყველაზე საინტერესო ის გახლდათ, რაც გადამოწმების შედეგად გაირკვა - ოჯახის წევრების გარდა, არავინ იცოდა, რისთვის მიდიოდა ქალი და ჰქონდა თუ არა დიდი ოდენობით თანხა. აზერბაიჯანში ოჯახის უახლოესმა მეგობრებმა, საქართველოში ნათესავებმა, დედ-მამიშვილებმაც კი არ იცოდნენ, რომ წყვილს ავტომობილის შეძენა სურდა. ეს ავტომატურად გამორიცხავდა, რომ ქალს ვინმე წინასწარ აჰყოლოდა. ყველაფერი ეს, უფრო სპონტანურად დაგეგმილ მკვლელობას ჰგავდა, მაგრამ როგორ?! ხომ გამორიცხული იყო, რომ ქალს, მატარებელში გაცნობილი პირველივე შემხვედრისთვის გული გადაეშალა და თანხის შესახებ მოეთხრო? ერთადერთი იმედი ბავშვი იყო, რომელიც ექიმებს აზრზე ვერ მოჰყავდათ და რაც ყველაზე ცუდი გახლდათ, დიდ იმედსაც ვერ იძლეოდნენ, თანაც ხომ არსებობს რაღაც ინტუიცია და დარწმუნებული ვიყავი, ყველაფერ ამაში, ქმარი უბრალო იყო და იმის მიუხედავად, რომ რეალურად, ერთ-ერთ მთავარ ეჭვმიტანილად, სწორედ ის უნდა მყოლოდა, ამ ხაზს არც განვიხილავდი“, - იხსენებს ბატონი თენგიზი.

ამ დროს ექსპერტიზის დასკვნაც მოვიდა - გარდაცვლილ ქალს ხელში მატერიის ნაგლეჯი უპოვეს, ამ მატერიის პერანგები კი მატარებლის გამცილებლებს ეცვათ. დაკითხეს ყველა, ვინც იმ დროს მატარებელში მუშაობდა, ყველას შეუმოწმეს პირადი ფორმა, მაგრამ არცერთი მათგანი დაზიანებული არ აღმოჩნდა. უფრო მეტიც, ყველა გამცილებელი, ლამის ბოლომდე გააშიშვლეს კიდეც, თუმცა ნაკაწრი ან სისხლჩაქცევა არცერთს აღენიშნებოდა. ამასობაში, ექიმებმა კიდევ ერთი დასკვნა დადეს - მინიმუმ ერთი თვის განმავლობაში, ბავშვი ასეთ მდგომარეობაში დარჩებოდა, ერთი თვის შემდეგ კი, თუ ცოცხალი იქნებოდა, მის გაღვიძებას შეეცდებოდნენ, ამიტომ გამოძიება მხოლოდ საკუთარ თავზე დამოკიდებული დარჩა.

მომხდარიდან ათი დღის შემდეგ, თბილისში, ცენტრალური ვაგზლის მიმდებარე ტერიტორიაზე, ახალგაზრდა კაცს თავში მძიმე საგანი ჩაარტყეს, ოქროს ყელსაბამი შეხსნეს და ჯიბეებიც ამოუცარიელეს. ყველაფერი ეს მკვლელობის განყოფილებას არ დააინტერესებდა, რომ არა ერთი ფაქტი - ექსპერტიზის დასკვნით, მამაკაცის თავზე მიყენებული დაზიანება ძალიან ჰგავდა 10 წლის გოგონას თავზე მიყენებულ ჭრილობას. ექიმები თითქმის ასპროცენტიანი სუზუსტით ამბობდნენ, რომ დარტყმა ერთი და იმავე ბლაგვი საგნით განხორციელდა. საბედნიეროდ, ახალგაზრდა კაცი გადარჩა, აზრზეც ორ დღეში მოვიდა და ჩვენებაც მისცა. მისი თქმით, თავს... გამცილებლის ფორმაში ჩაცმული კაცი დაესხა.

„ლიანდაგებზე, მოკლე გზით გადავდიოდი, როცა დავინახე, რომ ჩემსკენ გამცილებლის ფორმაში ჩაცმული მამაკაცი მოდიოდა, რომელსაც ხელში სპეციალური, ზოლიანი ჯოხი ეჭირა - სწორედ ისეთი, როგორიც გამცილებლებს აქვთ, რომლითაც მატარებელს წასვლას ანიშნებენ. მამაკაცმა გვერდით ჩამიარა, მერე თავში ტკივილი ვიგრძენი და გრძნობა დავკარგე. მის გარდა, იქ არავინ იყო და ამიტომ ვფიქრობ, რომ სწორედ მან მომაყენა დარტყმა“, - ასეთი ჩვენება მისცა დაზარალებულმა.

სამართალდამცავებმა გადაამოწმეს - მატარებელი, რომლიდანაც დედა-შვილი გადმოაგდეს, თბილისის ვაგზალზე აზერბაიჯანიდან იმ დლითი შევიდა. ეს კი იმას ნიშნავდა, რომ დამნაშავე სწორედ აღნიშნულ მატარებელში უნდა ეძებნათ და რაც მთავარია, უკვე იცოდნენ - ის იყო მამაკაცი და საკმაოდ ძლიერიც. ახლიდან დაიწყო ყველას შემოწმება, ოღონდ ამჯერად არა დაკითხვებით, არამედ, მათი პირადი საქმეების შესწავლით. როგორც მოსალოდნელი იყო, წარსულში რაიმე დანაშაული ერთსაც არ ჰქონდა ჩადენილი, რადგან წინააღმდეგ შემთხვევაში, გამცილებლებად არ აიყვანდნენ. დაიწყეს მათი ცხოვრების წესის შესწავლა და აღმოაჩინეს, რომ გამცილებლების უფროსს, პრაქტიკულად, ყველა იმ ქალაქში, სადაც ჩერდებოდნენ, მეგობარი ქალი ჰყავდა და მათ ძვირფასი საჩუქრებით ანებივრებდა. საჩუქრებს შორის, ოქროს ნივთები ჭარბობდა - საყურეები, ბეჭდები... მისი ხელფასი კი ამის მეათედსაც არ ეყოფოდა. სამართალდამცავებმა კარგად იცოდნენ, რომ მატარებლის გამცილებლები „ჩალიჩობდნენ“, ცოტა ფულსაც აკეთებდნენ, მაგრამ იმდენს არა, რამდენიმე საყვარლის შესანახად ჰყოფნოდათ... პირდაპირ მისი დაკავება არ გამოდიოდა, თვალთვალიც რთული იყო, რადგან მატარებელში უცხო თანამშრომელი ეჭვს გამოიწვევდა. გადაწყდა, მისი ოთახი გაეჩხრიკათ და მატარებლიდან მოტყუებით გაიყვანეს, მის ოთახში კი ექსპერტები შევიდნენ.

„სამალავს მალე მივაგენით. იქ, დაახლოებით, 14 ათასი მანეთი, ოქროს ნაკეთობები და რაც მთავარია, ის ნივთები იყო, რომლებიც ახალგაზრდა კაცმა დაკარგა. იქვე ვნახეთ გამცილებლის ჯოხი, ხელში ავიღე და მივხვდი, რით ესხმოდა თავს საკუთარ მსხვერპლს დამნაშავე. ხის ჯოხის ნაცვლად, ხელში მძიმე, რკინის მეტალი შემრჩა, რომელიც შეღებილი იყო. დაკავება უკვე შეიძლებოდა და მკვლელი მარტივად ავიყვანეთ“, - გვიყვება ბატონი თენგიზი.

მკვლელი მიხვდა, რომ ვეღარ გამოძვრებოდა და დანაშაული აღიარა. მთავარი ის გახლდათ, საიდან გაიგო, რომ ქალს თან დიდი ფული ჰქონდა. სამართალდამცავები მისი „პადელნიკების“ გამოაშკარავებას ცდილობდნენ, მაგრამ ამ საქმიდან არაფერი გამოვიდა. როგორც ჩანს, დამნაშავე მარტო მოქმედებდა.

„ბავშვი დედას ესაუბრებოდა და სიხარულით ეუბნებოდა, ამ ფულს რომ ჩავუტანთ მამიკოს, რამდენ ხანში ვიყიდით მანქანასო?! მივხვდი, თან სოლიდური თანხა ჰქონდათ. არც შევმცდარვარ, 7 ათას მანეთამდე ჰქონდათ. ბავშვის მოკვლა არ მსურდა, მაგრამ დამინახა და იძულებული გავხდი, რკინის ხელჯოხი მისთვისაც დამერტყა. რაც შეეხება მამაკაცს, როცა გავცდი, მაშინ დავინახე, რომ მსხვილი ძეწკვი ეკეთა და დანაშაულიც სპონტანურად ჩავიდინე“, - ეს არის ამონარიდი ჩვენებიდან.

იმის მიუხედავად, რომ რვათვიანი წვალების შემდეგ, ის ბავშვიც გარდაიცვალა, სასამართლოს მკვლელისთვის 15 წლით თავისუფლების აღკვეთა ჰქონდა უკვე მისჯილი და... განაჩენს აღარ გადახედეს.

 

 

 

მარია მაკსაკოვა ცნობილი საოპერო მომღერალი და ტელეწამყვანია, რომელიც საზოგადოების ყურადღების ცენტრში არაერთხელ მოექცა. მის „ანგარიშზე“ ყველაზე დიდი სკანდალი კი ისაა, რომ გასულ წელს, ყოფილ ქმარს შინაგან საქმეთა მინისტრთან უჩივლა. საქმე ის გახლავთ, რომ მაკსაკოვას ყოფილი ქმარი ვლადიმირ ტიურინი (მეტსახელად, „ტიურიკ“) ე.წ. კანონიერი ქურდი და კრიმინალურ სამყაროში ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი პიროვნება გახლდათ. ჰოდა, მასთან დაშორების შემდეგ, მომღერალმა მინისტრს მისწერა, რომ ქმარი აშანტაჟებს და სახლის წართმევით ემუქრება. ქალმა, ასევე, დაადასტურა, რომ „ტიურიკი“ კრიმინალურ სამყაროში უმაღლეს საფეხურზე იდგა და ნამდვილად „კანონიერი ქურდი“ იყო. ამის საფუძველზე (და არა მარტო), ტიურინი დააკავეს და ათწლიანი სასჯელიც მისცეს, სახლი კი მარიას დარჩა.

 ეს ისტორია გაჭრილი ვაშლივით ჰგავს იმას, რომელიც ახლა მოხდა: ჯგუფ „ტატუს“ სოლისტი იულია ვოლკოვა, წლების განმავლობაში, „კანონიერ ქურდ“ გიორგი ზარანდიას (მეტსახელად, „გია გალსკი“) ხვდებოდა. უფრო მეტიც, მათ ხელიც მოაწერეს, მაგრამ მოგვიანებით ქალმა აღიარა, რომ გიასგან იმდენჯერ მოხვდა ყბაში, მეტის ატანა ვეღარ შეძლო, რის გამოც დაშორება გადაწყვიტა. მთავარი საჯილდაო კი თურქეთში, ანტალიაში მდებარე ფეშენებელური ვილა გახდა. ზარანდია სახლის დაცლას არ აპირებდა და ვოლკოვამ საქმეში ჩეჩენი კრიმინალები ჩარია, რომლებიც „კანონიერ ქურდს“ მოკვლით დაემუქრნენ, მაგრამ როცა მიხვდნენ, ვისთან ჰქონდათ საქმე, გაჩერდნენ.

მაშინ, როცა „გალსკი“ გამარჯვებას ზეიმობდა, ვოლკოვა ანტალიის პოლიციაში მივიდა და განაცხადა, რომ „კანონიერი ქურდი“, რომელსაც მოსკოველი სამართალდამცავები ეძებდნენ, მის სახლში იმალებოდა. სპეცოპერაციის შედეგად, ზარანდია დააკავეს, მოსკოვიდან კი დასტური მოვიდა, რომ „გია გალსკი“, სწორედ „კანონიერი ქურდის“ სტატუსის გამო იძებნებოდა.

თვის ბოლომდე, მისი ექსტრადიცია რუსეთში განხორციელდება, ანტალიის სახლში კი... იულია ვოლკოვა ცხოვრობს.

 

 

 

 

საქართველოში თაღლითობა ნაკლებად იყო გავრცელებული. ამის მიზეზი კი ჩვენი ქვეყნის მცირე მოსახლეობა გახლდათ. ახლაც ხომ ასეა - ყველა ყველას იცნობს და დამალვა შეუძლებელია. ამიტომ, კომუნისტების დროს, ადამიანები თაღლითობასა და ერთმანეთის მოტყუებას ერიდებოდნენ, თორემ სახელმწიფოს ატყუებდა ყველა, ვისაც არ ეზარებოდა და ყველა ისე უყურებდა, როგორც მეწველ ძროხას, რომელსაც არაფერი შეეტყობოდა, თუ ცოტას მოპარავდნენ.

 

„ერთ საღამოს, შინ გვიან მივედი, როგორც წესი, ცოლი გაფრთხილებული მყავდა, რომ არ დამლოდებოდა, რადგან იყო იმის შანსი, რომ 2-3 დღე საერთოდ არ მივსულიყავი, თუმცა იმ დღეს ფეხზე დამხვდა, სამზარეულოში ყავის ჭიქებს ცლიდა და მელოდა. ტირილით მითხრა, მილიციამ დამაკავა და 200 მანეთს მთხოვსო. კინაღამ გადავირიე - ჩემს ანუ განსაკუთრებულ საქმეთა მთავარი გამომძიებლის ცოლს, ვიღაც 200 მანეთს სძალავდა, თან სწორედ იმ მომენტში, უცნაური გაუპატიურებების სერიას ვიძიებდი და ამ დროს ახალი პრობლემა“, - იხსენებს პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი.

როგორც მეუღლე ამბობდა, ქუჩაში მიდიოდა, როცა ახალგაზრდა კაცმა გააჩერა და ლამის ტირილით უთხრა, რომ გაქურდეს, ის კი ბათუმში უნდა გამგზავრებულიყო, სადაც ორსული ცოლი ელოდა. გზის ფულის ანუ სულ რაღაც 20 მანეთის სანაცვლოდ, ვერცხლის საყურეებს სთავაზობდა, რომელიც ძალიან, ძალიან ლამაზი იყო. ქალმა დააპირა, სასოწარკვეთილი ადამიანისთვის ფული ისე მიეცა, მაგრამ კაცმა საყურეები ლამის ძალით ჩაუდო ჯიბეში, მადლობა გადაუხადა და წავიდა. ზუსტად ათი მეტრის გავლის შემდეგ, ქალს წინ იმ უბნის რწმუნებული გადაუდგა, იქვე ქუჩაში გაჩხრიკა, საყურეები უპოვა და უთხრა, რომ ისინი მოპარული იყო და სამართალდამცავები ეძებდნენ. ქალს იქვე მოურიგდა, მეორე დღეს 200 მანეთი უნდა მიეტანა, სხვა შემთხვევაში, საქმეს აღძრავდა და როგორც ნაქურდალის გამსაღებელს, ისე დააპატიმრებდა. მძევლად უბნის რწმუნებულმა ქალის პასპორტი დაიტოვა. როგორც ბატონ თენგიზს ცოლმა უთხრა, სპეციალურად არ დაასახელა, ვინ იყო მისი მეუღლე, რადგან ეშინოდა, ქმრისთვის პრობლემები არ შეექმნა.

„გაოგნებული დავრჩი. უბნის რწმუნებულმა ცოლს მილიციის მოწმობაც უჩვენა, ცოლმა სახელი და გვარი დაიმახსოვრა. მაშინვე გადავამოწმე და ჰოი, საოცრებავ, ასეთი თანამშრომელი, მართლაც, არსებობდა. ვერ მოვისვენე, პირადი საქმე ერთ საათში ხელში მეჭირა, ცოლს სურათი ვანახე და თავი დამიქნია, ეს არისო. ამ დროს კოლეგამ დამირეკა და მითხრა, ხომ არაფერი გეშლებათ, ეგ უბნის რწმუნებული ორი კვირაა, შვებულებაშია და ოჯახთან ერთად, თბილისიდანაა წასული, სოფლად ისვენებსო. კოლეგის მჯეროდა, მაგრამ ცოლის უფრო მჯეროდა, ამიტომ მეორე დღეს, ცოლს 200 მანეთი ჩავუთვალე და გადავაცემინე, რადგან დარწმუნებული ვიყავი, ის მეორეც მასთან ერთად მოქმედებდა და ისიც უნდა დაგვეკავებინა. რა თქმა უნდა, ყველაფერი ფოტოებზე აღვბეჭდეთ და საქმეც ოფიციალურად აღვძარით. იმავე დღეს, ორი თანამშრომელი ქალი გავუშვით იმავე უბანში, სადაც საღამოს, ერთ-ერთს ვერცხლის საყურეები შესთავაზეს. სპეცოპერაცია წარმატებით დასრულდა“, - იხსენებს ბატონი თენგიზი.

როგორც გაირკვა, უბნის რწმუნებული მართლაც დასასვენებლად იყო ოჯახთან ერთად, მისი ფორმა კი ტყუპისცალმა ძმამ მოირგო და გადაწყვიტა, ცოტა ფული ეშოვნა. სანამ გამომძიებლის ცოლს გადაეყრებოდნენ, შვიდი ადამიანის გაცურება მოახერხეს და 1400 მანეთიც ჩაიჯიბეს. ფულის უდიდესი ნაწილი ამოღებულ იქნა, ორივე თაღლითი გაასამართლეს, ძმა კი სამართალდამცავი ორგანოებიდან დაითხოვეს, რადგან ის ფორმასა და მოწმობას არ გაუფრთხილდა.

რაც შეეხება გაუპატიურების საქმეს, უცნურობა იმაში მდგომარეობდა, რომ გაუპატიურების შემდეგ, მოძალადე, გოგონებს პირში ლურჯ ძაფს ჩრიდა და გარბოდა. ძაფი საკმაოდ მსხვილი იყო და ექსპერტიზამ დაადგინა, ის ქალის თავსაფრის ბოლოებზე მიმაგრებული ქსოვილი გახლდათ. ასეთი თავსაფარი ათასობით გამოდიოდა და მხოლოდ მისი საშუალებით იდენტიფიცირება გამორიცხული იყო. სამართალდამცავებს დღე და ღამე არ ეძინათ, რადგან კვირაში ერთხელ, მთელი დედაქალაქის მასშტაბით, დამნაშავე ახალ მსხვერპლს პოულობდა და უკვე რვა საქმე დაგროვდა, თანაც მილიციას ეჭვი ჰქონდა, რომ რამდენიმე მსხვერპლმა განცხადება, უბრალოდ, არ დაწერა, რადგან სახელს გაუფრთხილდა.

„აზრი არ ჰქონდა, ჩვენს რომელიმე თანამშრომელ ქალს ემორიგევა და გავყოლოდით, რადგან მოძალადე მთელი თბილისის მასშტაბით მოქმედებდა - სხვადასხვა უბანსა და ლოკაციაზე, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ერთი ამოჩემებული ადგილი არ ჰქონდა. შემთხვევითობის შესაძლებლობა კი იმდენად მცირე იყო, ამისთვის პერსონალის მოცდენა არ ღირდა. ერთადერთ ვარიანტად ის რჩებოდა, რომ დამნაშავე ან ცხელ კვალზე დაგვეკავებინა, ან ისეთი სამხილი დაეტოვებინა, რომ მისი მოძებნა და გაშიფვრა ადვილი ყოფილიყო“, - გვიყვება ბატონი თენგიზი.

საინტერესო ის გახლდათ, რომ რამდენიმე ქალბატონს მოძალადე პირდაპირ კი არ დაესხა, არამედ, გაეცნო, სახლამდე გაცილება შესთავაზა, მეორე დღეს პაემანი დაუნიშნა და შემდეგ გააუპატიურა. მილიციას ფოტორობოტი ჰქონდა, მაგრამ იმის მიუხედავად, რომ ლამის ჯიბის ქურდების სახეებიც კი შეადარეს, დაასკვნეს - მოძალადე ძალოვნებისთვის უცნობი პიროვნებ იყო ანუ ნასამართლევი არ ყოფილა.

კვანძი მოულოდნელად გაიხსნა: ერთ დღეს, პირდაპირ შს სამინისტროში, ქალი მივიდა, რომელმაც განაცხადა, რომ მოძალადე იპოვა და ის ერთ-ერთ საავადმყოფოში მუშაობდა.

„უფრო ზუსტი იქნება, თუ ვიტყვით, რომ ეჭვმიტანილი მორგის თანამშრომელი, პათანატომი გახლდათ. ერთ-ერთი მსხვერპლის მეგობარს შვილი დაეღუპა, მორგში გაჰყვა და სწორედ იქ დაინახა კაცი, რომელმაც გააუპატიურა. საბედნიეროდ, მან არაფერი მოიმოქმედა, მაქსიმალურად შეეცადა, კაცს არ შეემჩნია და შემდეგ, იმის გამო, რომ სამართალდამცავებსაც ბოლომდე არ ენდობოდა, პირდაპირ სამინისტროში მივიდა. მის მიერ ამოცნობილი პიროვნების პირდაპირ დაკავება არ გამოდიოდა, რადგან  სამხილი არ გვქონდა, ამიტომ თვალთვალი გადაწყდა“,-იხსენებს ბატონი თენგიზი.

სამართალდამცავებმა გეგმაც შეიმუშავეს, სამინისტროს სამბოს ინსტრუქტორი ქალბატონი შესაბამისად გამოაწყვეს და იმ გზაზე გაუშვეს, სადაც ეჭვმიტანილი მოძრაობდა ხოლმე. ქალბატონს ექვსი ოპერმუშაკი დაჰყვებოდა და აკონტროლებდა. პათანატომი ანკესს მესამე დღეს წამოეგო, სკამზე ეულად მჯდომ ქალს მიუახლოვდა და გაიცნო, შემდეგ სახლამდე მიაცილა და მეორე დღისთვის პაემანი დაუთქვა. სამბოს ინსტრუქტორი გაოცებული იყო, რომ არ ვიცოდე, ვინ არის, ეგებ, შემყვარებოდა კიდეც, ისეთი თავაზიანი და დახვეწილიაო.

მეორე დღეს განსაკუთრებული არაფერი მომხდარა, მესამე დღეს კი კაცმა პაემანი შებინდებისას დანიშნა. ოპერმუშაკები შორიდან უყურებდნენ, როგორ შევიდა სკვერის სიღრმეში წყვილი, ისიც კარგად დაინახეს, როგორ ამოიღო კაცმა ჯიბიდან ლურჯი თავსაფარი, როგორ შემოხვია ყელზე და როგორ არ უშვებდა თავსაფრის ბოლოებს ხელს. მხოლოდ ნახევარი წუთის შემდეგ მიხვდა ერთ-ერთი ოპერმუშაკი, რომ კაცი ქალს ხელსახოცით ახრჩობდა და დანარჩენებს ნიშანი მისცა. რამდენიმე წამის შემდეგ, ეჭვმიტანილი ბორკილებდადებული მიწაზე ეგდო, გრძნობადაკარგულ ქალს კი კოლეგები ასულიერებდნენ. მერე გაირკვა, ადამიანის სხეულის ზედმიწევნით მცოდნე პათანატომი, ქალებს ყელის არეში აჭერდა თითებს, აძინებდა, შემდეგ კი აუპატიურებდა. დაკავებული განყოფილებაში მიიყვანეს და 24 საათის განმავლობაში, კითხვა არ დაუსვამთ. ეს გამომძიებლის გადაწყვეტილება იყო, სურდა, დაკავებულს მშვიდად ეფიქრა, შესაბამისი დასკვნები გაეკეთებინა და ან ბოლომდე ჯიუტად დაეცვა საკუთარი თავი და უდანაშაულობა ემტკიცებინა, ან პირველივე დაკითხვაზე, ყველაფერი ეღიარებინა.

„როცა დაკავებული დაკითხვაზე შემოიყვანეს, მაგიდაზე, გამჭვირვალე ცელოფანში ჩადებული ლურჯი თავსაფარი მედო. ცალი თვალით დახედა, ცოტა შეცბა და მაშინ ვიგრძენი, აღსარებას ჩამაბარებდა. ასეც მოხდა, დაიწყო და აღარ გაჩუმდა“, - გვიყვება ბატონი თენგიზი.

თურმე, პათანატომი დაქორწინებას აპირებდა და ქალმა პირდაპირ მმაჩის ბიუროს ეზოში მიატოვა, სხვას მივყვებიო. წინა დღეს, ეს თავსაფარი დიდი მოწიწებით აჩუქა, დედაჩემს ზუსტად ასეთი ჰქონდა, ძლივს ვიშოვეო და თავსაფარი საცოლემ მმაჩის ეზოში უკან დაუბრუნა. შურისძების გეგმაც მაშინ დაებადა და გადაწყვიტა, რაც შეიძლება მეტი ქალისთვის მიეყენებინა ტკივილი, რადგან მისთვის უკვე ყველა ქალი უწმინდური იყო. ისიც თქვა, გარდაცვლილების გაუპატიურებაც მინდოდა, მაგრამ ვერ მოვახერხე, გული არ მიმივიდაო. სამართალდამცავები იძულებულები გახდნენ, დაკავებულისთვის ფსიქიატრიული ექსპერტიზა ჩაეტარებინათ. ექიმებმა ერთხმად დაასკვნეს, რომ ჯანმრთელი გახლდათ.

პათანატომს სასამართლომ 10 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა, თუმცა ოთხი წლის შემდეგ, ის ციხის საავადმყოფოში, ტუბერკულოზით გარდაიცვალა.

 

ვინ მიიყვანა თვითმკვლელობამდე და რატომ ჩამოიხრჩო თავი გოგონას მამინაცვალმა - გრიფით „საიდუმლო“ საქმის დეტალები 

იგი სასჯელს სტივენ სიგალის დარეკეტების გამო იხდიდა

ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ჩრდილოეთ კაროლინის შტატში, ბატნერის ფედერალურ ციხეში, 81 წლის ასაკში გარდაიცვალა გამბინოს კლანის ბოსი პიტერ არტურ გოტი. იგი იყო მაფიის მეთაურის ჯონ გოტის უფროსი ძმა, რომელმაც მისი ადგილი 2002 წელს, ჯონის გარდაცვალების შემდეგ, დაიკავა.

პიტერი ერთ-ერთი იყო 13 შვილიდან, მათგან ჯონ ჯოზეფ გოტსა და ფილომენტა დე კარლოს ხუთი ვაჟიშვილი ჰყავდა, უფროსი კი სწორედ პიტერი იყო. გამბინოს კლანში შედიოდნენ პიტერ გოტი, ჯონ გოტი, გამბინი კაპო ჯინ გოტი, კაპო რიჩარდ გოტი და ვინსენტ გოტი, რომელიც კლანის ხელმძღვანელი ვერ გახდა და ბოლომდე იტალიური მაფიის ჩვეულებრივ „ჯარისკაცად“ დარჩა.

პიტერ გოტის ჰყავდა ერთადერთი ვაჟი - პიტერ გოტი უმცროსი, რომელიც მაფიის სამყაროში ცნობილია მეტსახელით „ცალთვალა“, რადგან გლაუკომის გამო ერთი თვალით დაბრმავდა. მაფიის მეთაური - ჯონი არ ფიქრობდაა, რომ მისი უფროსი ძმა პიტერი საკმარისად ჭკვიანი იყო საიმისოდ, რომ მაფიის წევრი ყოფილიყო და, ალბათ, სწორედ ამიტომ იგი გახდა ცნობილი, მეტსახელით - „უჭკუო დონი“. პიტერი მამის კვალს გაჰყვა და ნაგვის მანქანაზე მუშაობდა მანამდე, სანამ მან თავი არ დაარტყა გიგანტური ამერიკული ნაგვის მანქანის ბორტს და არ მიიღო ინვალიდობის პენსია. პენსიაზე გასვლის შემდეგ იგი დაკავებული იყო რეკეტით, რაც შეერთებულ შტატებში ორგანიზებული დანაშაულებრივი საქმიანობაა.

დიდი ხნის განმავლობაში ჯონ გოტი წყლიდან მშრალი გამოდიოდა (ძირითადად მისი ადვოკატის - ბრიუს კატლერის ძალისხმევით), მაგრამ 1992 წელს მას საბოლოოდ სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯეს. პროკურატურას დიდად დაეხმარა წარმატებით დამონტაჟებული მიკროფონი და განგსტერი სემი გრავანო, მეტსახელად „ხარი“, რომელიც ჯონის მარჯვენა ხელი იყო და 19 ადამიანი მოკლა, მაგრამ დაკავების შემდეგ ჩვენება მისცა მის წინააღმდეგ.

პიტერი, ბუტნერის ციხეში სწორედ „ხარის“ მკვლელობის შეკვეთის გამო მოხდა, მან მოღალატის მკვლელობა 70 000 დოლარად შეუკვეთა. გრავანოს მკვლელობა ჩაიშალა, „ხარს“ მოსწყინდა მოწმეთა დაცვის პროგრამით ცხოვრება. მიატოვა იგი და დაუბრუნდა ჩვეულ საქმიანობას. ცოტა ხანში იგი დააკავეს ნარკოტიკების რეალიზაციის გამო, წარსული დამსახურებების მიუხედავად, ეს ფაქტი მას არ აპატიეს და ციხეში გაუშვეს.

ჯონ გოტის გასამართლების შემდეგ, მისი ვაჟი ჯონ უმცროსი და პიტერ გოტი ნათლიის ბრძანებებს გადასცემდნენ გამბინოს კლანის წევრებს. 1999 წელს თავად ჯონ უმცროსიც ციხეში მოხვდა, ხოლო პიტერი, ანუ „უჭკუო დონი“, ოფიციალურად გახდა კლანის ლიდერი.

2002 წელს, ჯონ გოტის საპყრობილეში გარდაცვალებამდე რამდენიმე დღით ადრე, „ფებეერ“-მა პიტერსაც რეკეტირების ბრალი წაუყენა, იგი ამჯერად გამოძალვას, ფულის გათეთრებას, დოკერებისგან და სატრანსპორტო კომპანიებისგან ხარკის შეგროვებასა და ბოლოს, კინომსახიობ სტივენ სიგალის დარეკეტებას ეხებოდა. ეკრანზე სიგალი ვაჟკაცურად ანადგურებს მკვლელებსა და განგსტრებს, მაგრამ რეალურ ცხოვრებაში მაგრად შეშინდა.

ბრუკლინში პიტერ გოტის სასამართლო პროცესამდე 12 წლით ადრე, მსახიობი მონაწილეობდა გადაღებებზე ფილმისა „სამართლიანობის სახელით“, სადაც იგი მუშტებით, ფეხებითა და ბილიარდის ჯოხით გაუმკლავდა ყაჩაღებს. მაგრამ როდესაც მაფიოზები 2000 წელს მას ტორონტოში ეწვივნენ, სადაც ის „გამჭოლ ჭრილობებს“ იღებდა და მას ბრუკლინის რესტორანში შეხვედრა დაუნიშნეს, სიგალმა, მისი თქმით, შიში იგრძნო, თუმცა ის, როგორც ყოველთვის, იარაღით იყო და მისი დაცვაც იქვე ტრიალებდა.
2003 წლის თებერვალში, როდესაც ბრუკლინის ფედერალურ სასამართლოში დაზარალებული სიგალი ჩვენების მისაცემად მივიდა, 7 განგსტერის, მათ შორის სამი გოტის, მოსამართლეს ფრედერიკ ბლოკს მანამდე ნახევრადცარიელი დარბაზი, გადაჭედილი დახვდა.

სასამართლო დარბაზში წლების განმავლობაში პერიოდულად ვხვდებოდი „ცხვირის ცხვირს", ან "ცხვირს", როგორც რუსმა კრიმინალებმა თავიანთ კოლეგა ამერიკული მაფიის წარმომადგენლები უწოდეს, მაგრამ მისი ნომენკლატურა ასე ახლოდან პირველად ვხედავდი.

დარბაზში შესულმა პიტერ გოტიმ მეგობრულად უთხრა პრესას „დილა მშვიდობისა“ და სასამართლოს მხატვარს ჰკითხა: „როგორ მოგწონთ ჩემი ჰალსტუხი?“ ჯონ გოტი ცნობილი ფრანტი იყო, ათასდოლარიანი იმპორტირებული კოსტუმები ეცვა (მაშინ ეს ფული იყო) და ხელით შეღებილი აბრეშუმის ჰალსტუხები ეკეთა. პიტერს ამჯერად ოქროსფერი ჰალსტუხი ეკეთა.

სანამ სიგალს დაკითხავდა, მოსამართლემ შესვენება გამოაცხადა. ზოგი ბრალდებული ადგა, პიტერ გოტი და მისი ნათესავები მიუახლოვდნენ დაბალ ბარიერს, რომელიც საზოგადოებას მათგან აშორებდა და მცირე საუბარი დაიწყეს სასამართლოს მხატვრებთან, დედა-შვილ შეპარდებთან, რომლებიც ბარიერს მიუახლოვდნენ. მეორე მხრიდან და მაფიოზებს ესკიზები აჩვენეს, რომელიც მოეწონათ. განგსტრები იყვნენ დახვეწილები, გალანტურები და გამოირჩეოდნენ მომხიბვლელობით. მათ სისხლის სამართლის საქმეში არ იყო არც ერთი მკვლელობა, რაც ძალზე იშვიათია ამ წრეში.

სიგალი შემოიყვანეს არა დარბაზის ფართო კარიდან, რომლითაც პრესა და საზოგადოება შემოდიოდა, არამედ მოსამართლის უკანა კარიდან, რომელსაც ჩვეულებრივ ნაფიცი მსაჯულები იყენებენ. მსახიობს აბრეშუმის პერანგი და ყავისფერი პიჯაკი ეცვა.

მოკლედ, მისმა ყოფილმა ბიზნესპარტნიორმა, ბრუკლინის ფარმაცევტმა, ჯულიუს ნასომ, სიგალს მოსთხოვა ვალი გადაეხადა. სიგალს სჯეროდა, რომ მას არაფერი ევალებოდა. ნასომ დახმარებისთვის მიმართა თავის ძველ მეგობარს ენტონი სიკონს, რომელიც ბრალდებული იყო არა მხოლოდ სიგალის, არამედ დოკის მუშების რეკეტშიც. მათგან მიღებული ხარკი კონვერტებში მოათავსეს და კლანის ნომენკლატურის ზედა ნაწილს, ანუ გოტებს გადასცეს. თავდაპირველად, სიგალმა ძალიან ჩუმად უპასუხა პროკურორის კითხვებს და მოსამართლემ სთხოვა, უფრო ხმამაღლა ესაუბრა.

მსახიობს ჰკითხეს, რატომ არ დაურეკა მაშინვე FBI-ს. სიგალმა განმარტა, რომ თუ იგი მოწმეების დაცვის პროგრამით ისარგებლებდა, მას გაუჭირდებოდა ფილმებში თამაში. „ისინი ვერ დამეხმარებიან,“ - თქვა მან FBI– ს შესახებ, „მათ არ შეუძლიათ ჩემი დაცვა“.

როდესაც ფედერალური ბიურო მასთან მივიდა, მან უარი თქვა კითხვებზე პასუხის გაცემაზე, კონსტიტუციის მეხუთე შესწორების მოტივით, რომელიც იცავს ადამიანს თვითდანაშაულისგან. პროკურატურას მოუწია მისი სასამართლოში გამოძახება და იმუნიტეტის დაპირება.

მან ახსნა, თუ როგორ ისწავლა საბრძოლო ხელოვნება და ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენება. ასევე შენიშნა, რომ ზოგჯერ გაკვეთილებს აძლევდა სამართალდამცავებს. მას ჰკითხეს, თან იარაღი ხომ არ გაქვსო და „სულ ვატარებო“, - უპასუხა სიგალმა.

- ახლაც თან ხომ არ გაქვს, შემთხვევით? - მხიარულად იკითხა მოსამართლემ (აშშ-ს სასამართლოში შესვლისას FBI–ს ოფიცრებიც კი ვალდებულნი არიან, იარაღი დაცვას გადასცენ).

ბრუკლინში, რესტორან Gage & Toller-ში შეხვედრის აღწერის დროს, მსახიობმა აღნიშნა, რომ როდესაც სიკკონმა დამიღრიალა, „მიყურე, როცა ლაპარაკობ!“, განგსტერული ფილმი გაახსენდა. ბრალდებულების ადვოკატმა ჯორჯ სანტ-ანჯელომ სარკასტულად იკითხა თუ რატომ იმალებოდა სიგალი მეხუთე შესწორების უკან, თუ იგი უდანაშაულო მსხვერპლი იყო, და რატომ ცდილობდა ცენტრალური სადაზვერვო ბიუროს ყოფილი თანამშრომლის დაქირავებას ვინმეს მოსაკლავად.

თუ სანტ-ანჯელოს სურდა სიგალი წონასწორობიდან ამ გზით გამოეყვანვა, მიზანი მიღწეული იქნა. მსახიობმა ხელები აიქნია და აყვირდა: „ეს გიჟია! მე აქ ბრალდებული არ ვარ!“ მოსამართლემ ადვოკატს დაავალა თემა შეეცვალა. დაცვის მხარის თქმით, სიკკონი სიგალს კი არ დაემუქრა, მას უბრალოდ სურდა დახმარებოდა მხარეებს საკითხის მშვიდობიანად მოგვარებაში. სიკკონი ნასამართლევი იყო ისევე, როგორც მისი თანამზრახველები.

ამის შემდეგ, პიტერ გოტი მანჰეტენში სხვა დანაშაულისთვის გაასამართლეს, დამნაშავედ სცნეს და 25 წელი მიუსაჯეს. შარშან, მისმა ადვოკატმა ორჯერ მიმართა სასამართლოს გამოეშვათ მოხუცი, რომელიც უკვე 17 წელია იჯდა. მან ასევე სასამართლოს გადასცა გოთის 22 დაავადების სია, პოდაგრიდან დაწყებული დემენციით დამთავრებული, თუმცა მოსამართლემ უარი განაცხადა პიტერის გათავისუფლებაზე.

რუსეთში ცნობილი ქართველი „კანონიერი ქურდის“, გიორგი უგლავას (მეტსახელად ტახი) სასამართლო პროცესი მიმდინარეობს. რუსი სამართალდამცავები მას კრიმინალური დაჯგუფების ჩამოყალიბებას და არაერთი დანაშაულის ჩადენას ედავებიან. უფრო ზუსტად, რუსული მართლმსაჯულება ამტკიცებს, რომ „ტახი“ ამ დაჯგუფებას მართავდა და თავად არც ქურდობაში იღებდა მონაწილეობას, არც _ ძარცვასა და ყაჩაღობაში.
საერთო ჯამში, რუსები ამტკიცებენ, რომ უგლავას მიერ შექმნილმა კრიმინალურმა დაჯგუფებამ 163 (!) დანაშაული ჩაიდინა, დაზარალებულთა რიცხვი 280 ადამიანს აჭარბებს, მაგრამ საქმე ის გახლავთ, რომ არცერთი დაზარალებული და არცერთი დაკავებული ხელს „ტახისკენ“ არ იშვერს და არ ამბობს, რომ მას მომხდარ დანაშაულებთან საერთო აქვს.
როგორც რუსული მედია ამტკიცებს, ყველაზე „ცუდ“ შემთხვევაში, „კანონიერი ქურდის“ სტატუსის გამო, უგლავას რამდენიმე წლით აღუკვეთენ თავისუფლებას.
პარალელურად, მოსკოვში, კიდევ ერთი „კანონიერი ქურდი“, დავით ფანჩვიძე (იგივე, გიორგი ყიფიანი) დააკავეს. მას ნარკოტიკების შენახვა ედება ბრალად, თუმცა დიდია შანსი, რომ ფანჩვიძეც სწორედ სტატუსის გამო გაასამართლონ. ბოლოს ის ციხიდან სამი წლის წინ გათავისუფლდა, თუმცა „კანონიერი ქურდების“ წინააღმდეგ მიღებული კანონის მიუხედავად, რუსეთი არ დაუტოვებია და მოსკოვის პრესტიჟულ უბანში მშვიდად ცხოვრობდა.

ბათო ჯაფარიძე