რჩეული სტატიები

თბილისის საქალაქო სასამართლომ ჩოგბურთელი ნიკოლოზ ბასილაშვილი გაამართლა და უდანაშაულოდ სცნო. გადაწყვეტილება მოსამართლე ხათუნა ხარჩილავამ ამ წუთებში გამოაცხადა.

„სასამართლოს გადაწყვეტილება გახლავთ შემდეგი – ნიკოლოზ ბასილაშვილი ცნობილი იქნეს უდანაშაულოდ და გამართლდეს. საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 126-ე პრიმა მუხლის პირველი ნაწილით, საუბარია სისტემატური სიტყვიერი შეურაცხყოფის ეპიზოდში, სისხლის სამართლის კოდექსის 126-ე პრიმა მუხლის პირველი ნაწილით საუბარი 2018 წლის 28 აგვისტოს ეპიზოდზე, სისხლის სამართლის კოდექსის 126-ე მუხლის პირველი ნაწილით საუბარია 2019 წლის პირველი აპრილის ეპიზოდზე, სისხლის სამართლის კოდექსის 126-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით საუბარია 2020 წლის 21 მაისის ეპიზოდზე. გაუქმდეს 2020 წლის 24 მაისის განჩინებით ბასილაშვილის მიმართ გამოყენებული აღკვეთის ღონისძიება გირაო და გირაოს შემტანს განაჩენის აღსრულებიდან ერთი თვის ვადაში სრულად დაუბრუნდეს ფულადი თანხა“, – აღნიშნა მოსამართლე ხათუნა ხაჩილავამ.

ნეკა დოროყაშვილი ყოფილ ქმარს ფიზიკურ, ფსიქოლოგიურ და ეკონომიკურ ძალადობაში ადანაშაულებს.

შეგახსენებთ, რომ პროკურატურამ ყოფილი მეუღლის მიმართ განხორციელებული ფიზიკური ძალადობის ფაქტზე ნიკოლოზ ბასილაშვილს ბრალდება საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 126-ე პრიმა მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით წარუდგინა, რაც გულისხმობს ოჯახში ძალადობას არასრულწლოვნის თანდასწრებით. მოგვიანებით პროკურატურამ ბასილაშვილს ბრალდება დაუზუსტა და მას ძალადობის რამდენიმე ეპიზოდთან ერთად, ფსიქოლოგიურ და ეკონომიკურ ძალადობასაც ედავებიან.

გამოძიებით დადგინდა, რომ 2020 წლის 21 მაისს, თბილისში, ავჭალის დასახლებაში, ნიკოლოზ ბასილაშვილმა ურთიერთშელაპარაკების ნიადაგზე, ყოფილი მეუღლის ნელი დოროყაშვილის მიმართ ფიზიკური ძალადობა განახორციელა. სამართალდამცველებმა ნიკოლოზ ბასილაშვილი 2020 წლის 22 მაისს დააკავეს. სასამართლომ ბასილაშვილის აღკვეთის ღონისძიების საკითხზე იმსჯელა და ის 100 000-ლარიანი გირაოს სანაცვლოდ გაათავისუფლა.

 

 

მე ველოდი სამართლიან გადაწყვეტილებას. ეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი მომენტი, ამიტომ ძალიან გახარებული ვარ იმ ფაქტით, რომ დადგა სამართლიანი გადაწყვეტილება, – ამის შესახებ ჩოგბურთელმა, ნიკოლოზ ბასილაშვილმა სასამართლო სხდომის დასრულების შემდეგ განაცხადა.

„ძალიან ბედნიერი ვარ. მინდა, დავიწყო შვილთან ურთიერთობების თავიდან აღდგენა, გაციებული ურთიერთობების გამოსწორება და პირველ რიგში ჩემი ნაბიჯი იქნება ეს. მე, როგორც თავიდან, საქმის დაწყებიდან აღვნიშნე, არ მინდა, საჯაროდ რაღაც ნეგატიური განცხადებების გაკეთება. ყველა შემთხვევაში ის არის ლუკასის დედა, ამიტომ ჩემთვის ბავშვი არის აბსოლუტურად მთავარი. არ მინდა, ჩემს პირადზე ვისაუბრო, ცოტა გადავხარშავ, დავლაგდები და განვიხილავ.

მე ველოდი სამართლიან გადაწყვეტილებას. ეს არის ძალიან მნიშვნელოვანი მომენტი. ძალიან გახარებული ვარ იმ ფაქტით, რომ დადგა სამართლიანი გადაწყვეტილება. ვნერვიულობდი, ზოგადად, ძალიან რთული პერიოდი გამოვიარე, მით უმეტეს, როდესაც იყო ჩემი ხმა გაშვებული სატელევიზიო სივრცეში, ეს ძალიან არასწორად, ამან ძალიან იმოქმედა ჩემზე. ეს შინაარსი ზოგადად არ ემსახურებოდა სიმართლეს, ამიტომ ჩემთვის ეს მომენტი, ამდენი ცრუ ბრალდება, ძალიან რთული ასატანი იყო. ძალიან მიხარია, რომ ეს ყველაფერი დამთავრდა. ჩემთვის ახლა პრიორიტეტია ბავშვთან ურთიერთობის აღდგენა და შემდეგ პროფესიული კარიერა“, – განაცხადა ბასილაშვილმა.

 

 

ნიკა გვარამიას მოსამართლემ 3 წლითა და 6 თვით პატიმრობა შეუფარდა და სასამართლო დარბაზში დაკავების გადაწყვეტილება მიიღო. 

თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლემ, ლაშა ჩხიკვაძემ გადაწყვეტილება რამდენიმე წუთის წინ გამოაცხადა.

 ნიკა გვარამიას პროკურატურა ედავება ჯერ კიდევ "რუსთავი 2"-ის დირექტორობის დროს, სამაუწყებლო კომპანიის "კანონიერი ინტერესების საწინააღმდეგოდ უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენებასა და მისი კუთვნილი დიდი ოდენობით თანხის სამსახურებრივი მდგომარეობით გამოყენებას". მასთან ერთად ბრალდებულია კიდევ ორი პირი - კახა დამენია და ზურაბ იაშვილი.

სუს-ის უფროსმა გრიგოლ ლილუაშვილმა ორი ტელეკომპანიის და დეპუტატ ლევან ხაბეიშვილის წინააღმდეგ სარჩელი შეიტანა.

როგორც გრიგოლ ლილუაშვილის ადვოკატი მამუკა ღვინიაშვილი აცხადებს, ტელეკომპანიების „მთავარი არხისა“ და „ფორმულას“ ეთერებით გავრცელდა ინფორმაცია ე.წ. ქოლ-ცენტრების საქმიანობის, ფულის მოპარვის სქემებთან დაკავშირებით და „ქოლ-ცენტრებთან“ შემხებლობაში მყოფ ერთ-ერთ პირად დასახელდა სუს-ის უფროსი გრიგოლ ლილუაშვილი, რაც სიცრუეა. ადვოკატი მიიჩნევს, რომ აღნიშნული ინფორმაციის გავრცელებით ზიანი მიადგა გრიგოლ ლილუაშვილის სახელს, ღირსებას და რეპუტაციას, რის გამოც სასამართლოს მიმართავს.

გრიგოლ ლილუაშვილის ადვოკატის გ ა ნ ც ხ ა დ ე ბ ას უცვლელად გთავაზობთ:

„ტელეკომპანიების „მთავარი არხისა“ და „ფორმულას“ ეთერებით გავრცელდა ინფორმაცია ე.წ. „ქოლ-ცენტრების“ საქმიანობის, მათი შესაძლო ფიგურანტების და მონაწილეების შესახებ.

გავრცელებული სიუჟეტებით „ქოლ-ცენტრებთან“ შემხებლობაში მყოფ ერთ-ერთ პირად დასახელდა სახელმწიფო უსაფრთხოების სამსახურის უფროსი გრიგოლ ლილუაშვილი.

როგორც გრიგოლ ლილუაშვილის ადვოკატი, ვაცხადებ, რომ „მთავარი არხისა“ და „ფორმულას“ ეთერებით გავრცელებული ინფორმაცია, ე.წ. „ქოლ-ცენტრების“ საქმიანობასთან, თაღლითურ, კრიმინალურ თუ ფულის მოპარვის სქემებთან ან რაიმე სახის დანაშაულებრივ ჯგუფებთან გრიგოლ ლილუაშვილის კავშირის შესახებ, არის სრული სიცრუე და ცილისწამება.

აღნიშნული ცილისწამებლური ინფორმაციის გავრცელებით შეილახა და ზიანი მიადგა გრიგოლ ლილუაშვილის სახელს, ღირსებას და საქმიან რეპუტაციას.

გვსურს საზოგადოებას ვაცნობოთ, რომ ტელეკომპანიების „მთავარი არხისა“ და „ფორმულას“, ასევე, ლევან ხაბეიშვილის მიმართ სასამართლოში წარდგენილია სარჩელი.

სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს: 1) იმ ფაქტების უარყოფა, რომელიც არის სრული სიცრუე და ცილისწამება; 2) მოპასუხეებისათვის ზიანის ანაზღაურების სახით სიმბოლურად 1 ლარის დაკისრება.

განვმარტავთ, რომ საერთაშორისო სტანდარტებით დადგენილი მტკიცების ტვირთის განაწილების მხედველობაში მიღებით, სასამართლოში წარდგენილი გვაქვს არგუმენტირებული და დასაბუთებული სარჩელი. სარჩელის წარდგენის მიზანი კი არის ის, რომ საზოგადოებამ გაიგოს სიმართლე“, - ნათქვამია ადვოკატის განცხადებაში.

 

ორმაგი მკვლელობა

ბათო ჯაფარიძე

 

ეს ახლაა, 2-3 მილიონიან პროექტებს მასშტაბურს რომ ვეძახით, თორემ იყო დრო, როცა ქვეყანა მილიარდიან პროექტებს ახორციელებდა და მის მშენებლობაში არა მარტო მთელი მოსახლეობა იყო ჩართული, არამედ, მუშა-ხელი სხვადასხვა მოძმე რესპუბლიკიდანაც ჩამოდიოდა. საუბარია ათეულობით ათას ადამიანზე და საკმარისია,თუნდაც ენგურჰესის მშენებლობა გავიხსენოთ, სადაც მართლაც ათეულ ათასობით ადამიანი იყო დასაქმებული, მათ შორის, საბჭოთა კავშირის 15 რესპუბლიკის, პრაქტიკულად, ყველა წარმომადგენელი. მათთვის სპეციალრი კოტეჯები და საერთო საცხოვრებლები იყო აშენებული, სადაც მუშაობის პერიოდში ცხოვრობდნენ და ანაზღაურებაც იმაზე ბევრად მეტი ჰქონდათ, ვიდრე სამშობლოში იღებდნენ. სწორედ ენგურჰესის მშენებლობის დროს შეიქმნა არაერთი შერეული ოჯახი და სხვადასხვა რესპუბლიკის წარმომადგენლებმა ერთმანეთზე იქორწინეს. ცოდვა გამხელილი სჯობსდა, გრანდიოზული მშენებლობა 1961 წელს დაიწყო, რომელიც 1987 წელს დასრულდა. არავინ იცის, მშენებლობა კიდევ სამი-ოთხი წელი რომ გაგრძელებულიყო, საერთოდ დასრულდებოდა თუ არა, რადგან დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, პირველი, რაც ველაზე კარგად გავაკეთეთ, აშენებულის დანგრევა გახლდათ.

 

ენგურჰესზე ჩამოსული ხომ ბევრი იყო და ადგილობრივიც უამრავი მუშაობდა. ამას გარდა, ახლო-მახლო სოფლების მოსახლეობაც სარგებლობდა ყველაფ ამით, ზოგი პროდუქტს ჰყიდდა, ზოგი - ალკოჰოლს, ზოგიც - ხილს. რამდენი ადამიანს მდგმურებიც ჰყავდა, ისეთები, რომლებსაც საერთო საცხოვრებელში ყოფნა არ სურდა და ისინი, ძირითადად, ერთი ოჯახის წევრები ანუ ცოლ-ქმარი იყვნენ. ოთახის ქირაობათვეში 10-12 მანეთი ჯდებოდა, რაც მშენებლების ხელფასის გათვალისწინებით, სასაცილო თანხა იყო და მას ბევრი იხდიდა.

„სამუშაო დღე დიდი ხნის დასრულებული იყო და განყოფილებაში ერთ-ერთი საქმის გამო შემოვრჩი, მინდოდა, დამესრულებინა ოქმები და მეორე დღეს სასამართლოში გამეგზავნა. ამიტომ, საათს შეგნებულად არ ვუყურებდი, ვიცოდი, გვიანი იყო და ისიც ვიცოდი, რომ საათზე შეხედვა ამაჩქარებდა, აჩქარება კი არ მსურდა. საათს მაშინ დავხედე, როცა ტელეფონმა დარეკა. უხალისოდ დავწვდი ყურმილს, დარწმუნებული ვიყავი, ცოლი რეკავდა და უნდა მომესმინა, რომ ღამის ორ საათზე, ნორმალური ადამიანი ლოგინში უნდა იწვეს, თუმცა ტელეფონში მამაკაცის ხმა გაისმა - სამმართველოს უფროსი იყო და სამინისტროში მიბარებდნენ. მივხვდი, რაღაც განსაკუთრებული მოხდა, ამიტომ ბევრი კითხვა არ დამისვამს, პიჯაკი მხარზე მოვიგდე და სამინისტროში წავედი“, - იხსენებს მორიგ ისტორიას პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი.

სამინისტროში აუხსნეს, რომ ერთი საათი ჰქონდა მოსამზადებლად და ენგურჰესზე უნდა წასულიყო. მშენებლობის მიმდებარედ სახლი დაიწვა, სადაც ცოლ-ქმარი ცხოვრობდა და მათი დანახშირებული გვამები იპოვეს. ექსპერტი კი ამტკიცებდა, სანამ დაიწვებოდნენ, მათ თავში ბლაგვი საგანი ჩაარტყეს და მოკლეს, რაც იმას ნიშნავს, რომ საქმე ორმაგ მკვლელობასთან ჰქონდათ. სტრატეგიულ ობიექტზე მკვლელობა კი განსაკუთრებული იყო და ამიტომ, გამომძიებელი თბილისიდან მიავლინეს. ადგილზე ჩასულ მაძებრებს შემდეგი სურათი დახვდათ - ახალგაზრდა ცოლ-ქმრის გვამები ისე იყო დანახშირებული, ვერავინ ამოიცნო. სამაგიეროდ, მათი შვილი გადარჩა, 8 წლის ბიჭი, რომელიც იმ დროს მეზობელთან იყო და სწორედ მან შენიშნა მშობლების სახლში ცეცხლი, თუმცა მეზობლებმა ვერაფერი მოახერხეს - ალი მალე მოედო ხის სახლს და ჩაფერფლა. ახლა ბავშვი უაზრო თვალებით იყურებოდა აქეთ-იქეთ და ყველგან დედ-მამას ეძებდა.პერტმა ახალი ვერაფერი თქვა, გარდაცვლილებს ისეთი ძალით ჰქონდათ თავში ჩარტყმული, რომ ორივეს თავის ქალა ჰქონდა ჩამსხვრეული, თუმცა როცა სახლს ცეცხლი წაუკიდეს, ორივე ცოცხალი იყო. უსასტიკესი მკვლელობა სასწრაფოდ გახლდათ გამოსაძიებელი და მეზობლებმა ბევრი საინტერესო რამ თქვს.

წყვილს შვილი არ ჰყავდა და ეს ბავშვი აიყვანეს, კარგად უვლიდნენ, არაფერს აკლებდნენ, მაგრამ ცოტა ფუფუნება უყვარდათ და ამიტომ, მუდმივად ვალები ჰქონდათ. როგორც ვიცით, ბოლოს აფხაზეთში, ნათესავების ახლობლებისგან ისესხეს 20 ათასი მანეთი, მაგრამ ვერ გაისტუმრეს, ან როგორ გაისტუმრებდნენ, მუშაობა ეზარებოდათ. მდგმური კი ჰყავდათ - ბელორუსი ცოლ-ქმარი, მაგრამ ისინი თვეში 12 მანეთს იხდინენ და ამ ფულით 20 ათასს ვინ მოაგროვებდა? ერთი კვირაა, ბავშვი ჩემთანაა, ის აფხაზები გადმოვიდნენ, ემუქრებოდნენ, თუ ვალს არ გადაგვიხდით, დაგხოცავთო და ბავშვის გამო,ეშინოდათ მშობლებს. აგერ, ის ბელორუსები ერთი კვირაა, სამშობლოში დაბრუნდნენ, შვებულება აიღეს და ესენი მარტო დარჩნენ, მუდმივად იმის იშით იძნებდნენ, აფხაზები დაგვადგებიანო. მკვლელობის საღამოს დავინახეთ უცხო მანქანა, ნომერიც კი ჩავიწერე, ისინი რომ წავიდნენ, ნახევარ საათში ავარდა ალი და ვერაფერი მოვახერხეთ“, -თქვა მეზობელმა და გამომძიებელს მანქანის ნომერი წინ დაუდო.

დრო აღარ ითმენდა, ავტომანქანაზე ძებნა გამოცხადდა და ის მალევე დააკავეს. ავტომობილი სწორედ იმ აფხაზის საკუთრება აღმოჩნდა, რომლის ვალიც გარდაცვლილებს ჰქონდათ. დაკავებისთანავე, მანქანის მფლობელმა ყვირილი დაიწყო, მე რომ მიჭერთ, აჯობებს ის თაღლითები დაიჭიროთ, მიჩივლეს ხომ მაგ უნამუსოებმა, არადა, მარტო ერთხელ დავარტყიო. როცა მას აუხსნეს, რომ ცოლ-ქმრის მკვლელობაში იყო ეჭვმიტანილი, თავში ხელი შემოირტყა, დაიკარგა ჩემი 20 ათასიო და გამომძიებლებმაც ერთმანეთს გადახედეს - მართლაც, რა სარგებელი უნდა მიეღო მას გარდაცვლილებისგან, ან სახლის დაწვას რა აზრი ჰქონდა? ასე ყველაფერს კარგავდა, როცა ცოცხლები იყვნენ, მაშინ კიდევ შეიძლებოდა რაღაცის იმედი ჰქონოდა, მცა ძიებას სხვა ეჭვმიტანილი უბრალოდ არ ჰყავდა და იყო კიდევ ერთი დიდი პრობლემა - გვამებზე მეზობლები კი ამბობდნენ, ისინი არიანო, მაგრამ ასპროცენტიანი სიზუსტითთავს ვერავინ დებდა, რადგან ცეცხლს სახე მთლიანად ჰქონდა დამწვარი. ის მეზობელი, რომელიც ბავშვს ინახავდა, ამტკიცებდა, ტანისამოსიც მათია, ზუსტად ასეთი შარვალი და ქამარი ჰქონდა კაცსო, თუმცა... იმის გათვალისწინებით, რომ ბავშვი ნაშვილები იყო, მისგან ანალიზების აღებასა და სისხლის ჯგუფის შედარებას აზრი არ ჰქონდა, ამიტომ ნათესავების ძებნა დაიწყეს და თბილისში ქალის ძმას მიაგნეს, რომელმაც თქვა, არც ჩემი ანალიზი გამოგადგებათ, რადგან მე ნაშვილები ვარ, როცა მიშვილეს, სამი წლის შემდეგ გოგონა შეეძინათ და უკან ხომ არ დამაბრუნებდნენ, მაგრამ მუდმივად მაგონებდნენ, რომ ნაშვილები ვიყავი, ამიტომ, როგორც კი სრულწლოვანი გავხდი, მათთან ურთერთობა გავწყვიტე და და ათ წელზე მეტია, არ მინახავს, არც მისი ამბავი გამიგიაო.

მამაკაცს რაც შეეხება, მისი მშობლები დიდი ხნის გარდაცვლილები იყვნენ, მას ერთი ძმა ჰყავდა, რომელიც რუსეთში ცხოვრობდა და ძლივს მიაგნეს.ანალიზების გაკეთებამ ძალიან დიდი დრო წაიღო და საბოლოო დასკვნაც დაიდო - გარდაცვლილ მამაკაცს ძმასთან ნათესაური კავშირი არ ჰქონდა.

„როგორც კი პასუხი მივიღე, ბევრი არ მიფიქრია, მაშნვე, იმ ბელორუსი ცოლ-ქმრის ძებნა დავიწყე.ოფიციალური საბუთებით, ისინი მოსკოვში წავიდნენ მატარებლით, მოსკოვიდან კი ბელორუსში და მათი კვალი იკარგებოდა. ბელორუსები პატარა ქალაქ ჟოდინოდან იყვნენ, იქ 60 ათასამდე ადამიანი ცხოვრობდა და ამიტომ, გეი სწორედ ჟოდინოსკენ ავიღე“, - გვიყვება ბატონი თენგიზი.

ქართველი გამომძებელი ჟოდინოში ჩავიდა, ბელორუსი ცოლ-ქმრის საცხოვრებელ მისამართზე გამოცხადდა, მაგრამ შინ არავინ დახვდა. მეზობლებმა უთხრეს, მათ ბინა გაყიდეს, ახლა აქ ქართველები ცხოვრობენ, თუმცა ბინას ისინიც ყიდიანო. ქართველი მაძებარი მაშინვე ადგილობრივ განყოფილებაში წავიდა და იქაურ მილიციას დახმარება სთხოვა. საღამოს, შინ დაბრუნებული, „გარდაცვლილი და დამწვარი“ ცოლ-ქმარი, ჟოდინოელმა სამართალდამცავებმა დააკავეს. როგორც კი მათ ქართული საუბარი გაიგეს და მიხვდნენ, რომ საქართველოდან ჩამოაკითხეს, თავები დახარეს და... ქალი ატირდა, ბედი არ მქონიაო.

„ვალებს თავი ვერაფრით დავაღწიეთ, არ ვიცოდით, რა გვექნა. მერე, კარზე ბელორუსი ცოლ-ქმარი მოგვადგა, ჩვენი ასაკის, ჩვენი სიმაღლის, ლამის,ყველაფერი ემთხვეოდა და გეგმაც მაშინ გაჩნდა - ისინი უნდა მომკვდარიყვნენ და ჩვენ მათი ადგილი დაგვეკავებინა. იმ აფხაზს დღე-დღეზე ველოდით, ამიტომ ბელორუსებს სასმელში დასაძინებელი წამალი გავურიეთ და სარდაფში ჩავკეტეთ. მეზობლებში კი ვთქვით, რომ შვებულება აიღეს და ბელორუსშწავიდნენ. როცა ის აფხაზი მოვიდა, ვუთხარით, ვალს მალე დაგიბრუნებთო, თუმცა ყოველნაირად შევეცადეთ, რომ ჩვენთან დიდხანს ყოფილიყო, რადგან მეზობლებს მისი ავტომობილი დაენახათ. შემდე, როცა წავიდა, ყელაფერი სწრაფად გავაკეთეთ, ბელორუსებს ჩვენი ტანისამოსი ჩავაცვით, გავთიშეთ და სახლი დავწვით. ბავშვის დატოვება არ გაგვჭრვებია, ჩვენი მაინც არ იყო“, - დაახლოებით, ასე მოჰყვა მომხდარს მამაკაცი.

ცოლ-ქმარი მკვლელობისთვის კი გაასამართლეს, მაგრამ ამ ამბავს სხვა, სევდიანი გაგრელებაც აქვს. ბავშვი, რომელიც იშვილეს, საბოლოო ჯამში, არავის დასჭირდა და ის კვლავ ბავშვთა სახლში დააბრუნეს.

 

ავტორი: ბათო ჯაფარიძე

 

სოფლებში, განსაკუთრებით დასავლეთში, ხშირად გაიგონებდით ტყის სულებისა და ჭინკების შესახებ, იმის შესახებაც, რომ დაჭაობებულ მიდამოებში ალქაჯები სახლობდნენ, რომლებიც კაცებს თვალებს უხვევდნენ და დასახრჩობად მიჰყავდათ. სვანეთსა და ფშავ-ხევსურეთში, მონადირეთა მფარველ თუ ხელისშემშლელ ქალღმერთზე იყო საუბარი და ბავშვებს ყველაფერ ამის ძალიან ეშინოდათ. პრინციპში, რაღა ბავშვებს, დიდებიც მთელი სერიოზულობით ჰყვებოდნენ, როგორ გადაეყარნენ ტყეში ალქაჯს და როგორ დაუსხლტნენ მის სილამაზეს, როგორ არ მოუმართათ ხელი ნადირობის ქალღმერთა მაშინ, როცა ჯიხვს უმიზნებდნენ, როგორ დააფინა თვალებზე ოქროსფერი დალალები და როგორ ასცდა ტყვია მიზანს.

სავარაუდოდ, სწორედ ალქაჯებსა და ავ სულებზე იფიქრეს იმ ადამიანებმა, რომლებმაც შემოდგომის სუსხიან ღამეს, ტყის ნაპირზე მანქანით მიმავლებს, წინ სრულიად შიშველი ქალი აეტუზათ - ქერათმიანი და სიცივისგან სულ აკანკალებულ-გალურჯებული. ავტომობილის მგზავრები ისე დაიბნენ და შეშინდნენ, გაჩერება არ უნდოდათ, მაგრამ ქალის განწირულმა ყვირილმა, მიშველეთ, ხალხოო, ისინი აზრზე მოიყვანა და მანქანა გააჩერეს. ავტომობილში მჯდომმა ქალბატონმა შიშველ ქალს თავის ლაბადა მოახურა და პირდაპირ სავადმყოფოს კარს მიაყენა. საავადმყოფოდან, რაღა თქმა უნდა, მილიციის განყოფილებაში დარეკეს. ჰო, მილიციის და არა - პოლიციის, რადგან 1980 წელს, საბჭოთა მილიცია გვიცავდა.

„ალალად გეტყვი, როცა განყოფილებაში დარეკეს და თქვეს, რომ გამვლელებმა ტყეში შიშველი ქალი იპოვეს, დიდად არ დავინტერესებულვარ. ვიფიქრე, ცხელ გულზე, ვიღაცამ მანქანიდან გადმოაგდო შიშველი ქალი, უბნის რწმუნებულიც ადვილად გაერკვევა-მეთქი, მაგრამ როცა რაიონული სამმართველოს უფროსმა დამირეკა და მითხრა, პირადად წადიო, სხვა გზა არ მქონდა და უხალისოდ გავემართე ადგილისკენ, სადაც ჩემი აზრით, სუსტი ნებისყოფის, საყვარლისგან დასჯილი ქალი მელოდა“, - გვიყვება მორიგ ისტორიას პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი ბატონი თენგიზი.

როცა გამომძიებელი საავადმყოფოში მივიდა, უკვე აზრზე მოსულმა ქალმა უთხრა, რომ საკუთარი ბინიდან მძინარე გაიტაცეს და ტყეში შიშველმა გაიღვიძა. რაც მთავარია, ის ერთ-ერთ პარტიულ მაღალჩინოსანს მასპინძლობდა და... წარმოდგენა არ ჰქონდა, რა ბედი ეწია კავალერს. იმის გათვალისწინებით, სად მუშაობდა ცოლ-შვილიანი თანამდებობის პირი, ამბავი პროლეტარიატის დონეზე არ უნდა გახმაურებულიყო, ისე კი, მას პარტიულ დონეზე რომ უმკაცრესი სასჯელი ელოდა, არავინ დაობდა. ქალის ბინაში მისულ ძალოვნებს მამაკაცი ლოგინში შიშველი და... გარდაცვლილი დახვდათ. მას დანით მიყენებული სამი ჭრილობა ეტყობოდა და მართალია, სამივე გულის არეში იყო საკმაოდ ღრმად ჩასული, ექსპერტებმა თქვეს, რომ არაპროფესიონალის ნამოქმედარი იყო და სამჯერ გულის არეში იმიტომ ჩაარტყეს დანა, რომ არ იცოდნენ, ერთი დარტყმის შემდეგ კაცი უკვე გარდაცვლილი იყოო. როგორც ქალის, ისე კაცის ორგანიზმში დიდი ოდენობით დასაძინებელი წამალი იპოვეს. საძინებელში მაგიდაზე შამპანურის გახსნილი ბოთლი, შოკოლადის ფილა და ყვავილები ეწყო. იქვე იყო კონიაკიც, თუმცა ექსპერტიზის შემდეგ დადგინდა, რომ დასაძინებელი წამალი, სწორედ შამპანურში იყო გარეული.

„პირველი, რაც პარტიამ გააკეთა, გამოსცა ბრძანება, რომელზეც ორი კვირის წინანდელი რიცხვი ეწერა, ვითომ ეს მაღალჩინოსანი ორი კვირის წინ გარიცხეს პარტიიდან. ამით პარტიამ ნამუსი ჩამოიბანა, მაგრამ საქმე გამოსაძიებელი იყო. რაც უნდა მომხდარიყო, მკვლელობას ვერ გავექცეოდით. საინტერესო გახლდათ ისიც, რომ ქალის ჩვენებით, მისი სახლიდან გამქრალი იყო ტანისამოსი, რომლითაც ის სახლში დაბრუნდა და... რომელიც მამაკაცმა გახადა, ოთახში მიმოფანტა და მერე... მერე გაითიშნენ“, - იხსენებს ბატონი თენგიზი.

ამას გარდა, ქალმა ისიც თქვა, რომ სანამ მამაკაცი მოვიდოდა, მასთან ვიღაც ბიჭი მივიდა, რომელმაც ყვავილები, შამპანური და შოკოლადის ფილა მიიტანა, კონიაკი კი მამაკაცმა მოიტანაო. მას ეგონა, ყველაფერი ეს პარტიული მაღალჩინოსნის ძღვენი იყო, თავად რომ არ ეტარებინა, მაგრამ კითხვა ვერ მოასწრო, უფრო ზუსტად, არც უფიქრია ეკითხა, რადგან გარდაცვლილმა ზუსტად იცოდა, რომელი ყვავილი, რომელი შოკოლადი და რომელი შამპანური უყვარდა ქალს. ძღვენი კი მის გემოვნებას ერთი-ერთში ემთხვეოდა. ცხადი იყო, დასაძინებელ წამალს შამპანურში მამაკაცი თავად არ გაურევდა, არც თავს მოიკლავდა და ზოგადად, ბევრი რამ იყო უცნაური, თუნდაც ის, სად წავიდა ქალის ტანსაცმელი.

მეზობლების დაკთხვის შემდეგ გამოძიება ჩიხში უფრო ღრმად შევიდა. ორი მეზობელი ამტკიცებდა, რა შიშველი, ეს ქალი კიბეზე შეგვხვდა და ზუსტად გვახსოვს, რა ეცვაო და ყვებოდნენ იმ ტანისამოსის შესახებ, რომელიც გამქრალი იყო. გამორიცხული გახლდათ, ქალი გასულიყო ტანსაცმლით სახლიდან და ეს არ ხსომებოდა. არადა, მეზობლები ამტკიცებდნენ, მარტო მიკუნტრუშებდა კიბეზე, თავსაფარი და სათვალე ეკეთაო... ანუ, იმის დაშვებაც შეიძლებოდა, რომ ქალმა მამაკაცი მოკლა, მერე ბინიდან გავიდა, ყველაფერი გაითამაშა და ტანისამოსი ტყეში დამალა. შანსი ნაკლები იყო, მაგრამ იმ ადგილთან ახლოს, სადაც ქალი იპოვეს, სამართალდამცავებმა ტყე როგორც ადამიანური, ისე კინოლოგების რესურსით დაათვალიერეს, მაგრამ უშედეგოდ.

„გარდაცვლილის ცოლი დავკითხე, მან არ უარყო, რომ იცოდა ქმრის ღალატის შესახებ, მაგრამ ვერაფერს უხერხებდა. გაყრა ქალსაც არ აწყობდა, ყველაფრის გარეშე რჩებოდა და მსუყე ალიმენტის იმედიც არ უნდა ჰქონოდა, რადგან ოჯახის დანგრევის შემთხვევაში, ქმრის კარიერა ჩაილურის წყალს დალევდა (ასე იყო მაშინ) და ითმენდა. ახლა კი, არც ქმარი შერჩა და აღარც არაფერი - ის პარტიიდანაც გარიცხული იყო და საეჭვო გახლდათ, რომელიმე მეგობარს თავი გამოედო და ოჯახს თან გადაჰყოლოდა“, - გვიყვება ბატონი თენგიზი.

საქმეს ისეთი პირი უჩანდა, გამოძიებამ სადღაც ისიც კი იფიქრა, ეგებ, სახელმწიფომ მოიშორა მაღალჩინოსანი, რადგან საჭიროზე მეტი გაიგოო (არ იყო ეს იმ დროისთვის უცხო ხილი), მაგრამ მოულოდენლად, განყოფილებაში მოკლულის საყვარელი გამოცხადდა და ერთადერთი სიტყვა თქვა - „ვიპოვე!“ როგორც გაირკვა, მან ის ბიჭი ამოიცნო, რომელმაც საბედისწერო პაემნამდე ცოტა ხნით ადრე შამპანური, შოკოლადის ფილა და ყვავილები მიართვა. ქალი ბიჭს უკან ჩუმად გაჰყვა, მისი საცხოვრებელი გაიგო, მეზობლებში მოიკითხა მისი ვინაობა და მაშინვე მილიციაში გამოვარდა. ნახევარ საათში, ბიჭი გამომძიებლის ოთახში დაკთხვაზე იჯდა.

„ჩემთვის მივდიოდი იმ უბანში, როცა ვიღაც ქალმა გამაჩერა, მითხრა, დაქალს სიურპრიზს ვუმზადებ, ეგებ, ეს ნივთები აუტანოო და 5 მანეთიც მომცა. 5 მანეთი ჩემთვის ფულია, ნივთებში კი აკრძალული არაფერი იყო. ავიტანე და ჩემს გზაზე წავედი“, - განაცხადა ბიჭმა.

ეს რაღაც ახალი იყო - მკვლელობაში მონაწილე ქალი გახლდათ. დაკავებულს საყვარლის ფოტო ანახეს და მან თავი გააქნია, ეს ნამდვილად არ იყოო. შემდეგ თავისუფლებაზე მყოფი სხვადასხვა დროს ნასამართლევი ქალების ფოტოები ანახეს, ბიჭი ყველაზე თავს იქნევდა, ბოლოს კი... ბოლოს გარდაცვლილის ქვრივის სურათი დაუდეს წინ და ბიჭს თვალები გაუბრწყინდა, ეს არის, შამპანური, ყვავილები და შოკოლადის ფილა, სწორედ ამ ქალმა გამატანაო. მოკლული დასაფლავებულიც არ იყო, როცა მისი მეუღლის დაპატიმრების ორდერი გაიცა და ის განყოფილებაში პირდაპირ პანაშვიდიდან მიიყვანეს. ქალს თავიდან ნერვიულობის ნატამალიც არ ეტყობოდა, მაგრამ როგორც კი ბიჭთან დააპირისპირეს, ნირი წაუხდა და გამომძიებელთან შეხვედრა ითხოვა. მან პირდაპირ თქვა, მთელ სქემას გაგიშიფრავთ, ოღონდ, ერთი პირობით - მე ციხეში არ უნდა წავიდე, რადგან ბავშვები უპატრონოდ მრჩებაო. გამომძიებელმა კონსულტაცია ზემდგომებთან გაიარა და პირობაც მიიღო - ქალი მკვლელი არ უნდა ყოფილიყო, მონაწილეობას აპატიებდნენ და მხოლოდ პირობითს მიუსჯიდნენ. დაკავებული თითქოს შეყოყმანდა, მერე თავი დაიქნია.

„ქმარი არათუ მღალატობდა, არაფრად მაგდებდა. ყველაფერს ვიტანდი და ბოლოს მითხრა, უნდა გაგშორდე, კარიერა ფეხებზე მკიდია, ის ქალი მიყვარსო. თავის მოკვლა მინდოდა, მაგრამ ჩემი მეუღლის თანამშრომელი მეწვია ერთხელ სახლში და მთხრა, მოგაშორებ კონკურენტს, თუ დამეხმარებიო. დახმარებაში იმ ნივთების გადაცემას გულისხმობდა, მერე კი, ქალის სამოსი უნდა ჩამეცვა და მეზობლების დასანახად კიბეებზე მევლო, რადგან ყველას ჰგონებოდა, რომ ის უნამუსო გათიშული კი არ გაათრიეს, თავისით გავიდა. ჩემი ქმრის მეგობარს გათვლა ჰქონდა, ამბავი რომ გახმაურდებოდა, მას მოხსნიდნენ და მის ნაცვლად, თავად დაინიშნებოდა თანამდებობაზე. ყველაფერი გეგმის მიხედვით წავიდა, მაგრამ როცა ბინაში შევედი, ჩემს ქმარს უკვე დანა ჰქონდა დარტყმული, ვერ მოითმინა მისმა ხელქვეითმა და მოკლა“, - დაასრულა ქალმა მოყოლა, მაგრამ...

„ყველაფერს იტყუება. ვაღიარებ, რომ გეგმა ჩემი მოფიქრებული იყო, მაგრამ მხოლოდ კაცის დისკრედიტაცია მინდოდა. ორივე შიშველი უნდა დამეტოვებინა ტყის პირას და ერთმანეთისგან მოშორებით, მაგრამ ის ქალი სახლში რომ ამოვიდა და ქმარი შიშველი სხვა ქალის გვერდზე დაინახა, ვეღარ მოითმინა, დანა აიღო და გულში რამდენჯერმე ჩაარტყა. მე მკვლელი არ ვარ“, - ეს უკვე იმ კაცის განცხადებაა, ვინც გარდაცვლილი ჩინოვნიკის ადგილს უმიზნებდა.

რა თქმა უნდა, ქალთან გაფორმებულმა ზეპირმა შეთანხმებამ ხელშეუხებლობაზე ბოლომდე ვერ იმუშავა და ის ციხეში გაუშვეს, თუმცა მხოლოდ 2 წლით, რადგან... სასამართლოზე მკვლელობის შემამსუბუქებელ გარემოებად აფექტი მიუთითეს.

ბათო ჯაფარიძე

 

ვერ გეტყვით, არსებობს თუ არა ქვეყანა, სადაც ბოშები არ ცხოვრობენ. ამ ერს სამშობლო არ გააჩნია, არ აქვთ ქვეყანა, არ აქვთ სახელმწიფო და შესაბამისად, მსოფლიოს არიან მოდებულნი. ისინი საკუთარი კანონებით ცხოვრობენ, აქვთ საკუთარი წეს-ჩვეულებები, რომლებსაც საუკუნეების მანძილზე იცავენ და თაობიდან თაობას ზეპირად გადასცემენ. იშვიათად, რომ ბოშა სხვაზე დაქორწინდეს და უფრო იშვიათად, ბოშებმა გოგო სხვას გაატანონ. თუმცა, გამონაკლისები ადრეც ხდებოდა და სავარაუდოდ, მომავალშიც მოხდება.

 

„ზოგადად, მკვლელობა უმძიმესი დანაშაულია. შესაძლოა, წლის განმავლობაში, ქურდობის ათი ფაქტი არ გაგეხსნა და არაფერი ეთქვათ, მაგრამ ერთი გაუხსნელი მკვლელობის გამო, ტყავს გაგაძრობდნენ. ხომ წარმოგიდგენია, რა მოხდებოდა, როცა საქმე პოლიციელის მკვლელობას ეხებოდა. ეს იყო არა მარტო აუცილებლად გასახსნელი, არამედ, ღირსების საქმეც და ასეთ დროს, მთელი სამინისტრო ფეხზე დგებოდა. ვალდებულები ვიყავით, გვეპოვა პირი, რომელმაც სიცოცხლეს ჩვენი კოლეგა გამოასალმა“, - იხსენებს მორიგ ისტორიას პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი.

საქმე მარტივი ნამდვლიად არ გახლდათ - ტყის განაპირას, ძალოვნებმა ავტომობილი იპოვეს, ხოლო მის საბარგულში, ავტომობილის მფლობელის, პოლიციის ინსპექტორის გვამი. გვამს თ ვზე ბლაგვი საგნით მიყენებული ჭრილობა ჰქონდა და ექსპერტიზამაც დაადასტურა, რომ გარდაცვალების მიზეზი ეს იყო - სავარაუდოდ, მას თავში რკინის ნაჭერი ჩაარტყეს. საქმე კონტროლზე მინისტრმა აიყვანა, კურატორობა პირველ მოადგილეს დაავალა და რეალურად, ამის გაკეთება არც იყო საჭირო - ისედაც მთელი უწყება ფეხზე დადგა.

„მდგომარეობას ისიც ართულებდა, რომ მოკლულმა ერთი კვირით ადრე, შვილი დაასაფლავა. მართალია, შვილი მისი არ იყო, ცოლს მოჰყვა, მაგრამ გერს საკუთარივით ზრდიდა, უფრთხილდებოდა და ახალგაზრდა კაცი ავარიას ემსხვერპლა - ავტომობილი მტკვარში გადავარდა. ცოლი განადგურებული დაგვხვდა, ჯერ შვილი, მერე ქმარი... ქალი მოთქმით ტიროდა და მისთვის ნუგეშის ცემაც არ გამოდიოდა - რა უნდა გეთქვა, როგორ უნდა გეთქვა... ერთი ეგ იყო, პირობა დავდეთ, რომ მკვლელს აუცილებლად ვიპოვიდით“, - გვიყვება ბატონი თენგიზი.

ცოლმა ძიებას საიმედო ვერაფერი უთხრა - მის ქმარს მტრები არ ჰყავდა. თანამშრომლებიც ამბობდნენ, რომ გარდაცვლილი ძალიან გამოცდილი იყო და ისეთს არაფერს იზამდა, ვინმეს სასიკვდილოდ გაემეტებინა. როგორც ადრე იცოდნენ თქმა, ინსპექტორმა ქიციც იცოდა და ქიცმაცურიც, არც ვინმეს გააბრაზებდა, არც აწყენინებდა, საქმის მოგვარება მასთან ყოველთვის შეიძლებოდა და სწორედ ასეთი, „საქმიანი“ კაცის სახელი ჰქონდა გავარდნილი. კრიმინალური სამყაროს შეჯანჯღარებამ შედეგი არ გამოიღო - ისინი თავადაც ეძებდნენ მკვლელს, რადგან ასეთი სამართალდამცავის მკვლელობა არც მათ აწყობდათ. ისე გამოდიოდა, რომ ამ ინსპექტორის სიკვდილი არავის სურდა, მაგრამ ვიღაც ხომ იყო მკვლელი და ის ვიღაც, შემთხვევითი ნამდვილად არ გახლდათ - ჯერ ერთი, გარდაცვლილს ფორმა ეცვა და მეორეც, ის საკუთარი მანქანის საბარგულში იყო ჩატენილი.

„უფროსო, შეიძლება, რამეში გამოგადგეს. დაახლოებით, ათი დღის წინ, გარდაცვლილმა გვთხოვა, ერთი ბოშა უნდა დავაშინო, რამდენიმე დღით უნდა ჩავსვათო. ამიტომ, ბოშების უბანში მივედით და ვიღაც ბებერი ქალი დავაკავე, აქაოდა, შენ და შენმა შვილიშვილმა იქურდეთო. შვილიშვილი სახლში არ იყო, გარდაცვლილმა ადგილობრივებს დაუბარა, ძებნაშია და აჯობებს, თავის ფეხით გამოცხადდესო და წამოვედით. ის ბოშა ქალი „აბიზიანკაში“ გვყავს ისევ, არც გაგვიფორმებია, არც არავის მოუკითხავს, საკვებიც თავად გარდაცვლილს მოჰქონდა დღეში ერთხელ“, - ეს სიტყვები გამომძიებელს მოკლული თანამშრომლის მეგობარმა უთხრა.

ე.წ. „აბეზიანკაში“, კანონის გვერდის ავლით, 12 დღით ვიღაცებს მართლაც შეაგდებდნენ ხოლმე, დასაშინებლად, მაგრამ ერთი კვირით, თანაც უსაბუთოდ ადამიანის გამომწყვდევა, ძალიან უცნაური და რაც მთავარია, კატეგორიულად მიუღებელი იყო. რაღა თქმა უნდა, ქალი სასწრაფოდ გაათავისუფლეს და საგამოძიებო განყოფილებაში მიიყვანეს, თუმცა მოხუცი კერკეტი კაკალი აღმოჩნდა, მხრებს იჩეჩავდა, არც ის ვიცი, ვინ დამიჭირა, არც ის - რისთვის დამიჭირეს და შვილიშვილი საერთოდ არ მყავსო. არადა, გამომძიებლებმა იცოდნენ, რომ მას შვილიშვილი ნამდვილად ჰყავდა - გოგონა, რომელსაც მარტო ზრდიდა და ცივ ნიავს არ აკარებდა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ეს ქალი დააკავეს, გოგონა აღარავის უნახავს. როგორც წესი, ბოშები სამართალდამცავებთან საუბარს და განსაკუთრებით, თავისიანის ჩაშვებას გაურბიან, მაგრამ ის მაინც გაირკვა, რომ გოგონას საქმრო ჰყავდა, ახალგაზრდა ბიჭი, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ეს ქალი დააკავეს და გოგონაც გაქრა, ბიჭი აღარ გამოჩენილა. ბოშებმა მხოლოდ მანქანის მარკა და ფერი თქვეს, რომლითაც ის ბიჭი გოგოს აკითხავდა, მაგრამ ნომერი არავის ახსოვდა, ისეთი ფერისა და მარკის მანქანა კი თბილისში მაშინ ბევრი იყო.

„წესითა და რიგით, გოგონაზე ძებნა უნდა გამოგვეცხადებინა, მაგრამ ბებია ამბობდა, არავინ დამიკარგავსო. ამიტომ, გადავწყვიტეთ, უკანონოდ დაკავებული ქალი გაგვეშვა და მისი სახლისთვის გვეთვალთვალა, რადგან გვჯეროდა, გოგონა გამოჩნდებოდა და მისი დაკითხვა ბევრ რამეს მოჰფენდა ნათელს. მოხუცის გათავისუფლების შემდეგ, დღეც არ იყო გასული, რომ მის სახლთან ახალგაზრდა გოგონა მივიდა, ქურდულად მიმოიხედა, გარემო დაზვერა და სახლში შესრიალდა“, - იხსენებს ბატონი თენგიზი.

რა თქმა უნდა, სამართალდამცავები ფეხდაფეხ მიყვნენ და გოგოს მაშინ წაასწრეს, როცა ბებიას ხელებს უკოცნიდა. ის დააკავეს და მოხუცის წინააღმდეგობის მიუხედავად,  განყოფილებაში წაიყვანეს. ახალგაზრდას გული ჯერ გზაში აერია, მერე - განყოფილებაში, პოლიციის შენობაში მორიგე ექთანმა კი თავი გადააქნია, შესაძლოა, ორსულად იყოსო და გოგონამაც თანხმობის ნიშნად თავი ჩახარა. ვისგან იყო ორსულად, გოგონამ არ იცოდა, სახელი და გვარი არ ვიციო, მაგრამ აშკარა იყო, რომ ტყუოდა, რადგან საქმრო მას სახლში აკითხავდა და ამ შეხვედრების წინააღმდეგი არც ბებია იყო და არც ბოშათა თემი. ყველა ამბობდა, ბიჭს გულწრფელად უყვარდაო. ორსული ქალის წვალებას ძალოვნები მოერიდნენ და შინ გაუშვეს. გაუშვეს იმის იმედად, რომ საქმრო მოაკითხავდა და გაიგებდნენ, ვინ იყო, რა უნდოდა და რაც მთავარია, რა კავშირი ჰქონდა გარდაცვლილ პოლიციელთან. გამოძიებას სხვა ვერსია და მიმართულება, უბრალოდ, არ ჰქონდა.

ერთი კვირა ისე გავიდა, არც გოგონა და არც ბებიამისი სახლს არ გასცილებიან, საკვებიც კი მეზობლებს მიჰქონდათ მაღაზიიდან. არც საქმრო ჩანდა და არც ვინმე ისეთი, ვისაც ამბის მიტანა შეეძლო. მეზობელი თუ შევიდოდა რამდენიმე წუთით და მეტი არაფერი, ისხდნენ ბებია და შვილიშვილი ეზოში და ხან ერთი უვარცხნიდა მეორეს გრძელ თმას, ხან - პირიქით. შემდეგ კი... ის, რაც შემდეგ მოხდა, გამოცდილი გამომძიებლებისთვისაც კი ნამდვილი შოკი იყო. საღამო  ხანს, ოპერმუშაკი ცოტას თვლემდა კიდეც, როცა ბოშების სახლის წინ ტაქსი გაჩერდა. ტაქსიდან ვიღაც ქალი გადმოვიდა, ბებიას მიესალმა, ახალგაზრდა გოგო კი გულში ჩაიკრა, შემდეგ შინ შეჰყვა, უკან ჩემოდნით დაბრუნდა, შემდეგ კი სტუმარი და გოგონა ტაქსიში ჩასხდნენ. ბოშების სტუმარი... მოკლული სამართალდამცავის ცოლი იყო.

„როცა ეს ამბავი შემატყობინეს, ვიფიქრე, შეეშალათ, აერიათ-მეთქი, მაგრამ ოპერმუშაკი იმასაც ამბობდა, ტაქსის უკან გავყევი და ქალმა გოგონა სახლში მიიყვანაო ანუ ჩვენი კოლეგის სახლში, რაც იმას ნიშნავდა, რომ შეცდომა გამორიცხული იყო. რა უნდა მექნა, ავდექი და ქვრივს შინ მივაკითხე. როცა სახლში შევედი, ისე იქცეოდა, თითქოს მარტო იყო, მაგრამ მე ვიცოდი და ვხვდებოდი კიდეც, რომ სახლში ვიღაც სხვაც იყო, ამიტომ პირდაპირ ვუთხარი, გოგონა გამოვიდეს და გამარკვიეთ, რა ხდება-მეთქი“, - იხსენებს ბატონი თენგიზი.

გოგონა გამოვიდა, ქალმა კი მშვიდად თქვა, ჩემი გარდაცვლილი შვილის საცოლე იყო, სამწუხაროდ, ოფიციალური ქორწინება ვერ მოვასწარით, მაგრამ მისგან შვილს ელოდება და მიხარია, რომ შვილიშვილი მაინც შემრჩა ჩემი ერთასგანო. ახლა ყველაფერი გასაგები და.. უფრო გაუგებარი იყო. თუ ასეთ სიამტკბილობაში ცხოვრობდნენ, რატომ დაიჭირა სამართალდამცავმა თავისი გერის საცოლის ბებია, რატომ თქვა, საცოლეზე ძებნა იყო გამოცხადებული? რაღაც არ ებმებოდა და ლაგდებოდა. ამიტომ, გამომძიებლებმა ვა-ბანკზე წასვლა გადაწყვიტეს და მეორე დღეს, ცოლს ქმრის მკვლელობაში დასდეს ბრალი.

„არა, ეს არაფერ შუაშია, მე, მე მოვკალი“, - აყვირდა ბოშა გოგონა და ეს მართლაც სიურპრიზი იყო. გამოძიებას მართლა ეგონა, რომ ინსპექტორი სიცოცხლეს ცოლმა გამოასალმა, თუმცა...

„არა, მე მოვკალი. ჩემი საქმროს მამინაცვალიც და დედაც ჩვენი ურთიერთობის წინააღმდეგნი იყვნენ. სწორედ ამიტომ გადაწყვიტეს ბებიას დაჭერა და ჩემი დაშინება, თორემ არაფერი მოგვიპარავს. მერე მამინაცვალი გერს ჩემს გამო წაეჩხუბა, ჩემმა საქმრომ ხელი დაარტყა და მანქანით წამოვიდა, მამინაცვალი გამოედევნა და სწორედ ამ დევნის დროს მოხდა ავარიაც. ჩემი საქმრო მომიკლეს, ვერ მოვითმინე, სახლში მივადექი და ბუხრის საჩხრეკით თავი გავუტეხე. დედამთილი პოლიციაში რეკავდა, მე გაქცევას არ ვაპირებდი, მაგრამ გული ამერია და სწორედ მაშინ გაიგო, რომ ორსულად ვიყავი. მერე მითხრა, ხმა არ გაიღო, ყველაფერს მე მოვაგვარებო და დანარჩენი იცით, ჩემს გამო, ციხეში სხვას არ გავუშვებ“, - განაცხადა დაკავებულმა.

ქალმა კი... „მე დავკარგე შვილი, ქმარი და გაჩნდა იმედი იმისა, რომ შვილიშვილი მეყოლებოდა. ამიტომ, ქმარს პატიება ვთხოვე, მისი გვამი მე ჩავტენე საბარგულში, მე გავიტანე ეზოდან და მე დავტოვე იმ ადგილზე. თითის ანაბეჭდები როგორ გამექრო, ვიცოდი. ჩემი გოგონა გაუშვით, ის ხომ ორსულადაა, მან შვილიშვილი უნდა გამიჩინოს, მე ორივეს მაგივრად ჩავჯდები“...

სასამართლომ ორივე ქალი დააპატიმრა, თუმცა ყველაფერმა აზრი სასამართლომდე დაკარგა - ორსულ გოგონას მუცელი განაჩენის გამოცხადებამდე მოეშალა.

 

ვინ მიიყვანა თვითმკვლელობამდე და რატომ ჩამოიხრჩო თავი გოგონას მამინაცვალმა - გრიფით „საიდუმლო“ საქმის დეტალები 

იგი სასჯელს სტივენ სიგალის დარეკეტების გამო იხდიდა

ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ჩრდილოეთ კაროლინის შტატში, ბატნერის ფედერალურ ციხეში, 81 წლის ასაკში გარდაიცვალა გამბინოს კლანის ბოსი პიტერ არტურ გოტი. იგი იყო მაფიის მეთაურის ჯონ გოტის უფროსი ძმა, რომელმაც მისი ადგილი 2002 წელს, ჯონის გარდაცვალების შემდეგ, დაიკავა.

პიტერი ერთ-ერთი იყო 13 შვილიდან, მათგან ჯონ ჯოზეფ გოტსა და ფილომენტა დე კარლოს ხუთი ვაჟიშვილი ჰყავდა, უფროსი კი სწორედ პიტერი იყო. გამბინოს კლანში შედიოდნენ პიტერ გოტი, ჯონ გოტი, გამბინი კაპო ჯინ გოტი, კაპო რიჩარდ გოტი და ვინსენტ გოტი, რომელიც კლანის ხელმძღვანელი ვერ გახდა და ბოლომდე იტალიური მაფიის ჩვეულებრივ „ჯარისკაცად“ დარჩა.

პიტერ გოტის ჰყავდა ერთადერთი ვაჟი - პიტერ გოტი უმცროსი, რომელიც მაფიის სამყაროში ცნობილია მეტსახელით „ცალთვალა“, რადგან გლაუკომის გამო ერთი თვალით დაბრმავდა. მაფიის მეთაური - ჯონი არ ფიქრობდაა, რომ მისი უფროსი ძმა პიტერი საკმარისად ჭკვიანი იყო საიმისოდ, რომ მაფიის წევრი ყოფილიყო და, ალბათ, სწორედ ამიტომ იგი გახდა ცნობილი, მეტსახელით - „უჭკუო დონი“. პიტერი მამის კვალს გაჰყვა და ნაგვის მანქანაზე მუშაობდა მანამდე, სანამ მან თავი არ დაარტყა გიგანტური ამერიკული ნაგვის მანქანის ბორტს და არ მიიღო ინვალიდობის პენსია. პენსიაზე გასვლის შემდეგ იგი დაკავებული იყო რეკეტით, რაც შეერთებულ შტატებში ორგანიზებული დანაშაულებრივი საქმიანობაა.

დიდი ხნის განმავლობაში ჯონ გოტი წყლიდან მშრალი გამოდიოდა (ძირითადად მისი ადვოკატის - ბრიუს კატლერის ძალისხმევით), მაგრამ 1992 წელს მას საბოლოოდ სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯეს. პროკურატურას დიდად დაეხმარა წარმატებით დამონტაჟებული მიკროფონი და განგსტერი სემი გრავანო, მეტსახელად „ხარი“, რომელიც ჯონის მარჯვენა ხელი იყო და 19 ადამიანი მოკლა, მაგრამ დაკავების შემდეგ ჩვენება მისცა მის წინააღმდეგ.

პიტერი, ბუტნერის ციხეში სწორედ „ხარის“ მკვლელობის შეკვეთის გამო მოხდა, მან მოღალატის მკვლელობა 70 000 დოლარად შეუკვეთა. გრავანოს მკვლელობა ჩაიშალა, „ხარს“ მოსწყინდა მოწმეთა დაცვის პროგრამით ცხოვრება. მიატოვა იგი და დაუბრუნდა ჩვეულ საქმიანობას. ცოტა ხანში იგი დააკავეს ნარკოტიკების რეალიზაციის გამო, წარსული დამსახურებების მიუხედავად, ეს ფაქტი მას არ აპატიეს და ციხეში გაუშვეს.

ჯონ გოტის გასამართლების შემდეგ, მისი ვაჟი ჯონ უმცროსი და პიტერ გოტი ნათლიის ბრძანებებს გადასცემდნენ გამბინოს კლანის წევრებს. 1999 წელს თავად ჯონ უმცროსიც ციხეში მოხვდა, ხოლო პიტერი, ანუ „უჭკუო დონი“, ოფიციალურად გახდა კლანის ლიდერი.

2002 წელს, ჯონ გოტის საპყრობილეში გარდაცვალებამდე რამდენიმე დღით ადრე, „ფებეერ“-მა პიტერსაც რეკეტირების ბრალი წაუყენა, იგი ამჯერად გამოძალვას, ფულის გათეთრებას, დოკერებისგან და სატრანსპორტო კომპანიებისგან ხარკის შეგროვებასა და ბოლოს, კინომსახიობ სტივენ სიგალის დარეკეტებას ეხებოდა. ეკრანზე სიგალი ვაჟკაცურად ანადგურებს მკვლელებსა და განგსტრებს, მაგრამ რეალურ ცხოვრებაში მაგრად შეშინდა.

ბრუკლინში პიტერ გოტის სასამართლო პროცესამდე 12 წლით ადრე, მსახიობი მონაწილეობდა გადაღებებზე ფილმისა „სამართლიანობის სახელით“, სადაც იგი მუშტებით, ფეხებითა და ბილიარდის ჯოხით გაუმკლავდა ყაჩაღებს. მაგრამ როდესაც მაფიოზები 2000 წელს მას ტორონტოში ეწვივნენ, სადაც ის „გამჭოლ ჭრილობებს“ იღებდა და მას ბრუკლინის რესტორანში შეხვედრა დაუნიშნეს, სიგალმა, მისი თქმით, შიში იგრძნო, თუმცა ის, როგორც ყოველთვის, იარაღით იყო და მისი დაცვაც იქვე ტრიალებდა.
2003 წლის თებერვალში, როდესაც ბრუკლინის ფედერალურ სასამართლოში დაზარალებული სიგალი ჩვენების მისაცემად მივიდა, 7 განგსტერის, მათ შორის სამი გოტის, მოსამართლეს ფრედერიკ ბლოკს მანამდე ნახევრადცარიელი დარბაზი, გადაჭედილი დახვდა.

სასამართლო დარბაზში წლების განმავლობაში პერიოდულად ვხვდებოდი „ცხვირის ცხვირს", ან "ცხვირს", როგორც რუსმა კრიმინალებმა თავიანთ კოლეგა ამერიკული მაფიის წარმომადგენლები უწოდეს, მაგრამ მისი ნომენკლატურა ასე ახლოდან პირველად ვხედავდი.

დარბაზში შესულმა პიტერ გოტიმ მეგობრულად უთხრა პრესას „დილა მშვიდობისა“ და სასამართლოს მხატვარს ჰკითხა: „როგორ მოგწონთ ჩემი ჰალსტუხი?“ ჯონ გოტი ცნობილი ფრანტი იყო, ათასდოლარიანი იმპორტირებული კოსტუმები ეცვა (მაშინ ეს ფული იყო) და ხელით შეღებილი აბრეშუმის ჰალსტუხები ეკეთა. პიტერს ამჯერად ოქროსფერი ჰალსტუხი ეკეთა.

სანამ სიგალს დაკითხავდა, მოსამართლემ შესვენება გამოაცხადა. ზოგი ბრალდებული ადგა, პიტერ გოტი და მისი ნათესავები მიუახლოვდნენ დაბალ ბარიერს, რომელიც საზოგადოებას მათგან აშორებდა და მცირე საუბარი დაიწყეს სასამართლოს მხატვრებთან, დედა-შვილ შეპარდებთან, რომლებიც ბარიერს მიუახლოვდნენ. მეორე მხრიდან და მაფიოზებს ესკიზები აჩვენეს, რომელიც მოეწონათ. განგსტრები იყვნენ დახვეწილები, გალანტურები და გამოირჩეოდნენ მომხიბვლელობით. მათ სისხლის სამართლის საქმეში არ იყო არც ერთი მკვლელობა, რაც ძალზე იშვიათია ამ წრეში.

სიგალი შემოიყვანეს არა დარბაზის ფართო კარიდან, რომლითაც პრესა და საზოგადოება შემოდიოდა, არამედ მოსამართლის უკანა კარიდან, რომელსაც ჩვეულებრივ ნაფიცი მსაჯულები იყენებენ. მსახიობს აბრეშუმის პერანგი და ყავისფერი პიჯაკი ეცვა.

მოკლედ, მისმა ყოფილმა ბიზნესპარტნიორმა, ბრუკლინის ფარმაცევტმა, ჯულიუს ნასომ, სიგალს მოსთხოვა ვალი გადაეხადა. სიგალს სჯეროდა, რომ მას არაფერი ევალებოდა. ნასომ დახმარებისთვის მიმართა თავის ძველ მეგობარს ენტონი სიკონს, რომელიც ბრალდებული იყო არა მხოლოდ სიგალის, არამედ დოკის მუშების რეკეტშიც. მათგან მიღებული ხარკი კონვერტებში მოათავსეს და კლანის ნომენკლატურის ზედა ნაწილს, ანუ გოტებს გადასცეს. თავდაპირველად, სიგალმა ძალიან ჩუმად უპასუხა პროკურორის კითხვებს და მოსამართლემ სთხოვა, უფრო ხმამაღლა ესაუბრა.

მსახიობს ჰკითხეს, რატომ არ დაურეკა მაშინვე FBI-ს. სიგალმა განმარტა, რომ თუ იგი მოწმეების დაცვის პროგრამით ისარგებლებდა, მას გაუჭირდებოდა ფილმებში თამაში. „ისინი ვერ დამეხმარებიან,“ - თქვა მან FBI– ს შესახებ, „მათ არ შეუძლიათ ჩემი დაცვა“.

როდესაც ფედერალური ბიურო მასთან მივიდა, მან უარი თქვა კითხვებზე პასუხის გაცემაზე, კონსტიტუციის მეხუთე შესწორების მოტივით, რომელიც იცავს ადამიანს თვითდანაშაულისგან. პროკურატურას მოუწია მისი სასამართლოში გამოძახება და იმუნიტეტის დაპირება.

მან ახსნა, თუ როგორ ისწავლა საბრძოლო ხელოვნება და ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენება. ასევე შენიშნა, რომ ზოგჯერ გაკვეთილებს აძლევდა სამართალდამცავებს. მას ჰკითხეს, თან იარაღი ხომ არ გაქვსო და „სულ ვატარებო“, - უპასუხა სიგალმა.

- ახლაც თან ხომ არ გაქვს, შემთხვევით? - მხიარულად იკითხა მოსამართლემ (აშშ-ს სასამართლოში შესვლისას FBI–ს ოფიცრებიც კი ვალდებულნი არიან, იარაღი დაცვას გადასცენ).

ბრუკლინში, რესტორან Gage & Toller-ში შეხვედრის აღწერის დროს, მსახიობმა აღნიშნა, რომ როდესაც სიკკონმა დამიღრიალა, „მიყურე, როცა ლაპარაკობ!“, განგსტერული ფილმი გაახსენდა. ბრალდებულების ადვოკატმა ჯორჯ სანტ-ანჯელომ სარკასტულად იკითხა თუ რატომ იმალებოდა სიგალი მეხუთე შესწორების უკან, თუ იგი უდანაშაულო მსხვერპლი იყო, და რატომ ცდილობდა ცენტრალური სადაზვერვო ბიუროს ყოფილი თანამშრომლის დაქირავებას ვინმეს მოსაკლავად.

თუ სანტ-ანჯელოს სურდა სიგალი წონასწორობიდან ამ გზით გამოეყვანვა, მიზანი მიღწეული იქნა. მსახიობმა ხელები აიქნია და აყვირდა: „ეს გიჟია! მე აქ ბრალდებული არ ვარ!“ მოსამართლემ ადვოკატს დაავალა თემა შეეცვალა. დაცვის მხარის თქმით, სიკკონი სიგალს კი არ დაემუქრა, მას უბრალოდ სურდა დახმარებოდა მხარეებს საკითხის მშვიდობიანად მოგვარებაში. სიკკონი ნასამართლევი იყო ისევე, როგორც მისი თანამზრახველები.

ამის შემდეგ, პიტერ გოტი მანჰეტენში სხვა დანაშაულისთვის გაასამართლეს, დამნაშავედ სცნეს და 25 წელი მიუსაჯეს. შარშან, მისმა ადვოკატმა ორჯერ მიმართა სასამართლოს გამოეშვათ მოხუცი, რომელიც უკვე 17 წელია იჯდა. მან ასევე სასამართლოს გადასცა გოთის 22 დაავადების სია, პოდაგრიდან დაწყებული დემენციით დამთავრებული, თუმცა მოსამართლემ უარი განაცხადა პიტერის გათავისუფლებაზე.

რუსეთში ცნობილი ქართველი „კანონიერი ქურდის“, გიორგი უგლავას (მეტსახელად ტახი) სასამართლო პროცესი მიმდინარეობს. რუსი სამართალდამცავები მას კრიმინალური დაჯგუფების ჩამოყალიბებას და არაერთი დანაშაულის ჩადენას ედავებიან. უფრო ზუსტად, რუსული მართლმსაჯულება ამტკიცებს, რომ „ტახი“ ამ დაჯგუფებას მართავდა და თავად არც ქურდობაში იღებდა მონაწილეობას, არც _ ძარცვასა და ყაჩაღობაში.
საერთო ჯამში, რუსები ამტკიცებენ, რომ უგლავას მიერ შექმნილმა კრიმინალურმა დაჯგუფებამ 163 (!) დანაშაული ჩაიდინა, დაზარალებულთა რიცხვი 280 ადამიანს აჭარბებს, მაგრამ საქმე ის გახლავთ, რომ არცერთი დაზარალებული და არცერთი დაკავებული ხელს „ტახისკენ“ არ იშვერს და არ ამბობს, რომ მას მომხდარ დანაშაულებთან საერთო აქვს.
როგორც რუსული მედია ამტკიცებს, ყველაზე „ცუდ“ შემთხვევაში, „კანონიერი ქურდის“ სტატუსის გამო, უგლავას რამდენიმე წლით აღუკვეთენ თავისუფლებას.
პარალელურად, მოსკოვში, კიდევ ერთი „კანონიერი ქურდი“, დავით ფანჩვიძე (იგივე, გიორგი ყიფიანი) დააკავეს. მას ნარკოტიკების შენახვა ედება ბრალად, თუმცა დიდია შანსი, რომ ფანჩვიძეც სწორედ სტატუსის გამო გაასამართლონ. ბოლოს ის ციხიდან სამი წლის წინ გათავისუფლდა, თუმცა „კანონიერი ქურდების“ წინააღმდეგ მიღებული კანონის მიუხედავად, რუსეთი არ დაუტოვებია და მოსკოვის პრესტიჟულ უბანში მშვიდად ცხოვრობდა.

ბათო ჯაფარიძე