Menu
RSS

20-22 ოქტომბერს, პარიზში, „კარუსელ დუ ლუვრის“ სახელწოდებით საერთაშორისო გამოფენა გაიმართა, რომელშიც სხვადასხვა ქვეყნიდან 700-მდე შემოქმედი მონაწილეობდა. 100 000-მდე დამთვალიერებელმა ქართველი მხატვრების _ გიორგი ტაბლიაშვილისა და ლელა ტაბლიაშვილის, ასევე მოქანდაკეების _ ლევან ბუჯიაშვილისა და დარეჯან ბერეკაშვილის ნამუშევრები იხილა. „ვერსია“ მოქანდაკე ლევან ბუჯიაშვილსა და მხატვარ გიორგი ტაბლიაშვილს პრესტიჟულ გამოფენაზე გამგზავრებამდე დაუკავშირდა.
მოქანდაკე ლევან ბუჯიაშვილი პარიზში გამოფენაზე _ „კარუსელ დე ლუვრ“ ორჯერ უკვე მონაწილეობდა. მისი ერთ-ერთი ქანდაკება, შარშან, ადგილობრივმა ფრანგებმაც შეიძინეს და დღეს ერთ-ერთ ქუჩას ამშვენებს:
_ ეს არის გამოფენა, რომელიც წელიწადში ორჯერ იმართება. საქართველოდან ორი მხატვარი და ორი მოქანდაკე მონაწილეობს. რა თქმა უნდა, ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანი გამოფენაა იმიტომ, რომ საქმეში ჩახედული შემფასებლები არიან და ამას გარდა, ძალიან კარგი შესაძლებლობაა, გავეცნო თანამედროვე ტენდენციებს.
_ იმ ნამუშევრების თემატიკა, რომელიც პარიზში უნდა გამოფინო, თავისუფალია თუ რამე კონკრეტული მახასიათებელი აერთიანებს?
_ პარიზს რაც შეეხება, ლუვრში, ქართული თემატიკის გამოფენა მექნება, შემდეგ კი ნოემბერში, გამოფენები ბორდოში გრძელდება, სადაც ბალერინებისა და ქალების სერიის ქანდაკებებს წარმოვადგენ. დასკვნით ეტაპზე კი გამოფენა შვეიცარიის ქალაქ მონტროში გაიმართება, ჯაზისა და ზოგადად მუსიკის თემატიკის ნამუშევრებით.
_ შენი აზრით, რამდენად იგრძნობა შენს ნამუშევრებში ქართული ხასიათი და შეძლებენ თუ არა უცხოელი დამთვალიერებლები მათ სრულყოფილად აღქმას?
_ ნამდვილად იგრძნობა, მაგრამ გამოცდილებიდან გამომდინარე შემიძლია ვთქვა, რომ ქართული ხასიათის ნამუშევრების აღქმა უცხოელებს არ უჭირთ. იქ იქნებიან ემიგრანტი ქართველი დამთვალიერებლებიც, რომლებიც მხარს გვიჭერენ და უყვართ ჩვენი შემოქმედება, ქართული თემატიკაც. შესაბამისად, აღქმის პრობლემა არავის ექნება, მით უმეტეს, რომ ყველა ნამუშევარში, თემატიკისმიღმა, ჩემი ინდივიდუალური ხელწერაც იგრძნობა.
_ როგორც ვიცი, ამ გამოფენაში წარსულში ორჯერ უკვე მიიღე მონაწილეობა. როგორი იყო შედეგები და რა მოლოდინი გაქვს წელს?
_ პირველი გამოფენა განსაკუთრებით ეფექტური გამოდგა. მეორე გამოფენამაც ძალიან კარგი შთაბეჭდილებები დამიტოვა, მით უმეტეს, რომ ჩემი ორი ქანდაკება ადგილობრივმა ფრანგებმა შეიძინეს და თავიანთ ქუჩაზე, სახლის წინ დადგეს. ამ გამოფენაზეც იმიტომ მიმიწვიეს, რომ პირველმა ორმა ძალიან კარგად ჩაიარა. ძალიან ბევრი გალერეა იქნება, უამრავი ავტორია წარმოდგენილი, რადგან ეს საერთაშორისო მასშტაბის ღონისძიებაა.
_ დღის განმავლობაში არაერთ ქანდაკებას ქმნი, რისთვისაც გჭირდება განსხვავებული სახეები, ფორმები, ხასიათებიც კი. როგორ და საიდან ივსებ ამ პერსონაჟების მარაგს?
_ ჩემი დღის წესრიგი (დღისითაც და ღამითაც) მუშაობის გარშემო ტრიალებს, თუ უშუალოდ მუშაობით არ ვარ დაკავებული, მაშინ იმაზე ვფიქრობ, რა უნდა გავაკეთო. ახლა 35 წლის ვარ და, შემიძლია თამამად ვთქვა, რომ 15 წლიდან თავაუღებლად ვმუშაობ, უამრავი რაღაც მაქვს გაკეთებული და ალბათ საერთო ჯამში ოცი ათასამდე ნამუშევარი მაინც მექნება.
აქედან გამომდინარე ყოველდღიური ინსპირაციები ჩემთვის უცხოა, რადგან მთელ დღეს სახელოსნოში ვატარებ, ყველა ნაცნობი აქ მოდის, ჩემი ცხოვრებაც ამ ადგილის გარშემო ტრიალებს. ეს არის გაცნობიერებული შემოქმედებითი პროცესი, სამუშაო, რომელსაც ფხიზელზე ვასრულებ და არ მჭირდება, მაგალითისთვის, ალკოჰოლის მიღება იმისთვის, რომ „მუზა“ მეწვიოს.
_ მესმის, რომ ამგვარი შემოქმედება განგრძობითი პროცესია, ერთ-ერთ ინტერვიუში აღნიშნე კიდეც, ყოველი ნაწარმოები წინას გაგრძელებაა და როცა ერთ ნამუშევარს ვასრულებ, მეორეზე ფიქრი უკვე დაწყებული მაქვსო. ალბათ ძალიან დამღლელი პროცესია. რა აქცევს ამ რთულ პროცესს შენთვის მიმზიდველად და სასიამოვნოდ?
_ ეს საქმე ბავშვობიდან მიყვარს და ჩემი მთავარი მოტივაციაც სწორედ ის არის, რომ ვაკეთებ ისეთ რამეს, რაც მსიამოვნებს, ხალხში დადებით ემოციებს იწვევს. ჩემი სამყარო მაქვს, რომელშიც ძალიან ბედნიერი ვარ.
_ საკუთარი გამოცდილებიდან გამომდინარე, რამდენად იოლია საქართველოში მოქანდაკისთვის თავისი ნამუშევრების კომერციალიზება, ანუ ბაზარზე გატანა?
_ იქიდან გამომდინარე, რომ მე უკვე მრავალი წელია ამ საქმიანობაში ვარ ჩართული, განსაკუთრებულ სირთულეებს ვერ ვაწყდები. ჩემთვის ადვილია ნამუშევრების გაყიდვა და საარსებო თანხასაც სწორედ ამ გზით ვშოულობ.
_ აპირებ თუ არა მომავალში საქმიანობის საზღვარგარეთ გაგრძელებას, თუკი, მაგალითისთვის, პარიზის წლევანდელ გამოფენაზე შესაბამისი შემოთავაზება მიიღე?
_ რა თქმა უნდა, თუ მსგავსი შესაძლებლობა მომეცა, სიამოვნებით ვიმუშავებ სხვა ქალაქებშიც. ჩემთვის ყოველი დღე და წუთიც ამ საქმიანობის გარშემო ბრუნავს, შესაბამისად, მთავარია, ვიცი, რისი კეთება მინდა, რა მანიჭებს სიამოვნებას. დანარჩენი ნაკლებად მნიშვნელოვანია და გარემოს შეცვლა შეიძლება უფრო პროდუქტიულიც კი აღმოჩნდეს.
მხატვარი გიორგი ტაბლიაშვილი პარიზულ გამოფენაზე მეორედ წარადგენს საკუთარ შემოქმედებას და „კარუსელ დე ლუვრისთვის“ რამდენიმე ნამუშევარი სპეციალურადაც კი შექმნა.
_ წარსულში თუ მიგიღია ამ გამოფენაში მონაწილეობა და რა შესაძლებლობებს გაძლევს შენ, როგორც მხატვარს ასეთი ღონისძიება?
_ პირველად 2016 წელს მივიღე მონაწილეობა, როცა პარიზის ერთ-ერთ გალერეაში ქართველი მხატვრები მიიწვიეს. წელს რაოდენობა შემცირებულია, სულ ოთხნი ვართ საქართველოდან. რაც შეეხება შესაძლებლობებს, პირველ რიგში ეს ღონისძიება ძალიან კარგ შანსს გვაძლევს მხატვრებს კონტაქტების მოსაპოვებლად, გასამყარებლად და სამომავლო პერსპექტივებზეც, ბუნებრივია, ეს ყველაფერი კარგად აისახება.
_ შენი ნამუშევრები სპეციფიკური სტილით გამოირჩევა, ხასიათი ხშირ შემთხვევაში გამოკვეთილად ქართულია. როგორ ფიქრობ, უცხოელი დამთვალიერებლისთვის რამდენად მარტივად აღსაქმელი იქნება?
_ წელს ქართველებს უფრო ფართო პავილიონი გვაქვს, ვიდრე გასულ წელს, რაც იმას ნიშნავს, რომ უფრო მეტი ნამუშევრის წარმოდგენა შეგვიძლია. ამიტომ მეც ძალიან მომზადებული მივდივარ და სპეციალურად ამ გამოფენისთვის რამდენიმე ნამუშევარი შევქმენი.
რაც შეეხება აღქმას, გამოცდილებიდან გამომდინარე, მაქვს ინფორმაცია, რა სტილის ნამუშევრების წარმოდგენა იქნება უფრო მართებული ამგვარ გამოფენაზე.
სხვათა შორის, იმ ფონზე, რომ გამოფენაზე უამრავი ქვეყანაა წარმოდგენილი, შემიძლია ვთქვა, საქართველო ერთგვარ გამონაკლისს წარმოადგენს მათ შორის, იმ კუთხით, რომ კულტურული მახასიათებლები უკლებლივ ყველა ქართველი შემოქმედის ნამუშევარში დიდი დოზითაა.
_ ის ნახატები, რომელიც პარიზში უნდა წაიღო, ერთი სერიის გარშემოა გაერთიანებული?
_ დიახ. ამ შემთხვევაში შევეცადე, ფიგურატიული და დეკორატიული სტილის ნამუშევრები შემერჩია, რომლებიც, ჩემი აზრით, უფრო დააინტერესებს გამოფენის დამთვალიერებლებს.
_ რამდენად ადვილია თანამედროვე ქართველი მხატვრისათვის დღეს საქართველოში საკუთარი ნამუშევრების გაყიდვით „თავის გატანა“ და გააგრძელებდი თუ არა საქმიანობას საზღვარგარეთ, სარფიანი შემოთავაზების შემთხვევაში?
_ ეს საკითხი ყველა მხატვრისთვის აქტუალურია (იცინის). არიან მხატვრები, რომლებიც მაღალი დონის ნამუშევრების დამსახურებით ახერხებენ ამ საქმიანობით თავის რჩენას. მაგრამ თუ შევადარებთ, ევროპის განვითარებულ ქვეყნებში მხატვრებისთვის გაცილებით ხელსაყრელი პირობებია შექმნილი, იქ გაცილებით მარტივია ამ სფეროში წარმატების მიღწევა.
რაც შეეხება სარფიან შემოთავაზებას, გააჩნია დეტალებს... თუმცა მქონია შემოთავაზებები, რომელიც გულისხმობდა საზღვარგარეთ ხანგრძლივ მუშაობას, რაზეც უარი მითქვამს, რადგან მირჩევნია, აქ ვიცხოვრო და ვხატო.
ბექა ბერულავა

back to top