Menu
RSS

თეატრებში აუდიტის სამსახური შევა

ბოლო დღეებში თეატრალურ სამყაროში დაძაბულობამ პიკს მიაღწია, მსახიობები სიდუხჭირესა და შემცირებულ ხელფასებზე ალაპარაკდნენ და არც თეატრებსა თუ ზოგადად ქართულ კულტურაში არსებული პრობლემები დაივიწყეს... არავინ იცის, ეს ბრძოლის დასასრულია თუ დასაწყისი, მაგრამ ალბათ ვიღაცები ეცდებიან პოლიტიკური ბონუსებიც დაიწერონ _ ამღვრეულ წყალში ხომ ადვილია თევზის ჭერა. ცალკე მსჯელობის საგანია, რამდენად მართებულია ,,ბინძური თეთრეულის’‘ გამომზეურება და უნდა ხდებოდეს თუ არა მსგავსი საკითხები სახალხო განხილვის საგანი, მაგრამ უდავოა, ყველა პრეტენზიასა თუ ბრალდებას ერთი, კონკრეტული ადრესატი ჰყავს _ კულტურის მინისტრი მიხეილ გიოგრაძე, რომელსაც ზოგი ინდიფერენტიზმში ადანაშაულებს _ სპექტაკლებს არ ესწრებაო; ზოგი საყვედურობს, რომ შეხვედრისას არ ესალმება; ზოგი თეატრიდან მსახიობების გაგდებასა თუ მათთვის ხელფასების შემცირებას აბრალებს; ზოგი კი აპირებს, სასამართლოში უჩივლოს, რადგან განაცხადა, ხელფასების შემცირების გადაწყვეტილება კონკრეტულმა ხელმძღვანელებმა თვითონ მიიღეს, მე არაფერ შუაში ვარ და ზოგადად, ეს ხალხი ტყუილად წუწუნებს _ მათი ანაზღაურება ბევრად აღემატება ოფიციალურ მონაცემებსო.
რამდენიმე დღის წინ, მამა-შვილი ყიფშიძეები აპელირებდნენ, ბატონ ზურას 400-ლარიანი ხელფასი საარსებოდ არ ჰყოფნის და რამე გვიშველეთო, რაზეც კულტურის მინისტრს თავის სიმართლე აქვს, უბრალოდ ,,დოკუმენტების გასაჯაროების უფლებას თავს არ აძლევს’‘, მიიჩნევს, რომ ეს ,,იაფფასიანი პროვოკაციაა’‘ და პასუხიც არა კულტურის სამინისტროს, არამედ თეატრის ხელმძღვანელობას უნდა მოსთხოვონ. უდევს თუ არა მინისტრის კრიტიკას პოლიტიკური სარჩული; რას პასუხობს ქეთი დოლიძის მუქარას, რომელიც აცხადებს _ ვუჩივლებ რადგან თქვა, თითქოს ზურა ყიფშიძის ხელფასს მე და ზურა გეწაძე ჯიბეში ვიდებთო; შევა თუ არა თეატრებში აუდიტის სამსახური და რომელი ხელმძღვანელების პასუხისმგებლობის საკითხი დადგება, ,,ვერსიის’‘ კითხვებს ,,ყველა ცოდვაში ბრალდებული’‘ მიხეილ გიორგაძე პასუხობს.
_ მსახიობებისთვის ხელფასების შემცირება-არშემცირება ხელმძღვანელების გადასაწყვეტი იყო და ვფიქრობ, სწორედ მათ უნდა ვკითხოთ, რატომ აქვს ზურა ყიფშიძესა და მისნაირებს ხელფასი ასეთი და არა სხვანაირი. ამდენად ძვირფასი თუა ის თეატრისთვის, რატომაა ხელფასის სიდიდით მე-16 ადგილზე და არა ვთქვათ პირველ სამეულში ან თუნდაც ხუთეულში?!
_ სწორედ ამ განცხადებებმა გააბრაზა ქალბატონი ქეთი დოლიძე, რომელიც სასამართლოშიც კი აპირებს, გიჩივლოთ ცილისწამებისთვის...
_ კი ბატონო, მაგრამ ჯიბეში ფულის ჩადება რა შუაშია, ვერ ვხდები... ესაა კიდევ ერთი არაადეკვატური რეაქცია. მას გადაჭარბება, გაზვიადება და რაღაც ფაქტების დამახინჯება ახასიათებს. იგი დიდი ხნის განმავლობაში ყველა ეთერში, უკიდურეს წუხილს გამოთქვამდა, რომ ბიუჯეტი გავუნახევრე და ლამის დავუხურე ფესტივალი. ჩემთვის კი გაუგებარია, რა განახევრებაზეა საუბარი. რა თქმა უნდა, ქალბატონი ქეთის უფლებაა, გადაწყვეტილება მიიღოს და სასამართლოში მიჩივლოს, უბრალოდ ვწუხვარ, რომ კიდევ ერთხელ, თავს შეირცხვენს ამით.
შეუძლებელია არ ვთქვა _ მთელი ამბავი აეწყო იმის გარშემო, რომ ზურა ყიფშიძე, ამდენად პატივცემული და დაფასებული ვარსკვლავი 400-ლარიანი ხელფასით ცხოვრობს. არ მაქვს უფლება, კონკრეტული ციფრები ვთქვა და არც მივცემ თავს უფლებას, ეს ინფორმაცია ხმამაღლა გავაჟღერო, თუმცა გეტყვით, რომ თუმანიშვილის სახელობის კინომსახიობთა თეატრში მას გაცილებით მეტი აქვს ხელფასი; გაცილებით მეტი ხელფასი აქვს მარჯანიშვილის თეატრშიც, ასევე აქვს ხელფასი პირველ არხზე და გაცილებით მეტს იღებს ქართუ ფონდის მეშვეობით... ოთხასი ლარი თვეში, რომელზეც თითქოსდა ბატონი ზურაბი ცხოვრობს და შესაბამისად, ძალიან უჭირს, უბრალოდ პროვოკაციაა. სხვანაირად ამას ვერ შევაფასებ.
_ არ აპირებთ, გაასაჯაროოთ ეს ინფორმაცია?
_ კონკრეტული ციფრების დასახელებისგან თავს ვიკავებ, რადგან არ მაქვს უფლება, სამაგიეროდ
მაქვს დოკუმენტები და მოვუწოდებ კინომსახიობთა თეატრს, ბატონი ზურაბის თანხმობით, გამოაქვეყნოს ის ხელფასი, რომელიც საშტატო ნუსხის მიხედვით აქვს და გვიპასუხოს, ამდენად დასაფასებელი ვარსკვლავი რატომ ჰყავთ მე-16 ადგილზე ხელფასის რაოდენობის მიხედვით; მოვუწოდებ მარჯანიშვილს თეატრს, ბატონი ზურაბის თანხმობით, გამოაქვეყნოს საშტატო ნუსხის მიხედვით მისი ხელფასი; ასევე პირველ არხს, ბატონმა ზურაბმა კი დაადასტუროს ეს ყველაფერი და დაამატოს ის დახმარებაც, რომელსაც ქართუ ფონდიდან იღებს. რა ციფრი გამოვა, ნახავს საზოგადოება და გარწმუნებთ, რომ ის ბევრჯერ აღემატება ოთხას ლარს. მე მრცხვენია ამ ადამიანების მაგივრად, რომ თანხმდებიან იაფფასიაან სპეკულაციას.
_ ვის მიერ შეიძლება იმართებოდეს ეს ხალხი. შესაძლოა, ამას პოლიტიკური სარჩული ჰქონდეს?
_ არ მგონია, პოლიტიკური სარჩული ჰქონდეს. ბევრად მარტივი და ბანალური ამბავია _ კონკრეტული თეატრის ხელმძღვანელის განაწყენება იმასთან დაკავშირებით, რომ მას და მის სურვილებს ულიმიტო ფინანსური ასპარეზი არ აქვს; რომ წელს ვეღარ მივეცით საშუალება, ერთთვიანი გასტროლი მოეწყო ედინბურგის ფესტივალზე მაშინ, როცა ძირითად პროგრამაში არ არის და ე.წ. ფრინჩში მონაწილეობს, რაც ნიშნავს, რომ ნებისმიერ ადამიანს ან ადამიანთა ჯგუფს, ვინც იტყვის, რომ თეატრია, ჩავა და დაწესებულ გადასახადს გადაიხდის, მონაწილეობის უფლება აქვს. ეს ყველაფერი მოდის განაწყენებიდან და პირად გამორჩენაზე ორიენტირებული ამბავია.
_ თუ ფესტივალისთვის გამოყოფილი თანხის ნაწილი არამიზნობრივად დაიხარჯა, გქონდათ თუ არა უფლება და ვალდებულებაც, საქმე შესაბამისი სტრუქტურებისთვის გადაგეცათ?
_ როდესაც მოვედი სამინისტროში, პროგრამულ ბიუჯეტში ფესტივალ ,,საჩუქარს’‘ 650 ათასი ლარი ეწერა, თუმცა დამხვდა ის მოცემულობა, რომ წინა მინისტრთან შეთანხმებით, ამ თანხიდან 200 ათასი იყო გამოყენებული ედინბურგის ფესტივალისთვის; მეორე წელსაც იგივე თანხა გამოეყო და ანალოგიური შეთანხმება უკვე ჩემთან მოხდა... წელს კი ედინბურგის სიამოვნება მოვაკელით და ის დავუტოვეთ, რასაც ,,საჩუქრისთვის’‘ ხარჯავდა.
_ თეატრებისთვის ბიუჯეტის შემცირების შედეგად, მსახიობებს ხელფასები შეუმცირდათ და მათი რისხვის ობიექტი ამიტომაც გახდით.
_ მე შევკრიბე ხელმძღვანელები, ავუხსენი ვითარება და ვუთხარი, რომ უნდა მოვრგებოდით ამ რეალობას. ოღონდ ხაზი გავუსვი, რომ არავითარ შემთხვევაში, არ ვაძლევდი დავალებას, მაინცდამაინც მსახიობების ხელფასი შემცირებულიყო, რადგან ადმინისტრაციული, სადადგმო, საგასტროლო ხარჯიც არსებობს. ვთხოვე ხელმძღვანელებს _ თქვენი ბიუჯეტი, რასაც სახელმწიფო გაძლევთ და პლუს, საკუთარი შემოსავალი, გადაათამაშეთ ისე, რომ მაქსიმალურად უმტკივნეულოდ აიტანოთ ეს ვითარება. ზოგმა მოხერხა ეს და ზოგმა ვერა და აქ კიდევ ერთხელ გამოჩნდა, ვინ რამდენად კარგი მენეჯერია.
არაერთხელ მსმენია, მე რეჟისორი, შემოქმედი ადამიანი ვარ და ამიტომ კარგად არ ვიცი ეს ფინანსური თუ იურიდიული საკითხებიო... მაგრამ, ჩემო ძვირფასებო, იმის გარდა, რომ დიახ, თქვენ შემოქმედი ადამიანები ხართ, ასევე ბრძანდებით საჯარო სამართლის იურიდიული პირების ხელმძღვანელები და ვალდებულები ხართ, ერკვეოდეთ ასეთ საკითხებში! თუ არა, მაშინ წადით, იყავით რეჟისორები და დაუთმეთ ადგილი ისეთ მმართველებს, ისეთ მენეჯერებს, ვინც შესაბამის კვალიფიკაციასა და უნარჩევევბს ფლობს.
_ თქვენ თუ გაქვთ კონტროლის მექანიზმი ან აუდიტის სამსახური ხომ არ აპირებს შესვლას თეატრებში?
_ ჩვენს შიდა აუდიტის სამსახურს გაწერილი აქვს სამოქმედო გეგმა, არაერთი დიდი ინსტიტუცია უკვე შემოწმდა _ კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის სააგენტო, ეროვნული მუზეუმი, ოპერისა და ბალეტის თეატრი და ახლა თეატრების ჯერი დგება, ოღონდ არა ამ ამბის გამო.
კიდევ ერთხელ ვამბობ _ არავითარ შემთხვევაში არ დავუშვებ, რაიმე სპეკულაცია ატყდეს, თითქოს სადამსჯელო ოპერაცია იგეგმება. აუდიტის გეგმა საჯაროა და ყველას შეუძლია ნახვა, ჯერი მიდგება თეატრებზე. ვნახოთ, რა დასკვნებს გააკეთებენ.
_ ხელმძღვანელების პასუხისმგებლობის საკითხი დადგება?
_ ვნახოთ, რა შედეგებით დასრულდება აუდიტორული შემოწმება და შემდეგ, კონკრეტულ შემთხვევებზე, შედეგებიდან გამომდინარე, კონკრეტულ გადაწყვეტილებებს მივიღებთ ამა თუ იმ ხელმძღვანელთან მიმართებაში. წინასწარ ვერაფერს ვიტყვი, ყველაფერი დამოკიდებულია იმ შედეგებზე, რომელიც დაიდება.
_ თეატრებში აუდიტს რომ გზავნით, თქვენ დადიხართ? უკვე ბევრჯერ წამოგაძახეს, სპექტაკლებს არ ესწრებაო...
_ ჩემი მისვლა სპექტაკლს ვერც ვერაფერს შემატებს და ვერც დააკლებს. მეუხერხულება კიდეც, თავი ვიმართლო მორიგ ტყუილზე... ნაწყენი იყო ბესო ზანგური, თითქოს მის სპექტაკლზე არ მივედი, არადა პრემიერთან ერთად ვიყავი... თითქოს მარჯანიშვილსა და რუსთაველში არავის უნახივარ.. არც ვიცი, რა ვთქვა _ იმის მაგივრად, მე ვიმართლო თავი, იქნებ ჰკითხოთ თეატრების ხელმძღვანელებს, რამდენად ხშირად ვსტუმრობ სპექტაკლებს და არა მხოლოდ თბილისის, არამედ რეგიონების, ასევე კერძო თეატრებს.
იმაზეც იყო საუბარი, რომ ჩემთან შეხვედრა და კონტაქტი შეუძლებელია.. დაადასტურონ, რამდენად რთულია ჩემთან შეხვედრა...
ბოდიშს ვიხდი, რომ უცებ არ დამესიზმრა, თქვათ ბესოს ან მერაბს ჩემთან შეხვედრა რომ ნდომებია და ეს ტელეპათიურად უნდა მეგრძნო. ვერ ვიგრძენი ეს და თუ ერთ ფაქტს მაინც დამისახელებენ, რომ რომელიმე ხელმძღვანელმა, მსახიობმა გამოთქვა ჩემთან შეხვედრის სურვილი და ეს შესაძლებლობა არ მიეცა, საჯაროდ ბოდიშს მოვიხდი. მაგრამ გარწმუნებთ, ასეთი ფაქტი უბრალოდ არ არსებობს!
_ რეგიონების თეატრები ახსენეთ. უდავოა, შენობები სავალალო მდგომარეობაშია. გვაქვს საშუალება, ყველა შევინახოთ, ამ მხრივ რეფორმის გატარებას ხომ არ გეგმავთ?
_ პირველი ობიექტი, ვისკენაც ხელს იშვერენ, კულტურის სამინისტროა და ეს გარკვეული ინერციის ბრალია.
როდესაც რეგიონებზე ვსაუბრობთ, უნდა გვესმოდეს, რომ ჩვენმა ქვეყანამ სწორედ დეცენტრალიზაციასა და ადგილობრივი მმართველობის გაძლიერებაზე აიღო სტრატეგიული განვითარების გეგმა და ვფიქრობ, სწორედ ადგილობრივი ხელისუფლებები უნდა იყვნენ მაქსიმალურად აქტიურები, რადგან ეს მათ არეალში ხდება. ზრდასრული, ადეკვატური ადამიანები ვართ და ელემენტარული არითმეტიკაა _ რომ კულტურის სამინისტროს კი არა, მთელი მთავრობის ბიუჯეტი ვერ მოერევა ყველა ქალაქში, ყველა რაიონში, ყველა სოფელში თეატრსა თუ კულტურის სახლს. ეს პრიორიტეტები უნდა განსაზღვრონ ადგილობრივმა ხელისუფლებებმა, ადგილობრივ საზოგადოებასთან ერთად და სწორედ ესაა დემოკრატია. საჭიროა თეატრი ამა თუ ქალაქსა თუ რეგიონში? _ შეთანხმდეს ამაზე ადგილობრივი ხელისუფლება და საზოგადოება, ბიუჯეტის შედგენისას პრიორტეტები გაითვალისწინონ და მაშინ აღარ იქნება ყოველთვის ცენტრალური ხელისუფლებისკენ, კონკრეტულად, კულტურის სამინისტროსკენ ხელის გაშვერა.
იგივე ეხება კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლებს...
 
ხშირად მწერენ რეგიონებისა თუ ქალაქების ხელმძღვანელები _ ისტორიული ძეგლი ინგრევა, კულტურის სამინისტრო, გამოყავი თანხა და რეაბილიტაცია ჩაუტარეო... თავად რას აკეთებთ, მეგობრებო, იმისთვის, თქვენს ქალაქში, თქვენს რეგიონში ასეთ მნიშვნელოვან ძეგლს საფრთხე არ დაემუქროს? _ არაფერს! არადა კანონით, ვალდებულები არიან, ასე მოიქცნენ. არ შეიძლება, ყველა პრობლემა გადაამისამართო ცენტრალურ ხელისუფლებაში.
ამიტომ არიან ადგილზე გამგებლები და მერები, რომ თავისი კომპეტენციის ფარგლებში იმოქმედონ. ყოველთვის ერთი პასუხი აქვთ _ ჩვენ ფული არ გვაქვს. კეთილი ინებეთ და ისე დაგეგმეთ ბიუჯეტი, რომ ეს პრიორიტეტები გაითვალისწინოთ!
_ არის თუ არა კულტურა ქვეყნის პრიორტეტი. გასაგებია რომ სამინისტროს ბიუჯეტი 20 მილიონით გაიზარდა. კიდევ რა კეთდება?
_ ბიუჯეტის ზრდამ მოგვცა საშუალება, დაგვეფინანსებინა სხვადასხვა კულტურული ღონისძიება და სხვათა შორის, ჩემი მოსვლის მერე დაემატა ორი თეატრალური ფესტივალი ოზურგეთსა და ფოთში; ამიტომ ვერ მივიღებ საყვედურს, თითქოს რეგიონებში თეატრებს და ზოგადად კულტურას ყურადღებას არ ვაქცევთ. გარდა ამისა, დავიწყეთ სარეაბილიტაციო პროგრამა. ბევრ ობიექტს _ კულტურული ინფრასტრუქტურის მუზეუმს, თეატრებს, ნიჭიერთა ათწლედს, ჭაბუკიანის ქორეოგრაფიულ სასწავლებელს, უტარდება რეაბილიტაცია... მთელი საზოგადოება წუხდა, როგორ ინგრეოდა სამხატვრო აკადემია, თეატრალური უნივერსიტეტი, ქუჩაში იყო თბილისისა და ახალციხის თოჯინების თეატრი... არ მინდა, ისე გამოვიდეს, თითქოს მხოლოდ კულტურის სამინისტრო აკეთებს ამ ყველაფერს. უდიდესი წვლილი მიუძღვის ფონდ ქართუს, რომელიც ასევე დიდ თანხებს ხარჯავს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების აღდგენაზე, და ყველაფერი ეს გვაძლევს საშუალებას, გავაუმჯობესოთ ინფრასტრუქუტრა. კულტურის განვითარებით მთავრობა დაინტერესებული რომ არ ყოფილიყო, ამდენი მატება არ მოხდებოდა. სხვათა შორის, ბიუჯეტის შემცირება ყველაზე ნაკლებად სწორედ კულტურის სამინისტროს შეეხო, რადგან პრემიერ-მინისტრს ესმის, რომ კულტურასა და ამ სფეროში მოღვაწე ადამიანებს ნამდვილად სჭირდებათ მხარდაჭერა.
_ უნდა არსებობდეს თუ არა რაიმე მექანიზმი, რომ სწორედ ეს ადამიანები, ასაკის გამო, საარსებო წყაროს გარეშე არ დარჩნენ?
_ ვფიქრობ, გარკვეული რეფორმირება ნამდვილად სჭირდება იმ სისტემას, რომელიც მემკვიდრეობით წლიდან წლამდე მოყვება კულტურის სამინისტროს იგივე თეატრების დაფინანსებასთან დაკავშირებით. რამდენიმე ხელმძღვანელთან მქონდა საუბარი, სადაც საზღვარგარეთის გამოცდილებას და იმ სპეციფიკას განვიხილავდით, რომელიც ჩვენი ქვეყნისთვისაა დამახასიათებელი. მსჯელობა დაწყებულია, ახლო მომავალში ხელმძღვანელების ჩართულობას გავზრდით და საბოლოოდ, ოპტიმალურ სისტემამდე მივალთ. ვფიქრობ, თავიდან ბოლომდე მხოლოდ სახელმწიფო ბიუჯეტის დაფინანსებაში არ უნდა შედიოდეს. გარკვეული პასუხისმგებლობა თეატრებმა და პირველ რიგში, ხელმძღვანელებმა უნდა აიღონ. მათ უნდა იზრუნონ დამატებით დაფინანსებაზე, მიმართონ სხვადასხვა ფონდს, მიიღონ მონაწილეობა გარკვეულ პროგრამებში... ,,შემოქმედებითი ევროპა’‘ _ ესაა უზარმაზარი პროგრამა მილიარდნახევარი ევროს ბიუჯეტით და საქართველო იყო ევროკავშირის არაწევრი ერთადერთი ქვეყანა, რომელიც შეუერთდა ამ პროგრამას. სამწუხაროდ, ერთადერთი თეატრი, რომელმაც არ დაიზარა, იმუშავა, მოიძია პარტნიორები, გაერკვა პროგრამის პირობებში და შესაბამისი დაფინანსებაც მიიღო, მარჯანიშვილის თეატრია. არც ერთ სხვა თეატრს არც კი გადაუდგამს ნაბიჯი, ეცადა მაინც... წარმოუდგენელია, ბარტყივით, გაუნძრევლად იჯდე ბუდეში, პირი გქონდეს ღია და ელოდე, ვინმე როდის ჩაგიდებს ლუკმას პირში. 21-ე საუკუნეში, როგორ შეიძლება ასე ხდებოდესო _ ეს პათოსი ისმის... დიახ, როგორ შეიძლება, 21-ე საუკუნეში არაფერი გააკეთო, თუნდაც ელემენტარული, ბანალური ღონისძიება ჩაატარო მაყურებლის მოზიდვის თვალსაზრისით და არ იმუშაო ახალგაზრდებზე...
_ ახალგაზრდებზე, რომლებიც, ხშირად ვერ ახერხებენ ბილეთის ყიდვას. იქნებ ურჩიოთ ხელმძღვანელებს, შექმნან სპეციალური სისტემა მოსწავლეებისა თუ სტუდენტებისთვის და ასე მაინც შეაყვარონ თეატრი მომავალ თაობას...
_ გვაქვს რამდენიმე სპეციალური პროგრამა, როგორც თეატრებისთვის, ისე მუზეუმებისთვის... საუბარია ძალიან საინტერესო ექსკურსიებსა და ტურებზე, რომელიც გულისხმობს კულისებში შესვლას, შეხვედრას მსახიობებთან, რეპეტიციაზე დასწრებას... დანარჩენი კი, ყველაფერს კულტურის სამინისტრო ხომ ვერ გააკეთებს. საჭიროა მეტი ინიციატივა, კრეატიულობა აზროვნებაში... მათი პასუხისმგებლობაა, მოიზიდონ ეს ბავშვები, შემოიღონ ბილეთების შეღავათიანი სისტემა, წარმოადგინონ დღის სპექტაკლები. რისთვის გვჭირდება თეატრების ხელმძღვანელები, თუ ჩვენ, ცენტრალიზებულად განვსაზღვრავთ ყველაფერს?
_ საბავშვო თეატრებზეც გკითხავთ... თუ უდგახართ გვერდში თეატრალურ სტუდიებს და რატომ უწევთ მათ ყოველდღიური ბრძოლა გადარჩენისთვის. მაგალითისთვის, გოგა პიპინაშვილის სტუდიაც კმარა, რომელსაც წლებია შენობა არ აქვს.
_ მადლობა, ამ კითხვისთვის...
გოგა პიპინაშვილს რაც ეხება, ვფიქრობ, მისი მოღვაწეობა უბრალოდ გმირობის ტოლფასია და მეუხერხულება, ამაზე მე რომ მიწევს საუბარი, მაგრამ სწორედ ჩემი უშუალო და აქტიური ჩარევით, პრემიერ-მინისტრისა და ჩემი კოლეგების დახმარებით, საკითხი, რომელიც წლებია ვერა და ვერ გადაწყდა, დღეს გადაწყვეტილია _ გამოეყო ადგილი, შენდება შენობა. ასევე მხარს ვუჭერთ სახლოვნებო სკოლებს, მოგვარდა ნიჭიერთა ათწლედისა და ჭაბუკიანის ქორეოგრაფიული სასწავლებლის მრავალწლიანი პრობლემა _ მათ ექნებათ ფანტასტიური შენობა ჩხეიძის #8-ში.
სახელოვნებო სხვა სკოლებიც არ მგონია უყურადღებობას უჩიოდნენ, თოჯინების თეატრში სამუშაოები მიმდინარეობს და ბრილიანტი გვექნება ქალაქში, რადგან ეს ფანტასტიური პროექტია...
_ მართლა გაუზარდეთ ოპერისა და ბალეტის თეატრს ბიუჯეტი?
_ დიახ, 4 მილიონი ლარით... თეატრი დიდხანს დახურული იყო და როცა გაიხსნა, წარმოუდგენელი რამ მივიღეთ _ ბალეტს გათვალისწინებული ბიუჯეტი ჰქონდა, ხოლო ოპერას არა და შესაბამისად, მივიჩნიეთ, რომ უნდა მიგვეცა წინსვლის საშუალება, რათა ჰქონოდა შესაბამისი რეპერტუარი. გარდა ამისა, ჩვენს დაქვემდებარებაში არსებულ საგანმანათლებლო ინსიტიტუციებს არ შევუმცირეთ დაფინანსება და ასევე, არც წიგნის ეროვნულ ცენტრს, რადგან ფრანკფურტის წიგნის ბაზრობაზე საპატიო სტუმარი ქვეყანა ვართ.
_ არ შემიძლია ,,ჩეკ ინ ჯორჯიაზე’‘ არ გკითხოთ. რატომ გახდით უკმაყოფილების ადრესატი?
_ ვფიქრობ, ესეც რამდენიმე ადამიანის უკმაყოფილებისა თუ წყენის გამო აგორებული თემაა, რომელსაც შარშან გარკვეულწილად პოლიტიკური ელფერიც მიეცა და რამოდენიმე პოლიტიკური სივრცის წარმომადგენელმაც მოინდომა, ქულები ჩაეწერა... მაგრამ ეს არ იყო კულტურის სამინისტროს ბიუჯეტიდან გამოყოფილი თანხები. ეს იყო მთავრობის გადაწყვეტილება, პრემიერ-მინისტრმა არაერთხელ საჯაროდ განაცხადა, რომ ეს მისი ინიციატივა გახლდათ, კულტურის სამინისტრომ კი, სხვა სამინისტროებთან ერთად ამ პროექტის შემუშავებაში მიიღო მონაწილეობა. უპრეცედენტო მასშტაბის პროექტი გამოვიდა, ჩატარდა ყველა თვალსაზრისით უმაღლეს დონზე, უმაღლესი რანგის საერთაშორისო ვარსკვლავებმა მიიღეს მონაწილეობა და ყველაფერი ეს გაკეთდა ადგილობრივი მეწარმეობის, ბიზნესის წახალისებისთვის. შედეგმა მოლოდინს გადააჭარბა, უპრეცედენტო ჩართულობა იყო, სამიათასზე მეტი ქართველი არტისტი მონაწილეობდა, ფოლკლორით დაწყებული ქორეოგრაფიითა და თეატრებით დასრულებული... ადგილობრივ პროდიუსერებს ხელს რატომ არ უმართავთო და სამი თვის განმავლობაში ბათუმის კორტები, ყოველმხრივ კეთილმოწყობილი _ განათება, გახმოვანება, სცენა, კულისი, რაც ათეულობით ათას ლარს ნიშნავდა, აბსოლუტურად უსასყიდლოდ იყო ჩვენი პროდიუსერების ხელში, ერთადერთი, რაც უნდა გაეკეთებინათ _ თავად დაედგინათ ბილეთის ფასი და მთელი შემოსავალი ჩაედოთ ჯიბეში... ამაზე მეტი მხარდაჭერა ვერ წარმომიდგენია.
_ დადეს ფასის შესაბამისი პროდუქტი?
_ წარუმატებელი მაგალითების დასახელებისგან თავს შევიკავებ, გეტყვით წარმატებულებს _ ნინო ქათამაძემ სამი ათასზე მეტი ბილეთი გაყიდა; ანრი ჯოხაძემ პრაქტიკულად გაავსო დარბაზი. ასე რომ, ძალიან გაცვეთილია საუბარი იმ კომპანიის თითქოსდა პრივილეგირებულ პოზიციაზე, რომელშიც ადრე ვიყავი. ფაქტები საპირისპიროს მეტყველებს. მინდა ხაზი გავუსვა, რომ არც ერთი ასეთი ღონისძიების ან დიდი ვარსკვლავის კონცერტის ორგანიზებაში არც ერთ კერძო კომპანიას არ მიუღია მონაწილეობა! წელს უკვე ეს პროექტი გადავიდა ტურიზმის დეპარტამენტსა და ეკონომიკის სამინისტროში. იმის მიუხედავად, რომ საჯაროდ არაერთხელ ითქვა, იგივე ,,აეროსმიტს’‘ ჩვენ მოგვაწერენ, არადა ღონისძიებას დარბაზი აკეთებს, კულტურის სამინისტრო არაფერს შუაშია. ,,ბლექ სი არენა’‘ პირდაპირ კავშირზეა სტივ ტაილერთან და ნებისმიერი სპეკულაცია თუ მინიშნებები გარკვეულ მაქინაციებზე, აბსოლუტურად უადგილოა.
_ ესე იგი, ,,ისტერნ პრომოუშენის’‘ დაინტერესებას გამორიცხავთ...
_ ჩემი დანიშვნის მეორე დღიდან დაიწყო სპეკულაციები, მაგრამ ვფიქრობ, ეს თემა გაცვდა და ყველანაირი ფაქტი, რომელიც ზედაპირზე დევს, საპირისპიროს ადასტურებს.
_ ქვეყანას კულტურის მინისტრები თქვენამდეც ჰყოლია, მაგრამ ასეთი თავდასხმები ნაკლებად მახსენდება. პირადად, მიხეილ გიორგაძეს ებრძვიან?
_ ვერ გეტყვით, რა შეიძლება ამოძრავებდეს ამ ადამიანებს, თუმცა ხშირ შემთხვევაში პირადი გამორჩენის საკითხია და სხვა არაფერი. პოლიტიკურ სარჩულს ნამდვილად არ დავუდებ.
_ მართლა არ ესალმებით ირმა სოხაძეს, ბატონო მიხეილ?
_ ირმა ჩემი ნათესავია და მიკვირს მისგან საჯარო სივრცეში ასეთი გაუგებარი ინტერპრეტაციები. თუ დაუკვირდებით, აქაც გარკვეულწილად, დაუკმაყოფილებელ ამბიციებთან გვაქვს საქმე იმიტომ, რომ სულ ერთი და იგივე მესმის _ ჩვენ, პროფესიონალებს არ გვაფასებენ, არაფერს გვეკითხებიან...
_ ვიბლოკებით...
_ საერთოდ წარმოუდგენელია და ვერანაირად მივიღებ ბრალდებას ვიღაცის დაბლოკვაზე. ეს სიმართლეს არ შეესაბამება... თუ ჩვენი ოპონენტები მოქმედებენ პრინციპით _ ენას ძვალი არ აქვს, შეიძლება, გვირაბის გათხრაც დამაბრალონ. მაგრამ კიდევ ერთხელ ვამბობ _ არსებობს უტყუარი ფაქტები.
_ და არ არსებობს არანაირი შავი სიები?
_ როდესაც საუბარია გარკვეულ ღონისძიებებზე, კულტურის სამინისტრო აბსოლუტურად ყველა არტისტს უკავშირდებოდა, უბრალოდ შესაძლოა ჰონორარზე ვერ შეთანხმებულიყვნენ. არანაირი ,,შავი სია’‘ არ არსებობს და ამას სრული პასუხისმგებლობით ვაცხადებ!
P.s. სტატია დასაბეჭდად მზად იყო, როდესაც ზურაბ ყიფშიძემ ტელეკომპანია ,,იბერიასთან’‘ მცირე განცხადება გააკეთა, რომელსაც უცვლელად გთავაზობთ: ,,სიმართლე რომ ვთქვა, აბსოლუტურად სხვა თემა უნდა ყოფილიყო _ ახალგაზრდა მსახიობებსა და ხანდაზმულებზე, როგორ უშვებენ. ისე გამოიყენეს, თითქოს მე ვკვდები შიმშილით და გიორგის რაღაც სისულელე ჩასვეს ამ სიუჟეტში. არ მინდა ამ თემაზე საერთოდ საუბარი. მართალია მინისტრი. ოღონდ მოვრჩეთ ამ თემაზე საუბარს. საშინელებაა’‘.
თამარ ლომსაძე

back to top