Menu

რატომ მიაჩნია, რომ ჰომოფობია სათავეს გეებისგან იღებს და რა მოლოდინი აქვს 17 მაისს ლერი ბექაურს

2013 წლის ჩვიდმეტი მაისს განვითარებული მოვლენების შემდეგ, ზოგადად 17 მაისი, ქართული საზოგადოების ყურადღების ცენტრში მუდმივად ექცევა, რადგან არსებობს ხელახალი დაპირისპირების შანსი და საფრთხე ერთმანეთისგან აზრობრივად გამიჯნულ ორ ჯგუფს შორის. ამ დღეს სექსუალური უმცირესობის წარმომადგენლები მათ მიმართ არსებულ ძალადობას აპროტესტებენ, მართლმადიდებლური საზოგადოება კი პატრიარქის ინიციატივით ოჯახის სიწმინდის დღეს აღნიშნავს.
დღეს 17 მაისია, ამიტომ თემატიკიდან გამომდინარე, გთავაზობთ ინტერვიუს საქართველოში სექსუალური უმცირესობის მიმართ არსებულ დამოკიდებულებასა და განწყობასთან დაკავშირებით, განსხვავებული სექსუალური ორიენტაციის მქონე (ჰომოსექსუალ) ლერი ბექაურთან, რომელიც პროფესიით სტილისტია.
_ რა სირთულეებთან არის დაკავშირებული, იყო გახსნილად არატრადიციული ორიენტაციის მქონე ადამიანი დღევანდელ საქართველოში?
_ სიმართლე გითხრა?
_ რა თქმა უნდა.
_ არანაირთან. მე არანაირი სირთულეები არ მექმნება, მიუხედავად იმისა, რომ ყველამ იცის ჩემი ორიენტაციის შესახებ.
_ ხშირად, როცა კონსერვატიული საზოგადოება ლიბერალებს უპირისპირდება, შემდეგი არგუმენტი მოჰყავთ _ გეებს არავინ ერჩის, ისინი არ იჩაგრებიან, უბრალოდ მიუღებელია საკუთარი ორიენტაციის აფიშირება, რადგან ამგვარი ქმედება განსხვავებული სექსუალური ორიენტაციის ერთგვარი პროპაგანდაა.
_ ზემოთ ხსენებული საზოგადოების ამგვარ დამოკიდებულებას ნაწილობრივ ვეთანხმები, მაგრამ სრულად _ არა. წინა 17 მაისის აქციას როცა გადავხედე (პირადად არ დავსწრებივარ), ვნახე ძალიან ბევრი არასრულწლოვანი, რაც უკვე ჰომოსექსუალიზმის ერთგვარ პროპაგანდად მიმაჩნია.
მე მყავს უამრავი მკაცრად ჰეტეროსექსუალი მეგობარი და მათ ისეთად მიმიღეს, როგორიც ვარ. არც ქუჩაში გადაადგილებისას მექმნება რაიმე პრობლემა. შეიძლება ვინმეს არ მოეწონოს ჩემი ვარცხნილობა, საყურე, მაგრამ მეც ბევრის ვიზუალი არ მომწონს, პირდაპირ აგრესიას კი არავინ იჩენს.
_ იცნობ ისეთ ადამიანებს, რომლებსაც განსხვავებული სექსუალური ორიენტაცია აქვთ, მაგრამ ეშინიათ ან ერიდებათ ამის საჯაროდ აფიშირება?
_ პირველ რიგში, ადამიანი შემდგარი პიროვნება უნდა იყო, ანუ შეგეძლოს საკუთარ საქციელზე პასუხისმგებლობის აღება. მე ამ საკითხში ერთგვარი პიონერიც კი ვარ და როცა ვახდენდი ჩემი ორიენტაციის აფიშირებას, უამრავი არატრადიციული ორიენტაციის მქონე ადამიანი, რომლებმაც ვერ გაბედეს დღის შუქზე გამოსვლა, თავდაუზოგავად მლანძღავდა, რათა ამით სხვების თვალში რაღაც ქულები დაეწერათ.
ჰომოფობია სწორედ იმ გეებისგან იღებს სათავეს, რომლებიც საკუთარ ,,მეს'' მალავენ და ამის გამო დაგროვილ აგრესიას ისეთ ჰომოსექსუალებზე ანთხევენ, რომელთაც არ ეშინიათ საკუთარი სექსუალური ორიენტაციის დაფიქსირების.
აი, თუნდაც ჩვენს შოუბიზნესს რომ გადავხედოთ, რამდენი „გიორგი სააკაძე“ (ანუ ხმალამოღებული ჰეტეროსექსუალი) გვყავს, რომლებიც საჯაროდ ერთს ამბობენ, მაგრამ რეალურად სულ სხვა ცხოვრებას ეწევიან.
_ განსხვავებული სექსუალური ორიენტაციის მქონე ადამიანთა უფლებების დამცველ არასამთავრობო ორგანიზაციებზე რას ფიქრობ?
_ არცერთი ორგანიზაციის არ მჯერა, ყველა გადართულია მოგებასა და ფინანსების მოზიდვაზე. არცერთი არ ასრულებს რეალურ დანიშნულებას და მაგალითისთვის არ ეხმარება ხანში შესულ, გაჭირვებულ ჰომოსექსუალებს. ჩემი აზრით, ამგვარი ორგანიზაციების დანიშნულება სწორედ ეს არის _ არასრულწლოვნებს მიუთითოს, რომ მათთვის ჯერ ადრეა ორიენტაციის შეცვლაზე ფიქრი, არატრადიციული ორიენტაციის ხანშიშესულ წარმომადგენლებს კი დახმარება გაუწიოს. ამას არავინ აკეთებს.
_ შენი აზრით, განსხვავებული სექსუალური ორიენტაციის გამო დღეს საქართველოში ადამიანებს ექმნებათ თუ არა პრობლემები კარიერულ წინსვლაში?
_ იქნებ უფრო მოდაში შემოვიდა და წინ მიდიან? ჩემი აზრით, ასე უფრო ხდება _ მოდას აყოლილი ჰეტეროსექსუალები ხშირად თავს სექსუალურ უმცირესობად ასაღებენ.
_ საქართველოში „გეიკულტურა“ არსებობს?
_ საქართველოში არსებობდა გეიკულტურა, ჩემს ახალგაზრდობაში, კომუნისტურ ეპოქაში, როცა განსხვავებული სექსუალური ორიენტაცია კანონით ისჯებოდა. ამის მიუხედავად არსებობდა ერთგვარი კავშირი, თემი, რომელიც ერთმანეთს კი არ ერჩოდა, ეხმარებოდა.
დღეს ყველა თავისთვისაა. არც დროშების ფრიალი მიმაჩნია გამართლებულად _ წინა 17 მაისი, რა თქმა უნდა, გეიაღლუმი არ ყოფილა, როგორც ამას ტელევიზიები არასწორად აშუქებენ ხოლმე, ეს იყო ძალადობის წინააღმდეგ მიმართული აქცია, მაგრამ მიუხედავად ამისა, ის ადამიანები, რომლებიც იქ დროშებს აფრიალებდნენ, დიდი ალბათობით, რეგიონებიდან იყვნენ ჩამოყვანილნი და დაფინანსებულები.
რა თქმა უნდა, გარკვეულ პროგრესსაც მივაღწიეთ, რაც თავისუფლებას უკავშირდება, თუნდაც ჩაცმაში, იმიჯში... მე, მაგალითად, დღეს ძალიან მიჭირს იმის გარკვევა, ვინ არის გეი და ვინ არა, წინათ საერთოდ არ ჭირდა ამის გარჩევა.
_ რამდენიმე დღის წინ სოციალურ ქსელში გავრცელდა ფოტო, რომელშიც ერთ-ერთი აქტივისტი ლგბტ დროშას აფრიალებს ეკლესიის შესასვლელთან და ამგვარად აპროტესტებს რელიგიურ დისკრიმინაციას ლგბტ პირების მიმართ. რამდენად ადეკვატურია პროტესტის ამგვარი ფორმები შენთვის?
_ ერთის მხრივ, მეც ვაპროტესტებ ეკლესიის დამოკიდებულებას იმიტომ, რომ ეკლესია ასე უხეშად არ უნდა ერეოდეს ერის საქმეში, უნდა მიხედოს შიდა სამზარეულოს, მით უმეტეს, რომ იქ ბევრად უარესი სიტუაციაა, ვიდრე ერში _ ვინ ვის წამლავს, არავინ იცის.
მოძალადე გეი გინახავს? მე მინახავს მოძალადე ჰეტეროსექსუალი, რომელმაც გააუპატიურა არასრულწლოვანი ბიჭი. არასწორია ერთზე თვალის დახუჭვა, მეორეზე აქცენტის გაკეთების ხარჯზე. მე ყველა რელიგიას პატივს ვცემ, ღმერთიც მწამს, მაგრამ არ მინდა, რაღაცები მომახვიონ თავს. ერთნაირსქესიანი ქორწინების უფლებას რაც შეეხება, სამოქალაქო წესით საყვარელ ადამიანთან (სქესის მიუხედავად) ხელის მოწერის საშუალება ყველას უნდა ჰქონდეს, მაგრამ ეს არ უნდა იყოს და ვერც იქნება ეკლესიური ქორწინება, ჯვრისწერა.
დღეს საქართველოს არანაირი იდეოლოგია არ გააჩნია _ ეკლესია მართავს ბრბოს და მართავს ისე, რომ არაფერს უშიფრავს, ახსნა-განმარტებას არ აძლევს.
ამ ყველაფრის მიუხედავად, არ მომწონს ეკლესიის წინაშე დროშების ფრიალი. ამისთვის უამრავი საჯარო ადგილი არსებობს და თუნდაც მერიას რომ მიმართო, ოფიციალურადაც კი გამოგიყოფენ ტერიტორიას აქციისთვის.
_ შენთვის რა სირთულეებთან იყო დაკავშირებული სექსუალური ორიენტაციის საჯაროდ დაფიქსირება და ფიქრობდი თუ არა იმაზეც, რომ უმჯობესი იქნებოდა, ეს თემა არ გაგესაჯაროებინა?
_ მე 16 წლის ვიყავი, როცა საკუთარი სექსუალური ორიენტაცია საჯაროდ დავაფიქსირე. დროში უკან დაბრუნების შესაძლებლობა რომ მქონდეს, იგივე გზას გავივლიდი, თუმცა ჭკუას მეტად გამოვიყენებდი რაღაც საკითხებში.
_ 2013 წლის 17 მაისს განვითარებული მოვლენების შემდეგ ეს თარიღი ყოველთვის ერთგვარი დაძაბულობისა და საფრთხისშემცველია. რამ გამოიწვია ხუთი წლის წინ მომხდარი დაპირისპირება საზოგადოების ორ განსხვავებულად მოაზროვნე ნაწილს შორის და რა შედეგები მოგვიტანა იმ ყველაფერმა?
_ იმ მოვლენებამდე დაახლოებით 1 კვირით ადრე ვიცოდი, რომ ის ყველაფერი მოხვდებოდა, საქმეში ჩახედულმა ნაცნობებმა გამაფრთხილეს, შესაბამისად, არც ვესწრებოდი. მომხდარ დაპირისპირებას პირველ რიგში ტელევიზიებმა (განსაკუთრებით ,,რუსთავი 2''-მა) შეუწყვეს ხელი, რადგან გამუდმებით აპელირებდნენ სიტყვა „აღლუმზე“, რაც ერთგვარი პროვოკაცია იყო საზოგადოების მიმართ.
სხვათა შორის, ამ დაპირისპირებიდან მეორე დღესვე ვიმგზავრე მეტროთი და მიუხედავად იმისა, რომ მეკეთა საყურე, ამას გარდა საკმაოდ ცნობადი სახეც ვიყავი ბევრისთვის (იცოდნენ ჩემი სექსუალური ორიენტაციის შესახებ), არანაირი აგრესია არ მიგრძნია. იმიტომ, რომ არ მესვა „პომადა“, ფანქარი, არც მაღალქუსლიანები ან კაბა მეცვა. ცოტა ცუდი ჟარგონი უნდა გამოვიყენო _ „კაბიანი პიდარასტები“ _ ადამიანთა ის კატეგორიაა, რომელიც მეზიზღება და ეს არ არის ჰომოფობია, ეს არის ნორმალური შეფასება.
იყო გეი, ეს ტიტულია, იყო „პიდარასტი“ ყველა მამაკაცს შეუძლია.
_ შენი აზრით, წლევანდელი 17 მაისი მშვიდობიანად ჩაივლის?
_ არ მგონია, რამე განსაკუთრებული მოხდეს. მე ვრჩები აზრზე, რომ მედალს ორი მხარე აქვს _ თუ არ გამოიწვევ საზოგადოებას, არავინ გამოიჩენს შენ მიმართ აგრესიას. უფრო მარტივად _ ნუ იქნები აგრესორი და არ მიიღებ აგრესიას.
ბექა ბერულავა

PDF

<<<წინა ნომერი მომდევნო>>>

back to top