Menu
RSS

,,შვება ვიგრძენი!'' _ ვინ დაემუქრა დაჭერით აკაკი გოგიჩაიშვილს

რა დააბარა ეროსი კიწმარიშვილმა ნიკა გვარამიასთან, რა უთხრა ყარამანაშვილმა და ვინ შესთავაზა 300 ათასი დოლარი _ „გამარჯვებული ხალხის ტელევიზიის“ კულუარები

აქამდე შორიდან ვიცნობდი, ახლა კი თანამშრომლები ვართ _ ტელეკომპანია „იბერიაში“ ჩვენი სამუშაო ოთახები, პრაქტიკულად, გვერდი-გვერდაა. მოკლედ, თითქმის ერთი თვეა, აკაკი გოგიჩაიშვილი „იბერიელია“. „60 წუთის“ ხმაურიანი წამყვანის „რუსთავი 2“-დან წამოსვლას დიდი აჟიოტაჟი მოჰყვა. მათ, ვისაც წინა ხელისუფლების მიმართ სიმპათია აქვს, გოგიჩაიშვილის ეს ნაბიჯი დაგმეს. თავად აკაკი კი ამბობს, რომ გადაწყვეტილება სპონტანურად არ მიუღია... მოკლედ, რა ხდებოდა „გამარჯვებული ხალხის ტელევიზიის“ კულუარებში, რა დააბარა ცხონებულმა ეროსი კიწმარიშვილმა ნიკა გვარამიასთან და ვინ შესთავაზა 300 ათასი დოლარი? _ „ვერსია“ აკაკი გოგიჩაიშვილის არა-ჩვეულებრივ ინტერვიუს წარმოგიდგენთ.
_ აკაკი, ახალ სამსახურს როგორ შეეგუე?
_ გადასარევად _ დიდი შვება ვიგრძენი!
_ შვება რატომ იგრძენი?
_ არსებობს რაღაც წვრილ-წვრილი პრობლემები, რაც გაწუხებს და რასაც ებრძვი, მაგრამ იძულებული ხარ, დინებას მიჰყვე და ეს საშინელ დისკომფორტს გიქმნის. როცა ყველაფერ ამას გამოერიდები, ცხადია, შვებას გრძნობ.
_ ეს პრობლემები „რუსთავი 2“-ში დიდხანს გრძელდებოდა?
_ კი, ძალიან დიდხანს.
_ მაინც, რამდენი ხანი?
_ რამდენი ხანი და, 2003 წლის ანუ მას მერე, რაც „60 წუთი“ დახურეს, სიტუაცია საერთოდ შეიცვალა. ყველას გვეგონა, რომ ხელისუფლებაში რეფორმატორთა ჯგუფის მოსვლით ქვეყანაში რაღაც ახალი ეტაპი დაიწყებოდა, მაგრამ დავინახეთ, რომ დიდად არაფერი შეიცვალა.
_ „არშეცვლაში“ მაინც, რას გულისხმობ?
_ რას და, მედიისა და სიტყვის თავისუფლებას. პირიქით, იმასთან შედარებით, რაც მანამდე არსებობდა, უკან დიდი ნაბიჯი გადაიდგა. ვანო, ალბათ, გახსოვს, რევოლუციის მეორე თუ მესამე დღეს ტელევიზიების ხელმძღვანელები შეიკრიბნენ და განაცხადეს, მთავრობას არ ვაკრიტიკებთ და ერთწლიან ვოტუმს ვაძლევთო.
_ ამას, როგორც მახსოვს, მედიამფლობელებმა თვითცენზურა დაარქვეს.
_ დიახ, მაგრამ ეს სრული აბსურდი იყო!
_ 2003-დან 2018 წლამდე საკმაოდ დიდი დროა. ჰოდა, თუ ამ ხნის განმავლობაში რაღაცები არ მოგწონდა, გაუგებარია, „რუსთავი 2“-ში რატომ რჩებოდი? არ დაგიმალავ და, იქიდან, სადაც არ მომწონს, დაუფიქრებლად მივდივარ ხოლმე...
_ იცი, რა არის? _ გამოსავალს ეძებ...
_ გამოსავლის ძებნა იმას ნიშნავდა, რომ სხვა სამსახურს ეძებდი და ვერ შოულობდი თუ გეგონა, რომ ყველაფერი გამოსწორდებოდა?
_ თავიდან წავედი და საქართველოში ორი წელი არ ვიყავი, მერე კიდევ ნახევარი წლით წავედი. სიმართლე გითხრა, უცხოეთში დარჩენის ყველანაირი შანსი და პერსპექტივა მქონდა, მაგრამ ვერც მაშინ წარმომედგინა და ვერც ახლა წარმომიდგენია, რომ სხვაგან ვიცხოვრო. ისე, მნიშვნელობა არ ჰქონდა, რომელ მედიაში იმუშავებდი, რადგან ყველგან რაღაც შეზღუდვა და თვითცენზურა არსებობდა, ამიტომ მერჩია, ისევ „რუსთავი 2“-ში მემუშავა, რადგან ჩემი გარემო და სახლი იყო... ისეთი ფორმატი მოვნახე, რომლითაც დამოუკიდებლობის შენარჩუნება შემეძლო, თან მანამდე ტელევიზიაში ბიზნესი არ არსებობდა.
სხვათა შორის, მაშინ „რუსთავი 2“-ის გენერალური დირექტორი ნიკა ტაბატაძე იყო და რომ ვუთხარი მინდა, გადაცემა ბიზნესზე გავაკეთო-მეთქი, მომიგო, ამ ქვეყანაში სულ სხვა რაღაცები აინტერსებთ და ბიზნესს ვინ უყურებსო. ჰოდა, თავიდან უარი მითხრა, თუმცა ჩემი არ დავიშალე და შევთავაზე, მოდი, მოვსინჯოთ _ ბიზნესი გასართობ ფორმატში შემოვიტანოთ და თუ ვნახავთ, რომ ინტერესი იქნება, მაშინ ბიზნესგადაცემა გავაკეთოთ-მეთქი... მოკლედ, პროექტი _ „იდეა, ფული და ერთი შანსი“ გავაკეთეთ, რომელიც ძალიან რეიტინგული აღმოჩნდა და ორ სეზონზე ძალიან კარგი მაჩვენებელი ჰქონდა. საუაბარი მესამე სეზონზეც იყო, მაგრამ აღარ მოვინდომე და ვთქვი, უკვე არსებობს საფუძველი, რომ ბიზნესზე ცალკე გადაცემა გავაკეთოთ-მეთქი.
_ ამ დროს ბიზნესს უკვე ატერორებენ და ე.წ. ღამის გადაფორმების პრაქტიკაც უკვე აპრობირებული იყო...
_ ვანო, ამის შესახებ პირველად როდის გაიგე?
_ რა გაგება უნდოდა? _ „ვარდების რევოლუცია“ მოხდა თუ არა, შს მაშინდელი მინისტრის, ირაკლი ოქრუაშვილის ბრძანებით, ადამიანებს „რუსთავი 2“-ის პირდაპირ ეთერში „ტრუსიკ-მაიკით“ იჭერდნენ...
_ ეს, როგორც მახსოვს, ბიზნესის წართმევის კი არა, „კანონიერი ქურდის“ თემა იყო...
_ შეიძლება, მაგრამ აშკარად ჩანდა, რომ ბიზნესს პრობლემები ჰქონდა. აკაკი, გულახდილად მითხარი: როდის მიხვდი, რომ ქვეყანაში ბიზნესტერორი მძვინვარებდა?
_ ასეთი ინფორმაციები, როგორც იტყვიან, ყურმოკვრით მოდიოდა. მაგალითად, ავტოგასამართი სადგურების ქსელი იყო „სენტა“, რომელსაც ბიზნესი წაართვეს. მერე, „ბადაგონს“ ღვინო დაუღვარეს. არხს არ სურდა, რომ ხელისუფლების საწინააღმდეგო სიუჟეტი მომზადებულიყო და ვიცოდი, რომ ამის გამო პრობლემები შემექნებოდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა...
_ მაპატიე, გაწყვეტინებ, მაგრამ უნდა დაგაკონკრეტებინო: არხის ხელმძღვანელობა ღიად გეუბნებოდა, რომ ანტისახელისუფლებო სიუჟეტი არ მოგემზადებინა?
_ დიახ, არხმა გამოაცხადა, ხელისუფლებას მხარს ვუჭერ, გამარჯვებული ხალხის ტელევიზია ვარ და შესაბამისად, მხოლოდ რეფორმებს ვაშუქებ, უკან კი არა, წინ ვიყურებიო.
_ ღვინის დაღვრა და ქონების ჩამორთმევა წინსვლა, ცხადია, არ იყო...
_ ჰოდა, ამას გეუბნები _ ვიცოდი, რომ ამას პრობლემები მოჰყვებოდა, მსგავსი შემთხვევების გაშუქებას მაინც ვცდილობდი.
სხვათა შორის, ბიზნესიც დახურული იყო.
_ ანუ?
_ მაგალითად, „სენტას“ წარმომადგენლები ოფისში მოვიდნენ და ვეხვეწებოდი, იქნებ რამე თქვათ-მეთქი, მაგრამ უარზე იყვნენ, ძალიან გთხოვთ, არაფერი თქვათ, თორემ უფრო დაგვაზარალებთო.
_ ამ ფონზე ბიზნესგადაცემის გაკეთებას აზრი ჰქონდა?
_ რატომ არ ჰქონდა? „სენტას“ თემაც გავაშუქეთ, „ბადაგონისაც“ და ვთქვით, ასე არ შეიძლებაო, მაგრამ ამას მხოლოდ ექსპერტები ვამბობდით, თავად ბიზნესი კი საკუთარ უფლებებს არ იცავდა.
მოკლედ, მოვიფიქრე, რომ რაღაც სასარგებლო შინაარსი შემომეტანა და ხალხისთვის მეთქვა, რომ გრანტებითა და რაღაც პროექტებით ფულის შოვნა შეეძლო.
_ ერთი სიტყვით, შენი გადაცემა საპიარო ელემენტებს შეიცავდა, არა? ყოველ შემთხვევაში, „ბიზნესკურიერი“ წყალს ხელისუფლების წისქვილზე ასხამდა...
_ ნაწილობრივ შეიძლება ასე იყო, მაგრამ, მაგალითად, უმუშევრობის გაზრდას ძალიან მწვავედ ვაშუქებდით. სხვათა შორის, თავდაპირველად ხელისუფლების წარმომადგენლები გადაცემაში მონაწილეობდნენ, მაგრამ კრიტიკულ კითხვებსაც ვსვამდით...
_ ამის გამო, რბილად რომ ვთქვა, შენიშვნას იღებდი?
_ კი, როგორ არ ვიღებდი.
_ „რუსთავი 2“-ის ხელმძღვანელებიდან, გახსოვს, ყველაზე უსიამოვნო საუბარი ვისთან გქონია?
_ ვისთან და, ჩიქოვანთან, რომელმაც კაბინეტში დამიბარა და პირდაპირ მითხრა, ამას ასე არ გააშუქებ, რადგან არ მომწონსო.
_ რა უპასუხე?
_ რა და, თუ რედაქტორი შენ ხარ, გადაცემას შენ გაუძეხი, მაგრამ თუ რედაქტორი მე ვარ, მე გადავწყვეტ, რა გავაკეთო-მეთქი, კარი გამოვუხურე და... დაამუხრუჭა.
_ ისე, ხალხი ამბობდა, ნაცმოძრაობას „რუსთავი 2“-ის ჟურნალისტები ,,დავერბოვკებული'' ჰყავს ანუ ზოგი სხვადასხვა ბიზნესის წილში ჩასვეს, ზოგს კი კომპრომატებით აშანტაჟებენო. აკაკი, გამოტყდი, ბიზნესი შემოუთავაზებიათ ან მაშინდელ ხელისუფლებას დაუშანტაჟებიხარ?
_ არა, რა სისულელეა! „60 წუთის“ დროს ყველასთან ვთანამშრომლობდი ანუ ისინი, ვინც მერე ხელისუფლებაში მოვიდნენ, თავის დროზე ან არასამთავრობოებში იყვნენ, ან ოპოზიციაში და შესაბამისად კარგად იცოდნენ, რომ ბიზნესის ინტერესი არ მქონდა. სხვათა შორის, „60 წუთში“ რკინიგზაზე ორი გადაცემა გავიდა. მესამეს რომ ვამზადებდით, შემოთავაზება იყო, ეს გადაცემა აღარ გაუშვა და ჩანთით 300 ათას დოლარს მოგიტანენო.
_ ფული აკაკი ჩხაიძემ შემოგთავაზა?
_ მისმა პრესსამსახურმა.
_ რკინიგზის დეპარტამენტის მესვეურები 300 ათას დოლარს პირადად შენ გთავაზობდნენ თუ არხის ხელმძღვანელობას?
_ პირადად მე, ვერავინ გაიგებს და საჩოთირო არც შენ გექნება და ჩვენც ამოგვასუნთქეო.
_ აკაკი, ფული დიდი ცდუნებაა, მით უმეტეს, 300 ათას დოლარი, თან 90-იან წლებში, ძალიან დიდი თანხა იყო...
_ კი, მაშინ ეს წარმოუდგენელი თანხა იყო.
_ ჰოდა, ეს ცდუნება როგორ დაძლიე?
_ ბევრი ფული არ მიყვარს! მთავარია, შვილებს სწავლის თანხა გადავუხადო და საკვები ვუყიდო, თორემ „პორშე“ ნამდვილად არ მინდა _ მთავარია, რაღაც მანქანა მქონდეს, რომელიც ივლის.
_ რა ამის პასუხია და, რამდენი წლის ხარ?
_ წელს 51-ის გავხდები.
_ ასაკი საერთოდ არ გეტყობა... აკაკი, მაშინ, როცა „60 წუთს“ აკეთებდი, დირექტივებს გაძლევდნენ?
_ არასოდეს.
_ რა ვიცი, დღემდე მუსირებს მოსაზრება, რომ „60 წუთმა“ რევოლუციური ფონი შექმნა. ალბათ, შენც ვერ უარყოფ, რომ „60 წუთმა“ ხალხის გაღიზიანებასა და პროტესტის გაზრდაში თვისი როლი შეიტანა...
_ კი, რა თქმა უნდა.
_ ჰოდა, ამა თუ იმ პერსონის მხილებას დამოუკიდებლად წყვეტდი თუ იდეებს „გიგდებდნენ“?
_ ჩემი ერთი იდეაც არ ყოფილა.
_ აბა?
_ ხალხი მოდიოდა და თავისი სატკივარი მოჰქონდა. არასოდეს ყოფილა, მაშინდელ ოპოზიციას ეთქვა, აი, ასეთი თემა მაქვსო...
_ არ მჯერა და იცი, რატომ? _ მაშინდელი ოპოზიციონერები ბეჭდურ მედიასთანაც ღიად თანამშრომლობდნენ. ასე, მაგალითად, მახსოვს, გივი თარგამაძემ ლევან მამალაძეზე კონტროლის პალატის დასკვნა მომცა...
_ ყოფილა შემთხვევა, ჩვენთან მოსულ ადამიანებს რომ უთქვამთ, „თავისუფალების ინსტიტუტში“ ვიყავით და შენთან მოსვლა იქ გვირჩიესო, მაგრამ არასოდეს ყოფილა, „თავისუფლების ინსტიტუტიდან“ დაერეკათ და ეთქვათ, ეს და ეს გააკეთეო...
_ სხვათა შორის, „60 წუთი“ მწერალთა კავშირზეც ბევრს საუბრობდა. მახსოვს, თამაზ წივწივაძემ შენზე წიგნიც გამოსცა, რომელსაც თუ არ მეშლება, ასე ერქვა _ „აფერისტი კლეტკაში“. აკაკი, მოდი, აღიარე, რომ ქვეყნის მთავარი დამაქცევარი მწერალთა კავშირი არ იყო...
_ გეტყვი, ეს თემა საიდანაც წამოვიდა... საერთოდ, ყველაფერს კონტროლის პალატის დასკვნებზე დაყრდნობით ვამზადებდით, მაგრამ მაშინ ელექტრონული სისტემა არ არსებობდა, ამიტომ ან კონტროლის პალატაში უნდა მისულიყავი და დასკვნა გამოგეთხოვა, ან ორგანიზაციიდან ვიღაცას უნდა ეთქვა, ასეთი დასკვნა არსებობსო. მახსოვს, „60 წუთში“ ცნობილი მწერლების დელეგაცია მოვიდა, ძალიან შეწუხებულები ვართ, რაც ხდება, აი, დასკვნა, მაგრამ ვერ გამოვჩნდებითო. დავინტერესდი, რატომ ვერ გამოჩნდებით-მეთქი. მიპასუხეს, მოგვკლავენო. აბა, მე მომკლან-მეთქი? მოკლედ, მითხრეს, თუ გინდა, შენს თავზე აიღეო. მას მერე რამდენი წელი გავიდა, რამდენი ტალახი მესროლეს და რა აღარ გადავიტანე, მაგრამ ეს მწერლები არ დამისახელებია...
_ აკაკი, თუნდაც მას მერე, რაც გიორგი სანაია მოკლეს, არ გქონდა განცდა, ვაიმე, მეც არ მომკლანო?
_ კი, როგორ არ მქონია. პირდაპირი მუქარაც იყო.
_ ვინ გემუქრებოდა?
_ გენერალური პროკურორის მაშინდელმა მოადგილემ ნიკა ტაბატაძეს დაურეკა, აკაკისთან სალაპარაკო მაქვს და მოვიდესო. შემომითვალა, გარეთ მანქანა დაგელოდება და თუ არ გამოხვალ, რაღაცას ვიზამთო.
 
_ რა „რაღაცასო“?
_ ვიტყვით, გაქრაო... მოკლედ, პროკურატურაში წავედი. მახსოვს, დიდი, საბჭოთა კაბინეტი იყო, გრძელი მაგიდის ბოლოში იჯდა... ძალიან დამთრგუნველი სიტუაცია იყო... პირდაპირ მითხრა, მამაშვილურად გეუბნები, მაწვებიან რომ დაგიჭიროო. რაზე უნდა დამიჭიროთ-მეთქი? რა პრობლემაა, რამეს მოვიფიქრებთო, მომიგო.
_ არ ჰკითხე, ვინ „აწვებოდა“?
_ ზემოდანო ანუ შევარდნაძე იგულისხმა. მოკლედ, რად გინდა, ამას რომ აკეთებ, თუ სხვანაირად არ შეგიძლია, ქვეყნიდან წადი. სამდღიან ვადას გაძლევ და რაღაც ქენიო... სამსახურში რომ მივედი, ვთქვი, ასე და ასეა საქმე, რა გავაკეთოთ-მეთქი? მოდი, ხმაური ავტეხოთო.
_ ატეხეთ?
_ კი. მახსოვს, აშშ-ს საელჩოში მქონდა შეხვედრა და ვიკითხე, საქმე მართლა გასაქცევად რომ გამიხდეს და თავშესაფარი მოვითხოვო იმედი უნდა მქონდეს თუ არა-მეთქი? მიპასუხეს, კი, იმედი უნდა გქონდეს, მაგრამ ეს ამ ეტაპზე არასწორი იქნება, სჯობს, დაუპირისპირდე, ყველა გვერდით დაგიდგებით და პრესკონფერენცია მოაწყვეო.
_ მოაწყვე?
_ დიახ, პრესკონფერენციაზე ყველა ელჩი მოვიდა და თანადგომა გამოხატა...
_ მოკლედ, იმხანად იმედი გქონდა, რომ კრიტიკულ მომენტში „რუსთავი 2“ დაგიცავდა და შენს გვერდით იდგებოდა, არა?
_ ცხადია, ამის გარეშე შეუძლებელი იქნებოდა...
_ ისე, როგორც მახსოვს, ჟურნალისტური გამოძიება შარშან, შემოდგომაზეც დაიწყე, მაგრამ გადაცემა მალევე დაიხურა ანუ იმედი არ გქონდა, რომ გართულების შემთხვევაში, არხის ხელმძღვანელობა გვერდით დაგიდგებოდა და გადაცემა ამიტომ დახურე?
_ საერთოდ, გადაცემის დახურვა ჟურნალისტის კი არა, არხის ხელმძღვანელობის გადაწყვეტილებაა... ნიკა გვარამიამ მითხრა, შეიძლება, კარგი გადაცემაა, მაგრამ „ბიზნესკურიერი“ არ მინდა და ის ფულადი რესურსი, რომელიც ამაზე იხარჯება, მირჩევნია, პრაიმ-თაიმში სხვა პროექტს მოვახმარო და გამოძიება გააკეთეო. თავიდან ლაპარაკი იყო, რომ გამოძიებისთვის „60 წუთი“ დამერქმია, მაგრამ არ მინდოდა, რადგან ის, რასაც ახალს გავაკეთებდი, „60 წუთი“ ვეღარ იქნებოდა. მოკლედ, გადაცემას „კვირის გამოძიება“ დავარქვით და რამდენიმე გადაცემა გავიდა. ისე, მქონდა მოლოდინი, რომ ადრე თუ გვიან, რამე ისეთს გადავაწყდებოდი, რის გამოც არხს ეს გადაცემა აღარ მოუნდებოდა და ასეც მოხდა.
_ ასეთს რას გადააწყდი, რის გამოც გადაცემა დაიხურა?
_ ასე პირდაპირ არ უთქვამთ.
_ შეიძლება, პირდაპირ არ უთქვამთ, მაგრამ ბოლოს, რა თემას იძიებდი?
_ ბოლოს რკინიგზის თემა იყო...
_ ანუ, გვარამიასა და რკინიგზის მესვეურთა ინტერესები თანხვედრაშია?
_ შეიძლება...
_ და „რუსთავი 2“-ს „კვირის გამოძიება“ ამიტომ აღარ უნდოდა?
_ სხვა მიზეზს ვერ ვხედავ.
_ ჰოდა, როგორც კი „კვირის გამოძიება“ დაიხურა, არხიდან მაშინვე რატომ არ წამოხვედი?
_ ეს გადაცემა რომ დამიხურეს, „პოსტსკრიპტუმში“ გადამიყვანეს, მაგრამ იქნებ არ მინდოდა?
_ თუ არ გინდოდა, რატომ დათანხმდი?
_ ვფიქრობდი, რა გამეკეთებინა _ 20 წელი „რუსთავი 2“- ში ვმუშაობდი, „60 წუთის“ დროს, პრაქტიკულად, იქ ვცხოვრობდი და ადვილი არაა, უცებ ქუდი დაიხურო და წამოხვიდე. სხვათა შორის, ჩემი მეუღლე წავიდა, რომელიც არხზე 15 წელი მუშაობდა. ის ადამიანებიც წავიდნენ, ვისთანაც ერთად 12 წელი „ბიზნესკურიერს“ ვაკეთებდი. ვფიქრობდი, კიდევ სხვა პროექტზე ხომ არ დაველაპარაკო-მეთქი. ისე, სიმართლე გითხრა, ჟურნალისტური გამოძიება არც მინდოდა.
_ აკაკი, ჟურნალისტური გამოძიების ჩატარება „ვარდების რევოლუციამდე“ უფრო ადვილი იყო თუ ახლა უფრო ადვილია?
_ რევოლუციამდე გაცილებით ადვილი იყო.
_ რატომ?
_ ჟურნალისტური გამოძიება თემაზეა დამოკიდებული. თავიდან, როცა „60 წუთი“ დავიწყეთ, ურთულესი იყო, მაგრამ მერე ხალხმა რომ დაინახა, არსებობდა ფანჯარა, სადაც ყველაფრის თქმა შეიძლებოდა, ბევრი ადამიანი მოდიოდა და კამერის დამაგრებაზეც თანახმა იყო.
_ საუბარი იქით მიგყავს, რომ ხალხს დღეს უფრო ეშინია?
_ საუბარი შიშზე კი არა, შეიძლება, უფრო ნდობაზეა.
_ ანუ ხალხი შენ არ გენდობოდა?
_ მეც „რუსთვი 2“-ის ნაწილი ვიყავი... არხმა კი ნდობა დაკარგა...
_ 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ, „რუსთავი 2“-დან რამდენიმე ცნობილი ჟურნალისტი წავიდა. მახსოვს, კიკალიშვილზე დაწერე, დათომ „რუსთავი 2“ იმიტომ არ დატოვა, რომ ევროპაში ცხოვრების სურვილი ჰქონდაო...
_ მასთან ყოველდღიური ურთიერთობა მქონდა და ვიცი, რომ არხის ადმინისტრაციასთან ურთიერთობის პრობლემა ჰქონდა...
_ ეს პრობლემა რაში გამოიხატებოდა ანუ დირექტივები მოდიოდა?
_ მათ შორის...
_ ესე იგი, ადმინისტრაცია „გიპლანავდათ“, ეთერში რა სიტყვა გეთქვათ და რა _ არა?
_ კონკრეტულად სიტყვებზე არ ყოფილა, მაგრამ „მესიჯები“ მოდიოდა...
_ აკაკი, გულწრფელად რომ ვთქვათ, ყველა მედიასაშუალებას თავისი პოლიტიკა აქვს და მფლობელი თუ ხელმძღვანელი თანამშრომლებს გარკვეულ მესიჯებსაც აძლევს...
_ მესმის, მაგრამ მედია მიუკერძოებელი და საკუთარი მისიის შემსრულებელი უნდა იყოს _ ინფორმაცია უნდა მოიპოვოს და გაავრცელოს...
_ „პოსკრიპტუმშიც“ მწვავე სიუჟეტებს ამზადებდი და ხელისუფლებას ურტყამდი. ჰოდა, მითხარი, რასაც ამბობდი, გჯეროდა თუ იძულებული იყავი, ასე გელაპარაკა?
_ რა თქმა უნდა, მიუკერძოებელი და სრულიად გულწრფელი ვიყავი _ იმას ვამბობდი, რისი თქმის საშუალებასაც მასალა მაძლევდა, თან საკუთრი აზრის გამოხატვას მეორე მხარესაც ყოველთვის ვთავაზობდი.
_ ხელისუფლებისგან ან ნაციონალებისგან შემოთავაზება არ გქონია, რომ პოლიტიკაში წასულიყავი?
_ არა. პოლიტიკა, განსაკუთრებით, ქართული არ მაინტერესებს, თან ისე არ მაინტერესებს, რომ ყველას სახელი და გვარიც არ ვიცი...
_ ...აკაკი, პროვოკაციებისგან დაცული ხარ ანუ იმის თქმა მინდა, რომ „რუსთავი 2“-დან შენმა წამოსვლამ ნაციონალები ძალიან გააბრაზა და მათ თვალში მოღალატე ხარ.
_ მოღალატე რატომ ვარ? ის ჟურნალისტები, ვისთანაც ვმუშაობდი, დარწმუნებული ვარ, ასე არ ფიქრობენ!
_ ისე, წავიკითხე, ნაცმოძრაობამ ახალი სტრატეგია აირჩია და თავის ხალხს სხვადასხვა მედიასაშუალებაში ანაწილებს, რომ მთელი მედიასივრცე გააკონტროლოსო...
_ (იღიმის) საინტერესოა...
_ ...საქართველოდან წასვლაზე არც ახლა ფიქრობ?
_ როცა ჩემი შვილები დამოუკიდებელ ცხოვრებას დაიწყებენ, აუცილებად ვურჩევ, სხვაგან სწავლასა და იქ ფეხისმოკიდებაზე იფიქრონ.
_ რატომ?
_ რატომ და, ერთ წრეზე ვტრიალებთ და ვერ ვხედავ, რომ ხელისუფლებაში მოდის გუნდი, რომელიც ქვეყანაზე ფიქრობს. სხვათა შორის, ნაციონალები უფრო ცდილობდნენ, რომ რაღაც გაეკეთებინათ და მოწინააღმდეგეს ხისტი მეთოდებით ებრძოდნენ... მახსოვს, მსოფლიო ბანკი წლიურ ანგარიშებს წერდა და იმ ჯგუფის წევრი მეც ვიყავი, რომელიც მედიის შეფასებას აკეთებდა. ყოველ წელს ვწერდი, მედიის კუთხით, ძალიან ცუდი მდგომარეობაა, ასე ხდება, ისე ხდება-მეთქი, მაგრამ საბოლოო ჯამში, ეს ანგარიშში არ აისახებოდა. ჰოდა, ვიფიქრე, წერას რაღა აზრი აქვს-მეთქი?!
_ მოკლედ, 13 წელი, პრაქტიკულად, ტყვეობაში იყავი და იმას აკეთებდი, რაც არ გინდოდა...
_ იმას, რაც არ მომწონდა, არც ვაკეთებდი...
_ მესმის, მაგრამ რაღაცები ნერვებს გიშლიდა...
_ კი, მაგრამ რა მნიშვნელობა ჰქონდა, შინ დავჯდებოდი და ნერვები ისე მომეშლებოდა თუ „რუსთავი 2“-ზე ვიქნებოდი და რამე სასარგებლოს მაინც გავაკეთებდი? მგონი, მეორე სჯობდა...
_ გვარამიას ბოლოს რომ შეხვდი, იჩუხებთ?
_ არა...
_ თუკი მიუღებელი იყავი, გვარამიამ თავად რატომ არ გაგათავისუფლა?
_ ალბათ, გარკვეული კომპლექსი არსებობდა _ არ უნდოდა, ამას ხმაური მოჰყოლოდა...
_ შენს „გაიბერიელებას“ ხმაური მაინც მოჰყვა... მართალია, „ბიზნეს კოდი“ უკვე „იბერიას“ ეთერშია, მაგრამ საზოგადოება დაგიჯერებს, რომ სიმართლეს ამბობ?
_ სიმართლე ძლიერია და აუცილებლად გაიმარჯვებს.
_ ცხადია, მაგრამ აკაკი, მგონია, რომ გადარჩენისთვის იბრძვი...
_ დიახ, ჩემს პროფესიაში გადარჩენისთვის ვიბრძვი!
_ საკუთარი ინტერნეტტელევიზიის გაკეთებაზე არ გიფიქრია?
_ ვანო, იმ თაობის ვარ, როცა კომპიუტერს დაფაზე დახატული კლავიატურით გვასწავლიდნენ. მომავალი ინტერნეტისაა, მაგრამ ეს თემა ჩემთვის უცხოა, თუმცა თუ ისეთი გუნდი აღმოჩნდება, რომელსაც საამისოდ შესაბამისი რესურსი ექნება, სიამოვნებით ვითანამშრომლებ.
სხვათა შორის, აშშ-დან რომ ჩამოვედი, ეროსის შევხვდი და ინტერნეტტელევიზიაზე ვისაუბრეთ. დავთვალეთ კიდეც, რამდენი დაჯდებოდა, მაგრამ საქმე ბოლომდე არ მივიდა... ისე, ეროსი იმასაც მეუბნებოდა, მესმის რომ „ბიზნეს კურიერში“ სულ ბომბებს ისვრი, მაგრამ მიკვირს, ამ არხზე მუშაობას როგორ ახერხებო. მერე მითხრა, „რუსთავი 2“-ის ადმინისტრაციას უთხარი, დავებზე უარს ვიტყვი, რესტორანს ვხსნი, ჰოდა, მოვალ და შენთან ერთად გასართობ ბიზნესგადაცემას გავაკეთებო.
_ ეროსის დანაბარები გვარამიას გადაეცი?
_ კი.
_ რა გიპასუხა?
_ არ მინდაო...
_ გვარამია კიწმარიშვილს ვერ იტანდა?
_ არ ვიცი... სხვათა შორის, ამ იდეაზე მფლობელს, ყარამანაშვილსაც ვუთხარი და მას მოეწონა...
_ ყარამანაშვილთან კომუნიკაცია ავტონომიურ რეჟიმში შეგეძლო?
_ იშვიათად ჩამოდიოდა და ინიციატივას იჩენდა, რომ შემხვედროდა. მეუბნებოდა, გადაცემა მომწონსო...
_ „რუსთავი 2“-დან წამოსვლამდე ყარამანაშვილებთან დაკავშირება არ გიცდია?
_ არა.
_ რატომ?
_ რომ დავკავშირებოდი, უნდა მეთქვა, რამე ისე გააკეთეთ, დავრჩე-მეთქი, მაგრამ იქ დარჩენის პერსპექტივას ვეღარ ვხედავდი.
_ „რუსთავი 2“ პარტიული ტელევიზიაა?
_ ამას თვითონ ამბობენ, რაც მაღიზიანებდა...
_ მიუხედავად ამისა, ეთერში ემბლემას _ „რ2 ჩემია“ მაინც იკეთებდი ხოლმე...
_ იდეალური არავინაა და კომპრომისზე მივდივართ... სხვათა შორის, ეს ემბლემა ხშირად არ მეკეთა...
_ აკაკი, „იბერიაზე“ შენი მაყურებელი გამოგყვა თუ დაკარგე?
_ ნაწილობრივ ალბათ, დავკარგე... მესმის, რომ ყველაფერს ნოლიდან ვიწყებ, მაგრამ ეს მხიბლავს.
_ რატომ გხიბლავს?
_ რატომ და, ამ ასაკში მეძლევა საშუალება, ახალი ნახტომი გავაკეთო!
_ ბედნიერი ხარ?
_ კი... ყოველთვის ვახერხებ, ჩემი სამყარო შევქმნა და თავი კომფორტულად ვიგრძნო!
_ ახლა თავს კომფორტულად გრძნობ?
_ დიახ, ვგრძნობ!
ვანო პავლიაშვილი

მსგავსი

დაბრუნება დასაწყისში