სამართალი - ვერსია - ვერსია http://versia.ge Wed, 28 Oct 2020 03:51:48 +0400 Joomla! - Open Source Content Management en-gb თბილისში მდებარე საიდუმლო ობიექტიდან 170 ათასი გაქრა! http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6980-თბილისში-მდებარე-საიდუმლო-ობიექტიდან-170-ათასი-გაქრა.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6980-თბილისში-მდებარე-საიდუმლო-ობიექტიდან-170-ათასი-გაქრა.html

ვინ დაგეგმა ძარცვა _ გაუხმაურებელი საქმის სკანდალური დეტალები

საიდუმლო ობიექტები ყველა სახელმწიფოს აქვს და გამონაკლისი არც საქართველოა. აგერ, ლუგარის ლაბორატორიაზე როგორი ხმაური ატეხა ჩრდილოელმა მეზობელმა და ლამის ვირუსების საამქროდ გამოაცხადა, თუმცა ლუგარის ლაბორატორია ზესაიდუმლო ნამდვილად არაა, რადგან ასე რომ იყოს, მის შესახებ მთელ საქართველოს არ ეცოდინებოდა. რაღა თქმა უნდა, საიდუმლო ობიექტები საქართველოში საბჭოთა კავშირის დროსაც იყო და ნუ გაგიკვირდებათ, თუ მათი არცთუ მცირე ნაწილი დედაქალაქის ცენტრში გახლდათ განთავსებული. ეს იმისთვის, რომ ყურადღება არ მიეპყრო, მისი დაცვაც ადვილი ყოფილიყო და რაც მთავარია, ასეთი დაწესებულებების თანამშრომლებს უმკაცრესი გაფრთხილება ჰქონდათ, საკუთარი სამუშაოს შესახებ არ ესაუბრათ. ისე, რაღა გაფრთხილება უნდოდა, ყველა თანამშრომელს, მინიმუმ, ერთწლიანი შემოწმებისა და დაკვირვების შემდეგ იყვანდნენ.

თანამედროვე საქართველოში, პრემიებისა და დანამატების თემაც ძალიან აქტიურად განიხილება. არადა, ბევრს, შესაძლოა, ვერც კი წარმოუდგენია, რომ პრემია და დანამატი კომუნისტების დროსაც იყო. აი, დეკემბრის ბოლოს, მე-13 ხელფასს, პრაქტიკულად, ყველა იღებდა, უფრო ზუსტად კი, იმ საწარმოს თანამშრომლები იღებდნენ, რომლებიც გეგმას გადაჭარბებით შეასრულებდნენ. ასეთი კი მთელი ქვეყანა იყო. როგორც წესი, კომუნისტების მმართველობის დროს, საქმის ძირითადი ნაწილი ქაღალდზე სრულდებოდა და არა _ რეალურად, რამაც საბოლოოდ, უზარმაზარი იმპერია ფინანსურ კრახამდე და დანგრევამდე მიიყვანა. 

ჰოდა, ერთ-ერთ ასეთი საიდუმლო ობიექტის თანამშრომლები, 1985 წლის 30 დეკემბერს, მე-13 ხელფასის რიგში იდგნენ. როგორც წესი, მე-13 ხელფასი ახალი წლის წინა საღამოს რიგდებოდა და საღამოს იმიტომ, რომ ხელფასმიღებულებს ახალი წლის ზეიმი მაშინვე არ დაეწყოთ, თუმცა საღამო მოვიდა და ხელფასის რიგი ადგილიდან არ იძვროდა _ მოლარე არ ჩანდა. არადა, მოლარე ახალგაზრდა, ცქრიალა გოგო იყო, ყველას რომ უყვარდა და რაც მთავარია, ყველას საახალწლო წვეულებაზე ეჩქარებოდა. 

თანამშრომლებმა გადაწყვიტეს, 30-ში, საღამოს, სამსახურში მოელხინათ, კარნავალი მოეწყოთ და შემდეგ, დაშლილიყვნენ. საკარნავალო სუფრა გაშლილი კი იყო, მაგრამ ხელფასის რიგში მდგომნი ადგილიდან არ იძვროდნენ. ამ დროს, მოლარის ოთახიდან გაფითრებული ბუღალტერი გამოვიდა და დირექტორის კაბინეტისკენ გაიქცა. იქ შესულმა, სულმოუთქმელად თქვა, მოლარე გაქრა, სეიფი ღიაა და 170 ათასი მანეთიც გამქრალიაო. 

საიდუმლო ობიექტზე, სადაც ყველა და ყველაფერი კონტროლდებოდა, ეს საოცრება იყო. დირექტორმა მაშინვე გამშვებ პუნქტზე დარეკა და გაარკვია, რომ მოლარეს ობიექტის ტერიტორია არ დაუტოვებია. კაბინეტში დაცვის უფროსი იხმო (ჰო, ასეთ ობიექტებს ყარაული კი არა, კბილებამდე შეიარაღებული დაცვა და დაცვის უფროსი ჰყავდა). 

„მოლარე ტერიტორიიდან არ გასულა, რაც იმას ნიშნავს, რომ ის აქ არის და თუ აქ არის, ფულიც აქაა. მოძებნეთ და ობიექტიდან, ჩემი ნებართვის გარეშე, არავინ გავიდეს“, _ გასცა ბრძანება დირექტორმა და მილიციაში დარეკა. 

შსს-ს თანამშრომლებთან ერთად, ობიექტზე „კაგებე“-ს თანამშრომლებიც მივიდნენ. იმის გამო, რომ ობიექტი დიდი იყო, ისინი ჯგუფებად დაიყვნენ და ცალ-ცალკე დაიწყეს შენობებისა და სარდაფების ჩხრეკა. ცალკე დაცვა ეძებდა მოლარესა და გამქრალ ფულს, ცალკე _ უშიშროება და ცალკე _ მილიცია. 

ძებნის დაწყებიდან, დაახლოებით, ნახევარი საათი იყო გასული, როცა ქალის განწირული კივილი გაიგეს. ყველა იქით გაქცა, საიდანაც ხმა ისმოდა და... ხელში დამლაგებელი შერჩათ, რომელიც ხმამაღლა იძახდა, ოთახში დათვიაო. 

სამართალდამცავებმა იარაღი იშიშვლეს, მითითებულ ოთახში შევარდნენ და ხელთ დათვის ფორმაში გამოწყობილი, საკმაოზე მეტად მთვრალი, ობიექტის ერთ-ერთი ინჟინერი შერჩათ. ის თავიდან ფეხებამდე, დათვის ფორმით იყო შემოსილი, თუმცა ჩია ტანის კაცზე უზარმაზარი ფორმა, ერთდროულად, საშიშად და სასაცილოდ მოჩანდა. 

დაცვის უფროსი გადაირია, დირექტორმა იღრიალა და საბოლოოდ, სწორედ დაცვის უფროსმა, ქეჩოში ხელის ჩავლებით, პირადად გააგდო ინჟინერი ტერიტორიიდან. ძებნა გაგრძელდა და გვიან ღამით, უშედეგოდ დასრულდა. 

„შეუძლებელია, ვინმე ისე გასულიყო ტერიტორიიდან, მე არ დამენახა. საპირფარეშოში არ გავსულვართ, კარი ჩაკეტილი იყო, საშვი არავის წარმოუდგენია, მათ შორის, არც მოლარეს. მოლარე ტერიტორიაზეა, ამაში ასი პროცენტით ვართ დარწმუნებული“, _ ობიექტის გასასვლელ კართან მდგარი ორი თანამშრომელი, ჯიუტად ერთსა და იმავეს იმეორებდა. 

ჩხრეკის ახლიდან ჩატარებას აზრი არ ჰქონდა, რადგან ყველა კუთხე-კუნჭული დეტალურად შემოწმდა, მოლარე კი ნემსი არ იყო, ვინმეს თივის ზვინში დაემალა. სამართალდამცავები, დირექტორსა და დაცვის უფროსთან ერთად, ოთახში შეიკეტნენ და თანამშრომლების პირადი საქმეების სათითაოდ შესწავლა დაიწყეს. 

ყველას უზადო რეპუტაცია ჰქონდა, ყველა მანამდეც სრულად იყო შესწავლილი და ეჭვი ვერავისზე მიიტანეს. ობიექტზე მოიყვანეს მოლარის დედ-მამა, გაჩხრიკეს მისი სახლი, თუმცა მშობლები ამბობდნენ, შვილისთვის ნერვიულობა არ შეგვიმჩნევია, დილით ჩვეულებრივად წამოვიდა სამსახურში და დაგვპირდა, მე-13 ხელფასით, საჩუქრებს გიყიდითო. 

მოულოდნელად, უშიშროების ერთ-ერთი წარმომადგენელი ფეხზე წამოხტა, შემდეგ უცნაურად გაიღიმა, ისევ დაჯდა, გარშემომყოფთ თვალი მოავლო და ისევ ღიმილით თქვა: 

_ ახლა გამახსენდა, ბატონებო, როცა დამირეკეს, ცოლი მყავდა სამშობიაროში, უკვე გააჩენდა, სულ რაღაც ერთი საათით დაგტოვებთ და ისევ დავბრუნდები. 

დანარჩენებმა სამუშაო რეჟიმს შეუკურთხეს, ყველაფერს გავიწყებს კაცსო და უშიშროების თანამშრომელი ლამის გააგდეს ოთახიდან, წადი, შენს საქმეს მიხედეო. 

მას მხოლოდ უახლოესი მეგობარი გაჰყვა, გასასვლელამდე მივაცილებო და გზაში ჩუმად ჰკითხა: 

_ რა ცოლი და სამშობიარო, ცოლი საერთოდ არ გყავს. რა ხდება?! 

_ რა ხდება და, სანამ დავბრუნდები, ნაბიჯით არ მოსცილდე დაცვის უფროსს. რაღაც ეჭვი მაქვს და ის უნდა გადავამოწმო, სანამ გადავამოწმებ, მთავარი ეჭვმიტანილი, იცოდე, დაცვის უფროსია, _ უთხრა მეგობარს და ტერიტორია დატოვა. 

დაახლოებით, ერთ საათში, უშიშროების თანამშრომელი, ხელში შავი ცელოფნის პარკით დაბრუნდა და მაგიდაზე ფულის შეკვრები წამოყარა. დაცვის უფროსი გაფითრდა, კარისკენ დაიხია, მაგრამ იქ უკვე ახლადმოსულის მეგობარი იარაღშემართული იდგა. 

_ ახლა ის სარდაფი გაჩხრიკეთ, რომლის გაჩხრეკაც დაცვის უფროსმა დაივალა და იმედია, მოლარეს ცოცხალს ვნახავთ, _ გასცა ბრძანება უშიშროების თანამშრომელმა და საბედნიეროდ, მოლარე ხელ-ფეხშეკრული, მაგრამ ცოცხალი იპოვეს. 

_ წლებია, ამ ობიექტზე დაცვის უფროსად ვმუშაობ და ვიცი, რომ თვეში რამდენიმე მილიონი მანეთის პროდუქციას ვამზადებთ. სხვებმა არ იციან, რადგან დამოუკიდებლად აკეთებენ დეტალებს და საბოლოოდ, რა ეწყობა, წარმოდგენა არ აქვთ, მაგრამ მე ხომ ვიცი? ამიტომ, ვთვლიდი, რომ ჩემი ხელფასი (800 მანეთი) არ შეესაბამებოდა არსებულ რეალობას. გეგმა მოვიფიქრე, მოლარე გავთიშე და სარდაფში ჩავიყვანე, სეიფიდან აღებული ფული კი იმ ინჟინერს დათვის ფორმაში ჩავულაგე და ჩემი ხელით გავატანე. რა ვიცოდი, თუ ასე მარტივად გაგვშიფრავდით. ამ 170 ათასიდან, 100 ათასი ჩემი იყო, 70 ათასი კი _ ინჟინრის“, _ ეს არის ამონარიდი დაცვის უფროსის ჩვენებიდან. 

რა თქმა უნდა, არავინ დაუჯერა, რომ მოლარის გაშვებას აპირებდა. როცა ყველაფერი დასრულდებოდა, მას მოკლავდა და იქვე, სარდაფში დამარხავდა, საბოლოოდ კი, ყველაფერი, სწორედ მოლარეს „შეეტენებოდა“. 

დანაშაულის სიმძიმისა და, პრაქტიკულად, მკვლელობის მცდელობის მიუხედავად, დაცვის უფროსს, დახურულ სასამართლო სხდომაზე 7 წელი აკმარეს, ინჟინერს 3 წელი მისცეს, რადგან მას ვერ დაუმტკიცეს, რომ მოლარის მკვლელობის განზრახვაზე რამე იცოდა _ მისი მოვალეობა მხოლოდ ფულის გატანა იყო. 

ბარემ, ისიც ვთქვათ, რომ საბჭოეთის დაშლის შემდეგ (ჰო, შემდეგ), ამ ობიექტიდან 52 ვაგონით არა მარტო პროდუქცია, არამედ, ის დანადგარებიც გავიდა, რომლითაც ეს პროდუქცია მზადდებოდა.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 21 Oct 2020 12:35:30 +0400
თბილისის ზღვაზე 9 წლის ბიჭი გააუპატიურეს http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6977-თბილისის-ზღვაზე-9-წლის-ბიჭი-გააუპატიურეს.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6977-თბილისის-ზღვაზე-9-წლის-ბიჭი-გააუპატიურეს.html

„არ გაინძრე, გესვრი!“ _ როგორ ამოიცნეს დამნაშავე ხმით, დაზარალებულმა ბავშვებმა

ყველამ კარგად იცის, რომ კრიმინალისტიკაში მტკიცებულებების ერთ-ერთი მთავარი წყარო, არცთუ იშვიათად, თითის ანაბეჭდია. ანაბეჭდი უნიკალურია და გამორიცხულია, მსოფლიოში ორ ადამიანს, ერთი და იგივე ანაბეჭდი ჰქონდეს. ასევეა ენისა და ყურის ანაბეჭდიც და ამის შესახებ არაერთხელ დავწერეთ, თუმცა ამჯერად, გვინდა მოგითხროთ ისტორია, რომელიც შემთხვევით გაიხსნა და სასტიკი დამნაშავე, მხოლოდ ხელოვანი ადამიანის საინტერესო ლექციის შემდეგ დახვრიტეს. ეს ისტორია კიდევ ერთხელ მოწმობს, რომ ხელოვნება ძალზედ სასარგებლოა და არ აქვს მნიშვნელობა, რომელ სფეროს ეხება.

„ერთი დელიკატური შემთხვევა გვქონდა _ შვილმა დედა გარდაცვლილი იპოვა და მილიციას გამოუძახა. ეს კი მას შემდეგ გააკეთა, რაც დედა საწოლში, სრულიად შიშველი ნახა. 70 წელს მიტანებული ქვრივი საყვარლებში რომ არ ივლიდა, ცხადი იყო, მაგრამ ექსპერტმა დაადასტურა, გარდაცვალების უტყუარი მიზეზი გულის შეტევაა, ქალს კი სექსუალური აქტი ჰქონდა, თუმცა დამნაშავე, სავარუდოდ, პრეზერვატივით მოქმედებდაო. მთელი განყოფილება ხარხარებდა, ქალს გაუპატიურების ნიშანი არ ეტყობოდა ანუ ის თავად დაყაბულდა სექსზე, მაგრამ გოგო თავს იგიჟებდა, გამორიცხულია, დედაჩემს საყვარელი ჰყოლოდაო“, _ იხსენებს პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

მთელი განყოფილება კარგა ხანს ხორხოცებდა ამ ამბავზე და იმის მიუხედავად, რომ გარდაცვლილის შვილი გამოძიებისგან დამნაშავის დაჭერას ითხოვდა, რეალურად, სახეზე ძალადობრივი სიკვდილი არ იყო _ მოხუცი გულის შეტევით გარდაიცვალა და ვინმესთან თუ სიყვარულით იყო დაკავებული სიბერის წლებში, ამას სამართალდამცავები ვერ აუკრძალავდნენ. 

მომხდარიდან ორი თვის შემდეგ, იმავე უბანში, კიდევ ერთი მოხუცი იპოვეს გარდაცვლილი. ადგილზე მისული გამომძიებელი გაშეშდა _ ისიც სრულიად შიშველი იწვა და ექიმის წინასწარი ვერსიით, მასაც სიკვდილამდე სექსი ჰქონდა. რაც მთავარია, გარდაცვლილი გაუპატიურებული და შემდეგ გაგუდული იყო. ასაკი _ 68 წელი. ეს უკვე სასაცილო აღარ იყო და სამართალდამცავები იმასაც მიხვდნენ, რომ წინა შემთხვევაც არ იყო ისეთი მარტივი, როგორიც ერთი შეხედვით ჩანდა. 

ექიმმა ივარაუდა, რომ პირველ გარდაცვლილს, შესაძლოა, გული შიშისგან გაუსკდა და არა _ იმის გამო, რომ შეუსაბამო ასაკში სექსი ჰქონდა. 

ორივე საქმე გაერთიანდა, პირველი გარდაცვლილის შვილი დაკითხვაზე რამდენჯერმე დაიბარეს, მაგრამ ვერ გაიხსენა მამაკაცი, რომელიც შეიძლებოდა დედამისთან „იმ საქმისთვის“ მისულიყო. გამოძიებას არც მეზობლების დაკითხვამ მისაც რაიმე ახალი და ზუსტად იგივე მდგომარეობა იყო მეორე გარდაცვლილთან დაკავშირებით _ ოჯახმა კატეგორიულად გამორიცხა, რომ ბებოს ვინმესთან სექსუალური კავშირი ჰქონოდა და მეზობლებსაც არავინ შეუნიშნავთ. 

„მივხვდით, საქმე გვქონდა დამნაშავესთან, რომელიც საგულდაგულოდ არჩევდა ისეთ მოხუცებს, რომლებიც მარტო ცხოვრობდნენ და მათ აუპატიურებდა. ის ცდილობდა, შეუმჩნეველი დარჩენილიყო, როგორც მეზობლებისთვის, ისე შემთხვევით გამვლელთათვის ანუ არ იქცეოდა საეჭვოდ. გამოძიებას ხელჩასაჭიდი საერთოდ არაფერი ჰქონდა, მინიშნებაც კი არ იყო, ვინ შეიძლებოდა ყოფილიყო ესოდენ ავადმყოფი. 

გადავქექეთ კარტოთეკები, ვინ იყო ანალოგიურ დანაშაულში ნასამართლევი და ახალი გათავისუფლებული, რომ მათზე თვალთვალი დაგვეწყო და ასეთი მხოლოდ ერთი ვიპოვეთ, ისიც იქვე, ჩვენს უბანში, მაგრამ სულ ტყუილად _ გალოთებულ-გამათხოვრებული იყო და გამოვრიცხეთ, რომ ის საქმეს ასე ოსტატურად დაგეგმავდა“, _ გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

ორივე საქმე ადგილიდან არ დაძრულა. გამომძიებლებს ხელი ჰქონდათ ჩაქნეული, რადგან აღარც ანალოგიური დანაშაული ხდებოდა და ეჭვმიტანილიც, უბრალოდ, არ ჰყავდათ. ერთი კი ახსენეს, შეიძლება ის ლოთი ჩადიოდა ამას, რადგან ამ საქმეებიდან მალევე, მანქანამ გაიტანა და დანაშაულიც შეწყდაო, თუმცა... 

„განყოფილებაში შემოსული ზარი იმდენად შემზარავი იყო, შემთხვევის ადგილზე წასვლა არ მინდოდა. დაგვირეკეს, რომ 9 წლის ბიჭი, თბილისის ზღვასთან ახლოს, მოკლული და სავარაუდოდ, გაუპატიურებული იყო. ადგილზე მისულებს, ექსპერტმა დაგვიდასტურა, რომ ბავშვს ძალადობის ნიშნები ეტყობოდა, თუმცა გაკვეთამ აჩვენა, რომ ამ შემთხვევაშიც, მოძალადემ პრეზერვატივი იხმარა. 

ერთი საინტერესო დეტალი: იმ ქალებისა და ამ ბავშვის შემთხვევაში, ტანსაცმელი ლამაზად იყო დაკეცილი და ისე იდო გვამის გვერდით ანუ მოძალადე ტანისამოსს კეცავდა, რაც მის ფსიქიკურ არამდგრადობაზე აშკარად მიანიშნებდა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

კვლავ არანაირი ნივთმტკიცება, გარდა ბავშვის კბილზე ნაპოვნი ძაფის პატარა ნაგლეჯისა. ეს ნაგლეჯი მისი ტანისამოსიდან არ იყო ანუ ბავშვმა სიმწრით მოძალადეს უკბინა და ძაფიც მაშინ შერჩა. ეს იმას ნიშნავდა, რომ მკვლელი კვალს კიდევ დატოვებდა, თუმცა ვინ იქნებოდა შემდეგი მსხვერპლი _ ისევ ბავშვი თუ პენსიონერი?! 

მომხდარიდან სამ დღეში, განყოფილებაში კიდევ ორი მშობელი მივიდა. ექვსი წლის გოგონების დედები ამბობდნენ, რომ მათი შვილები ვიღაც კაცმა დანგრეულ შენობაში შეიყვანა, იქ შემთხვევით, მოსაშარდად შესულმა კაცმა მიუსწრო, დაინახა, რომ კაცი ერთ ბავშვს აბამდა და ყვირილი ატეხა. ეჭვმიტანილი გაიქცა და რაც მთავარია, მოწმემ ზუსტად აღწერა ის კაცი, რომელმაც ბავშვები გაიტყუა. დაიწყო კარტოთეკაში მსგავსი პირის ძებნა, მაგრამ შედეგი ნული _ ფოტორობოტს ვერავინ მიამსგავსეს. 

ფოტორობოტი ყველა თანამშრომელს დაურიგდა და ისინი მკაცრად გააფრთხილეს _ ნებისმიერი მსგავსი პირი განყოფილებაში მიეყვანათ. დაახლოებით, ოცამდე ადამიანი მიიყვანეს, თუმცა ყველას ალიბი და რაც მთავარია, წესიერი წარსული ჰქონდა. 

მოწმის აღწერით, დამნაშავე, მაქსიმუმ, 25 წლის იქნებოდა, რაც ძებნას უფრო ართულებდა, რადგან ამ ასაკამდე, უმაღლესი სასწავლებლებისა და პროფტექნიკუმების სტუდენტები იყვნენ, შესაძლებელი იყო, ის რომელიმე რაიონიდან ყოფილიყო ჩამოსული, შინ დაბრუნებულიყო და მშვიდად ეცხოვრა, თუმცა მისი სიმშვიდის გარანტიას ფსიქოლოგები არ იძლეოდნენ და ამბოდნენ, რომ აუცილებლად ჩაიდენდა დანაშაულს. 

დაახლოებით, ერთი თვის შემდეგ, ვაკის პარკში, სამოქალაქო ფორმაში მყოფმა მილიციელმა დაინახა, როგორ მიაწოდა ახალგაზრდა კაცმა ბავშვს კანფეტი, როგორ ჩასჭიდა ხელი და ბუჩქნარისკენ წაიყვანა. სამართალდამცავი მათ უკან ჩუმად გაჰყვა, ხოლო როცა ისინი ბუჩქნარში შევიდნენ, იარაღი ამოიღო და ხმამაღლა დაიძახა: 

_ არ გაინძრე, გესვრი! 

მას გაქცევა არც უცდია, პირიქით, მილიციელს მიმართა, იარაღი დაწიე, ბავშვს შეეშინდებაო და განყოფილებაშიც მშვიდად გაჰყვა. 

მამაკაცი პროფტექნიკური სასწავლებლის რიგითი, არაფრით გამორჩეული სტუდენტი აღოჩნდა. მან თქვა, რომ ბავშვები უყვარს, პატარამ დამალობანას თამაში შესთავაზა და ამიტომ გაიყვანა მოფარებულში. არადა, ფოტორობოტს აშკარად ჰგავდა, თუმცა მოწმემ დაზუსტებით ვერ თქვა, რომ შემთხვევის ადგილზე, სწორედ ის დაინახა, რადგან იმ ბიჭს, ვინც მოწმემ დაინახა, ულვაში ჰქონდა, ეს კი უულვაშო იყო. 

„შინაგანად ვგრძნობდი, რომ დამნაშავე სწორედ ის იყო, მაგრამ მტკიცებულებები არ მქონდა. არასრულწლოვანი გოგონები ისე იყვნენ შეშინებულნი, ამოცნობა კი არა, საუბარი უჭირდათ. ამიტომ, იძულებული გავხდი, 48 საათის შემდეგ, ეჭვმიტანილი გამეთავისუფლებინა. მართალია, მეთვალყურე მივუჩინე, მაგრამ თავადაც კარგად ხვდებოდა, რომ თვალთვალის გარეშე არ დავტოვებდით და ამიტომ, არაფერს იზამდა. ერთი შეხედვით, დამნაშავე და მკვლელი მყავდა, მაგრამ არ მქონდა მტკიცებულება და ეს მტკიცებულება მოულოდნელად მივიღე“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

მისივე მონაყოლით, მომხდარიდან დაახლოებით, ორ კვირაში, ცოლმა „აიძულა“, ოპერის მომღერლების შეკრებაზე წასულიყო. თავის დროზე, ბატონი თენგიზის მეუღლეც მღეროდა, შემდეგ კი მთელი დრო ბავშვებსა და ქმარს დაუთმო. 

„მოწყენილი ვიჯექი და ჩემთვის კომპოტს ვწრუპავდი, თანაც იმ ასაკიან კაცს ვუსმენდი ცალი ყურით, რომელიც ოპერის სპეციალისტი იყო და ამ დარგზე გატაცებით საუბრობდა. მოულოდნელად მომიბრუნდა და მეუბნება, ბატონო თენგიზ, აი, თქვენ, კრიმინალისტიკაში, ყველაფერი თითის ანაბეჭდებზე გაქვთ აწყობილი და წარმოდგენაც კი არ გაქვთ, რომ ადამიანის ხმაც ზუსტად ისეთივე უნიკალურია, როგორც ანაბეჭდი ანუ არ მეორდება. ყველა ადამიანის ხმის იოგები ინდივიდუალურადაა მოწყობილი და არ მეორდება“, _ გამარჯვებული სახით შემომხედა მოხუცმა. 

ჩემთვის ეს ნამდვილი შოკი იყო, საღამოდან მაშინვე წამოვედი და გადარჩენილი ბავშვების მშობლებს დავადექი. მათ დავავალე, თამაშ-თამაშით, როგორმე ერთი წინადადება მაინც ეთქმევინებინათ იმისგან, რაც მოძალადისგან გაიგეს. საქმეში ფსიქოლოგებიც ჩარიეს და ორივე ბავშვმა დამოუკიდებლად თქვა _ „ხმას თუ არ გაიღებთ, მალე გაგიშვებთ“. 

შემდეგ ჩავწერე ათამდე ადამიანი ამ წინადადებით და რაღა თქმა უნდა, ეჭვმიტანილიც. მოვიყვანე მოწმეები, სასამართლოს წარმომადგენელიც კი და ბავშვები _ ფსიქოლოგებთან და მშობლებთან ერთად“, _ გამოძიების უნიკალურ მეთოდზე გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

ბავშვები ხმას რომ მიჩვეოდნენ, უთხრეს, რომ ეს თამაში იყო და რიგ-რიგობით ასმენინებდნენ ჩანაწერს. ეჭვმიტანილის ხმა რიგით მეექვსე იყო და სწორედ მეექვსე ხმის გაგონების დროს უნდა ჰქონოდათ ბავშვებს რეაქცია. ამიტომ, მოწმეებიცა და სხვა დამსწრეებიც გაფრთხილებულები იყვნენ, რომ სწორედ მეექვსე ხმის გაგონებისას დაკვირვებოდნენ ყველაზე მეტად ბავშვებს. ხმა გაისმა, თუმცა განსაკუთრებული დაკვირვება არცერთს არ დასჭირდა _ ორივე ბავშვმა შიშისგან ჩაიფსა. 

სასამართლოზე ადვოკატმა იმდენი მოახერხა, რომ ეს მტკიცებულება პირდაპირი მტკიცებულებების გრაფით არ გავიდა, თუმცა მოსამართლე დეტალურად იყო ინფორმირებული და ერთადერთი სწორი გადაწყვეტილება მიიღო _ სასჯელის უმაღლესი ზომა!

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 21 Oct 2020 12:35:15 +0400
დიდი რუსული პროვოკაცია _ ვინ შექმნა შეიარაღებული ბანდფორმირება „თეთრი ჯვარი“ http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6968-დიდი-რუსული-პროვოკაცია-_-ვინ-შექმნა-შეიარაღებული-ბანდფორმირება-„თეთრი-ჯვარი“.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6968-დიდი-რუსული-პროვოკაცია-_-ვინ-შექმნა-შეიარაღებული-ბანდფორმირება-„თეთრი-ჯვარი“.html

„ნებისმიერ მსურველს ექნება შესაძლებლობა, იარაღი უფასოდ მიიღოს...“

სანამ ისტორიის მოყოლას დავიწყებთ, გეტყვით, რომ „კანონიერმა ქურდებმა“ სერიოზული დანაკლისი განიცადეს _ 58 წლის ასაკში, საბერძნეთში, კორონავირუსით ემზარ ჯაფარიძე, იგივე „კვატია“ გარდაიცვალა. ჯაფარიძე ძველი თაობის ქურდებიდან ერთ-ერთი იყო და კრიმინალურ სამყაროში ძალიან დიდი გავლენით სარგებლობდა. თამამად შეიძლება ითქვას, რომ „კვატიას“ გარდაცვალებას ძალიან სერიოზული ცვლილებები მოჰყვება არამარტო საბერძნეთში, არამედ, მთელ ევროპაში.

რაც შეეხება ისტორიას, 90-იანი წლების დასაწყისი საქართველოს ისტორიაში ერთ-ერთი უმძიმესია. მაშინ, დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის პარალელურად, მოულოდნელად, მოსახლეობის ხელში ძალიან ბევრი იარაღი აღმოჩნდა. პრაქტიკულად, ყოველდღიურად იქმნებოდა ახალი ბანდფორმირებები, საძმოები, გაგიკვირდებათ და, შეიარაღებული პოლიტიკური ორგანიზაციებიც კი. მოკლედ, ქართველები უშურველად ვხოცავდით ერთმანეთს. ერთ დროს ძლევამოსილი საბჭოთა კავშირის მემკვიდრე რუსეთი ცდილობდა, 14 რესპუბლიკაზე კონტროლი არ დაეკარგა, მაგრამ უშუალოდ ფედერაციაშიც უმძიმესი ვითარება იყო. მართალია, იქ პოლიტიკურ აქტიურობაზე პრეტენზია, ლამის მთელ ქვეყანას ნაკლებად ჰქონდა, მაგრამ შეიარაღებული ფორმირებები იქაც მომრავლდა, თუმცა ეს ფორმირებები, როგორც საქართველოში, ისე რუსეთის ფედერაციაში ღიად მოქმედებდნენ და თუ ჩვენთან, მაგალითად, „მხედრიონი“ სცემდა შიშის ზარს მოსახლეობას, რუსეთს „სოლნცევოს“ საძმო აზანზარებდა. 

„ერთ დღეს, ძველმა მეგობარმა დამირეკა, ის ჯერ კიდევ მაშინდელი ლენინგრადის სამძებროს უფროსი გახლდათ და მითხრა, სამმართველოს წინ გაჩერებულ მანქანის საქარე მინაში დატოვეს წერილი, სადაც ეწერა, რომ დაფუძნდა ორგანიზაცია „თეთრი ჯვარი“, რომელიც იარაღდება საქართველოდან და მალე ეს ორგანიზაცია ხელში აიღებს ძალაუფლებას. მას აინტერესებდა, ვიცოდი თუ არა საქართველოში რამე „თეთრ ჯვარზე“ და რამდენად რეალური იყო, რომ იარაღი სწორედ ჩვენი ქვეყნიდან წასულიყო. იმდენი საძმო და ბანდფორმირება იყო, თავი ვერ დავდე, რომ მათგან რომელიმე „თეთრი ჯვრის“ სახელს არ ატარებდა, იარაღის მიწოდება კი გამოვრიცხე, რადგან იარაღი აქაც ძვირად ფასობდა და პირიქით, ხალხი მის შემოტანაზე ჩალიჩობდა“, _ იხსენებს პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

მაშინდელი მილიციის ფორმამ ფასი დაკარგა. დაიჭერდნენ სამართალდამცავები დამნაშავეს, მიადგებოდა რომელიმე საძმო საკუთარი ტანკით, ან საბრძოლო მანქანით და დაკავებულს ათავისუფლებდა. ამიტომ, სწორედ იმ პერიოდში, არაერთმა სამართალდამცავმა გაიხადა ფორმა და ნაწილი ბიზნესით შეეცადა თავის რჩენას, ნაწილი კი კერძო დაცვაში წავიდა, რომელიც მაშინ ძალიან ბევრი იყო. 

„ლენინგრადიდან მალე მეორედ დამირეკეს. აქ სრული ქაოსი იყო, იქაც _ იგივე და მთხოვეს, კვალი აშკარად საქართველოსკენ მოდის და იქნებ, დაგვეხმაროო. შევთანხმდით, ერთთვიან შვებულებას ავიღებდი, ლენინგრადში ჩავიდოდი, გამოძიებაში დავეხმარებოდი და მთელ ხარჯს ისინი დაფარავდნენ, ცოტა ფულსაც მომცემდნენ ანუ ჩემთვის იდეალური ვარიანტი იყო. რუსეთის მეორე ქალაქში, სამ დღეში გავფრინდი“, _ გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

ლენინგრადში ჩასულ ქართველ მაძებარს იმაზე რთული სიტუაცია დახვდა, ვიდრე წარმოედგინა. საქმე ის გახლდათ, რომ „თეთრი ჯვრის“ წარმომადგენლებმა რამდენიმე ტერორისტული აქტი მოაწყვეს და კიდევ იმუქრებოდნენ. პარალელურად, ისინი იარაღის საწყობებს თავს ესხმოდნენ და ძალიან დიდი ოდენობის იარაღს იტაცებდნენ. მოწოდებებში საძმოს წევრები ამბობდნენ, რომ მთელი ქვეყნის შეიარაღებას მოახერხებდნენ და არსებულ ხელისუფლებას შეცვლიდნენ. არაერთი მცდელობის მიუხედავად, სამართალდამცავებმა ორგანიზაციის ერთი წევრიც კი ვერ დააკავეს, თუმცა ცხადი იყო, რომ მათი ოდენობა მცირე არ გახლდათ. 

რაც შეეხება საქართველოსთან კავშირს, რუსი სამართალდამცავები ორგანიზაციის მიერ გავრცელებულ მანიფესტებს ეყრდნობოდნენ, სადაც საქართველო ერთ-ერთ მოკავშირედ იყო გამოყვანილი და რაც მთავარია, ისინი ამტკიცებდნენ, რომ საქართველოში ათასობით მხარდამჭერი ჰყავდათ. 

ამ დროს კი საქართველოდან ჩამი-ჩუმი არ ისმოდა. 

„1990 წლის 1 აპრილს, დილით, ლენინგრადის ყველა დიდ ქუჩაზე განცხადება იყო გაკრული, სადაც ეწერა, რომ 15-დან 25 აპრილამდე, ნებისმიერ მსურველს, ქალაქის ყველა ბაზარში ექნებოდა შესაძლებლობა, იარაღი სრულიად უფასოდ მიეღო. ერთი თვის შემდეგ, ეს ადამიანები მონაწილეობას მიიღებდნენ ხელისუფლების შეცვლაში და ქვეყანა ნორმალურ რელსებზე დადგებოდა. მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ეს საპირველაპრილო ხუმრობა ეგონა, მხოლოდ მილიციამ იცოდა, რომ მუქარა სერიოზული იყო და აპრილის შუაწელისთვის, მზადება დაიწყო“, _ გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

15 აპრილამდე საქმე არ მისულა. 4 აპრილს, ერთ-ერთი საჯარისო შენაერთის საწყობზე, რამდენიმე ათეულმა ადამიანმა, იარაღის დაუფლების მიზნით, იერიში მიიტანა. გამოუცდელი ჯარისკაცები დაიბნენ და ბრძოლის სასწორი თავდამსხმელთა მხარეს გადაიხარა, თუმცა შემდეგ, საქმეში მილიცია ჩაერთო, თავდაცვის ძალებმაც საპასუხო ცეცხლი გახსნეს და თავდასხმა მოიგერიეს. დაიღუპა მხოლოდ ორი თავდამსხმელი, ერთი კი მძიმედ დაიჭრა და ის საავადმყოფოში მიიყვანეს. ახლა ყველაზე მნიშვნელოვანი მისი გადარჩენა გახლდათ და ექიმებმა ეს მოახერხეს. 

დაკითხვაზე მხოლოდ სამი სამართალდამცავი მივიდა. ერთ-ერთმა იარაღი გადატენა, დაკავებულს ფეხზე დაადო და ჰკითხა, ვინ იყო ორგანიზაცია „თეთრი ჯვრის“ ხელმძღვანელი. დაკავებულმა ზიზღით გაიღიმა და კბილებში გამოსცრა: 

_ არ გეტყვით! 

სამართალდამცავმა სასხლეტს გამოჰკრა, ფეხიდან სისხლმა იფეთქა, მილიციის თანამშრომელმა კი იარაღი მშვიდად ასწია და ამჯერად გულზე დაადო დაჭრილს. მისი სახე მაშინვე შეიცვალა და ზუსტად 30 წამში, მილიციამ იცოდა ორგანიზაციის მისამართი, ხელმძღვანელი და მისი წევრების უმრავლესობა. 

შეიარაღებულ ფორმირებას დაკავებულის ძმა, ვინმე არკადი მაკეევი მეთაურობდა. მოკვლევის შემდეგ გაირკვა, რომ 28 წლის მაკეევი, ლენინგრადის ერთ-ერთ რაიონში, უბნის რწმუნებულად მუშაობდა და დადებითად ხასიათდებოდა. მის დასაკავებლად სპეცოპერაცია დაიგეგმა, მაგრამ მაკეევმა საფრთხე იგრძნო და სახლში არ გამოჩენილა. სამაგიეროდ, დააკავეს დაჯგუფების 50 წევრზე მეტი, 100 კაცზე ძებნა გამოცხადდა, თუმცა მთავარი მაინც მაკეევის დაჭერა გახლდათ. 

„საოცარი ის იყო, რომ დაკავებულების უმრავლესობა ყოფილი სამართალდამცავები გახლდათ. ახლაც არ ვიცი, როგორ, მაგრამ მაკეევმა მოახერხა და ისინი დაარწმუნა, რომ გაჰყოლოდნენ, ხელისუფლება ძალისმიერი მეთოდებით შეეცვალათ და შეექმნათ „პოლიციური ქვეყანა“, სადაც კანონს, სწორედ სამართალდამცავები დაადგენდნენ. საქართველოს თემა მხოლოდ იმიტომ იყო შემოგდებული, რომ მილიციას ყურადღება სხვა რამეზე გადაეტანა და სხვა მიმართულებით ემუშავა, თორემ რეალურად, საქართველო ამ ორგანიზაციასთან კავშირში არ იყო“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

მალე, დაკავებულებიდან ერთ-ერთმა, სასჯელის შემსუბუქების პირობით, დაასახელა სახლი, სადაც შეიძლებოდა მაკეევი ყოფილიყო და მართლაც, სამართალდამცავებმა ის სწორედ მითითებულ მისამართზე აიყვანეს. 

პირველი დაკითხვები სატანისტურ სეანსებს უფრო ჰგავდა, მაკეევი გაშტერდებოდა და ამბობდა, რომ მას ზემოდან ესმოდა ხმები, რათა ქვეყანა, სწორედ ამ გზით გადაერჩინა. ის მხოლოდ მას შემდეგ დათანხმდა ნორმალურ საუბარს, რაც აუხსნეს, რომ სიჩუმე დახვრეტამდე მარტივად მიიყვანდა. მაკეევმა სიცოცხლის შენარჩუნების გარანტიით, აღიარებითი ჩვენება მისცა. 

„ბავშვობიდან მილიციის ფორმაზე ვოცნებობდი, მაგრამ როცა ოცნება ამიხდა, მუნდირმა ფასი დაკარგა, ამიტომ გადავწყვიტე, ძალისმიერი მეთოდებით აღმედგინა მილიციის ღირსება და ჯერ ჩემი ძმა დავითანხმე, მერე _ ყოფილი სამართალდამცავები და 150-კაციანი, კარგად შეიარაღებული დაჯგუფება შევქმენი. მიზნის გარდა, ჩვენ საარსებო ფული გვჭირდებოდა და შესაბამისად, რამდენიმე დიდი საწყობის გაქურდვაც ჩვენს ნამუსზეა. ორი საკასაციო მანქანაც ჩემმა ჯგუფმა დააყაჩაღა და ჩვენი რიგებიც ყოველდღიურად ივსებოდა. რომ არა ეს სულელური ჩავარდნა, მე რუსეთში წყობას შევცვლიდი“, _ ეს იყო მაკეევის მონათხრობის ძირითადი არსი. 

სასამართლომ, პრაქტიკულად, ყველა დაკავებულს სხვადასხვა სასჯელი ჩამოურიგა. ყველაზე მკაცრი განაჩენი მაკეევს ერგო _ ის დღემდე ციხეშია და სამუდამო პატიმრობა აქვს მისჯილი.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 14 Oct 2020 12:53:09 +0400
15 ათასად დაქირავებული „ქილერი“ _ შეკვეთილი მკვლელობის სკანდალური დეტალები http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6967-15-ათასად-დაქირავებული-„ქილერი“-_-შეკვეთილი-მკვლელობის-სკანდალური-დეტალები.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6967-15-ათასად-დაქირავებული-„ქილერი“-_-შეკვეთილი-მკვლელობის-სკანდალური-დეტალები.html

რატომ ფიგურირებს საქმეში ქალი და ვინ დაიქირავა „ქილერი“ სახელმწიფო მოხელის მოსაკლავად

ნამდვილად ვერ გეტყვით, ახლაც ასე ხდება-მეთქი, მაგრამ ადრე, კვების ობიექტებში, ერთი შეხედვით, მკაცრი კონტროლის მიუხედავად, რბილად რომ ვთქვათ, უვარგის პროდუქტს ასაღებდნენ. ძველი მებუფეტე ყვებოდა, მაგალითად, კოტლეტისთვის გვაძლევდნენ 2 კილოგრამ ხორცს და სამ კილოგრამად უნდა გვექციაო. პურის, კვერცხის, ფქვილის, წყლისა და კიდევ არაერთი ინგრედიენტის დამატებით, ხორცი სამ კილოგრამზე ადიოდა. რაც მთავარია, კვების ობიექტში უმაღლესი ხარისხის ხორცი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ის ბაზარზე მიდიოდა, სასადილოებში კი მეორე და მესამე ხარისხის ხორცი შეჰქონდათ. თუ სასადილოს დირექტორი „ზემოთ“ შესაბამისად იხდიდა, მას ხელს არავინ ჰკიდებდა, მაგრამ თუ გადახდას დააგვიანებდა, რევიზია მარტივად ადგენდა დანაშაულს და დირექტორსაც სახელმწიფო ქონების დატაცებისთვის, საუკეთესო შემთხვევაში, რვაწლიანი სასჯელი ელოდა, თუმცა იყო შემთხვევები, როცა ისინი ბოლომდე გაუმეტებიათ და დაუხვრეტიათ კიდეც. რევიზორი ყველაფერს მარტივად ამოწმებდა, დაუკვეთავდა სასადილოში მსუყე ბანკეტს, იქ მისული კი საბუთს ამოიღებდა ჯიბიდან და ყველა ულუფის აწონვა-დაგემოვნება იწყებოდა. პარალელურად, იგივე კოტლეტი ექსპერტიზაზე მიდიოდა, სხვადასხვა სალათსა და ხინკლის ფარშთან ერთად. გამორიცხული იყო, სადმე, რამე დანაკლისი არ ენახათ და ეს საკმარისი ხდებოდა სისხლის სამართლის დევნის დასაწყებად.

 

„თბილისში რევიზორი მოკლეს. ის რკინიგზის სადგურზე იპოვეს თავგატეხილი და ექსპერტიზის დასკვნით, თავი ბლაგვი საგნით გაუტეხეს. რა თქმა უნდა, პირველ რიგში, იმით დავინტერესდით, რა დავალება ჰქონდა რევიზორს და რომელი ობიექტი უნდა შეემოწმებინა. როგორც გვითხრეს, თემქაზე მდებარე სასადილო ჰქონდა შემოწმებული და მეორე დღეს, დასკვნა უნდა დაეწერა, მაგრამ დასკვნის დაწერა არ დასცალდა. საგულისხმო იყო ისიც, რომ მოკლული გაძარცვული იყო, არ ჰქონდა საფულე, საათი, ოქროს რგოლი, რომელსაც ცოლის თქმით, არასდროს იშორებდა“, _ იხსენებს პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

რაღა თქმა უნდა, პირველი ეჭვი, სწორედ სასადილოს დირექტორზე მიიტანეს, მაგრამ მან ხელები გაასავსავა, მე არაფერ შუაში ვარ, ხარკი გაღებული მქონდა და კარგ დასკვნას ველოდებოდიო. მერე „ზემოდანაც“ დარეკეს, სასადილოს დირექტორს შეეშვით, ეგ არ მოკლავდა, არაფერში აწყობდაო და სამართალდამცავები იძულებულები გახდნენ, სხვა მიმართულებით დაეწყოთ ძიება. 

მკვლელობიდან მესამე დღეს, შემთხვევით, სამართალდამცავები ჯიბის ქურდს დაედევნენ და დააკავეს. მისი ბინის ჩხრეკისას კი... სისხლიანი „კასტეტი“, რევიზორის საბუთები და ოქროს ბეჭედი აღმოაჩინეს. 

„ბედნიერებისგან ლამის ვხტუნავდი, რადგან საქმე გახსნილი მეგონა. ყველაფერი იმაზე მიუთითებდა, რომ რევიზორი სწორედ ჯიბის ქურდმა მოკლა და მოუთმენლად ველოდი ექსპერტიზის დასკვნას, რომელიც მეტყოდა, რომ „კასტეტზე“ აღმოჩენილი სისხლი გარდაცვლილისას დაემთხვა. სანამ დასკვნა მოვიდოდა, ჯიბის ქურდი დაკითხვაზე შემოვიყვანე, წინ ქაღალდი და ფურცელი დავუდე და გამარჯვებული სახით ვუთხარი, დაწერე ყველაფერი, როგორც იყო, სასჯელს შეგიმსუბუქებ-მეთქი“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

დაკავებულმა წერა დაიწყო და როცა მორჩა, ქაღალდი გამომძიებელს მიაწოდა, მან ამაყად დაიწყო კითხვა, მაგრამ სიხარული სიბრაზით შეეცვალა. ჯიბის ქურდი წერდა, რომ შინ მოკლე გზით ბრუნდებოდა, როცა დაინახა, როგორ ჩხუბობდა ორი კაცი და როგორ ეხმარებოდა კაცს ქალი. შემდეგ, ერთმა მეორეს იარაღის ტარი საფეთქელთან ორჯერ ძალუმად ჩაარტყა და ქალთან ერთად გაიქცა. ჯიბის ქურდი გაქცეულს დაედევნა, მაგრამ ის მობრუნდა და გაისროლა, ამიტომ დევნა შეწყვიტა და თავგატეხილს მიუბრუნდა. მიხვდა, ის უკვე მკვდარი იყო და მარტივად ამოუსუფთავა ჯიბეები, შეხსნა საათი, ბეჭედი და შინ წავიდა. 

რაც შეეხება „კასტეტს“, როგორც დაკავებული ამბობდა, ცივი იარაღი რამდენიმე დღის წინ, უბანში მას შემდეგ გამოიყენა, რაც მეზობელთან ჩხუბი მოუვიდა და მას „კასტეტით“ ლოყა გაუხია. 

ექსპერტიზამ დაასკვნა, რომ „კასტეტზე“ აღმოჩენილი სისხლი გარდაცვლილს არ ეკუთვნოდა და მეორე ანალიზის შემდეგ, ის მეზობლის სისხლს დაემთხვა. გამომძიებლებმა დაკავებული შემთხვევის ადგილზე მიიყვანეს და იმ ტერიტორიის მითითება მოსთხოვეს, საიდანაც მისი თქმით, მკვლელმა ისროლა. ჯიბის ქურდმა ადგილი მიუთითა და რამდენიმეწუთიანი ძებნის შემდეგ, სამართალდამცავებმა ტყვიის ცარიელი მასრაც იპოვეს ანუ დაკავებულის მონაყოლი სრული სიმართლე გახლდათ, თუმცა ეს მისი გაშვების საბაბს არ იძლეოდა, რადგან მიცვალებული გაქურდა და ამის გამო, ციხეში 3 წლით გაისტუმრეს. 

ტყვიის მასრის შესწავლამ ძიებას ახალი არაფერი მისცა. მილიციის კარტოთეკაში ასეთი იარაღი არ იძებნებოდა ანუ პროფესიონალი მოქმედებდა და რაც მთავარია, საქმეში გაჩნდა ახალი ფიგურანტი _ ქალი, რომელიც დაკავებულის თქმით, კაცს გარდაცვლილის ცემაში ეხმარებოდა. გამომძიებლებმა რევიზორის მეგობრები დაკითხეს, გაჩნდა ეჭვი, რომ ის სასიყვარულო სამკუთხედის მსხვერპლი გახდა, თუმცა ეს ვერსიაც მალე გამოირიცხა. მეგობრებმა დაადასტურეს, რომ რევიზორი სუსტი სქესის წარმომადგენლების მიმართ დიდ ყურადღებას არ იჩენდა და მეოჯახე კაცი იყო, სახლი _ სამსახური, ეს გახლდათ მისი მოწოდება და გრაფიკს იშვიათად არღვევდა. 

უცნაური იყო მკვლელობის ადგილიც _ რევიზორი იმ ადგილიდან, დაახლოებით, 12 კილომეტრში ცხოვრობდა, ობიექტი კი, რომელიც უნდა შეემოწმებინა, 8 კილომეტრში მდებარეობდა. რატომ და როგორ მოხვდა იმ ადგილზე, თანაც ლიანდაგებზე, უცნობი იყო. ბევრი მცდელობის მიუხედავად, სამართალდამცავებმა საქმე ვერ გახსნეს და ასე გავიდა ორ წელზე მეტი. 

ორი წლის შემდეგ, ერთ-ერთი რეიდის დროს, სამართალდამცავებმა რიგითი კრიმინალი დააკავეს. მასზე დიდხანს ნადირობდნენ, რადგან ღამით მუშაობდა და ძირითადად, საწყობებს ქურდავდა. მიჰქონდა ცოტა, მაგრამ ღირებული და როგორც იქნა, რამდენიმეთვიანმა ღამის თევამ შედეგი გამოიღო. მისი ბინის ჩხრეკისას, მოპარულ ნივთებთან ერთად, იარაღიც იპოვეს. ბალისტიკური ექსპერტიზის ჩატარების შემდეგ აღმოჩნდა, რომ რევიზორის მკვლელმა, სწორედ ამ იარაღიდან ისროლა. თაროზე შემოდებული საქმე ჩამოიღეს და სანამ დაკითხავდნენ, დაკავებული იმ ჯიბის ქურდს აჩვენეს, რომელიც მკვლელობას შემთხვევით შეესწრო. მან მკვლელი ამოიცნო და რაც მთავარია, ამოიცნო მისი მეგობარი ქალიც, რომელიც მკვლელობის დღეს თან ახლდა და რევიზორის ცემაში ეხმარებოდა. ქალიც დააკავეს და დაკითხვა სწორედ მისგან დაიწყეს. 

„ზოგადად, ქალების დაკითხვა უფრო ადვილია. მთავარია, სიყვარულით ისე არ იყოს დაბრმავებული, რომ კაცს საფლავში ჩაჰყვეს, ამიტომ მას მარტივად ავუხსენით, დახვრეტის მუხლი რომ ჰქონდა ჯიბეში, თუ მილიციასთან არ ითანამრომლებდა და მანაც ყველაფერი დაფქვა. როგორც ქალმა აღნიშნა, მის მეგობარ კაცს მკვლელობის შეკვეთა მისცეს, ოღონდ მან არ იცოდა, რატომ და რისთვის. იცოდა მხოლოდ ის, რომ მკვლელობაში 15 ათასი მანეთი გადაიხადეს და ამ ფულიდან მას „დუბლიონკა“ უყიდეს“, _ გვიყვება ბატონი თენგიზი. 

დანარჩენი უკვე ტექნიკის საქმე იყო. მკვლელს მისი საყვარლის ჩვენება დაუდეს წინ და უთხრეს, რომ დახვრეტას მხოლოდ აღიარებით გადაურჩებოდა და მასაც ბევრი არ უყოყმანია, ხელი... სასადილოს მზარეულს დაადო, შეკვეთა სწორედ მან მომცა და მოკვლა რისთვის უნდოდა, არც მიკითხავს და არც ახლა მაინტერესებსო. ერთ საათში, მზარეული გამომძიებლის წინ იჯდა. 

„ყაჩაღობისთვის გამასამართლეს და ციხეშიც მზარეულად ვმუშაობდი. რევიზორი იქაც მოვიდა შემოწმებაზე და მაშინ პატიმრებმა კინაღამ მომკლეს, ისეთი დასკვნა დადო. არადა, მე ხომ ციხის უფროსის მითითებებს ვასრულებდი? ნასამართლევ კაცს, ასეთ სამსახურში არავინ ამიყვანდა, თუმცა ციხის უფროსი დამეხმარა, სხვა საბუთებიც გავაკეთე და აქ მზარეულადაც მან მომაწყო. სანაცვლოდ, თვეში ათას მანეთს ვუხდიდი. როცა გავიგე, რევიზორად ვინ მოდიოდა, გადავწყვიტე, ბიულეტენი ამეღო და ორი კვირა სამსახურში არ მევლო, მაგრამ პირად საქმეს და იქ ჩაკრულ სურათს რას ვუზამდი? რევიზორი ყველაფერს ამოწმებდა და, რაღა თქმა უნდა, ჩემი სურათიც ნახა, ყველაფერს მიხვდა და ვუთხარი, თუ შემეშვები, 50 ათას მანეთს მოგცემ-მეთქი. შეხვედრა სწორედ ლიანდაგებზე დავუთქვი, თუმცა ფულის გადახდა არც მიფიქრია, ვიცოდი, ისევ მომადგებოდა, ამიტომ ეს კაცი ვნახე, რომელიც ჩვენს საწყობში ქურდობაზე დავიჭირე და როგორც ძველმა პატიმარმა, გავუშვი. იცოდა, სანდო ვიყავი, 20 ათასი მთხოვა, 15-ზე შევთანხმდით და შეასრულა. თანხა მიიღო და ერთმანეთს დავემშვიდობეთ. ის ქალი კიდევ, როგორც მითხრა, სულ თან დაჰყავდა, ჩემი თილისმააო“, _ ეს არის ამონარიდი მზარეულის ჩვენებიდან. 

 

შესაძლოა, ბევრს გაუკვირდეს რიგითი მზარეულის ასეთი სიმდიდრე, მაგრამ მისი ბინის ჩხრეკისას, სამართალდამცავებმა მინის ქილებში გადამალული 100 ათასი მანეთი ამოიღეს. მზარეულს დახვრეტა მიუსაჯეს, მკვლელობის შემსრულებელს _ 15 წელი, ქალს კი 7 წელი აკმარეს.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 14 Oct 2020 12:53:04 +0400
24 წლის მანიაკი, რომელიც ქალებს აუპატიურებდა და ძარცვავდა http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6966-24-წლის-მანიაკი,-რომელიც-ქალებს-აუპატიურებდა-და-ძარცვავდა.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6966-24-წლის-მანიაკი,-რომელიც-ქალებს-აუპატიურებდა-და-ძარცვავდა.html

რატომ მალავდნენ სიმართლეს ძალადობის მსხვერპლნი და როგორ გავიდნენ სამართალდამცავები დამნაშავეზე

დღევანდელი გადასახედიდან, თითქოს მარტივია ყველაფერი. მარტივია ის, რომ მაგალითად, მკვლელის ოჯახის წევრები ისევ იმ ქალაქში ცხოვრობენ და ისევ იმ ქალაქში მუშაობენ, სადაც მანამდე. მძიმე დანაშაულებს იმდენად მივეჩვიეთ, რომ პრაქტიკულად, ძნელია, ვინმე გააოცო და საზოგადოების დიდ ნაწილსაც აღარ აქვს სასტიკი დამნაშავის ოჯახის წევრთა მიმართ აგრესია, არც იმათ აქვთ ისეთი სირცხვილის გრძნობა, როგორც ადრე. ადრე კი, დამნაშავის ოჯახი, ხშირ შემთხვევაში, იმ ქალაქიდან საცხოვრებლად სხვაგან გადადიოდა, არცთუ იშვიათად, მხოლოდ რეგიონს კი არა, მთლიანად მხარეს იცვლიდა და დასავლეთ საქართველოდან აღმოსავლეთში სახლდებოდა, ან პირიქით.

„მაშინ დასავლეთ საქართველოს ერთ-ერთი დიდი ქალაქის სამძებროს უფროსად ვმუშაობდი და შეიძლება ითქვას, გამოცდილების მიუხედავად, ეს ერთ-ერთი ყველაზე რთული საქმე იყო, რომელსაც შევეჭიდე და არ მეგონა, თუ ოდესმე დამთავრდებოდა“, _ იხსენებს პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

ყველაფერი კი იმით დაიწყო, რომ განყოფილებაში ახალგაზრდა გოგო მივიდა, რომელმაც განცხადება დაწერა და აღნიშნა, რომ ღამით, სახლისკენ მიმავალს, თავს დაესხნენ და გაძარცვეს. გოგოს წაართვეს ოქროს საყურეები, ოქროს მძივი და გახადეს ლაბადა, რომელიც მამამ იუგოსლავიიდან ჩამოუტანა. სამართალდამცავებმა საქმე წარმოებაში კი მიიღეს, მაგრამ თითქმის ზუსტად იცოდნენ, რომ დამნაშავეს შემთხვევის წყალობით თუ მიაგნებდნენ. ნაძარცვი ოქროულობა, ძირითადად, ოქრომჭედლების ხელში „ჯართის“ სახით ანუ დამტვრეული ხვდებოდა და რთული იყო იმის გარკვევა, ბეჭედი ჩააბარეს თუ საყურე. ამის მიუხედავად, ნაძარცვის აღწერილობა ოქრომჭედლებს მაინც დაურიგეს. 

მეორე დღეს, კიდევ ერთი გოგო მივიდა მილიციაში იგივე განცხადებით, ორი დღის შემდეგ, მესამე გოგო, მერე კიდევ და კიდევ. მხოლოდ მეშვიდე დღეს მისულმა გოგონამ დაწერა, რომ ძარცვასთან ერთად, თავდამსხმელმა გააუპატიურა. 

„მაშინ გამიჩნდა ეჭვი, რომ მძარცველი მხოლოდ ამ ერთს არ გააუპატიურებდა. ამიტომ, ძველი განცხადების ავტორები დავიბარე და ვაიძულე, სამედიცინო შემოწმება გაევლოთ. რვა განცხადება მედო მაგიდაზე და რვიდან შვიდი გოგო გაუპატიურებული გახლდათ. უბრალოდ, მათ მოერიდათ და ვერ თქვეს, რომ გააუპატიურეს. მაშინ სხვა მორალი იყო, სხვა მენტალიტეტი, ხმამაღლა ამაზე არ საუბრობდნენ ანუ მე ქალაქში რიგითი მძარცველი კი არა, მანიაკი მყავდა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

ათი დღის შემდეგ, მაღალსართულიანი კორპუსის სახურავზე, ანტენის გასასწორებლად ასულმა ახალგაზრდა ბიჭმა დაინახა, როგორ ავიდა იმავე სახურავზე სრულიად უცხო გოგო, როგორ მივიდა კიდესთან და როგორ აპირებდა გადახტომას. ბიჭმა გოგო გადაარჩინა, სუიციდში ხელი შეუშალა და რაღა თქმა უნდა, მილიციაში დარეკა. ადგილზე მისულ სამართალდამცავებს გოგომ უმბო, რომ ღამით, სახლისკენ მიმავალი გააუპატიურეს და სისხლის ოდენობაზე მიხვდა, რომ ორი თვის ნაყოფი მოეშალა. დაზარალებული არეულად საუბრობდა და ამიტომ, გამომძიებელმა მისი დაკითხვა დილისთვის გადადო, მანამდე კი მეუღლეს გაესაუბრა. წყვილმა სულ რაღაც ოთხი თვის წინ იქორწინა, ერთმანეთი წლების მანძილზე უყვარდათ და ასეთი რამ შეემთხვათ. 

არც მეორე და არც მესამე დღეს, გოგონას დაკითხვა ვერ მოხერხდა. ექიმმა შიზოფრენიის დიაგნოზი დასვა და, მართლაც, რამდენიმეთვიანი მკურნალობის შემდეგ, ის ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში გადაიყვანეს, სადაც შვიდი წლის შემდეგ ისე გარდაიცვალა, რომ „მომიყვანეთ ჩემი შვილი“-ს მეტი არაფერი უთქვამს. 

სამართალდამცავებმა ქალაქში პატრულირება დაიწყეს, ღამით ფორმიანი თუ უფორმო თანამშრომლებით სავსე იყო მიყრუებული ქუჩები, ამან მხოლოდ ერთი შედეგი გამოიღო _ პრაქტიკულად, ყოველგვარი დანაშაული შეწყდა, ღამით აღარავინ იპარავდა, თუმცა მოძალადეს დაჭერა ვერ მოხერხდა. ორკვირიანი პატრულირების შემდეგ, მილიცია მოეშვა და მანიაკმაც არ დააყოვნა _ მორიგი მსხვერპლი 19 წლის გოგონა იყო, თუმცა ის თავდამსხმელს გაუძალიანდა და ფერდებში დანაც მიიღო. თავდამსხმელმა დაჭრილი და გონდაკარგული გოგო გააუპატიურა და მიიმალა. 

„სხვადასხვა ქალაქიდან ახალგაზრდა, გამხდარი თანამშრომლები ჩამოვიყვანეთ, მათ ქალის ფორმა ჩავაცვით, პარიკი გავუკეთეთ და ქუჩებში გავუშვით. ისინი დადიოდნენ ყველგან, მიყრუებულ ადგილებში, მაგრამ ერთი თვე ისე გავიდა, არც დანაშაული მომხდარა და არც ამ თანამშრომლებს დასხმია ვინმე თავს. რა უნდა მექნა? ისინი ისევ სამუშაო ადგილებზე დავაბრუნე და მესამე დღეს, მორიგი გაუპატიურება მოხდა _ ამჯერად, გოგონა 21 წლის იყო. თბილისიდან გამოძახებას არ დავლოდებივარ, ჩემი ფეხით ჩავედი და მინისტრის მოადგილეს შევხვდი. დეტალურად გავაცანი საქმის ვითარება და მან მოულოდნელად მკითხა _ დამნაშავე ისე იქცევა, თითქოს ყველა თქვენი ნაბიჯი იცის და არ გიფიქრია, რომ ის მილიციის თანამშრომელია?! გავშრი! ამაზე ნამდვილად არ მიფიქრია, რადგან წარმოუდგენლად მეჩვენებოდა ეს ამბავი, მაგრამ მინისტრის მოადგილის სიტყვებში სიმართლის მარცვალი აშკარად იყო _ დამნაშავემ თითქოს ყველა ჩვენი ნაბიჯი იცოდა და არც სამხილებს ტოვებდა. უკან დაბრუნებულმა, პირადად შევისწავლე მთელი სამძებრო სამსახურის თანამშრომელთა პირადი საქმეები, მაგრამ საეჭვოდ ერთიც არ მომეჩვენა. ამის მიუხედავად, შევარჩიე ოთხი ძველი თანამშრომელი, ისეთები, რომლებსაც თვალდახუჭული ვენდობოდი და საქმის ვითარება გავაცანი. მეორე დღეს, სპეციალურად მოწვეულ თათბირზე გამოვაცხადე ის უბანი, სადაც წესით, მთელ სამძებროს უნდა ემუშავა და პატრულირება მოეხდინა, ჩემი ოთხეული და მეც დანარჩენ უბნებში გავნაწლდით. პირველ დღეს არაფერი, მეორე საღამოს კი ერთ-ერთ იმ უბანში, სადაც წესით, მილიცია არ უნდა ყოფილიყო, ჩემმა თანამშრომელმა ყვირილის ხმა გაიგონა და იმ ადგილისკენ გაიქცა. მან კარგად დაინახა, როგორ შეათრია ბუჩქებში ვიღაც კაცმა ახალგაზრდა გოგო, იარაღი ამოიღო და თავზე დაადგა. კაცმა გაქცევა სცადა, თუმცა ფეხში მოხვედრილმა ტყვიამ ამის შესაძლებლობა არ მისცა. დაკავებული ჩვენი თანამშრომელი, 24 წლის ბიჭი აღმოჩნდა“, _ იხსენებს ბატონი თენგიზი. 

როგორც წესი, მაშინ სამართალდამცავ ორგანოებში, შემთხვევით ვერავინ ხვდებოდა, აუცილებელი იყო რეკომენდატორი, რომელიც პასუხს აგებდა, თუ მის მიერ რეკომენდირებული პირი რამეს დააშავებდა. ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, რეკომენდატორი კომკავშირის ადგილობრივი ორგანიზაცია იყო და სანამ საქმე სასამართლოს გადაეცემოდა, კომკავშირის მთელი ხელმძღვანელობა შეცვალეს. საქმის სპეციფიკიდან გამომდინარე, პროცესი დახურული იყო. დამნაშავის დაკავებიდან მეორე დღეს, მისი ცოლი და 3 წლის შვილი სხვა ქალაქში გადავიდნენ და მათი კვალი გაქრა. 

სასამართლომ ერთადერთი სწორი გადაწყვეტილება მიიღო: სასჯელის უმაღლესი ზომა _ დახვრეტა. მართალია, მაშინ გაუპატიურებისთვის არ ხვრეტდნენ, მაგრამ თავდამსხმელის მიერ გაუპატიურებული გოგონებიდან, ერთი ფსიქიატრიულში მოხვდა, მეორე უმძიმესად იყო დაჭრილი, ორს შვილი არასდროს ეყოლებოდა. ამიტომ, სასამართლოს განაჩენი არავის გაუპროტესტებია. 

„ეს საქმე დავიწყებული მქონდა და ალბათ, შემთხვევით თუ გავიხსენებდი, რადგან ოც წელზე მეტი იყო გასული. დედაქალაქში ვმუშაობდი და ერთ წელიწადში პენსია მიწევდა, როცა ხულიგნობისთვის დაკავებული სამი ბიჭი მოიყვანეს. ისინი კაფეში დათვრნენ, მერე ვიღაცას აუშარდნენ, ცოტა იძიძგილავეს... მოკლედ, ბევრი არაფერი, მაგრამ ერთ-ერთი მათგანი აშკარად აგრესიული იყო, აქაოდა, რა უფლებით მიჭერთ, მამაჩემმა თავი თქვენ შემოგწირათო. ყველაფერი სიმთვრალეს დავაბრალე, თანამშრომელს გამოსაფხიზლებელში ჩავაკეტინე და მეორე დილით რომ მივედი, მოვიკითხე ბიჭები, ორი დარცხვენილი იყო, მესამე კიდევ ისევ აგრესიული. რა გჭირს-მეთქი, რომ ვკითხე, იგივე გაიმეორა, მამაჩემმა თავი თქვენ შემოგწირათო. გვარი ვკითხე, მამის სახელი და თვალთ დამიბნელდა _ ჩემს წინ, იმ მანიაკის შვილი იჯდა. ფრთხილად გამოვკითხე ყველაფერი, მანაც მიამბო, რომ მამამისი დამნაშავეთა სამყაროს წინააღმდეგ ბრძოლას შეეწირა, რომ გმირულად დაიღუპა, რომ დედა ყოველთვის უყვებოდა მამის საგმირო საქმეებზე, რომ მის საფლავს უფრთხილდებოდნენ... საფლავის ხსენებამ საერთოდ გამაოცა, როგორც წესი, დახვრეტილებს ოჯახს არ აძლევდნენ, საერთო სასაფლაოზე მარხავდნენ სპეციალური ნომრით. მერე გავარკვიე, დედამ მაქსიმუმი გააკეთა, რომ შვილს სიმართლე არ სცოდნოდა და საფლავიც თავად მოიგონა. ახლაც ვფიქრობ, რომ დედა სწორად მოიქცა _ შვილს რომ სიმართლე სცოდნოდა, ამაზე ფიქრი დატანჯავდა და შეიძლება, შურისძიებაზე ეფიქრა, ახლა კი ჩემს წინ იჯდა ბიჭი, რომლისთვისაც მილიციელი გმირი იყო, ხოლო მამამისი _ გმირთა გმირი. არაფერი მითქვამს, შინ გავუშვი და იმის მერე არსად შემხვედრია“, _ დაასრულა მოყოლა ბატონმა თენგიზმა.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 14 Oct 2020 12:53:00 +0400
ყველაზე გავლენიანი ქართველი „კანონიერი ქურდის“ სიცოცხლის ბოლო დღეების ქრონიკა http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6957-ყველაზე-გავლენიანი-ქართველი-„კანონიერი-ქურდის“-სიცოცხლის-ბოლო-დღეების-ქრონიკა.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6957-ყველაზე-გავლენიანი-ქართველი-„კანონიერი-ქურდის“-სიცოცხლის-ბოლო-დღეების-ქრონიკა.html

ვინ და რისთვის გაგზავნა მოსკოვიდან სამი ადამიანი ომსკის „ზონაზე“, კახა ფარფალიასთან

წინა კვირას, საქართველოს დედაქალაქში „კანონიერი ქურდი“, კახა ფარფალია დაასაფლავეს. მოგეხსენებათ, ის რუსეთის ციხეში გარდაიცვალა და ოფიციალური ვერსიით, გარდაცვალების მიზეზი ინსულტია. ამასთან, რუსულმა სააგენტოებმა, რომლებიც სამართალდამცავებს უკმევენ, დაწერეს, რომ ფარფალიას ასეთი სიკვდილი მოულოდნელი არ იყო, რადგან თავისუფლებაზე ყოფნისას სვამდა, ნარკოტიკებს იღებდა და ჯანმრთელობას არ უფრთხილდებოდა. არადა, ვინც გარდაცვლილს იცნობდა, ყველა დაადასტურებს, რომ სასმელი და ნარკოტიკი კი არა, ფარფალია სიგარეტსაც არ ეწეოდა, ჯანსაღი ცხოვრების წესს მისდევდა, მუდმივად ვარჯიშობდა და ფორმაში იყო. მას არასოდეს დაუჩივლია გულის ტკივილის გამო და ის, რომ გარდაცვლილს ასეთ რამეს აბრალებენ, აშკარად, ეჭვს ბადებს. რეალურად თუ ვიმსჯელებთ, ვიღაცას ფარფალიას თავისუფლებაზე ყოფნა, შემდეგ კი მისი ცოცხლად დატოვება არ აწყობდა. მივყვეთ ქრონოლოგიას.

ფარფალია 2018 წელს დააკავეს. მისი ესკორტი სამართალდამცავებმა შეაჩერეს, მაგრამ ფარფალიას წინააღმდეგობა არ გაუწევია და ჩხრეკის ჩატარებასაც დათანხმდა. ჰოდა, ამ ჩხრეკის დროს, ჯიბეში რვა გრამი ჰეროინი უპოვეს. 

თავი დავანებოთ იმას, რომ ფარფალია ნარკოტიკებს არ იღებდა. როცა მის ესკორტს გაჩერება უბრძანეს, როგორ გგონიათ, ფარფალია, სალონში მასთან ერთად მყოფი დაცვის სამი წევრიდან, აკრძალულ ნივთიერებას ერთს მაინც არ მიაწვდიდა და არ მოიშორებდა? ან ნარკოტიკი ჯიბით დაჰქონდა და კაცი, რომელიც მანამდე ნასამართლევი არ იყო, სამართალდამცავებს პირდაპირ მიანიშნებდა, მოდით, დამიჭირეთო?! 

ჰო, ამ ამბავში საინტერესო ისიცაა, რომ ექსპერტიზის დასკვნით, შეკვრაზე, რომელშიც ნარკოტიკი იყო, ფარფალიას თითის ანაბეჭდი და დნმ-ის კვალი არ აღმოჩნდა. ამის მიუხედავად, სასამართლომ იგი დამნაშავედ სცნო და თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა. 

გარდა დაქირავებული ადვოკატებისა, ციხეში ფარფალიას მოსანახულებლად მეუღლეც მიდიოდა, რომელსაც იურისტის განათლება აქვს და შესაბამისად, ქმრის ადვოკატობა არ გასჭირვებია. 

ერთადერთი ჩივილი, რაზეც ცოლს გარდაცვლილმა უთხრა, წელის ტკივილი გახლდათ და მასაც გაციებას აბრალებდა. ფარფალიამ ციხეში რამდენიმე წყვილი სპორტული ტანსაცმელი მოითხოვა, რადგან იქაც მუდმივად ვარჯიშობდა, ფორმას ინარჩუნებდა და ლოგიკურია, გულის ჩივილები რომ ჰქონოდა, დატვირთვის დროს, აუცილებლად შეამჩნევდა და, რა თქმა უნდა, ცოლს ექიმის შეშვებასაც სთხოვდა. 

არის კიდევ ერთი საინტერესო ნიუანსი _ ბოლო ვიზიტისას, გარდაცვლილმა მეუღლეს უთხრა, რომ მოსკოვიდან ვიღაც სამი კაცია ჩამოსული და როგორც ერთ-ერთმა აქაურმა ზედამხედველმა მითხრა, შენს გამო ჩამოვიდნენო, თუმცა არ დაუკონკრეტებია, „შენს გამო“-ში რას გულისხმობდა. 

ამ ამბიდან ორ დღეში, ფარფალია ომსკის ციხეში გადაიყვანეს, „წითელ ზონაზე“ და მეორე დღეს ოჯახს დაურეკეს, რომ ინსულტით გარდაიცვალა. 

მართალია, ციხეში ექსპერტიზა ჩატარდა, მაგრამ ოჯახი მას ნდობას არ უცხადებს და, როგორც გავიგეთ, დამოუკიდებელი ექსპერტიზაც ჩაატარეს, რომლის პასუხი ჯერ ცნობილი არ არის. 

რაც შეეხება დაკრძალვას, ფარფალია თბილისში დაასაფლავეს და მის გასვენებაში ბევრი ხალხი არ ყოფილა. მოგეხსენებათ, რეკომენდაციების გათვალისწინებით, ხალხმრავალი ღონისძიებები არ იმართება და ესეც არ იყოს, უცხოეთიდან ჩამოსვენებულ საქართველოს მოქალაქეებზე რეკომენდაციაა, რომ იმ დღესვე დამარხონ. 

საქმეს კი ისეთი პირი უჩანს, რომ ყველაფერ ამას, გაგრძელება აუცილებლად ექნება და რეალობა სწორედ დამოუკიდებელი ექსპერტიზის პასუხის შემდეგ დადგინდება.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 07 Oct 2020 11:39:30 +0400
ვინ დაიქირავა „კარმანშჩიკი“ გოგო გენერლის მოსაკლავად http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6952-ვინ-დაიქირავა-„კარმანშჩიკი“-გოგო-გენერლის-მოსაკლავად.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6952-ვინ-დაიქირავა-„კარმანშჩიკი“-გოგო-გენერლის-მოსაკლავად.html

გასაიდუმლოებული გამოძიების ექსკლუზიური დეტალები

როცა საქმე გენერალს ეხება, მნიშვნელობა არ აქვს, რომელი ხელისუფლებაა ან მას რა მიმართულება აქვს. გენერალი მხოლოდ წოდება არაა, ეს საზოგადოებაში ადგილი, გავლენა და ავტორიტეტია. გენერალს ყველა პატივისცემით ეპყრობა და ისინი მუდმივად არიან მოწინავე პოზიცებზე. ასე იყო ადრე, ასეა ახლაც და ასე იქნება მომავალშიც. აი, საბჭოთა კავშირის დროს, გენერლის წოდება, პრაქტიკულად, ყველაფერს ნიშნავდა და არ ჰქონდა მნიშვნელობა, მილიციის გენერალი იყავი თუ თავდაცვის ძალების. ჰო, უშიშროების გენერლები ცალკე კასტა იყო, რომელთათვისაც გადაუჭრელი საკითხები არ არსებობდა.

პენსიაზე გასვლის შემდეგ, გენერლები მშვიდ ცხოვრებას ირჩევდნენ და ბინას ქალაქგარეთ, სამთავრობო ან საკუთარ აგარაკზე იდებდნენ, თუმცა ეს იმას არ ნიშნავდა, რომ გავლენა არ ჰქონდათ, ან საქმეში აღარ იყვნენ ჩართულნი _ გენერლის ერთი ზარი ნებისმიერი თანამდებობის პირს წელში ხრიდა. 

„არცთუ იშვიათად, საბჭოთა გენერლები საცხოვრებლად აფხაზეთში გადადიოდნენ. ისინი პატარა სახლებს ყიდულობდნენ და ზღვისპირეთში არაერთ წელს ატარებდნენ. „გენერლის დაჩა“ _ აფხაზეთში ეს ფრაზა უცხო არ იყო და ამ „დაჩებს“ განსაკუთრებული ყურადღება ექცეოდა. ქურდებმაც კი იცოდნენ, რომ გენერლის აგარაკი მთელი დღის განმავლობაში ღიად და უპატრონოდ რომ ყოფილიყო მიგდებული, შიგნით არ უნდა შესულიყვნენ, რადგან ქურდობის შემთხვევაში, დამნაშავეს მიწიდან ამოიღებდნენ, მოპარულს უკან მიატანინებდნენ და კანონის მთელი სიმკაცრითაც დასჯიდნენ. ჰოდა, ხომ წარმოგიდგენია, რა დაგვემართებოდა, როცა 1979 წელს, ბიჭვინთაში, დაახლოებით, ორი წლის წინ, ესტონეთიდან საცხოვრებლად ჩასული გენერალი გარდაცვლილი იპოვეს. სამართალდამცავი ორგანოები კი არა, ქვეყანა დადგა ფეხზე, სამუშაო ჯგუფები თბილისიდანაც ჩავედით და მოსკოვიდანაც არ დააყოვნა რამდენიმეკაციანმა ჯგუფმა. გენერლის მკვლელობის საქმე ცხელ კვალზე უნდა გაგვეხსნა“, _ იხსენებს პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

გენერლის მკვლელობა ნებისმიერი ქვეყნისთვის სერიოზული პრობლემა იყო და, მით უმეტეს, საქართველოსთვის, სადაც ამ კასტას პატარა სამოთხე ჰქონდა მოწყობილი. საინტერესო ის გახლდათ, რომ სამართალდამცავებს გარდაცვლილის მეგობრები უნდა დაეკითხათ, მისი სამეგობრო წრე კი... სამი გენერლისგან შემოიფარგლებოდა. სამივე მეზობლად ცხოვრობდა. 

სამამულო ომის ვეტერანი, ესტონელი გენერალი, კაცი, რომელმაც ცოლ-შვილი სამამულო ომში დაკარგა და მას შემდეგ მარტო ცხოვრობდა, პენსიაზე გასვლისთანავე, ბიჭვინთაში დასახლდა, გენერლების სახლების ახლოს. მათთან, ძირითადად, ჭადრაკს თამაშობდა, სანადიროდ და სათევზაოდ დადიოდა და სახლს თითქმის არასდროს ტოვებდა. მასთან სტუმრად სამი გენერალი და ადგილობრივი რწმუნებული დადიოდა ხოლმე, ისიც იმიტომ, რომ მაღაზიიდან პროდუქტები მიეტანა _ არ უყვარდა გენერალს მაღაზიაში სიარული. 

რაც შეეხება გარდაცვალებას, მას დანა გულის მხარეს დაარტყეს. დარტყმა კაცს უნდა განეხორციელებინა, რადგან ასაკის მიუხედავად, გენერალი მშვენიერ ფიზიკურ ფორმაში იყო, თუმცა ქალი ასე მარტივად ვერც მიუახლოვდებოდა და ვერც დანას დაარტყამდა ისეთი სიძლერით, რომ ნეკნებს შორის გაეტარებინა და გული გაეგლიჯა. 

რა თქმა უნდა, მოსკოვიდან „ვიღაცები“ არ გამოუშვიათ, საქმის ნამდვილი პროფესიონალები ჩამოვიდნენ და სწორედ ერთ-ერთმა მათგანმა თქვა ფრაზა, რომელიც ძიებისთვის ამოსავალი წერტილი გახდა, გენერალი უახლოესი გარემოცვის წევრმა მოკლა, ადამიანმა, რომელსაც ის ენდობოდა, რადგან დანის დასარტყმელ მანძლზე მიუშვა და რაც მთავარია, წინააღმდეგობა არ გაუწევიაო ანუ დარტყმას არ ელოდა და მოულოდნელად დაარტყესო. 

სანამ სამართალდამცავები იმაზე მსჯელობდნენ, როგორ დაეკითხათ გენერლები და როგორ უნდა ეთქვათ, რომ ისინიც ეჭვმიტანილთა შორის იყვნენ, სამივე გენერალი სრული ამუნიციით, თავისი ფეხით გამოცხადდა და დაკითხვა მოითხოვა. ეს იმას ნიშნავდა, რომ სამართალდამცავებს უხერხულობის მომენტი აღარ ექნებოდათ და გენერლებიც მზად იყვნენ, ნებისმიერ კითხვაზე ეპასუხათ. 

მათგან საინტერესო გამოძიებამ ვერაფერი შეიტყო. სიკვდილამდე ორი დღით ადრე, ისინი სანადიროდ იყვნენ, წინა საღამოს ჭადრაკი ითამაშეს, ჩაი დალიეს და დაიშალნენ. დილით კი გარდაცვლილი გენერალი, უბნის რწმუნებულმა მას შემდეგ იპოვა, რაც წესისამებრ, რძე მიუტანა, კარი არავინ გაუღო და სახლის პატრონი ფანჯრიდან იატაკზე მწოლიარე დაინახა. კარი ღია იყო ანუ გენერალმა მკვლელი შინ თავად შეუშვა, თუმცა ისიც ითქვა, რომ ის სახლის კარს, პრაქტიკულად, არასოდეს კეტავდა. სამაგიეროდ, გენერლების მონაყოლიდან გამოჩნდა მკვლელობის მოტივი _ ჯიბის საათების კოლექცია, რომელსაც გენერალი, ჯერ კიდევ სამამულო ომის დროიდან აგროვებდა, გამქრალი იყო. 

გენერლების თქმით, კოლექციაში 50-მდე საათი იყო და, მათ შორის, რამდენიმე ისეთი, რომლის ფასიც ათი ათას მანეთზე მეტი გახლდათ. კოლექციის შესახებ არამარტო ამ სამმა მეგობარმა, არამედ, გენერალთა მთელმა კორპუსმა იცოდა და რაღა თქმა უნდა, მათი დაკითხვა და ეჭვის მიტანა ფანტასტიკის სფერო გახლდათ, თანაც გენერლებისთვის ათი და ოცი ათასი მანეთი არ იყო მაშინ ის ფული, ვინმე დახარბებოდა. 

შედეგი არც უბნის რწმუნებულის დაკითხვამ გამოიღო. მან დაადასტურა, რომ საღამოს, შემოვლის დროს, გარდაცვლილის სახლში სამი გენერალი დაინახა, მეტი საეჭვო არაფერი შეუნიშნავს, დილით კი წესისამებრ, ახალი რძე მიიტანა და გარდაცვლილიც პირველმა, სწორედ მან ნახა. 

გამოძიებას არც დანაშაულის იარაღი ჰქონდა, არც _ ანაბეჭდები, არც _ ნაკვალევი. ყველაფერი ეს, ძიებამ ერთ დღეში დაადგინა და მივიდა დასკვნამდე, რომ... ხელჩასაჭიდი არაფერი აქვს. რა თქმა უნდა, ადგილობრივი კრიმინალი გვარიანად შეანჯღრიეს, საათების კოლექციაც მოიკითხეს, მაგრამ არავინ არაფერი იცოდა. აფხაზეთში მცხოვრები ყველა „კანონიერი ქურდი“ ეძებდა დაკარგულ კოლექციას, თუმცა მისი კვალი არსად ჩანდა. 

„შვილი უნდა იპოვოთ მაგისი, შვილი, იმის მერე აირია გენერალი“, _ საგამოძიებო ჯგუფს გენერლის მეზობლად მცხოვრები ასაკოვანი ქალი მიადგა და ეს ფრაზაც თითის ქნევით უთხრა. 

„გეშლებათ, ქალბატონო, გენერალს ცოლ-შვილი ომში დაეკარგა, მთელი გენერალიტეტი ვეძებდით და ვერ ვიპოვეთ. უფრო სწორად, ყველა მონაცემით, ისინი გარდაცვლილები არიან“, _ შეეპასუხა ქალს ერთ-ერთი გენერალი. 

„ჰო, ამასაც გარდაცვლილი ეგონა, მაგრამ წინა კვირას გამოეცხადა, კაცი სიხარულისგან კინაღამ გაგიჟდა, მაგრამ ორ დღეში გაქრა ის გოგო. მერე გავიხსენე, როგორი იქნებოდა გენერლის ქურდბაცაცა შვილი, ის ხომ სოხუმი-თბილისის მატარებელზე მყავს ნანახი, ჯიბის ქურდი იყო. ჰოდა, ეგ გოგო გუშინ, ღამით დავლანდე, ისევ გენერალთან იყო მოსული“, _ თქვა ქალმა და გოგოც აღწერა. გენერლებმა გაოცებისგან პირი დააღეს, ამის შესახებ არაფერი იცოდნენ და უბნის რწმუნებულმაც მხრები აიჩეჩა. სოხუმელმა სამართალდამცავებმა ერთ წინადადებაში გაიგეს, ვისზე იყო საუბარი და მის დასაკავებლად წავიდნენ, თუმცა გოგო საკუთარ ბინაში გარდაცვლილი დახვდათ. მასაც გულთან ზუსტად ისეთი ჭრილობა ჰონდა, როგორც გენერალს. სახლის ჩხრეკის შემდეგ, გოგოს სახლში, კოლექციიდან რამდენიმე საათი იპოვეს, მაგრამ ისეთი, რომელიც ნაკლებ ფასეულობას წარმოადგენდა, ძვირფასი საათები კი არსად ჩანდა. 

თავიდან, მეზობლების დაკითხვამ შედეგი არ გამოიღო, თუმცა შემდეგ ერთმა მეზობელმა გაიხსენა, რომ ბოლო ორი თვის განმავლობაში, გოგოსთან ვიღაც ახალგაზრდა კაცი დადიოდა და ეს კაცი ორჯერ, მილიციის ფორმით მივიდა. მან ისიც თქვა, რომ კაცს სურათზე უპრობლემოდ ამოიცნობდა და მთელი აფხაზეთის სამართალდამცავი ორგანოების თანამშრომელთა ფოტოები წინ დაუდეს. 

ერთსაათიანი თვალიერების შემდეგ, მეზობელმა თითი უბნის რწმუნებულის ფოტოს დაადო და დაბეჯითებით თქვა _ ეს კაცი იყო. 

რაღა თქმა უნდა, რწმუნებული დააკავეს და ყოველგვარი ცერემონიის გარეშე, უმკაცრესად, უშიშროების ჯალათების თანდასწრებით დაკითხეს. 

„გენერალთან, ჩამოსვლის დღიდან, ცუდი ურთიერთობა არ მქონდა, ოჯახის ისტორიაც დეტალურად მიამბო, სად და როგორ გაქრა მისი ცოლ-შვილი, რა ეცვა ცოლს, შვილს, როგორები იყვნენ... ამიტომ, დეტალები კარგად ვიცოდი. ეს გოგო კი ერთხელ დავიჭირე ქურდობაზე, მაგრამ არ ჩავსვი, მას შემდეგ, აგენტადაც მყავდა და საყვარლადაც. გენერლის კოლექციამ კი მას შემდეგ დამიკარგა მოსვენება, როცა ერთ-ერთ საათზე მთხრა, 30 ათას მანეთს მაძლევდნენ და არ გავყიდეო. შემდეგ, ყველაფერი მარტივად მოხდა, გოგომ თავი გენერლის შვილად გაასაღა, მან სიხარულით მიიღო, ორი დღე ჰყავდა სახლში, მესამე დღეს კი, ბოდიშის მოხდით უთხრა, ჩემს შვილს ბავშვობაში ძაღლმა უკანალზე უკბინა, სერიოზული იარა დარჩა და უკანალი მანახე, მამა-შვილობაში არ უნდა შეგრცხვესო. ეს დეტალი არ ვიცოდი ან იარას საიდან გავუკეთებდი! მთავარი იყო, გოგოს იქაურობა გამოესუფთავებინა, მაგრამ გენერალს მარტო არ დაუტოვებია. ყველაფერი რომ გაირკვა, ბინიდან გამოაგდო. მერე მე ვაიძულე, ისევ მისულიყო და სასმელში დასაძინებელი წამალი ჩაეყარა, მაგრამ გენერალმა ტელეფონით მე დამირეკა, აფერისტი დავაკავეო. მივედი და უკვე ვიცოდი, რომ მოვკლავდი. ჯერ გენერალი მოვკალი, მერე გოგოს, ნდობის მოსაპოვებლად შინ წავყევი, საათებს შენთან შევინახავ-მეთქი, ის იქ მოვკალი და რამდენიმე საათი მივუგდე“, _ ეს არის უბნის რწმუნებულის მონაყოლის მოკლე შინაარსი. 

საქმეს გრიფით საიდუმლო დაედო, შსს მუნდირს გაუფრთხილდა, თუმცა სასამართლო არ შედგა _ უბნის რწმუნებულმა აღიარებითი ჩვენების მიცემიდან მესამე დღეს, საკანში „თავი მოიკლა“.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 07 Oct 2020 11:39:08 +0400
რუსეთში „მოღვაწე“ ყველაზე გავლენიანი ქართველი „კანონიერი ქურდის“ სიკვდილის კულუარული ვერსიები http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6946-რუსეთში-„მოღვაწე“-ყველაზე-გავლენიანი-ქართველი-„კანონიერი-ქურდის“-სიკვდილის-კულუარული-ვერსიები.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6946-რუსეთში-„მოღვაწე“-ყველაზე-გავლენიანი-ქართველი-„კანონიერი-ქურდის“-სიკვდილის-კულუარული-ვერსიები.html

ვის და რატომ აწყობდა „კახა გალსკის“ მოცილება

„2020 წლის ბოლოს, რუსეთის ტერიტორიაზე, თავისუფლებაზე ერთი „კანონიერი ქურდიც“ აღარ უნდა იყოს!“ _ ფრაზა, რომელიც 2020 წლის დასაწყისში, რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტმა, ვლადიმირ პუტინმა თქვა, სამართალდამცავი ორგანოებისთვის ბრძანებაც იყო და გეგმაც, მით უმეტეს, იმის ფონზე, როცა რუსეთის დუმამ „კანონიერი ქურდის“ სტატუსის გამო, სასჯელი ოფიციალურად დაადგინა, თანაც საქართველოსგან განსხვავებით, სადაც „შავი სამყაროს“ წევრობა და „ქურდული სტატუსი“ 6-დან 9-წლამდე ისჯება და ძირითადად, 7 წელს უსჯიან ხოლმე, რუსეთში მინიმალური სასჯელი 10 წელია.

მიღებული კანონის მიუხედავად, რუსეთში მცხოვრები „კანონიერი ქურდები“ დარწმუნებულნი იყვნენ, რომ ძალოვნებთან საქმის მოგვარებას შეძლებდნენ _ იმაზე მეტს გადაიხდიდნენ, ვიდრე მანამდე იხდიდნენ, თუმცა მოლოდინი არ გამართლდა. პუტინის სიტყვას ძალოვნებმა ვერ გადაუხვიეს და მას შემდეგ, რაც გისოსებსმიღმა ათეულობით „კანონიერი ქურდი“ აღმოჩნდა, იკადრეს და ან მიწისქვეშეთში გადაინაცვლეს და დაიმალნენ, ან რუსეთის ფედერაციის ტერიტორია დატოვეს. 

 

ერთ-ერთი, ვინც ხელშეუხებლის სტატუსით სარგებლობდა, კახა ფარფალია, იგივე „კახა გალსკი“ იყო. მისი ავტორიტეტი იმდენად დიდი გახლდათ, რომ შაქრო კალაშოვის დაპატიმრების შემდეგ, „ობშჩიაკი“ სწორედ მას ებარა. რუსული „ობშჩიაკი“ კი ათეულობით მილიონ დოლარს მოიცავს და შესაბამისად, მისი მფლობელი „კანონიერ ქურდებში“, ავტორიტეტისა და გავლენის გარდა, წესიერი კაცის სახელითაც უნდა სარგებლობდეს, რომელსაც უმრავლესობა უნდა ენდობოდეს. 

ფარფალიას მიმართ პრეტენზია არასდროს არავის გამოუთქვამს, არავის მინიშნებითაც კი არ უთქვამს, რომ „ობშჩიაკის“ თანხები ან იკარგებოდა, ან არამიზნობრივად იხარჯებოდა ანუ „კანონიერმა ქურდებმა“ სწორი არჩევანი გააკეთეს. 

სამაგიეროდ, პრესა აყვირდა, აქაოდა, ფარფალია მოსკოვში ისეთი დაცვით გადაადგილდება, პრეზიდენტს შეშურდებაო. იმის მიუხედავად, რომ ფარფალია ნასამართლევი არ ყოფილა (?!), არც რაიმე საქმეზე იძებნებოდა და მასთან სამართალდამცავებს პრეტენზიაც არ ჰქონდათ, მაინც დააკავეს. 

მისი დაკავება საჩვენებელი გახლდათ _ ასამდე სპეცრაზმელმა რესტორანს, სადაც ფარფალია იმყოფებოდა, ალყა შემოარტყა და იმის მიუხედავად, რომ მას და მისი დაცვის წევრებს წინააღმდეგობა არ გაუწევიათ, იატაკზე დააწვინეს და მხოლოდ ფარფალია დააპატიმრეს. 

„მას ვერაფერს დაუმტკიცებენ, რადგან არაფერი ჩაუდენია“, -ამბობდა ფარფალიას ადვოკატი, თუმცა მიმდინარე წლის 16 მარტს, ნარკოტიკების უკანონო შეძენა-შენახვის ბრალდებით, სასამართლომ ფარფალიას 4 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა. 

ბევრი მცდელობის მიუხედავად, რუსმა სამართალდამცავებმა ვერ ნახეს ვერავინ, ვინც იტყოდა, რომ ფარფალია „კანონიერი ქურდი“ იყო. 

რაც შეეხება ნარკოტიკს, ყველამ იცის, რომ ფარფალია წამალს არ ეკარებოდა, იარაღს არ ატარებდა ანუ ისეთს არაფერს აკეთებდა, რაზეც შეიძლებოდა, სამართალდამცავები მოდავებოდნენ, თუმცა რამდენიმე გრამი კოკაინის ჩადება არცერთი ქვეყნის სამართალდამცავ უწყებას არ უჭირს. 

ფარფალიას დაკავებაზე ბრძანება იყო გაცემული და ის დააკავეს. 

ისიც ვთქვათ, რომ ფარფალიას თავდებით გათავისუფლების სანაცვლოდ, მისი დაცვის მხარე მილიონ დოლარსაც იხდიდა, შემდეგ ეს თანხა ჯერ 3 მილიონამდე, შემდეგ კი ათამდე გაიზარდა, მაგრამ ადვოკატმა უარი მიიღო. ეს კიდევ ერთხელ მეტყველებს, რომ ფარფალიას დაკეტვა პოლიტიკური გადაწყვეტილება იყო, თორემ ნასამართლეობის არმქონე ადამიანს, რომელიც პირველად, თანაც ნარკოტიკზე დაიჭირეს, ათი მილიონი კი არა, თავდებით გარეთ გამოსასვლელად, 5 ათასი დოლარიც ეყოფოდა. 

ლამის ნახევარი წელი, ფარფალია „ზონაზე“ არ გადაიყვანეს და სასჯელს კუნცევოს ციხეში, სამარტოო საკანში იხდიდა. როგორც ამბობენ, მისი დაცვის მხარე მაქსიმალურად ცდილობდა, ფარფალია ომსკის „ზონაზე“ არ წაეყვანათ. მიზეზი მარტივია _ ომსკი დღემდე „წითელ ზონად“ ითვლება და იქ „კანონიერი ქურდისთვის“ წასვლა ორ რამეს ნიშნავს: ან სტატუსთან გამოთხოვებას, ან სიკვდილს. 

ჯერ არ ყოფილა შემთხვევა, რომ ომსკის „ზონის“ გაშავება ვინმეს გამოსვლოდა, ქურდები ან ტიტულს კარგავდნენ, ან კვდებოდნენ. რა თქმა უნდა, ომსკში ფარფალიას გადაყვანაც პოლიტიკური გადაწყვეტილება იყო. მისი დონის ავტორიტეტი უნდა გატეხილიყო და „კანონიერი ქურდის“ სტატუსი დაეკარგა. 

„ეს ყველაფერი, იმთავითვე ცხადი იყო _ ძალოვნების ინტერესში არანაირად არ შედიოდა ფარფალიას მოკვლა. მათი მთავარი მიზანი იყო, ქურდი ისე გაეტეხათ, რომ შემდეგ მისი ფოტოები გაზეთებში დაებეჭდათ, სადაც ის ან ცოცხით, ან ნიჩაბით ხელში იქნებოდა და ციხის ეზოს დაალაგებდა. როგორც ჩანს, ძალოვნებს ცოტა ზედმეტი მოუვიდათ“, _ წერს რუსული მედია. 

ფარფალია „ზონაზე“ მიყვანიდან სამ საათში გარდაიცვალა. ოფიციალური ვერსია ინსულტია და ამის დასადასტურებლად, გვამის ნახვის უფლება მის ძმასაც მისცეს. გარდაცვლილს პირზე მოვარდისფრო სითხე ჰქონდა და მართალია, სხეულზე გარკვეული სისხლჩაქცევები ეტყობოდა, სიკვდილის მიზეზი, წესით, არცერთი არ უნდა გამხდარიყო. 

რუსი სამართალდამცავები კი ამტკიცებენ, ფარფალიას ოჯახს პრეტენზია არ აქვს, ისინი ექიმების დასკვნას ენდობიანო, მაგრამ ჯერჯერობით, ოჯახის ადვოკატს პოზიცია არ დაუფიქსირებია. 

ფაქტი კი ის გახლავთ, რომ 45 წლის კახა ფარფალია, რომელიც შარშან ამ დროს, რუსეთში, თავისუფლებაზე მყოფი „კანონიერი ქურდებიდან“ ყველაზე გავლენიანად ითვლებოდა და ათეულობით მილიონი დოლარი ებარა, დღეს ცოცხალი აღარ არის.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 30 Sep 2020 12:54:49 +0400
ორმაგი მკვლელობა _ ვინ და რატომ გამოასალმა სიცოცხლეს 28 წლის ექიმი http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6941-ორმაგი-მკვლელობა-_-ვინ-და-რატომ-გამოასალმა-სიცოცხლეს-28-წლის-ექიმი.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6941-ორმაგი-მკვლელობა-_-ვინ-და-რატომ-გამოასალმა-სიცოცხლეს-28-წლის-ექიმი.html

„ვიღაც კაცი ტრუსისამარა დამხვდა... ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ საცოლე მღალატობდა...“

ადრე კოლექციონერობა ძალიან მოდური იყო. მართალია, ადამიანები ძირითადად ფილატელისტობით იყვნენ დაკავებულნი, მაგრამ არცთუ ცოტა ძველებურ მონეტებს, ასანთის კოლოფებს, ოლიმპიურ ატრიბუტიკას და ათას რამეს აგროვებდა. სიმართლე რომ ითქვას, კოლექციონერობა საქართველოში პოპულარული აღარაა, თორემ პოსტსაბჭოთა სივრცეში, ლამის ყოველი მეორე ოჯახი რაღაცას აგროვებს.

„1984-85 წლები ის პერიოდია, როცა საქართველოში სამედიცინო სფეროს ბუმია და ყველა ცდილობს, სწორედ სამედიცინოზე ჩააბაროს. ექიმები უდიდესი პატივისცემით სარგებლობენ _ ისინი საზოგადოების ელიტას შეადგენენ და, რაღა თქმა უნდა, პრივილეგიებიც აქვთ. ჰოდა, როგორ გუნებაზე დავდგებოდი, როცა განყოფილებაში დარეკეს და გვითხრეს, რომ თბილისში ახალგაზრდა, 28 წლის უკვე წარმატებული ექიმი სახლში გარდაცვლილი იპოვეს. გზაზე იმას ვნატრობდი, მკვლელობა არ ყოფილიყო და საქმე უბედურ შემთხვევასთან გვქონოდა, მაგრამ ადგილზე მისულს იმედი გამიცრუვდა _ ექიმს გულში ნაჩხვლეტი ჭრილობა ჰქონდა და სწორედ ამით იყო მკვდარი. 

ქალი დედამ იპოვა, რომელიც შვილთან მას შემდეგ გავიდა, რაც მან სატელეფონო ზარს არ უპასუხა და არც სამსახურში გამოცხადდა“, _ იხსენებს პოლიციის გადამდგარი პოლკოვნიკი, ბატონი თენგიზი. 

ექსპერტის დასკვნით, ქალი სწორედ ამ ჭრილობით იყო გარდაცვლილი და ის, სავარაუდოდ, 10-12 საათის წინ ანუ წინა საღამოს მოკლეს. 

 

გამოძიებას საქმის ცხელ კვალზე გახსნის იმედი მას შემდეგ მიეცა, რაც გაირკვა, რომ საღამოს, ქალთან სტუმრად მისი საქმრო იყო მისული, რომელსაც ბინაში სხვა მამაკაცი დახვდა. საქმროსა და მამაკაცს შორის მცირე შეკამათება მოხდა, შემდეგ საქმეში მუშტებიც ჩაერთო და ბოლოს საქმრო გაბრაზებული წავიდა. 

ყველაფერთან ერთად, სამზარეულოში, იატაკზე, სისხლის კვალი ჩანდა და ეს სისხლი გარდაცვლილს არ ეკუთვნოდა. სავარაუდოდ, საქმრომ ბინაში მყოფი მამაკაცი დააზიანა და სისხლი მისი უნდა ყოფილიყო. 

ექიმის დედამ საქმრო დაასახელა, ის საწარმოში მთავარ ინჟინრად მუშაობდა და სამსახურში იყო. 

„საცოლესთან სახლში მივედი და იქ ვიღაც კაცი ტრუსისამარა დამხვდა. რა უნდა მექნა? ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ საცოლე მღალატობდა, არ ჰქონდა ეს ხასიათში, მაგრამ ჩემი თვალით ვნახე. მერე ვიჩხუბე და წამოვედი, სხვა არაფერი მაქვს სათქმელი. ის კაცი კი გვერდით სადარბაზოში ცხოვრობს, მეზობელია“, _ სულ ეს იყო, რაც ინჟინერმა თქვა და სამართალდამცავები მეზობლის დასაკითხად წავიდნენ, თუმცა ის მკვლელობის შემდეგ აღარავის უნახავს. 

„ყველაფერთან ერთად, გარდაცვლილის ბინაში ერთი ძველებური მონეტა ვნახეთ. ექიმის დედამ თქვა, რომ მონეტას პირველად ხედავდა, სამაგიეროდ, ამ საქმის ექსპერტების შეფასებით, მონეტა 5 ათას მანეთზე მეტი ღირდა და ის ქალაქში ცნობილ კოლექციონერს ეკუთვნოდა. მასთან მისულებს კი სიურპრიზი გველოდა _ კოლექციონერი ზუსტად იმ დილით გაქურდეს, როდესაც მკვლელობა მოხდა ანუ დილით კოლექციონერი გაქურდეს, საღამოს კი მკვლელობა მოხდა და ნაქურდალიდან ერთ-ერთი მონეტა, გარდაცვლილის სახლში ვიპოვეთ. გამქრალი იყო მეზობელი, რომელიც საქმრომ ნახა. მისი ავტომობილი „ჟიგული“ კი მესამე დღეს, აეროპორტის მიმდებარედ აღმოვაჩინეთ“, _ იხსენებს გამომძიებელი. 

გადამოწმდა მგზავრთა სიები. მეზობელი, რომელიც საქმრომ ბინაში ნახა, მგზავრთა შორის არ იმყოფებოდა. მასზე ძებნა გამოცხადდა და... ორიოდე დღის შემდეგ, ტყეში საქეიფოდ წასულმა მოქალაქეებმა, მამაკაცის გვამი იპოვეს. მას გულში ზუსტად ისეთივე ჭრილობა ჰქონდა, როგორც ექიმს. შეცდომა გამორიცხული იყო _ ქალიცა და კაციც, ერთმა და იმავე პიროვნებამ მოკლა. 

დაიწყო აეროპორტში იმ დღეს განხორციელებულ რეისებზე მგზავრთა გადამოწმება და საბოლოოდ, გამოძიება ერთ-ერთ მათგანზე შეჩერდა. ბინის ცნობილი ქურდი ზუსტად იმ დღეს გაფრინდა, როცა მკვლელობები მოხდა. დაკითხეს ლაინერის ეკიპაჟი და ერთ-ერთმა ბორტგამცილებელმა გაიხსენა, რომ აღნიშნულ მგზავრთან სერიოზული შეკამათება მოუხდა, რადგან უარს ამბობდა მცირე ზომის ჩემოდანი შეენახა. ის ჩემოდანს ხელს არ უშვებდა და ჩახუტებული ჰქონდა, რაც პროტოკოლით დაუშვებელი იყო. საბოლოო ჯამში, მგზავრმა ჩემოდანი ზედა თაროზე მას შემდეგ შემოდო, როდესაც სტიუარდესამ გადაწყვიტა, დაცვისთვის დაეძახა. 

სამართალდამცავებმა ძებნა ახლა ბინის ქურდზე გამოაცხადეს, ოღონდ ამჯერად საკავშირო, რადგან რეისი, რომლითაც ის თბილისიდან გაფრინდა, თბილისი-მოსკოვის იყო. 

რუსმა კოლეგებმა მეორე დღესვე მოიწერეს, რომ აღნიშნული პიროვნება, რუსეთის დედაქალაქში ჩაფრენის შემდეგ, კიევში გადაფრინდა. რაღა თქმა უნდა, საქმეში უკრაინელი კოლეგებიც ჩაერთნენ. ორთვიანი ძებნის შემდეგ, ბინის ქურდი კიევის ერთ-ერთ გარეუბანში დააკავეს _ უბნის ინსპექტორმა ამოიცნო და რადგან გაფრთხილებული იყო, რომ ეჭვმიტანილი ორი მკვლელობისთვის იძებნებოდა, მარტო არ გარისკა და ოპერჯგუფთან ერთად მივიდა. დაკავებული მესამე დღეს თბილისის განყოფილებაში იჯდა. 

 

„ამ მონეტებზე შეკვეთა მივიღე. მთლიან კოლექციაში ვიღაც იდიოტი 20 ათას მანეთს იხდიდა. ბინაში ადვილად შევძვერი და „სერვანდზე“ გაშლილი მონეტებიც ხელის ერთი მოსმით ჩავიყარე ჩანთაში. გარეთ რომ გამოვედი, მოსახვევიდან „ჟიგული“ გამოვარდა და დამეჯახა. ფეხი შუაზე გადამიხსნა, მაგრამ საავადმყოფოში ჩემი წასვლა არ ივარგებდა, ჩანთაში მოპარული მონეტები მქონდა. რა თქმა უნდა, ეს არც მანქანის მძღოლს აწყობდა და ამიტომ მითხრა _ აქვე, ახლობელი ექიმი ცხოვრობს, იმასთან ავიდეთ, მოგხედავსო. ვიღაც ახალგაზრდა გოგოსთან ამიყვანა, მერე თავისი შარვალი გაიძრო, აქაოდა, შენი გაიხაო და ტრუსით რომ დადიოდა, მაშინ დააკაკუნა ვიღაცამ. მესმოდა, როგორ ჩხუბობდნენ, სავარაუდოდ, ქალის საქმრო იყო, მაგრამ არაფერი მაინტერესებდა, მთავარი ის იყო, რომ საღამოს რეისზე ვყოფილიყავი და გავფრენილიყავი. ჩამთვლიმა და რომ გავიღვიძე, მივხვდი, ჩემი ჩანთა ქალმა გაჩხრიკა, კაცი კი ახალი შარვლისთვის იყო წასული. სახეზე შევატყვე, ჩემს წასვლას ელოდა, მილიციაში რომ დაერეკა, მით უმეტეს, იცოდა, აეროპორტში მივდიოდი. ამიტომ, „ზატოჩკა“ მარტივად გავუყარე გულში, ჩანთა ავიღე და სადარბაზოსთან დავდექი. ბიჭი მალე მოვიდა, ვუთხარი, აეროპორტში მაგვიანდება, წამიყვანე-მეთქი და ისიც დამთანხმდა. გზაში ისიც იგივე მეთოდით მოვიშორე, ტყე-პარკში დავაგდე, აეროპორტში მივედი და გავფრინდი. არ მეგონა, თუ მიპოვიდით“, _ აღიარა ქურდმა. 

სასამართლო მის აღიარებას „გაგებით“ მოეკიდა და სასჯელის უმაღლესი ზომა _ დახვრეტა მიუსაჯა. ბედის ირონიით, გოგონას ბინაში დაკარგული მონეტა, ყველაზე ძვირადღირებული იყო კოლექციაში და ამიტომ ქურდმა, დაპირებულ თანხაზე ნაკლები მიიღო.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 30 Sep 2020 12:54:31 +0400
სადისტური მკვლელობა და საფლავზე დამალული 200 ათასი http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6940-სადისტური-მკვლელობა-და-საფლავზე-დამალული-200-ათასი.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6940-სადისტური-მკვლელობა-და-საფლავზე-დამალული-200-ათასი.html

ყურის ანაბეჭდით გახსნილი დანაშაულის ქრონიკა

სამართალდამცავები სამსახურის დასრულებისა და პენსიაზე გასვლის შემდეგაც ფრთხილობენ. კარიერის განმავლობაში, მათ არაერთ დამნაშავესთან უწევთ შეხვედრა და შესაბამისად, არავინ იცის, ვის, როდის და რა მოუვა აზრად. რა თქმა უნდა, არის შემთხვევები, როცა სამართალდამცავებზე შურისძიებას კრიმინალები მაშინაც ცდილობენ, როცა ისინი აქტიურ სამსახურში აღარ არიან.

1980 წელს, შიდა ქართლში, ერთ-ერთი სასაფლაოს დარაჯმა მილიციაში მას შემდეგ დარეკა, რაც ღამით უცნაური ნათება შენიშნა. ახლოს რომ მივიდა, დაინახა, რომ ვიღაცის საფლავზე კაცი იწვა და მისი ზურგიდან დანის ტარი მოჩანდა. სამართალდამცავები ადგილზე მალე მივიდნენ, თუმცა თავიდანვე იქ რომც ყოფილიყვნენ, გარდაცვლილს მაინც ვერ უშველიდნენ _ დანა იმდენად დიდი იყო, ჭრილობა კი იმდენად ღრმა, რომ ექსპერტიზის ვარაუდით, დარტყმიდან სიკვდილამდე, მაქსიმუმ, ორი წამი თუ გავიდოდა. ყველაზე საინტერესოც ამის შემდეგ დაიწყო. 

საფლავი, სადაც მკვლელობა მოხდა, მაშინდელი „ობეხეესის“ ყოფილი თანამშრომლის გახლდათ, მოკლული კი _ ხილის გადამამუშავებელი საამქროს საწყობის გამგე. ბედის ირონიით, ბოლო საქმე, რომელიც „ობეხეესის“ თანამშრომელმა გამოიძია, სწორედ აღნიშნული საამქროდან გამქრალი ხილი იყო. 

„რა თქმა უნდა, პირველ რიგში, იმის მოკვლევა დავიწყეთ, რით გარდაიცვალა „ობეხეესის“ თანამშრომელი და გვითხრეს, რომ ავტოავარიაში დაიღუპა _ უცნობი მანქანა მაშინ დაეჯახა, როცა სახლიდან გამოვიდა. ვარაუდობდნენ, რომ ეს სწორედ საწყობის გამგის მოწყობილი იყო, თუმცა იმ დროისათვის, ის უკვე ციხეში იმყოფებოდა და შესაბამისად, ვერაფერი დაუმტკიცეს. სამაგიეროდ, ამ უბედური შემთხვევის შემდეგ, საწყობის გამგე გაამართლეს და მართალია, ძველ სამსახურში არ აღუდგენიათ, მაგრამ თავისუფლება უბოძეს. რჩებოდა ერთადერთი ვარიანტი _ ვიღაც დარწმუნებული იყო, რომ „ობეხეესის“ თანამშრომელი, სწორედ საწყობის გამგემ მოაკვლევინა და შური იძია“, _ იხსენებს საქმის გამომძიებელი. 

სამართალდამცავებმა სამსახურში მოიკითხეს და დაადგინეს, რომ გარდაცვლილს ჰყავდა ერთი თანამშრომელი, რომელსაც შვილივით ზრდიდა, მისი დაღუპვის შემდეგ კი ის სამსახურიდან თავისი სურვილით წავიდა. გამოძიებისთვის ეს იდეალური კადრი იყო _ კაცს ახლობელი ადამიანი მოუკლეს და შემდეგ შური იძია, თუმცა როგორც დაკითხვამ აჩვენა, შვილობილს მყარი ალიბი ჰქონდა და მკვლელობაში მისი მონაწილეობა გამოირიცხა. 

„საწყობის გამგე ციხიდან გამოსვლის შემდეგ შვილს ეძებდა. ჰო, შვილს, რომელიც იმ ქალმა გაუჩინა, რომელთანაც ურთიერთობა ჰქონდა და არ ვიცი, მიაგნო თუ არა“, _ ეს უკვე ხილის გადამამუშავებელი ქარხნის ერთ-ერთი თანამშრომლის ვერსია იყო. 

რაღა თქმა უნდა, სამართალდამცავებმა ქალს მიაგნეს, რომელსაც გათხოვება მოესწრო და ბიჭს ზრდიდა. როგორც გაირკვა, ქმარმა იცოდა, რომ ბავშვის მამა თავად არ იყო, მაგრამ ამის მიუხედავად, ბავშვს შვილივით უვლიდა. მეზობლებმა დაადასტურეს, რომ საწყობის გამგე მისული იყო და მცირე სკანდალიც მოხდა. მეზობლებმა ისიც გაიგეს, კაცი როგორ ამბობდა, შვილი გამატანეთ, 50 ათასს ახლავე მოგცემთ და ყოველთვიურად კიდევ 1000 მანეთს გადაგიხდითო. 

„ამ ამბავში ერთი საინტერესო დეტალი იყო: სასაფლაოზე, სადაც მკვლელობა მოხდა, ქვაზე ყურის ანაბეჭდი იყო. შესაძლოა, ბევრმა არ იცის, მაგრამ თითის, ენისა და ყურის ანაბეჭდი უნიკალურია ანუ ყველას განსხვავებული აქვს. რატომ უნდა მიედო ყური ქვაზე ვინმეს? თანაც ანაბეჭდი ახალი იყო და ვფიქრობდით, რომ ეკუთვნოდა ადამიანს, ვინც მკვლელობა ჩაიდინა, ან ვინც ყველაფერ ამას, მინიმუმ, შეესწრო. შესაბამისად, ყველა სავარაუდო ეჭვმიტანიულს ყურიდანაც ვუღებდით ანაბეჭდს და ისინი გაოცებულები იყვნენ, რაში გჭირდებათო“, _ იხსენებს საქმის გამომძიებელი. 

სამწუხაროდ, ყურის ანაბეჭდები არავისას დაემთხვა და სამართალდამცავები საწყობის გამგის იმ პერიოდს მიუბრუნდნენ, რომელიც მან გისოსებსმიღმა გაატარა. 

როგორც გაირკვა, მასთან ერთად, „კამერაში“ მხოლოდ ერთი პატიმარი იჯდა და ისიც გამგეზე ორი დღით ადრე გათავისუფლდა. მასთან ვიზიტის შემდეგ, გამომძიებლებმა უკვე იცოდნენ, რომ მკვლელს მიაგნეს. 

საქმე ის გახლდათ, რომ ეჭვმიტანილი დაკავებამდე ძალიან ღარიბად ცხოვრობდა, გისოსებსმიღმაც იმიტომ მოხვდა, რომ სამსახურში რაღაც ნაწილი დაზიანდა და ხელი ამას შეაწმინდეს, თუმცა მერე გამოუშვეს. 

„საწყობის გამგე მეუბნებოდა, რომ გარეთ აუცილებლად გავიდოდა, რადგან ვინც ხელს უშლიდა, ის ცოცხალი აღარ იყო, დანარჩენებს კი ფულით იყიდდა. რამდენჯერმე თქვა, შენი წონა ფული მაქვს დამალულიო და რომ გამოვედი, თვალთვალი დავუწყე. ფულის წართმევა მინდოდა, დანა მაგიტომ მქონდა ჯიბეში, ხომ ვიცოდი, რომ ვერ იჩივლებდა, გადამალული ფული საიდან ჰქონდა, ეგ ხომ უნდა აეხსნა? 

სამი დღე ამაოდ ვდიე, მერე კი, როცა ღამით სასაფლაოზე წავიდა, მივხვდი, სამალავს ხსნიდა. ღამე იყო და ახლოდან ვუყურებდი, ვერ შემამჩნია. იმ საფლავის ქვის უკან ჰქონდა სამალავი მოწყობილი და როცა თანხა ამოიღო, თვალები გამიფართოვდა _ ამდენი ფული არსად მქონდა ნანახი, ალბათ არც კი მჯეროდა, რომ ამდენი თანხა არსებობს! 

ამიტომ, დანა ანგარიშმიუცემლად მთელი ძალით ჩავარტყი, შოკისგან იქვე ჩამოვჯექი და ქვას მივეყუდე. მერე ფული ავიღე და სახლში წავედი. ორასი ათას მანეთზე მეტი იყო ანუ მთელი ქონება. მივხვდი, რომ ბედმა გამიღიმა და ჩემი ცხოვრება სხვანაირად წავიდოდა. ვერავინ ვერ იფიქრებდა, რომ მე ვიყავი დამნაშავე და როცა მკვლელობიდან ორი კვირა გავიდა და არავის გავახსენდი, მანქანაც ვიყიდე, ავეჯიც, ახალგაზრდა საყვარელიც გავიჩინე და ცხოვრება დავიწყე. ახლა კი ყველაფერი დასრულდა, თუმცა ის რამდენიმე დღე მე ადამიანი მერქვა“, _ განაცხადა დაკავებულმა. 

სასამართლომ ადამიანურ ცხოვრებას მოწყურებულ კაცს ადეკვატურად გაუგო და განზრახ მკვლელობისთვის თავისუფლება 10 წლით აღუკვეთა. 

რატომ მხოლოდ ათით? _ იმიტომ, რომ მან სახელმწიფო ქონების დამტაცებელი მოკლა, კაცი, რომელმაც გარდაცვლილსაც კი დასცინა და ფული, რომლის წარმომავლობასაც „ობეხეესის“ თანამშრომელი იძიებდა, მისი საფლავის ქვის უკან დამალა.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 30 Sep 2020 12:54:28 +0400