Menu
RSS

გვარამია - „ოცნების“ დილემა

როგორ გახდა პოლიტიკური აქტიორი და აქვს თუ არა პრემიერობის ამბიცია „რუსთავი 2“-ის ყოფილ გენერალურ დირექტორს 

თაფლი, შაქარი და მურაბა არასოდეს ყოფილა, მაგრამ ბოლო წლებში, განსაკუთრებით, გასული წლის საპრეზიდენტო არჩევნებიდან მოყოლებული, ისეთი აგრესიული და ეპატაჟურრი გახდა, რომ თვით მიხეილ სააკაშვილსაც კი შეშურდება. ისე, ხმა დადის, მიშაზე დიდი ამბიციები აქვსო ანუ ახლა, პრეზიდენტობა არ ენდომება, რადგან მოქმედი კონსტიტუციით, პრეზიდენტი, რბილად რომ ვთქვათ, ბუტაფორიაა. მას კი ბუტაფორიობა არაფერში სჭირდება. ჰოდა, ამიტომაც, კულუარებში ჩურჩულით კი არა, უკვე ხმამაღლა ამბობენ, რომ ხელისუფლების შეცვლის შემდეგ, პრემიერის პოსტს მოითხოვსო. ცხოვრებაში ადამიანმა არასოდეს უნდა თქვას „არასოდეს“. ამიტომაც, ვერც იმას გამოვრიცხავთ, რომ პრემიერობას მართლა უმიზნებს. სხვათა შორის, ბრალი რომ წაუყენეს, პრინციპში, პირველად და მკაფიოდ განაცხადა, პოლიტიკაში წავალო.

 

მოკლედ, ალბათ, მიხვდით, ვისზეც ვსაუბრობთ. დიახ, არ შემცდარხართ, სამაუწყებლო კომპანია „რუსთავი 2“-ის ყოფილი გენერალური დირექტორის, ნიკა გვარამიას პოლიტიკურ ფაქტორს განვიხილავთ.

 

სხვათა შორის, გვარამია ახლაც პოლიტიკაშია ანუ მიუხედავად იმისა, რომ 2012 წლიდან, ქვეყნის ყველაზე გავლენიანი მედია-მენეჯერის მანტია მოირგო, შეუარაღებელი თვალითაც ჩანს, რომ ოპოზიციას და, ასევე, ხელისუფლებასაც დღის წესრიგს ის უდგენდა. უფრო მეტიც, ზოგი ანალიტიკოსი იმასაც ამბობს, რომ გვარამია ოპოზიციის არაფორმალური ლიდერია, რომლის მოთოკვა ზოგჯერ თავად სააკაშვილსაც უჭირს.

 

როგორ გახდა ნიკა გვარამია ანგარიშგასაწევი ფიგურა და ერთ-ერთი მთავარი პოლიტიკური აქტიორი? - ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა მარტივიც არის და რთულიც, თუმცა ყოველგვარი მიკიბვ-მოკიბვის გარეშე შეგვიძლია, პირდაპირ ვთქვათ: გვარამიას აღმასვლა - არც მეტი, არც ნაკლები - საქართველოს პირველი პრეზიდენტის სახელს უკავშირდება. იკითხავთ, ეს როგორო? როგორ და მარტივად: გვარამიას ოჯახი, ყოველ შემთხვევაში, მამისი, აწ განსვენებული ანზორ გვარამია ზვიად გამსახურდიას იდეების პატივისმცემელი იყო. თავად გვარამიაც პოლიტიკაში ე.წ. ზვიადისტური ქვოტით მოვიდა, რაც იმას ნიშნავს, რომ „ვარდების რევოლუციის“ დროს ზვიად ძიძიგურის თანამებრძოლი, ესე იგი, საქართველოს ეროვნულ ძალთა გაერთიანება - კონსერვატორების წევრი იყო. 

„ნიკა გვარამია 1976 წლის 29 ივნისს, ქალაქ სოხუმში დაიბადა. 1998 წელს, დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. ამის შემდეგ, 2000-2003 წლებში, საადვოკატო კომპანია შპს „სანდო“-ში მუშაობდა. 2004 წელს მუშაობდა სს „თელასში“. 2004-2007 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის ფრაქცია ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა-დემოკრატების წევრი; არჩეული იყო პარტიული სიით საქართველოს ეროვნულ ძალთა გაერთიანება - კონსერვატორების პარტიიდან.

ასევე, იყო საგარეო ურთიერთობათა, იურიდიული საკითხთა კომიტეტებისა და ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის საკითხთა დროებითი კომისიის და პარლამენტის საბაჟო ტერმინალ „ოპიზასთან“ დაკავშირებით საქართველოს პარლამენტის წევრების მიერ „საჯარო სამსახურში ინტერესთა შეუთავსებლობისა და კორუფციის შესახებ“ და „საქართველოს პარლამენტის წევრის სტატუსის შესახებ“ საქართველოს კანონების მოთხოვნათა დარღვევის საკითხის შემსწავლელი საქართველოს პარლამენტის დროებითი საგამოძიებო კომისიის წევრი.

2007 წლის მარტში, ნიკა გვარამია დაინიშნა გენერალური პროკურორის მოადგილედ, 2007 წლის 31 იანვრიდან 2008 წლის 27 ოქტომბრამდე იყო საქართველოს იუსტიციის მინისტრი, 2008 წლის 27 ოქტომბრიდან 2009 წლის 7 დეკემბრამდე კი - საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრი.

აღნიშნული თანამდებობა მან საკუთარი ნებით დატოვა და ის დიმიტრი შაშკინმა ჩაანაცვლა. როგორც მაშინდელმა პრემიერ-მინისტრმა, ნიკოლოზ გილაურმა განაცხადა, გვარამიას სწავლის გაგრძელება სურდა და თანამდებობაც საკუთარი სურვილით ამიტომ დატოვა,“ - ვკითხულობთ გვარამიას ბიოგრაფიაში, რომელიც ქართულ „ვიკიპედიაზეა“ გამოქვეყნებული.

მართალია, გვარამია რიგითი დეპუტატი არ ყოფილა, მაგრამ ამის მიუხედავად, ის ფართო საზოგადოებას გენპროკურორობის მოადგილეობით დაამახსოვრდა, რაც გასაკვირი არ არის, რადგან სწორედ ეს პოსტი ეკავა 2007 წლის სისხლიანი 7 ნოემბრის დროს და, შესაბამისად, ქვეყნის მთავარი საგამოძიებო უწყების ყველა, ან თითქმის ყველა განცხადებას ახმოვანებდა. ეს კი არადა, ხალხური მითოსით, ფილმიც - „ნომებრიდან ნომებრამდე“ გვარამიამ გადაიღო, თუმცა თავად ამ ინფორმაციას კატეგორიულად უარყოფს.

ხელისუფლებიდან წასვლის შემდეგ, გვარამიას აქტიურობა აღარ შეიმჩნეოდა, თუმცა 2012 წლის პირველი ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნები დასრულდა თუ არა, ცნობილი გახდა, რომ ის სამაუწყებლო კომპანია „რუსთავი 2“-ის გენერალურ დირექტორად დაინიშნა.

ისევ ქართული „ვიკიპედია“ მოვიშველიოთ:

„ნიკა გვარამია 2012 წლის 14 ნოემბერს „რუსთავი 2“-ის გენერალურ დირექტორად დაინიშნა. იმავე წლის 19 დეკემბერს, ის, ალეკო ხეთაგურთან, დევი კანდელაკთან და კახა დამენიასთან ერთად, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურმა, პროკურატურასთან ერთად, კორუფციის ბრალდებით დააკავა. საგამოძიებო სამსახურის განმარტებით, ისინი, არასამეწარმეო მიზნით, ენერგოკომპანიების მიერ, თითქოს საკონსულტაციო მომსახურებისთვის, 1 000 000 აშშ დოლარის გადარიცხვის ფაქტზე მიმდინარე გამოძიების ფარგლებში მოწმის სახით იკითხებოდნენ. ნიკა გვარამიას დანაშაული ვერ დაუმტკიცდა და საპატიმროდან მალევე გაათავისუფლეს. 

„სასამართლო იყო ობიექტური და კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ ამ ქვეყანაში ყველაზე უფრო სტაბილური ინსტიტუცია გამოდგა სასამართლო“, - განაცხადა გვარამიამ განაჩენის გამოცხადების შემდეგ.“ 

ისტორია თითთქოს მეორედება ანუ შვიდი წლის შემდეგ, გვარამიას საქმიანობით ისევ სამართალდამცავები არიან დაინტერესებულნი, თუმცა ამჯერად, წინასგან განსხვავებით, გვარამისთვის წაყენებული ბრალი არცთუ დამაჯერებელია. კერძოდ, გამოძიება ირწმუნება, რომ ნიკა გვარამიას მიერ საწარმოს ხელმძღვანელობითი და წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენებით, სამაუწყებლო კომპანია „რუსთავი 2“-მა ვერ მიიღო  6 763 510  ლარი, რითაც საწარმოს დიდი ოდენობით ზიანი მიადგა. შესაძლოა, მართლაც ასეა, მაგრამ მათაც კი, ვისაც გვარამიას მაინცდამაინც დიდი სიმპათია არ აქვთ, ბრალდების უტყუარობაში ეჭვი ეპარებათ. ყოველ შემთხვევაში, არსებობს მოსაზრება, რომ გვარამიასთვის ბრალი, ვთქვათ, ბიუჯეტისთვის ზარალის მიყენების გამო რომ წარედგინათ, ეს უფრო დამაჯერებელი იქნებოდა და იგივე დასავლელ პარტნიორებს, რომლებიც საქართველოში მიმდინარე მოვლენებს თვალს გამადიდებელი შუშით ადევნებენ, კითხვის ნიშნები არ დარჩებოდათ, რადგან დემოკრატიულ და ცივილურ ქვეყნებში სახელმწიფო ბიუჯეტისთვის ზიანის მიყენება თვით სიტყვის თავისუფლებაზეც მაღლა დგას.

ახლა კი ისე გამოდის, რომ გვარამიას ხელისუფლება თითქოს მწვავე ოპოზიციონერობისთვის სჯის. სხვათა შორის, საამისოდ ფონს თავად გვარამია და მისი მხარდამჭერებიც ქმნიან, რასაც „რუსთავი 2“-ის ყოფილი გენდირექტორის ეპატაჟიც ემატება ანუ სანამ სამაუწყებლო კომპანიის მენეჯერი იყო, ცდილობდა, რამე ისეთი გაკეთებინა, რაზეც საზოგადოება კარგა ხანს ილაპარაკებდა. ასე, მაგალითად, ქართულ ჟურნალისტიკაში გვარამიამ ახალი სკაბრეზული სტანდარტის დამკვიდრება სცადა - პირდაპირ ეთერში გინებას და უწმამწური სიტყვების თქმას არ ერიდებოდა. ამით „ანტიოცნებელებს“ თავიდან გულს ფხანდა, მაგრამ იგივე ნაციონალური მოძრაობის ბევრი მიმდევარი პირად საუბრებში ამბობს, რომ გვარამიას ეს უხამსობა არ მოსწონდა და ნერვებს უშლიდა.

მოკლედ, მიუხედავად იმისა, რომ დღეს გვარამია ბრალდებულია და სექტემბრრის შუა რიცხვებამდე თუ გირაოს - 40 ათასს არ გადაიხდის, შესაძლოა, საკანშიც აღმოჩნდეს, ქვეყანაში მთავარ პოლიტიკურ შოუს მაინც ის დგამს. დიახ, გვარამია პოლიტიკური ნიუსების „გაკეთების“ დიდოსტატია და იგივე სასამართლო სხდომაც, სადაც იმაზე მსჯელობდნენ, პროკურატურის მოთხოვნა უნდა დაეკმაყოფილებინათ თუ არა, შოუდ აქცია და ამით ხელისუფლებაზე მორალური უპირატესობა მოიპოვა.

და კიდევ ერთი: ძნელი სათქმელია, ხელისუფლებას გვარამიას დაჭერა აწყობს თუ არა, მაგრამ ნათლად ჩანს, რომ გვარამიას უნდა, დაიჭირონ. რატომ? - იმიტომ, რომ ეს საზოგადოების ნაწილში მის პოლიტიკურ რენომეს გაზრდის და დასავლეთის წინაშეც უფრო მეტი სათქმელი ექნება, აი, პოლიტპატიმარი ვარო. 

მოკლედ, გვარამიასთან მიმართებაში მმართველი ელიტა რთულ სიტუაციაშია და, ერთი ქართული ანდაზისა არ იყოს, გვარამიას სახით მის წინ კლდეა, უკან - მეწყერი! 

ნინო დოლიძე

 

მსგავსი

დაბრუნება დასაწყისში