პოლიტიკა - ვერსია - ვერსია http://versia.ge Sun, 15 Dec 2019 02:19:06 +0400 Joomla! - Open Source Content Management en-gb დიმიტრი ხუნდაძე: „როგორც მაჟორიტარს, მთელ საქართველოში, ღობე-ღობე სიარული არ მევალება!“ http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6489-დიმიტრი-ხუნდაძე-„როგორც-მაჟორიტარს,-მთელ-საქართველოში,-ღობე-ღობე-სიარული-არ-მევალება-“.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6489-დიმიტრი-ხუნდაძე-„როგორც-მაჟორიტარს,-მთელ-საქართველოში,-ღობე-ღობე-სიარული-არ-მევალება-“.html

რატომ აუმხედრდა უმრავლესობას და გრძნობს თუ არა თავს დამნაშავედ ივანიშვილის წინაშე, გაპოლიტიკოსებული ექიმი

მცხეთის მაჟორიტარი დეპუტატი დიმიტრი ხუნდაძე, სხვა „ამბოხებულ“ მაჟორიტარებთან ერთად, ბიძინა ივანიშვილსა და „ქართული ოცნების“ უმრავლესობას დაუპირისპირდა ანუ პროპორციულ სისტემაზე გადასვლის შესახებ კანონპროექტი ჩააგდო. ესეც არ იკმარა და საარჩევნო სისტემის სრულად მაჟორიტარულ წესზე გადასვლა მოინდომა, თუმცა ამ საკითხზე, ივანიშვილსა და უმრავლესობასთან თანხმობას ვერ მიაღწია და ამიტომ გადაწყვიტა, ხალხში გავიდეს, 200 000 ხელმოწერა შეაგროვოს და საკუთარი კანონპროექტი მაჟორიტარული წესის შესახებ, პარლამენტში განსახილველად გაიტანოს. დიმიტრი ხუნდაძისა და სხვა მაჟორიტარების მიერ, პროპორციულ სისტემაზე უარის თქმის გამო, მმართველ ძალაში რყევები დაიწყო, პოლიტიკურმა პროცესებმა ქუჩაში გადაინაცვლა და ქვეყანაში კრიზისი შეიქმნა. როგორ ხსნის საკუთარ გადაწყვეტილებას ხუნდაძე? _ „ვერსია“ ამბოხებული დეპუტატის ინტერვიუს გთავაზობთ. სხვათა შორის, დიმიტრი ხუნდაძე ის დეპუტატია, რომელმაც 2024 წლისთვის, სრულად პროპორციულ სისტემაზე გადასვლას მხარი დაუჭირა და ალბათ, ფიქრობდა, რომ მასთან საუბარს დავიწყებდი კითხვით, თუ ადრე მოგწონდათ, ახლა რატომ ეწინააღმდეგებით პროპორციულ სისტემას-მეთქი. ჰოდა, სანამ კითხვას დავსვამდი, 2016 წლიდან, მის მიერ, მედიაში გაკეთებული განცხადებები და კომენტარები შემაგება ანუ იმის დასამტკიცებლად, რომ პროპორციულ სისტემაზე გადასვლას ყოველთვის ეწინააღმდეგებოდა, მტკიცებულებები წარმომიდგინა:

_ საარჩევნო სისტემასთან დაკავშირებით, გუნდში ყოველთვის ვამბობდი, ქვეყანა პროპორციულ სისტემაზე უნდა გადავიდეს, მაგრამ ამისთვის საჭიროა შესაბამისი სამზადისი და ნაადრევად გადასვლა ხიფათს შეიცავს-მეთქი. 2016 წლის დეკემბერში ვაცხადებდი, მაჟორიტარული სისტემის გაუქმებას, სავარაუდოდ, მხარს დავუჭერ, მაგრამ სანამ მაჟორიტარული სისტემა გაუქმდება, თვითმმართველობა უნდა გაძლიერდეს-მეთქი. პრესა 2017 წელსაც წერდა, რომ მაჟორიტარული სისტემის გაუქმებას არასწორად მივიჩნევდი. კიდევ არაერთი მსგავსი მაგალითის მოყვანა შემიძლია... 

როცა გუნდმა 2024 წლისთვის, საარჩევნო სისტემის პროპორციულ წესზე გადასვლა გადაწყვიტა, რადგანაც ამდენი წინააღმდეგობრივი განცხადება მქონდა გაკეთებული, ჩემთან კონსულტაციები გაიმართა. ჩემი პირობა იყო, ამ სისტემაზე მაშინ უნდა გადავიდეთ, როცა თვითმმართველობები იქნება ძლიერი, რადგან ამ ვითარებაში მაჟორიტარის რგოლი აუცილებელია მთავრობასა და საკანონმდებლო ორგანოსთან ურთიერთობისთვის-მეთქი. მიპასუხეს, 2024 წლამდე ამას მოვახერხებთ, იქამდე 4-5 წელია, მოვაძლიერებთ თვითმმართველობებსო და დამითანხმეს. ამ კომპრომისზე წავედი და ჩემი ღილაკი იყო მწვანე. მოკლედ, დავუჭირე მხარი, რომ 2024 წელს გადავსულიყავით პროპორციულ სისტემაზე. შემდეგ, დადგა დღის წესრიგში, რომ ეს ვადა 2020 წლისთვის უნდა გადმოწეულიყო. ალბათ, გახსოვთ, 20-21 ივნისის ღამე... 

_ დიახ, ბიძინა ივანიშვილის დაპირებაც მახსოვს პროპორციულ სისტემასა და ბუნებრივ ბარიერთან დაკავშირებით. 

_ კი, ყველაფერი ეს ერთად იყო. შემდეგ, ისევ გაიმართა ჩემთან კონსულტაციები, მიგვეღო ეს გადაწყვეტილება, სადაც დავსვი კითხვა _ სად იყო მათი დაპირება თვითმმართველობის მოძლიერებასთან დაკავშირებით, რისთვისაც დრო აღარ რჩებოდა? 

_ ბატონო დიმიტრი, თვითმმართველობის მოძლიერებაში რას გულისხმობთ? 

_ გარდა იმისა, რომ მოსახლეობის კონტაქტი წყდება, ზოგს ჰგონია, მაჟორიტარები საქმეს არ აკეთებენ და ამაზე, მოდით, ცალკე ვისაუბროთ. საკუთარ მაგალითზე მოგიყვებით, შესაძლოა, ვინმე მართლა არ ასრულებს დაკისრებულ როლს და ზოგან არასწორად ხდება მაჟორიტარის შერჩევა, მაგრამ განათლება, პოლიცია კორუფციული რომ იყო, კი არ გავაუქმეთ, გავაუმჯობესეთ, რადგან გაუქმება საუკეთესო გამოსავალი არაა. თვითმმართველობა, მერი და მთელი ეს ვერტიკალი მაჟორიტარის გარეშე, ამ ვითარებაში, ვერ მოახერხებს ადგილზე მოქალაქეების მომსახურებას და მერისთვის ბევრი ტვირთი იქნება დაუძლეველი. პროპორციული სისტემით, ბიუროებიც კი არ იქნება რეგიონებში ანუ ვის უნდა მიაკითხოს ამომრჩეველმა, არ ეცოდინება და პრაქტიკულად, 150 დეპუტატს ექნება ვალდებულება, ნებისმიერ ამომრჩეველს გაუწიოს დახმარება. 

_ და ამაში ცუდი რა არის? 

_ როგორ გგონიათ, მცხეთის ამომრჩეველს როგორ უნდა მოემსახუროს ბათუმში მცხოვრები დეპუტატი, თუნდაც ის თბილისში, პარლამენტში იყოს? პრაქტიკულად, მოქალაქეებს საკუთარი წარმომადგენელი არ ჰყავთ... 

მოკლედ, მაშინ მითხრეს, ქუჩა დაძაბულია, მოქალაქეების ნაწილი ქუჩაშია და ამას არასამთავრობო სექტორის დიდი ნაწილიც ხელს უწყობსო. ეს დაძაბულობა მოქმედებდა ლარის კურსზე, ინვესტიციებზე, ბიზნესზე, მოქალაქეების სიმშვიდეზე და ა.შ. გამოვთქვი ეჭვი, რომ ამ გადაწყვეტილებით, სიმშვიდეს ვერ მივიღებდით, მაგრამ გუნდის ერთიანობისთვის დავეთანხმე, თუმცა ამ გადაწყვეტილების შემდეგ, სიმშვიდე არ დადგა. აქციები გაგრძელდა, პოლიტიკური პარტიებიდან, უდიდესი დესტრუქციული ნაწილი, ნაციონალური მოძრაობა და მისი განაყარი პარტიები იყვნენ ქუჩაში. ეს ხდებოდა ივნისის შემდეგ, ყოველ 20 რიცხვში აანონსებდნენ აქციას. სახელმწიფო ინსტიტუტებზე დარტყმები გაგრძელდა. დაიწყეს დეპუტატების, მათი ოჯახის წევრების შეურაცხყოფა და შემდეგ, ყველაზე ფუნდამენტურ ინტიტუტზე _ საპატრიარქოზე, პრაქტიკულად, სპეცოპერაცია განახორციელეს. 

_ საპატრიარქოზე სპეცოპერაცია ოპოზიციამ განახორციელა? 

_ ამაში ეჭვი გეპარებათ? ვინ არის პეტრე ცაავა? _ ეს არის ახალაიების კარის მოძღვარი. ალბათ, გახსოვთ მიხეილ სააკაშვილის მყისიერი განცხადება, რომ ის არის გამორჩეული ღირსების ადამიანი. ამას მოჰყვა უგულავას, ბოკერიას განცხადებები, როცა პატრიარქს მიაყენეს შეურაცხყოფა და მასზე გაილაშქრეს. 

_ ისე, იმასაც ამბობენ, პეტრე ცაავა ბიძინა ივანიშვილთან შეთანხმებით მოქმედებდაო. 

_ არ ვიცი, ვინ რას ამბობდა, მე ვსაუბრობ იმაზე, რაც ღიად ჩანდა და საზოგადოება ხედავდა. 

_ მოკლედ, ფიქრობთ, რომ საპატრიარქოს სკანდალიც ამ სცენარის ერთ-ერთი ნაწილი იყო? 

_ რა თქმა უნდა. 

_ ოპოზიციამ საპატრიარქოს იმიტომ „დაარტყა“, რომ ხელისუფლების დასუსტება უნდოდა? 

_ ამით უნდოდათ საზოგადოების დასუსტება, ყველაზე ფუნდამენტური, მყარი ინსტიტუტისა და რწმენის შერყევა. მაშინ დავსვი საკითხი, კი ბატონო, გადავხაზეთ ის, რომ თვითმმართველობა მოძლიერებულიყო. მეორე კომპრომისი სად არის? ე.ი. მათ პროპორციული სისტემა კი არა, რევოლუციური სცენარის განვითარება უნდათ-მეთქი. 

_ რომ დაგეჭირათ მხარი პროპორციული სისტემისთვის, უფრო მეტად შენარჩუნდებოდა სიმშვიდე, თუ ახლა, როცა ამის წინააღმდეგ წახვედით? 

_ იმიტომ ახმაურდნენ, რომ მათი რევოლუციური სცენარი ჩაშლის წინაშე დგას. ბოლო ძალებს იკრებენ და შემოაქვთ აურზაური. 

_ ბატონო დიმიტრი, ვერ ვხვდები, როგორ მოაწყობდა ოპოზიცია რევოლუციას მშვიდ ვითარებაში, თუ პროპორციულს მიიღებდით და აქციები არ იქნებოდა? 

_ აგიხსნით, პროპორციული სისტემა რატომ არის არასტაბილურობის გარანტი. ჩვენთან, ოპოზიციური სპექტრის უდიდესი ნაწილი დესტრუქციულია. ველზე არის პრონაცური და პრორუსული პარტიები. გავიხსენოთ ირაკლი კობახიძის თეორიული ვარიანტი, რომ დავუშვათ, 45% აიღო მმართველმა გუნდმა, მაშინ იძულებული ხდება, კოალიციური მთავრობა ჩამოაყალიბოს და ვისთან უწევს ეს _ პრორუსულ ძალასთან? მაშინ, სადაა „ქართული ოცნების“ მთავარი შეთანხმება საზოგადოებასთან, რომ გვაქვს ევროატლანტიკური მიმართულება. 

_ თქვენც ფიქრობთ, რომ 45%-ზე მეტს ვერ მიიღებთ? 

_ არ მისმენთ! ირაკლი კობახიძემ დაუშვა ეს თეორიული ვარიანტი, პოლიტიკოსი ვარ და ქვეყნის ხვალინდელ დღეზე ვფიქრობ, ვალდებული ვარ, თეორიული ვარიანტი ისე განვიხილო, როგორც პრაქტიკული. 

_ რატომ იქნება ტრაგედია, რომ „ოცნებამ“ 45% აიღოს? იქნებით უმცირესობაში, რა აუცილებელია, უმრავლესობაში იყოთ? 

_ პროპორციულ სისტემაზე მაშინ უნდა გადავიდეთ, როცა პარტიული სტრუქტურები განვითარებულია და მინიმუმ, არაა დესტრუქციული. პრორუსულ პარტიებთან კოალიციას ვერ შევქმნით, მაშინ გამოდის, რომ პრონაცურთან „ვლაგდებით“? ეს ხომ წარმოუდგენელია?! იდეოლოგიურად შეუთავსებელი კოალიციები ვერ ძლებს. მოლდოვაში ასეთი კოალიცია ჩამოიშალა... 

_ რაღა შორს მიდიხართ, „ოცნება“ ასეთი კოალიციით არ მოვიდა ხელისუფლებაში და მერე არ დაიშალა? 

_ დიახ, მაგრამ რომ დაიშალა, ამას არ მოჰყოლია სახელმწიფო ინსტიტუტების ნგრევა და ხელისუფლება არ გამხდარა რყევადი. 

_ ახლა არის ხელისუფლება რყევადი და „ოცნებას“ დაშლა ემუქრება? 

_ მაგალითების მოყვანას არ მაცდით! იტალიაში დაუბრუნდნენ მაჟორიტარულ სისტემას. ისრაელში კი არაერთი ვადამდელი არჩევნები ჩატარდა. გერმანიაში, სადაც პარტიული სტრუქტურები ჩამოყალიბებულია, 3 თვე იყო კრიზისი და გაითვალისწინეთ, ჩვენი ქვეყანა ასეთ გამოცდებს გაუძლებს? 

_ შერეული სისტემით, აბსოლუტურად ყველა მაჟორიტარი დეპუტატი „ოცნების“ კანდიდატი რომ გახდა, ეს დემოკრატიულია? სამართლიანად მიგაჩნიათ, რომ არსებული სისტემით, თქვენი პოლიტიკური ძალა, რომელმაც ხმების 50%-ზე მეტი ვერ მოიპოვა, საკონსტიტუციო უმრავლესობით მოვიდა ხელისუფლებაში? მართალია, ახლა თქვენი გამოისობით დაკარგა, მაგრამ „ოცნება“ ხომ წლების განმავლობაში ფლობდა საკონსტიტუციო უმრავლესობას? 

_ მოდით, შევთანხმდეთ, რომ მაჟორიტარულიც, შერეულიცა და პროპორციულიც _ სამივე დემოკრატიულია. კონკრეტულ ქვეყანაში ის სისტემა უნდა აირჩეს, რომელიც მის პოლიტიკურ ვითარებას ერგება. მაჟორიტარული სისტემა არაა გარანტი, რომ აუცილებლად ხელისუფლებაში მყოფი ძალა მოიგებს არჩევნებს. 2012 წელს, სისტემა არადემოკრატიული იყო, მაგრამ ოპოზიციაში მყოფმა „ქართულმა ოცნებამ“ მოიგო. მაჟორიტარული სისტემა იმის გარანტია, რომ ქვეყანა სტაბილურად იცხოვრებს. 

_ რა პრობლემაა, რომ რომელიმე პოლიტიკურ ძალას უმრავლესობა არ ჰქონდეს? 

_ ვთქვათ, 75 ადამიანი კოალიციურად თანხმდება მთავრობის ჩამოყალიბებაში, 76-ე არის ერთკაციანი პარტიიდან შესული და ითხოვს გავლენიანი მინისტრის პორტფელს ანუ ერთკაციანი პარტია აშანტაჟებს მთელ კოალიციას. მეორეც, პოლიტიკურ სპექტრს გადახედეთ, 12 პარტიას 1%-იანი რეიტინგი აქვს და ამასთან, ვხედავთ პარტიულ ნეპოტიზმს _ შვილები წამოვიდნენ პარტიებში, ნინო ბურჯანაძის შვილი საკუთარ პარტიაში წინა ხაზზეა, ბერძენიშვილის შვილი, ნათელაშვილის შვილი... რა, ეს ოჯახური პარტიებია? საკუთარ სარგებელზე ფიქრობენ... შვილსა და ცოლსაც თუ სურს პოლიტიკაში ყოფნა, დაიმსახუროს პირდაპირი მხარდაჭერა. 

_ სხვათა შორის, თქვენც გდებდნენ ბრალს ნეპოტიზმში 2016 წელს, როცა მცხეთის საკრებულოში დაგიპირისპირდნენ. 

_ დიახ, საკრებულოს ერთ-ერთი წევრი ბიძად მეკუთვნოდა, მაგრამ ის ღიად, არჩევით შევიდა. მისი „სივი“ რომ ნახოთ.. 

_ შეიძლება, ნათელაშვილის შვილსაც ძალიან კარგი „სივი“ აქვს... 

_ გავიგე, მაგრამ მე არ დამინიშნია, აირჩიეს. 

_ კეთილი... ბატონო დიმიტრი, ახალი წელი მოდის, პროდუქტებზე ფასები საგრძნობლად გაზრდილია, მძიმე სოციალური მდგომარეობაა, პირადად თქვენ და სხვა მაჟორიტარები ხალხის კეთილდღეობისთვის რას აკეთებთ? 

_ ამას იმიტომ მეკითხებით, რომ ძირითადი თემა გადაფაროთ. ვსაუბრობ ქვეყნის სტაბილურობაზე, ნებისმიერ მიმართულებას, იქნება ეს სოციალური, ჯანდაცვა, საგარეო პოლიტიკა, განათლება _ ყველას, პირველ რიგში, სჭირდება სტაბილურობა. 

_ გკითხეთ, აქამდე რა გააკეთეთ მაჟორიტარებმა ხალხისთვის, როცა ეს საარჩევნო წესი ქვეყნის სტაბილურობას საფრთხეს არ უქმნიდა? 

_ ჰაერზე საუბარი არ მიყვარს. მცხეთაში ჩამოდით!!! ოღონდ, სამი დღე დაგჭირდებათ, რომ გაჩვენოთ, მსხვილ პროექტებზე ვისაუბრებ და გაჩვენებთ, რაც გაკეთდა! ასე, რაც უნდა მოგიყვეთ, ბოლოს იტყვით, რომ ასე არაა. ჯერ ერთი თემა ამოვწუროთ, ნუ ავურევთ ერთმანეთში. ჩაგიყვანთ, სექტორი აირჩიეთ და გამოგყვებით, ოღონდ ყველაფერი ასახეთ, გაგიკვირდებათ, იმდენი რამაა გაკეთებული. 

_ კარგი, ვთქვათ, სიტყვაზე გენდეთ. სხვა მაჟორიტარებზეც იმავეს იტყვით? 

_ არიან აქტიური, საშუალოდ აქტიური მაჟორიტარები და ისეთებიც, რომელთა მუშაობას დადებითად არ შეაფასებ. მაჟორიტარებს არ აქვთ ჯადოსნური ჯოხი, რომ ყველა სურვილი აასრულონ. იმის განცდა არ მაქვს, რომ ჩემს რეგიონში ყველაფერი მოგვარებულია, პრობლემა ბევრია, მაგრამ ნამუშევარსაც დანახვა სჭირდება. ზოგს ცხვირწინ რომ დაუდო შედეგი, არ უნდა დანახვა. 

_ ჯანდაცვის კომიტეტს წარმოადგენთ. საყოველთაო დაზღვევაში ცვლილებები შევიდა, რის გამოც კლინიკები დახურვის პირასაა და ხალხის ჯანმრთელობას საფრთხე ემუქრება. საკანონმდებლო ორგანოში, ამ საკითხის დასარეგულირებლად, რას აკეთებთ? 

_ პრობლემები არსებობს. კლინიკების უკმაყოფილება უსაფუძვლო არაა. ერთიანი განფასების სიტემა აუცილებელია, მაგრამ დარგობრივი სპეციალისტების გარეშე შეუძლებელია, რადგან მედიცინა არაა დარგი, რომელსაც მხოლოდ ფინანსური კუთხით შეიძლება შეხედო. პრობლემაში მინისტრი, პრემიერ-მინისტრი ჩაერთვნენ. ამას საკანონმდებლო ცვლილება არ სჭირდება, თუმცა კომიტეტი ამ საკითხს კონტროლს უწევს. 

_ არადა, შორიდან ისე ჩანს, თითქოს პარლამენტი ასეთ თემებზე სამუშაოდ ვერ იცლის... საინტერესოა, მოვლენათა როგორ განვითარებას ხედავთ? 

_ როცა „დავამუხრუჭეთ“ ის კანონპროექტი, რომელიც 2020 წლისთვის პროპორციულ სისტემაზე გადასვლას გულისხმობდა, განვაცხადე, რომ ეს ნაბიჯი აუცილებელი იყო ქვეყნის სტაბილური ცხოვრებისთვის, ამ გადაწყვეტილებას მოჰყვებოდა რყევები გუნდში და ასეც მოხდა, მაგრამ მაშინ იმასაც ვაცხადებდი, რომ თუ შეცდომას დავუშვებთ და ნაჩქარევ გადაწყვეტილებას მივიღებთ, ქვეყანას უფრო დიდ კრიზისში შევიყვანთ და ნეგატიური შედეგიც გაასმაგდება.

2024 წლისთვის რომ გადავდივართ პროპორციულ სისტემაზე, ეს შეცდომაა. არსებობს მაღალი რისკის ჩანაწერები კონსტიტუციაში, რომელიც ახალისებს დესტრუქციულ ოპოზიციას, იყოს ქუჩაში და მუდმივად, რევოლუციური სცენარისთვის ემზადებოდეს. ამ რისკებზე მქონდა საუბარი უმრავლესობაში. ახლა ღიად არ ვიტყვი, რომელ ჩანაწერებს ვგულისხმობ, რადგან ჯერ უმრავლესობიდან პასუხს ველოდები. 

_ რატომ არ ითვალისწინებთ მათ აზრს, ვინც პროპორციულ სისტემაზე გადასვლას ითხოვს? 

_ ქუჩაში დგას ნაციონალური მოძრაობა, რომელიც დესტრუქციული ძალაა. მის დამოკიდებულებასა და სიტყვათა წყობას ხედავთ _ „სულს ამოგხდით“, „დაგიმახსოვრებთ“. 

_ „დაგამთავრებთო“, _ ნაცებს ირაკლი კობახიძეც ხომ ეუბნება? 

_ კი, როგორც დესტრუქციულ ძალას დაგამთავრებთო, ნამდვილად ეუბნება. მათი ლიდერი, ვაშაძე, პოლიციელს თავში ურტყამს, ჩაფხუტს თავზე ამხობს და მას სურს, იყოს ლიდერი. მათ ვერ გაიგეს, რატომ უთხრა ხალხმა უარი 2012 წელს და ისევ იმ განწყობაზე არიან. 

_ ბიძინა ივანიშვილი და „ოცნების“ უმრავლესობაც პროპორციული სისტემის მომხრეა და ისინიც დესტრუქციულ ძალად მიგაჩნიათ? 

_ არა, ისინი ამ შეცდომას ვერ ხედავენ და მხოლოდ ერთი პასუხი აქვთ, სამწუხაროდ, რომ „დაპირდნენ“. თუ ხიფათს ვხედავთ, რადგან დავპირდით, არ უნდა გავრისკოთ. მირჩევნია, რეპუტაციული ტვირთი ვატარო, ვიდრე რეალური ხიფათის წინაშე დავაყენო ქვეყანა და თუ ეს დაპირება ვერ შევასრულე, არჩევნებზე გაითვალისწინებს ამას ამომრჩეველი. 

_ ბატონო დიმიტრი, ივანიშვილი თქვენს პოზიციაში რატომ ვერ დაარწმუნეთ? 

_ ბატონი ბიძინა... როცა კანონპროექტი დავამუხრუჭე, დავსვი კითხვები რისკებსა და ხიფათებზე, მაგრამ ოპოზიციისგან მესმოდა _ დაგვპირდით და უმრავლესობიდან _ დავპირდით. იმ რისკებზე პასუხი არ იყო, რაზეც ვსაუბობ. ამიტომ გავალ მოსახლეობაში. დავიცავი გუნდური წესები, პროცედურებიც და ხალხში რომ გავალ, ამაში დანაშაული არაფერია. 

_ ვფიქრობ, მაჟორიტარი დეპუტატი ყოველთვის ხალხში უნდა იყოს, ახლა კი არ უნდა გადიოდეთ... 

_ არა, ჩემს სამაჟორიტარო ოლქში კი არ გავდივარ. როგორც მაჟორიტარს, მთელ საქართველოში, ღობე-ღობე სიარული არ მევალება, ჩემო კარგო. ეს სხვა გასვლაა, თორემ ბიუროებში ყველა დეპუტატი გადის და მეც ვხვდები მოსახლეობას. შეგიძლიათ, ჩემს რეგიონში, ჩემი ცნობადობაც გაზომოთ. ეს სხვა გასვლაა, ვაპირებ 200 000 ხელმოწერის შეგროვებას, რომ ეს კანონპრიექტი გავიტანო განსახილველად და მოსახლეობის განწყობა _ ჰყავდეს საკუთარი წამრომადგენელი პარლამენტში, გავხადო უფრო ჟღერადი. 

_ რატომ გგონიათ, რომ ხალხს, როცა ამდენი სოციალური პრობლემა აქვს, მაჟორიტარული და პროპორციული სისტემა აინტერესებს? 

_ და თქვენ რატომ გგონიათ, რომ ხალხი პროპორციულ სისტემაზე გადასვლას ითხოვს? გარკვეულ ნაწილში მოგყვებით, რომ ლარის კურსი უფრო აინტერესებთ და ის, რომ ჯანდაცვისა, თუ განათლების სექტორი იყოს უფრო გამართული, მაგრამ საზოგადოებას უნდა ავუხსნათ, რომ ქვეყნის სტაბილური განვითარება აუცილებელია და ეს სისტემა გარკვეულ რისკებს შეიცავს. ყველაფერი ეს, ერთმანეთზეა დამოკიდებული. 

_ 2012 წელს, ივანიშვილმა შემოგიკრიბათ და მოხვედით ხელისუფლებაში, ახლა მას რომ დაუპირისპირდით, სამართლიანია? 

_ რომელი წესი დავარღვიე? კანონმდებელი ვარ და საკანონმდებლო მუშაობის ვალდებულება მაქვს. ყველა პროცედურა დავიცავი, მათ შორის, გუნდურიც. 

_ იმასაც ამბობენ, ხუნდაძე ივანიშვილის დავალებით მოქმედებსო. 

_ შიგნით, გუნდშიც აქვთ ეს ეჭვი და ამისთვის გაგაცანით ეს მტკიცებულებები, ჩემი განცხადებები 2016, 2017, 2018 წლებში. როცა მიმაჩნია, რომ გადაწყვეტილება არაა მისაღები, მწვანე ღილაკს არ ვაჭერ ხელს. ნარკოტიკების დეკრიმინალიზაციის შესახებ კანონპროექტი ჩავაგდე და დღემდე დამუხრუჭებულია. ასე რომ, ჩემთვის ზემაღალი პასუხისმგებლობაა ქვეყანა და სახელმწიფო და ამას ვთხოვ ჩემი გუნდის წევრებსაც.

თათია გოჩაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 11 Dec 2019 12:40:56 +0400
ბეჟუაშვილის „ქოცური“ რეინკარნაცია _ „ჯი პი აი ჰოლდინგის“ საავადმყოფოები სააკაშვილის კლანის ბიზნესმენმა იყიდა http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6487-ბეჟუაშვილის-„ქოცური“-რეინკარნაცია-_-„ჯი-პი-აი-ჰოლდინგის“-საავადმყოფოები-სააკაშვილის-კლანის-ბიზნესმენმა-იყიდა.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6487-ბეჟუაშვილის-„ქოცური“-რეინკარნაცია-_-„ჯი-პი-აი-ჰოლდინგის“-საავადმყოფოები-სააკაშვილის-კლანის-ბიზნესმენმა-იყიდა.html

რა ფარული მოლაპარაკება მიმდინარეობს მთავრობასა და მსხვილ კლინიკებს შორის

ამიერიდან, სადაზღვევო კომპანია ,,ჯი პი აი ჰოლდინგი'', მხოლოდ სადაზღვევო ბიზნესსაქმიანობას განაგრძობს, რადგან კომპანიის ჰოსპიტალური აქტივები ყოფილმა დეპუტატმა, მიხეილ სააკაშვილის კლანის ბიზნესმენად მიჩნეულმა, დავით ბეჟუაშვილმა შეიძინა. კერძოდ, ,,ჯი პი აი ჰოლდინგის'' შვილობილი კომპანიის _ ,,ჯეო ჰოსპიტალსის'' კლინიკების ქსელი, ბეჟუაშვილის კუთვნილი შპს ,,ქართულ ჰოსპიტალთა ჯგუფის'' ხელში გადავიდა. „ჯი პი აი ჰოლდინგსა“ და „ქართულ ჰოსპიტალთა ჯგუფს“ შორის გარიგება, 2019 წლის 22 ნოემბერს შედგა.

ტრანზაქციის დეტალების გასარკვევად, ,,ვერსია'' სადაზღვევო კომპანია ,,ჯი პი აი ჰოლდინგის'' საზოგადოებასთან ურთიერთობის დეპარტამენტის უფროსს, თინა სტამბოლიშვილს დაუკავშირდა. მისი თქმით, კომპანიამ ამგვარი ნაბიჯი ,,ვენის სადაზღვევო ჯგუფთან'' (,,ჯი პი აი ჰოლდინგი'' ამ ჯგუფის წევრია) შეთანხმების შედეგად გადადგა და ეს იმიტომ, რომ ავსტრიელი და სხვა ევროპელი აქციონერები, წლების განმავლობაში მოუწოდებდნენ ქართულ მენეჯმენტს, რომ ბიზნესი მხოლოდ სადაზღვევო საქმიანობისა და მასთან დაკავშირებული მიმართულებებით გაეგრძელებინა. 

„ამ გადაწყვეტილების მთავარი მიზეზი ისაა, რომ ჩვენს ძირითად ბიზნესზე _ სადაზღვევო საქმიანობაზე ვკონცენტრირდეთ და მხოლოდ ის მიმართულებები განვავითაროთ, რაც უშუალოდ, ამ ბიზნესს უკავშირდება. მოხარულები ვართ, რომ ეს გარიგება შედგა, რადგან ახალი მფლობელის შერჩევის პროცესი დიდხანს გაგრძელდა. ჩვენთვის მნიშვნელოვანი იყო, რომ ახალი ინვესტორი ძლიერი პარტნიორი ყოფილიყო. საქართველოში სადაზღვევო სექტორის განვითარების მნიშვნელოვან ფაქტორად, ,,ვენის სადაზღვევო ჯგუფს'', ამ ბიზნესის სხვა სფეროებისგან გამოყოფა და მთავარ საქმიანობაზე ორიენტირება მიაჩნია. ქართული სადაზღვევო ბაზრის ზრდის დიდ პოტენციალს კი ინვესტორები, მოახლოებული საკანონმდებლო ცვლილებებისა და რეფორმის გაგრძელებაში ხედავენ'', _ აღნიშნულია პრეს-რელიზში, რომელიც კომპანიამ გაავრცელა. 

„ჯეო ჰოსპიტალსი“ 2011 წელს დაფუძნდა, რომელიც საქართველოს ხუთ რეგიონში, 17 კლინიკას აერთიანებს. ეს კლინიკები 2010-2011 წლებში აშენდა და განთავსებულია, როგორც ქვემო ქართლში, ასევე, იმერეთში, მცხეთა-მთიანეთში, სამცხე-ჯავახეთსა და კახეთში. კომპანიაში აცხადებენ, რომ წლების მანძილზე, მათი მთავარი ღირებულება მაღალი ხარისხის სამედიცინო მომსახურების ხელმისაწვდომობა იყო რეგიონების მოსახლეობისთვის. 

,,ვერსის'' კითხვაზე, უკავშირდება თუ არა ,,ჯი პი აი ჰოლდინგის'' გადაწყვეტილება ჰოსპიტალური აქტივების გასხვისების შესახებ, საქართველოს პრემიერ-მინისტრის #520 დადგენილებას, რასაც 25 კლინიკის წარმომადგენლები აპროტესტებენ, თინა სტამბოლიშვილმა გვიპასუხა: 

,,ჰოსპიტალური აქტივების გაყიდვასთან დაკავშირებული მოლაპარკებები, დიდი ხანია, მიმდინარეობს. ამიტომ, ასე პირდაპირ, პრემიერ-მინისტრის დადგენილებას არ უკავშირდება, რადგან ,,ჯეო ჰოსპიტალსის'' გაყიდვის გადაწყვეტილება დიდი ხნით ადრე მივიღეთ, თუმცა კიდევ ერთხელ დავრწმუნდით, რომ გარემო არაპროგნოზირებადია''. 

მისივე თქმით, ,,ვენის სადაზღვევო ჯგუფის'' მთავარი ინტერესია, რომ ,,ჯი პი აი ჰოლდინგის'' ბიზნესსაქმიანობა საქართველოში, მხოლოდ მთავარი მიმართულების _ დაზღვევისა და სადაზღვევო პროდუქტების განვითარებით შემოიფარგლოს. 

„ჯი პი აი ჰოლდინგი“ წამყვანი სადაზღვევო კომპანიაა, რომელიც 2018 წლის მონაცემებით, ბაზრის ყველაზე დიდი წილს _ 19%-ს ფლობს და ლიდერია, როგორც კორპორაციული, ასევე საცალო მიმართულებით. ,,ჯი პი აი ჰოლდინგის'' 6 ფილიალსა და 40 რეგიონალურ წარმომადგენლობაში, 830 ადამიანია დასაქმებული და მთელი ქვეყნის მასშტაბით, 250 000 დაზღვეულ მოქალაქეს ემსახურება. თავის მხრივ, „ვენის სადაზღვევო ჯგუფი“, ერთ-ერთი უმსხვილესი ინვესტორია საქართველოს სადაზღვევო ბაზარზე, რომელიც ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ევროპაში, ლიდერი კომპანიაა. ჯგუფი ევროპის 25 ქვეყნის 50 კომპანიაში საქმიანობს. 2018 წლის მონაცემებით, ავსტრიულმა ჯგუფმა 9.7 მილიარდი ევროს პრემია მოიზიდა, ხოლო წმინდა მოგება _ 485 მილიონი ევრო იყო. 

კიდევ ერთი, მნიშვნელოვანი დეტალი, რაც ,,ჯეო ჰოსპიტალსს'' უკავშირდება, სტატისტიკის ეროვნული სამსახურის _ ,,საქსტატის'' მონაცემებია. კერძოდ, 2016 წელს, შპს „ჯეო ჰოსპიტალსი“, ყველაზე მსხვილი დამსაქმებელი კომპანიების ოცეულში დასახელდა. 

აქვე, ისიც უნდა გავიხსენოთ, რომ ამ ქსელის რამდენიმე ჰოსპიტალი კლინიკების იმ სიაში მოხვდა, რომლებიც საყოველთაო ჯანდაცვის პროგრამის პირობების დარღვევის გამო, სამინისტრომ 2016, 2017, 2018 წლებში დააჯარიმა. სხვათა შორის, ჯამში 91-მა კლინიკამ და მათ შორის, ,,ჯეო ჰოსპიტალსის'' რამდენიმე კლინიკამაც, სახელმწიფო ბიუჯეტში 13 მილიონი ლარი უნდა დააბრუნოს! 

რაც შეეხება ,,ქართულ ჰოსპიტალთა ჯგუფს'', საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მონაცემებზე დაყრდნობით ირკვევა, რომ ეს შპს 2019 წლის 1 მარტს, დავით ბეჟუაშვილმა დააფუძნა და 100%-იან წილსაც, თავადვე ფლობს. ოფიციალურ მონაცემებზე დაყრდნობით, მილიარდერი ბეჟუაშვილის კომპანია ,,საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფი'' დაინტერესებულია, როგორც ენერგეტიკით, ასევე ბუნებრივი რესურსების მოპოვება-დამუშავებით, საშენ მასალათა წარმოებით, ლოგისტიკური მომსახურებით, დეველოპმენტით, მედიაბიზნესით, საავტომობილო და ნავთობის ბიზნესითაც კი, ვინაიდან ამ ჯგუფში შედის, როგორც „საქართველოს საერთაშორისო ენერგეტიკული კორპორაცია“, ასევე „საქნახშირი“, „მტკვარი ენერჯი“ და „ნეოგაზი“. 

გარდა ამისა, ,,ვერსიის'' ინფორმაციით, ბეჟუაშვილის ინტერესი იკვეთება იმ კომპანიაშიც, რომელიც თბილისის მოსახლეობას გაზით ამარაგებს. კერძოდ, ყოფილი ,,ყაზტრანსგაზთბილისის'' ახალი მფლობელი ,,თბილისი ენერჯი'', ირიბად, დავით ბეჟუაშვილის სახელს უკავშირდება. მოკლედ, აგვისტოში, ,,ყაზტრანსგაზთბილისის'' 100%-იანი წილი ოფშორში, კერძოდ, მარშალის კუნძულებზე რეგისტრირებულმა შპს ,,ვოლთბეიმ'' შეიძინა, ხოლო ,,თბილისი ენერჯის'' გენერალური დირექტორად მამუკა კობახიძე დაინიშნა, რომელიც მანამდე, თბილისის სატრანსპორტო კომპანიას ხელმძღვანელობდა. 

საჯარო რეესტრის ოფიციალურ დოკუმენტებზე დაყრდნობით, ,,ვერსიამ'' გაარკვია, რომ შპს ,,ვოლთბეი'' ბიზნესმენებს _ ხვიჩა მაქაცარიასა და დავითYბეჟუაშვილს ეკუთვნის. 2018 წლის 9 აგვისტოს, საჯარო რეესტრში ოფიციალურად დარეგისტრირდა შპს ,,ვოლტბეი'', რომლის დირექტორი საბერძნეთის მოქალაქე, მიხეილ მავრომატისია. ის ამავე კომპანიაში 50%-იან წილს ფლობს, ხოლო მეორე 50% _ ხვიჩა მაქაცარიას ეკუთვნის. საჯარო რეესტრის 2018 წლის 25 დეკემბრის მონაცემებით კი, შპს ,,ვოლტბეის'' უკვე ორი გენერალური დირექტორი ჰყავს _ დავით ბეჟუაშვილი და ხვიჩა მაქაცარია. კომპანიის 50%-იანი წილი კი ისევ მიხეილ მავრომატისს, ხოლო მეორე 50% _ ხვიჩა მაქაცარიას ეკუთვნის. 

2008 და 2012 წლებში, ,,ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის'' სიით, დავით ბეჟუაშვილი საქართველოს პარლამენტის წევრი, თეთრიწყაროს მაჟორიტარი დეპუტატი იყო. მანამდე, 1999 წელს _ მეხუთე მოწვევისა და 2004 წელს _ მეექვსე მოწვევის პარლამენტში, ბეჟუაშვილი ,,საქართველოს მოქალაქეთა კავშირის'' საარჩევნო სიით მოხვდა. 

* * * 

,,ვერსიაში'' უკვე ვწერდით, რომ 25 კლინიკის წარმომადგენლებმა, საქართველოს პრემიერ-მინისტრის #520 დადგენილების შეჩერება მოითხოვეს, რომლითაც ჯანმრთელობის დაცვის საყოველთაო დაზღვევის ფარგლებში, სხვადასხვა ოპერაციების ტარიფები განისაზღვრა. საპარლამენტო ფრაქცია ,,დამოუკიდებელი დეპუტატების'' თავმჯდომარის მოადგილემ, ლევან კობერიძემ დეტალურად ახსნა ის მოსალოდნელი უარყოფითი შედეგი, რაც ჯანდაცვის რეფორმის ფარგლებში მიღებულ ამ დადგენილებას მოჰყვება. 

ეს სტატია ,,ვერსიაში'' უკვე გამოქვეყნდა და ცხადია, მის განხილვას აღარ შევუდგები, თუმცა მას შემდეგ, რაც ბეჟუაშვილმა ,,ჯი პი აი ჰოლდინგის'' ჰოსპიტალური აქტივები შეიძინა, ლევან კობერიძის ინტერვიუდან ერთი პასაჟი გამახსენდა: დეპუტატმა ,,ვერსიას'' განუცხადა, რომ პრემიერ-მინისტრის #520 დადგენილება, სავარაუდოდ, ხელს შეუწყობს მსხვილი და ქსელური კლინიკების განვითარებას. 22 ნოემბერს კი ვიგებთ, რომ ,,ჯეო ჰოსპიტალსის'' აქციები, შპს ,,ქართულ ჰოსპიტალთა ჯგუფმა'' შეიძინა. რა თქმა უნდა, 520-ე დადგენილებასა და ,,ჯი პი აი ჰოლდინგის'' გადაწყვეტილებას შორის პირდაპირი კორელაცია არ არსებობს, რადგან კლინიკების ქსელის გაყიდვა საკმაოდ ხანგრძლივი პროცესია, რაც ,,ვერსიასთან'' საუბრისას, სადაზღვევო კომპანიის საზოგადოებასთან ურთიერთობის დეპარტამენტის უფროსმა ხაზგასმით აღნიშნა კიდეც. 

მოკლედ, შევთანხმდეთ, რომ 520-ე დადგენილებასა და სამედიცინო სფეროში ამ უმსხვილეს ტრანზაქციას შორის პირდაპირი კავშირი არ არსებობს, მაგრამ თუ ლევან კობერიძის ვარაუდს განვავრცობთ, გამოდის, სწორედ 520-ე დადგენილების გათვალისწინებით, შპს ,,ქართულ ჰოსპიტალთა ჯგუფი'' ბაზრის სხვა მოთამაშეებს (საშუალო და მცირე კლინიკებს) აშკარად შთანთქავს. ,,ვერსია'' კიდევ ერთხელ დაუკავშირდა ლევან კობერიძეს და ამ ერთადერთი კითხვით მიმართა: 

,,არავითარი საფუძველი არ მაქვს, რომ ასე პირდაპირ, ეს ფაქტი, პრემიერ-მინისტრის 520-ე დადგენილებას დავუკავშირო. თუმცა არ გამოვრიცხავ, რომ თუ ის 25 კლინიკა, რომელიც ამ დადგენილებას აპროტესტებს, ჯანდაცვის საყოველთაო დაზღვევის პროგრამას გამოეთიშება, სავარაუდოდ, არსებობს არაფორმალური მოლაპარაკება სხვა კლინიკებთან. ,,სხვა კლინიკებში'' კი მსხვილ კლინიკებს ვგულისხმობ, იქნება ეს ქსელური, თუ არაქსელური, რათა მთავრობის მიერ დადგენილ ამ ფასებში, გარკვეული პირობებით, საყოველთაო ჯანდაცვის პროგრამას მოემსახურონ. მაშინ, როდესაც ხარისხიანი კლინიკების უმრავლესობა ასე აპროტესტებს პრემიერ-მინისტრის დადგენილებას, ხოლო მთავრობა და ჯანდაცვის მინისტრი ჯიუტად იცავენ საკუთარ პოზიციას, საფუძვლიანი ეჭვი მიჩნდება, რომ შესაძლოა, დიდ კლინიკებთან არაფორმალური მოლაპარაკებები მიმდინარეობდა კიდეც''.

მაია მიშელაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 11 Dec 2019 12:40:50 +0400
გასაოცარი ქართული დემოკრატია http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6482-გასაოცარი-ქართული-დემოკრატია.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6482-გასაოცარი-ქართული-დემოკრატია.html

რატომ უწყობს ხელისუფლება ოპოზიციას აქციებს და ვის გადადგომას ითხოვენ „მეოცნებეები“

ავბედითი დეკემბრის ქრონიკები _ არსებობს თუ არა პარალელები დღევანდელ და 1992 წლის მოვლენებს შორის

უკვე დიდი ხანია, ვიცით, რომ „რაც კარგები ვართ, ქართველები ვართ“. ახლა კი ისიც ფაქტია, რომ ჩვენი ბედკრული და მრავალტანჯული სამშობლო მსოფლიოს „გასაოცარი დემოკრატიით“ აოცებს. დიახ, ქალბატონებო და ბატონებო, ვინც რა უნდა თქვას, ფაქტი ჯიუტია: საქართველო მთელ დედამიწაზე ერთადერთი ქვეყანაა, სადაც ხელისუფლება და მისი მხარდამჭერები აქციებს _ არც მეტი, არც ნაკლები _ ოპოზიციას უწყობენ. უფრო მეტიც, მმართველი გუნდის მიმდევრები ჯიუტად ითხოვენ, რომ ყოფილი პრეზიდენტი ანუ მიხეილ სააკაშვილი გადადგეს! საიდან უნდა გადადგეს სააკაშვილი მაშინ, როცა ექვსი წელია, არა თუ თანამდებობა უკავია, არამედ საქართველოშიც არ იმყოფება? _ თუ ვინმე ამ კითხვას რომელიმე მართლმორწმუნე „ქოცს“ დაუსვამს, ძნელი წარმოსადგენია, რომ მან კითხვაზე დასაბუთებული და არგუმენტირებული პასუხი გასცეს, თუმცა პასუხს რა მნიშვნელობა აქვს. მთავარია, ხელისუფლება ოპოზიციას „აწვება“ და სთხოვს, გადადექიო. ამდენი „მიწოლით“ „ანტიოცნებელები“, ალბათ, ოდესმე დაიღლებიან და გადადგებიან. ჰოდა, „ოცნებაც“ შვებით ამოისუნთქებს! მოკლედ, ნეტარ არიან მორწმუნენი და... დემოკრატებიც!

ისე, ხუმრობა, მორწმუნეობა და დემოკრატიაც იქით იყოს და, თუ ქვეყანაში ბოლო დროს განვითარებულ მოვლენებს სიღრმისეულად შევხედავთ, მივხვდებით, რომ საქმე სახუმაროდ ნამდვილად არ გვაქვს, რადგან ხელისუფლება-ოპოზიციის კინკლაობა თანდათან უფრო აგრესიული ხდება და ანალიტიკოსთა ნაწილი იმასაც შიშობს, რომ ყველაფერი ეს, შესაძლოა, ფართომასშტაბიან სახალხო დაპირისპირებაში გადაიზარდოს! 

იმედია, ეს ეჭვი ეჭვად დარჩება და იმაზე ცუდი, რაც უკვე ხდება, არაფერი მოხდება, მაგრამ ხომ იცით, ეშმაკს არ სძინავს, თან პოლიტიკური გავლენებისთვის ბრძოლას, როგორც ამბობენ, ისეთი ჟინი აქვს, რომ „აქტიორები“ ყველაფერზე მიდიან ხოლმე. შესაბამისად, ასი თვალი და ასი ყურია საჭირო, რომ 27 წლის წინანდელი სცენარი აღარ განმეორდეს! 

ჩვენში დარჩეს და, პოლიტიკაში სიმბოლოებს დიდი კი არა, ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს. აქედან გამომდინარე, ერთ დეტალს მიაქციეთ ყურადღება _ „ოცნებისა“ და ოპოზიციის ურთიერთ ცემა-ტყეპა დეკემბერში გამწვავდა. დეკემბერი კი ჩვენთვის, ყველასთვის, საბედისწერო თვეა _ მაშინაც ხომ ქრისტეშობისთვე იდგა, როცა ქართველებმა, პოლიტიკის გამო, ერთმანეთზე იარაღი აღვმართეთ და რუსთაველის გამზირი ნამდვილ ბრძოლის ველად ვაქციეთ! 

დიახ, 27 წლის წინ ანუ 1992 წლის დეკემბერში, ქართველებმა მსოფლიო იმით გავაოცეთ, რომ ქვეყნის მოსახლეობის აბსოლუტური უმრავლესობის მიერ არჩეულ ეროვნულ ხელისუფლებასა და პრეზიდენტ ზვიად გამსახურდიას რუსული „გრადები“ ვესროლეთ, თბილისის ცენტრალური გამზირი თანამოძმეთა სისხლით მოვრწყეთ და თან დავლურსაც ვუვლიდით, აი, რა მაგრები ვართ, ქვა-ქვაზე არ დავტოვეთ, ზვიად გამსახურდია საქართველოდან გავაგდეთო! 

მოკლედ, ახლანდელი ამბები და უახლესი ისტორიაც იმის თქმის საფუძველს იძლევა, რომ დემოკრატია, რომელზე უკეთესი მმართველობის ფორმა კაცობრიობას ჯერ არ მოუგონია, ჩვენთან, საქართველოს მოქალაქეებთან მაინცდამაინც თავსებადი არ არის ანუ დემოკრატიის სახელით, ყველაზე დიდი ტრაგედიების მოწყობა ხელგვეწიფება. ყველაზე ცუდი კი ისაა, რომ ამ „სიცუდის“ გამო სინანულს არასოდეს, ან ძალიან გვიან, ისიც ყასიდად განვიცდით ხოლმე! 

ახლა, შეიძლება, ვინმემ თქვას, ახლანდელ და 1992 წლის მოვლენებს შორის თუნდაც ალეგორიული ტოლობის ნიშნის დასმა უტრირებულია, მაგრამ ალბათ, მაშინაც არავის ეგონა, რომ საქმე ფართომასშტაბიან სისხლისღვრამდე მივიდოდა. ამასთან, ცნობილია, რომ გონიერი ადამიანები სხვის კი არა, არამედ, საკუთარ შეცდომებზე სწავლობენ და თუ გვაქვს პრეტენზია, რომ გონიერი ხალხი ვართ, ამიტომ, კარგი იქნება, ჩვენს უახლოეს წარსულს თვალი თუნდაც იმიტომ გადავავლოთ, რომ საბედისწერო შეცდომა აღარ დავუშვათ! 

სხვათა შორის, 1992 წლის ამბები დღევანდელისგან იმით განსხვავდება, რომ მაშინდელი ხელისუფლება ოპოზიციის გადადგომას არ ითხოვდა, თუმცა სამთავრობო წრეების წარმომადგენლები, როგორც ახლა, მაშინაც იმაზე სვამდნენ მახვილს, რომ ოპოზიცია დესტრუქციული იყო და ქვეყნის არევა უნდოდა. თუ დავაკვირდებით, „ოცნების“ რიტორიკაც თითქმის ასეთია ანუ მმართველი გუნდი, უფრო ზუსტად, ამ გუნდის ცალკეული წარმომადგენლები, იგივე, სოციალურ ქსელში ოპოზიციას პირდაპირ დედას აგინებენ და ემუქრებიან, რომ მის ხელისუფლებაში მოსვლას არ დაუშვებენ. 

ისე, სანამ 1992 წლის ქრონიკას შემოგთავაზებთ, კიდევ ერთ დეტალზე გავამახვილებთ ყურადღებას: 2013 წელს ანუ სანამ საპრეზიდენტო არჩევნები ჩატარდებოდა, ხელისუფლებაში მოსული „ოცნება“ მიხეილ სააკაშვილს დასდევდა და სადაც მაშინდელი პრეზიდენტი მივიდოდა, ყველგან აქციას აწყობდა. აი, მაგალითად, დიდი ცემა-ტყეპა გაიმართა მაშინ ეროვნულ ბიბლიოთეკასთან. ეს, ასე ვთქვათ, ლოკაცია ახლანდელ წივილ-კივილშიც ფიგურირებს _ რამდენიმე დღის წინ, ბიბლიოთეკაში, იუსტიციის მინისტრი კონფერენციაზე მივიდა. სად იყო და სად არა, შენობასთან „ოპოებიც“ გაჩნდნენ და თეა წულუკიანი იძულებული გახდა, შენობა გაძლიერებული დაცვის თანხლებით დაეტოვებინა! 

მოკლედ, ისტორია მეორდება. 

სამართლიანობისთვის ისიც უნდა ვთქვათ, რომ მოვლენების რადიკალიზაციას ხელს მხოლოდ მმართველი გუნდი არ უწყობს და ამ მხრივ მთლად უმიწკვლო ზრახვები, ალბათ, არც ოპოზიციას აქვს. 

რატომ ცდილობენ პოლიტიკური აქტიორები ვითარების დრამატიზებას? ამას ერთი ახსნა აქვს _ მღვრიე წყალში თევზის დაჭერა ძალიან ადვილია. ამასთან, პოლიტიკური მოძრაობა „ტრიბუნას“ დამფუძნებლის, დამოუკიდებელ დეპუტატ დავით ჭიჭინაძის თქმისა არ იყოს, როცა პოლიტიკური ძალები კოტრდებიან, ისინი იძულებულნი ხდებიან, მოვლენები ქუჩაში გადაიტანონ და აგრესიის კულტივირებაც მოახდინონ. 

მოდით, ვიყოთ გულწრფელები და ვთქვათ, რომ არსებული მონაცემებით, გაკოტრებულია, როგოც ოპოზიცია, ასევე, ხელისფლებაც. ჰოდა, დიდი ალბათობით, ყველაფერი ის, რაც ქუჩაში ხდება, ორივეს ინტერესშია! ყოველ შემთხვევაში, ამ ვერსიას არსებობის უფლება აქვს და ყველაფერი ეს, კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს ქართული დემოკრატიის „სიდიადეს“. 

ახლა, რაც შეეხება 1992 წელს, მაშინდელი მოვლენების ქრონიკა და ქრონოლოგია ასეთია: 

1990 წლის მარტში, ეროვნულ-განმათავისუფლებელ მოძრაობაში განხეთქილება დაიწყო. კერძოდ, 11-13 მარტს, თბილისში, ფილარმონიის დიდ საკონცერტო დარბაზში კონფერენცია ჩატარდა, რომელზეც ეროვნულ მოძრაობაში ჩართული ყველა არაფორმალური გაერთიანება იყო მოწვეული. კონფერენციაზე გამოიკვეთა ორი მკვეთრად განსხვავებული პოლიტიკური პოზიცია და ჩამოყალიბდა ორი ძირითადი პოლიტიკური ალიანსი: 

მრგვალი მაგიდა _ თავისუფალი საქართველო: ზვიად გამსახურდია და მისი მომხრე პოლიტიკური პარტიები. ეროვნული მოძრაობის ამ ფრთას აუცილებლად მიაჩნდა მრავალპარტიული არჩევნების საბჭოთა კანონებით ჩატარება, არჩევნების მოგება და ამ გზით მოპოვებული ხელისუფლების გამოყენება საქართველოს საბჭოთა კავშირის შემადგენლობიდან კანონიერი, ლეგიტიმური გამოსვლისათვის. ამ გზას მაშინ „ლიტვის გზას“ უწოდებდნენ იქიდან გამომდინარე, რომ 1990 წლის 11 მარტს, ლიტვამ სწორედ ასე დაიწყო სსრ კავშირიდან გასვლა. 

მეორე ფრთას კი ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია (გიორგი ჭანტურია), ეროვნული დამოუკიდებლობის პარტია (ირაკლი წერეთელი), კონსერვატორული პარტია (თემურ ჟორჟოლიანი), მხედრიონი (ჯაბა იოსელიანი) წარმოადგენდნენ. ეს ჯგუფი არჩევნებში გამარჯვების გზით დამოუკიდებლობის მოპოვებას შეუძლებლად თვლიდა და მიაჩნდა, რომ პირველ რიგში, აუცილებელი იყო საბჭოთა არმიის გაყვანა საქართველოდან. ამისთვის უნდა არჩეულიყო ალტერნატიული ორგანო _ ეროვნული კონგრესი, რომელიც საქართველოს მოსახლეობის ნების გამომხატველი ერთადერთი ორგანო იქნებოდა და საქართველოს დეოკუპაციისა და ეროვნულ-სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის საკითხიც, სწორედ კონგრესს უნდა დაესვა.

„ჯერ თავისუფლება, შემდეგ _ დამოუკიდებლობა“, _ ეს გახლდათ კონგრესის ლოზუნგი. 

ზვიად გამსახურდია ეროვნული კონგრესის არჩევის მომხრეებს გაემიჯნა და მათ „ანტიეროვნული მოძრაობა“ უწოდა. კონგრესის მომხრეებმა, 1990 წლის 23-26 მაისს, სპორტის სასახლეში ჩაატარეს ე.წ. ეროვნული ყრილობა, სადაც მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ არ მიეღოთ არჩევნებში მონაწილეობა. ამასთან, ყრილობამ მრგვალი მაგიდა ეროვნული ინტერესების ღალატსა და ქართველი ერის შეცდომაში შეყვანის მცდელობაში დაადანაშაულა. 

ასე იყო თუ ისე, საქართველოში, პირველი მრავალპარტიული არჩევნები 1990 წლის 28 ოქტომბერს ჩატარდა, რომელშიც 14 პოლიტიკური პარტია მონაწილეობდა. მანდატების უმრავლესობა ანუ 250-დან 124 მანდატი, მრგვალმა მაგიდამ მოიპოვა. 

მანამდე კი, კერძოდ, 30 სექტემბერს, შედგა ეროვნული კონგრესის არჩევნები, რომელშიც ეროვნული დამოუკიდებლობის პარტიამ გაიმარჯვა. ნიშანდობლივია, რომ კონგრესის არჩევნებში, სულ რამდენიმე ათეული ათასი ადამიანი მონაწილეობდა. 

1990 წლის 14 ნოემბერს, საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს პირველი სესია გაიმართა, რომელზეც ზვიად გამსახურდია უზენაესი საბჭოს თავმჯდომარედ აირჩიეს. ამავე სესიაზე მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება, რომლის თანახმადაც საქართველოს, „საქართველოს რესპუბლიკა“ ეწოდა. ამასთან, აღდგა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სახელმწიფო ატრიბუტიკა _ დროშა, გერბი და ჰიმნი. 

1990 წლის 20 დეკემბერს, საქართველოს უზენაესი საბჭოს გადაწყვეტილებით, შეიქმნა შინაგან საქმეთა სამინისტროს შინაგანი ჯარები და საქართველოს ეროვნული გვარდია. გვარდიის სარდლობა თენგიზ კიტოვანს მიანდეს. 

1991 წლის თებერვალში, ხელისუფლებამ დაიწყო უკანასკნელ პერიოდში ჩამოყალიბებული, უკანონოდ შეიარაღებული დაჯგუფებების განიარაღება, რასაც ზოგ შემთხვევაში, თან ახლდა შეიარაღებული დაპირისპირება. ოპერაციების დაწყების წინ, შინაგან საქმეთა სამინისტრომ საჯაროდ გააკეთა განცხადება იმის თაობაზე, რომ ვინც ნებაყოფლობით ჩააბარებდა იარაღს და დატოვებდა უკანონოდ შეიარაღებულ ფორმირებებს, მის მიმართ სისხლის სამართლის საქმე არ აღიძვრებოდა. 16 თებერვალს, ქალაქ სამტრედიაში, ცეცხლი გაუხსნეს პრეფექტურის შენობას და დაჭრეს ორი მშვიდობიანი მოქალაქე. მილიციამ, თავდასხმაში მონაწილეობის ბრალდებით, „მხედრიონისა“ და ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის რამდენიმე წევრი დააკავა. 20 თებერვალს, „მხედრიონის“ კახეთის სადროშოს წევრებმა, გელა გოდერძიშვილის ხელმძღვანელობით, ცეცხლი გაუხსნეს ავტომანქანას, რომელშიც საქართველოს შს სამინისტროსა და საგარეჯოს შინაგან საქმეთა განყოფილების თანამშრომლები ისხდნენ. მილიციამ საპასუხო ცეცხლი გახსნა. ორმხრივი სროლის შედეგად დაიჭრნენ, როგორც მილიციის, ასევე, „მხედრიონის“ წევრები. 

სხვაგან იარაღის ჩამორთმევის ოპერაციები შეიარაღებული შეტაკებების გარეშე განხორციელდა. მილიციამ „მხედრიონის“ წევრებს ჩამოართვა ავტომატები, კარაბინები, სხვადასხვა სისტემის რევოლვერები, პისტოლეტები, გადაჭრილი თოფები და სხვა იარაღი საბრძოლო ვაზნებთან ერთად, ასევე „მხედრიონის“ წევრების მიერ გატაცებული რამდენიმე მსუბუქი და სატვირთო ავტომანქანა და ჯავშანტრანსპორტიორები. ოპერაციების მსვლელობის დროს, დააკავეს ჯაბა იოსელიანი და „მხედრიონის“ სხვა ლიდერები. 

1991 წლის 31 მარტს, ჩატარდა რეფერენდუმი საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის თაობაზე კითხვით _ „თანახმა ხართ, თუ არა, აღდგეს საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობა 1918 წლის 26 მაისის დამოუკიდებლობის აქტის საფუძველზე?“ რეფერენდუმში მონაწილეების 97% დათანხმდა საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენას. რეფერენდუმის შედეგების საფუძველზე, იმავე წლის 9 აპრილს, უზენაესმა საბჭომ მიიღო საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტი. 26 მაისს კი საყოველთაო-სახალხო საპრეზიდენტო არჩევნები ჩატარდა, რომელშიც ხმების აბსოლუტური უმრავლესობით, ზვიად გამსახურდიამ გაიმარჯვა. 

ახლადარჩეულ პრეზიდენტს ოპოზიციაში ჩაუდგა ეროვნული კონგრესი. კონგრესმა მოახერხა გადაებირებინა მოსახლეობის ის ნაწილი, რომელიც უკმაყოფილო იყო ახალი ხელისუფლების მიერ არჩეული პოლიტიკური და ეკონომიკური კურსით. 

ამასობაში, ვითარება დაიძაბა საბჭოთა კავშირშიც. კერძოდ, 1991 წლის 19 აგვისტოს, მოსკოვში მოეწყო ე.წ. გე-კა- ჩე-პე, პუტჩი, რომლის დროსაც ძალაუფლება ხელში ჩაიგდო სამხედრო ხუნტამ ანუ საგანგებო სიტუაციათა სახელმწიფო კომიტეტმა. მასში შედიოდნენ წითელი არმიის გენერლები, სუკ-ისა და ცენტრალური კომიტეტის ის წევრები, რომლებმაც საბჭოთა კავშირის დაშლის შეჩერება განიზრახეს. იმავე დღეს, თბილისში, ზვიად გამსახურდიასთან შესახვედრად, საბჭოთა კავშირის თავდაცვის მინისტრის მოადგილე და ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის სარდალი ჩამოდიან და გამსახურდიას საგანგებო სიტუაციათა კომიტეტის #1 დადგენილების საფუძველზე, ეროვნული გვარდიის დაშლას სთხოვენ. წინააღმდეგ შემთხვევაში კი, სადამსჯელო ღონისძიებების გატარებით ემუქრებიან. 

იმის გათვალისწინებით, რომ ეროვნული გვარდია სათანადოდ არც მომზადებული იყო და არც შეიარაღებული, სამხედრო დაპირისპირების შემთხვევაში, კარგად გაწვრთნილი და შეიარაღებული საბჭოთა არმიის წინააღმდეგ ბრძოლა გაუჭირდებოდა. ამასთან, საქართველოს, იმხანად, არც საერთაშორისო მხარდაჭერა ჰქონდა ანუ ჩვენს დამოუკიდებლობას არცერთი ქვეყანა არ აღიარებდა. ყველაფერ ამის გათვალისწინებით, ზვიად გამსახურდია მოსკოველ „პუტჩისტებთან“ კომპრომისზე მიდის, კერძოდ, გვარდიას კი არ შლის, არამედ, გამოსცემს ბრძანებულებას, რომელიც ეროვნული გვარდიის რეორგანიზაციას ითვალისწინებს. ეს რეორგანიზაცია კი იმას ნიშნავს, რომ ეროვნული გვარდია მილიციის სპეციალური დანიშნულების ქვედანაყოფი ხდება, გვარდიის სარდლის თანამდებობა უქმდება და მის ფუნქციებს შს მინისტრის პირველი მოადგილე ითავსებს. 

სწორედ ეს ხდება თენგიზ კიტოვანისა და გვარდიის გარკვეული ნაწილის უკმაყოფილების საბაბი. 20 აგვისტოს, კიტოვანი, 400 გვარდიელთან ერთად, რკონის ხეობაში ბანაკდება, ზვიად გამსახურდიას მოსკოველ ,,პუტჩისტებთან'' გარიგებაში ადანაშაულებს და დაუმორჩილებლობას უცხადებს. 

პარალელურად, პრეზიდენტის წინააღმდეგ აქტიურდება ოპოზიციაც. თბილისში, მთავრობის სახლის დასაცავად, გამსახურდიას ერთგული, მხოლოდ 100 გვარდიელი რჩება. ამასთან, გამსახურდიას მხარესაა ეროვნული გვარდიის ზუგდიდის ბატალიონი, რომელსაც ლოთი ქობალია მეთაურობს. 

1991 წლის 2 სექტემბერს, სპეციალური დანიშნულების რაზმები, იარაღის გამოყენებით, ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის საინფორმაციო მიტინგს, რომელიც რუსთაველის ძეგლთან იმართება, არბევენ, რის შემდეგაც, ეროვნული დამოუკიდებლობის პარტია „იმელთან“ შიმშილობას იწყებს. 

10 სექტემბერს, რუსთაველის პროსპექტზე უკვე ბარიკადებია აღმართული... 

ეროვნული გვარდიის დაუმორჩილებელი ნაწილი თბილისის ზღვის მიდამოებში ბანაკდება. 

4-5 სექტემბერს, ხელისუფლება რუსთაველის პროსპექტს ძალის გამოყენებით წმენდს, რის შედეგადაც იჭრება რამდენიმე ადამიანი. 

4 ოქტომბერს, შეტაკება ხდება სამთავრობო ჯარებსა და ოპოზიციის მხარდამჭერ შეიარაღებულ ფორმირებებს შორის, რა დროსაც, რამდენიმე ადამიანი შავდება. პარალელურად, აკავეენ ედპ-ის ლიდერ გიორგი ჭანტურიას, რეჟისორ გოგა ხაინდრავასა და სხვებს. 

პოლიტიკური დაძაბულობა პიკშია! 

ოპოზიცია პრეზიდენტის გადადგომასა და ვადამდელი არჩევნების დანიშვნას ითხოვს. ხელისუფლება ოპოზიციის მოთხოვნას არ აკმაყოფილებს! 

21 დეკემბერს, თბილისში, ეროვნული გვარდიის დაუმორჩილებელი ნაწილი და „მხედრიონის“ წევრები შემოდიან და... პირველი სისხლიანი შეტაკებაც იმართება. 

თბილისის ცენტრი საომარ ველს ემსგავსება... 

ომი მეამბოხეთა გამარჯვებით მთავრდება. ძალაუფლება სამხედრო საბჭოს ხელში გადადის, რომელიც მმართველობის არალეგიტიმური ორგანოა. აღნიშნულ კონგლომერატს სათავეში ჯაბა იოსელიანის, თენგიზ სიგუასა და თენგიზ კიტოვანის ტრიუმვირატი უდგას. 

სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ, არ წყდება ე.წ. ზვიადისტების მრავალათასიანი შეკრებები და საპროტესტო აქციები. 

1992 წლის 2 თებერვალს, თბილისში, იარაღის გამოყენებით, განსაკუთრებული სისასტიკით არბევენ მრავალათასიან საპროტესტო მსვლელობას, რა დროსაც, საერთაშორისო სამართალდამცავი ორგანიზაციების მონაცემებით, მოკლული იქნა 23 ადამიანი, დაიჭრა 183 მშვიდობიანი მომიტინგე. 

1992 წლის 7 მარტს, თბილისში მოსკოვიდან ედუარდ შევარდნაძე ჩამოდის. სამხედრო საბჭო ძალაუფლებას სახელმწიფო საბჭოს გადასცემს, რომელშიც შედიან პოლიტიკური პარტიების, საზოგადოებრივი ორგანიზაციებისა და ინტელიგენციის წარმომადგენლები. სახელმწიფო საბჭოს ხელმძღვანელი ედუარდ შევარდნაძეა. 

რადგან სახელმწიფო საბჭო არალეგიტიმურია, აუცილებელი ხდება საპარლამენტო არჩევნების ჩატარება. საპარლამენტო არჩევნები 1992 წლის ოქტომბერში ტარდება. სხვათა შორის, ეს პარლამენტი, საქართველოს უახლეს ისტორიაში, ყველაზე მრავალპარტიული გახლდათ... 

1993 წლის 31 აგვისტოს, ზუგდიდში, ზვიად გამსახურდიას პრეზიდენტობის დროს მოქმედი უზენაესი საბჭოს 62 დეპუტატი იკრიბება. 24 სექტემბერს, საქართველოში ჩეჩნეთიდან ზვიად გამსახურდია ბრუნდება და „დევნილ მთავრობას“ ქმნის. გამსახურდიას მხარდასაჭერი აქციები იმართება სენაკში, ჩხოროწყუში, ზუგდიდსა და გალში. 

გამსახურდიას მომხრე რაზმები, რამდენიმე მნიშვნელოვან ქალაქსა და სატრანსპორტო კვანძზე კონტროლს იღებენ. ამასთან, გამსახურდიას მომხრეების ხელშია ფოთის პორტიც, რის გამოც რუსეთის, სომხეთისა და აზერბაიჯანის ინტერესებს საფრთხეში აგდებს. აქედან გამომდინარე, სამივე ქვეყანა გამსახურდიას ემიჯნება და მხარს შევარდნაძეს უჭერს. ამ მხარდაჭერის სანაცვლოდ კი, შევარდნაძეს საქართველო დსთ-ში შეჰყავს. 

ისე, შევარდნაძისადმი სომხეთისა და აზერბაიჯანის მხარდაჭერა მხოლოდ პოლიტიკური იყო, რუსეთმა კი, საქართველოში, დაახლოებით, 2 000 ჯარისკაცი გამოგზავნა... 

აი, ასეთია 1992 წლის სამოქალაქო ომის მოკლე ქრონიკა, ქრონიკა, რომელიც დასაფიქრებლად ნამდვილად ღირს, მით უმეტეს, რომ რუსეთს, როგორც მაშინ, საქართველოს მიმართ საკუთარი ინტერესი ახლაც აქვს ანუ ღმერთმა არ ქნას და, თუ ტყვია გავარდა, დიდი ალბათობით, კრემლი მხარდაჭერას მხოლოდ ერთ რომელიმე კი არა, არამედ, ორივე მხარეს გამოუცხადებს. 

ასე, რომ, ფრთხილად, ქართველებო!

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 04 Dec 2019 13:13:53 +0400
კობა ხაბაზი: „სააკაშვილს პირად საუბრებში ვეუბნები, რომ ამ ეტაპზე, საქართველოში არ უნდა ჩამოვიდეს!“ http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6479-კობა-ხაბაზი-„სააკაშვილს-პირად-საუბრებში-ვეუბნები,-რომ-ამ-ეტაპზე,-საქართველოში-არ-უნდა-ჩამოვიდეს-“.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6479-კობა-ხაბაზი-„სააკაშვილს-პირად-საუბრებში-ვეუბნები,-რომ-ამ-ეტაპზე,-საქართველოში-არ-უნდა-ჩამოვიდეს-“.html

შეხვდება თუ არა ციხიდან გამოსული ვანო მერაბიშვილი ექსპრეზიდენტს და რატომ ამბობს უარს საარჩევნო სიაზე „თავისუფალი ზონის“ დამფუძნებელი

 

2 დეკემბერს, თბილისის საქალაქო სასამართლომ ნაციონალური მოძრაობის პოლიტსაბჭოს თავმჯდომარის, ნიკანორ მელიასა და იუსტიციის ყოფილი მინისტრის, ზურაბ ადეიშვილის მიმართ, „ქართუ ბანკის“ გაკოტრების საქმეზე, გამამტყუნებელი განაჩენი გამოიტანა. ადეიშვილს თავისუფლების აღკვეთა 5 წლით მიესაჯა, მელიას კი ფინანსური ჯარიმა დაეკისრა. მნიშვნელოვანია ისიც, რომ ამ უკანასკნელს დეპუტატის უფლებამოსილება შეუჩერდება, რადგან მოსამართლის გადაწყვეტილებითვე, მელიას ორ წელზე მეტი ხნით, საჯარო თანამდებობის დაკავება აეკრძალა. აქვე, შეგახსენებთ, რომ წლებია, სასამართლო „ქართუს“ გაკოტრების საქმეზე მსჯელობს, მაგრამ განაჩენი სწორედ მაშინ დადგა, როცა ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისია. ამიტომ, ზოგმა ჩათვალა, რომ ეს იყო პოლიტიკური გადაწყვეტილება. რა საპასუხო ნაბიჯებს გეგმავს ოპოზიცია, როგორ გაგრძელდება პროტესტი და მოვლენების როგორ განვითარებას უნდა ველოდოთ? _ „ვერსია“ „თავისუფალი ზონის“ დამფუძნებელს, ნაციონალური მოძრაობის პოლიტსაბჭოს წევრ კობა ხაბაზს ესაუბრა:

_ ბატონო კობა, როგორ აფასებთ სასამართლოს გადაწყვეტილებას ზურა ადეიშვილისა და ნიკა მელიას მიმართ? 

_ ეს გადაწყვეტილება აბსურდულია. ამ საქმეზე ბევრ ადამიანს გაუკეთეს განრიდება და მხოლოდ ზურა ადეიშვილი და ნიკა მელია დატოვეს. ადეიშვილს რომ განაჩენს გამოუტანდნენ, წინასწარ იყო ცნობილი. რაც შეეხება მელიას, სავარაუდოდ, ფიქრობდნენ, რომ მის გაკონტროლებას შეძლებდნენ. ეს საქმე დიდი ხნის განმავლობაში გრძელდებოდა და მელიას მიმართ, შანტაჟის ხასიათს ატარებდა. ბრალდებაში ეწერა თანამდებობის გამოყენება ქონების მითვისების მიზნით, არადა, საქმეში ლაპარაკია სახელმწიფოს სასარგებლოდ ქონების ჩამორთმევაზე. ივანიშვილი არა მხოლოდ მძიმე გადაწყვეტილებებს იღებს, არამედ, ცდილობს, თავის სიბინძურეში სხვებიც ჩაითრიოს. ასევე, ცდილობს, ხელი პარლამენტს შეაწმინდოს და მელიასთვის უფლებამოსილება შეაჩერებინოს. ივანიშვილს უნდა, გვერდით ჰყავდეს მონები. ჯერ პარლამენტს მელიასთვის დეპუტატის უფლებამოსილებას შეაწყვეტინებს და ამით ხელ-ფეხს გაუხსნის პროკურატურას დანარჩენ საქმეებში. განგრძობით პროცესში, ნიკა მელიას განეიტრალებას ცდილობენ. 

_ ანუ, ჯერ მელიას დეპუტატის იმუნიტეტს მოუხსნიან და შედეგ, 20 ივნისის მოვლენების გამო, დააპატიმრებენ? 

_ ამ ეტაპზე, ივანიშვილი ცდილობს, მელიას შეუჩეროს საპარლამენტო იმუნიტეტი და ეცდება, ბოლომდე გასვაროს თანაგუნდელები, რადგან მის გარდა, სხვა გზა აღარ დარჩეთ. 

_ თუ ეს განაჩენი პოლიტიკურ გადაწყვეტილებად მიგაჩნიათ, ოპოზიციას რა შემხვედრი ნაბიჯები ექნება? 

_ ივანიშვილმა ბოლო ინტერვიუში, ტვ „ნადეჟდაზე“, ფაქტობრივად, დააანონსა, რას აპირებს. პირდაპირ თქვა, რომ საქართველო უნდა გახდეს ჩემი ბოსტანიო, ასევე, ისიც, ზოგი ცოტა, ზოგი კი დიდი ხნით წავა ციხეშიო, რადგან ის თავისუფლების მოყვარულ ადამიანებს არათუ ვერ ეგუება, არამედ, საერთოდ ვერ უგებს. 

რაც შეეხება ჩვენს გეგმებს, ოპოზიციას აქვს ერთადერთი არჩევანი _ შეურიგებელი წინააღმდეგობის მოძრაობა ივანიშვილის რეჟიმის მიმართ. რეჟიმი ვერ გაიმარჯვებს, რადგან ის ოპოზიციის კი არა, ხალხისა და ქვეყნის წინააღმდეგ იბრძვის და ასეთ ბრძოლაში ყველა დამარცხებულია. მესმის, ეს პროცესი დროში გაწელილია, მაგრამ თვე ისტორიისთვის, ერთი წამია. ივანიშვილის რეჟიმი დაასრულებს ძალიან ცუდად, ოღონდ რამდენად მალე მოხდება ეს, იმაზეა დამოკიდებული, რამდენად შეურიგებელი ვიქნებით ამ რეჟიმის მიმართ. ოპოზიციური პარტიები, პოლიტიკური ლიდერები როგორ მივიტანთ ხალხამდე და როგორ მოვახერხებთ ხალხის დაორგანიზებას, რომ მალე დავასრულოთ ივანიშვილის რეჟიმი. 

_ ბატონო კობა, ხალხს შეიძლება, არ მოსწონს ხელისუფლება, მაგრამ არც ოპოზიცია მოსწონს... ოპოზიციამ ხომ ვერ შეძლო ხალხის ქუჩაში მასობრივად გამოყვანა და საპროტესტო მუხტის აგორება? 

_ ვინც ამბობს, ხალხის ბრალია, რომ ქუჩაში არ გამოდისო, ჩემთვის ყველაზე მიუღებელია... რაც შეიძლება, პოლიტიკურმა ლიდერმა თქვას. ხალხი არასდროსაა დამნაშავე, პირველ რიგში, ეს ჩვენი ბრალია, ჩვენ ვერ შევძელით... მნიშვნელოვანია, საკუთარი ხედვის სწორი მიწოდება მოსახლეობისთვის და შემდეგ, კარგი დაორგანიზება. რომელში მოვიკოჭლებთ? ჩემი აზრით, მეორეში, რადგან მოსახლეობა რეალურად ხედავს, რომ ეს კრიმინალური, დამნაშავე რეჟიმია. თუ ხალხი ვერ გამოგვყავს, ეს ჩვენი ბრალია. ოპოზიციას მხარს უჭერს 900 000-მდე ადამიანი, ნაციონალურმა მოძრაობამ 600 000 ხმა აიღო ბოლო არჩევნებში და თუ ვერ შევძელით ხანგრძლივი მრავალრიცხოვანი პროტესტის შექმნა, ე.ი. ორგანიზაციული ხარისხი გვაქვს შესაცვლელი. ამაზე აქტიური მსჯელობა მიდის პარტიაში და დარწმუნებული ვარ, ძალიან მალე შევძლებთ წინააღმდეგობრივი მოძრაობის შექმნას, რომელიც ივანიშვილის რეჟიმს საბოლოოდ დაასრულებს. 

_ ანუ, ნაცმოძრაობაში საკადრო ცვლილებები იგეგმება? 

_ არა, ეს პარტიის სტრუქტურული ორგანიზებაა. თანამედროვე ტექნოლოგიებმა, სოციალურმა მედიამ იმდენად შეცვალა ჩვენი ცხოვრება, რომ ადეკვატურად უნდა გადაეწყოს პოლიტიკური ორგანიზაცია, თუ პრეტენზია აქვს ქვეყნის მართვაზე. 

_ ბატონო კობა, კულუარულად და ღიადაც ვხედავთ ოპოზიციის დაპირისპირებას გავლენების განაწილებისთვის. ოპოზიციის ერთიანობა ხელისუფლების შესაცვლელად მნიშვნელოვნად არ მიგაჩნიათ? 

_ 2016 წელს, პარტიაში ყველა მეუბნებოდა, ვყოფილიყავი საარჩევნო სიაში, მიმეღო არჩევნებში მონაწილეობა, მაგრამ თავიდანვე ვთქვი, რომ არანაირი დეპუტატობა და თანამდებობა არ მინდა. ჩემთვის ამოსავალი წერტილი ივანიშვილის რეჟიმის დასრულებაა. 

_ არც 2020 წლის არჩევნებში აპირებთ მონაწილეობის მიღებას? 

_ არანაირ არჩევნებში არ მივიღებ მონაწილეობას, რადგან მინდა, ყველას და განსაკუთრებით, ახალგაზრდებს დავანახო, რომ თანამდებობა კი არა, ის მინდა, რომ საქართველოს უკეთესი მომავალი ჰქონდეს. რეჟიმის დასასრულებლად კი აუცილებელია ერთიანობა და წვრილმანი კინკლაობა უნდა გადავიდეს მეორე პლანზე, თუმცა დიდი ხანია, ჩართული ვარ პოლიტიკურ პროცესებში და ვხვდები, რომ ასე მარტივი არაა ეს საკითხი, რადგან გარდა საერთო ხედვისა, ყოველთვის ერთვება პარტიების, პიროვნებების ინტერესები. ასე რომ, იდეალისტი არ ვარ და ვხვდები, რომ ასე არ ხდება. ყველა უნდა გავერთიანდეთ ერთი ღირებულების წინააღმდეგ, მაგრამ საერთო ღირებულების ერთი მარცვალი უნდა იყოს მხოლოდ დადებითი. ცუდის გამო გაერთიანება არ უნდა ხდებოდეს, თორემ სიძულვილისა და ბოროტების გაერთიანებამ რა შედეგიც მოუტანა საქართველოს, 2012 წელს ვნახეთ, როცა ზიზღის ნიშნით გაერთიანდნენ. 

_ ადრე მითხარით, რომ სააკაშვილთან პირადი ურთიერთობა გაქვთ. საინტერესოა, საქართველოში ჩამოსვლას აპირებს, თუ არა? 

_ შეიძლება მისი მომხრეების რისხვა დამატყდეს, მაგრამ პირად საუბრებში ყოველთვის ვეუბნები სააკაშვილს, რომ ამ ეტაპზე, არ უნდა ჩამოვიდეს საქართველოში. სააკაშვილის პატიმრობა-არპატიმრობა კი არა, მთავარი ისაა, სად და როგორ უფრო მეტი სარგებელი მოაქვს _ თავისუფლებაზე, თუ პატიმრობაში. მიმაჩნია, რომ მას ახლა მეტი სარგებელი მოაქვს. თუ პარტია ორგანიზაციულად მზად იქნება, რომ ჩამოვიდეს სააკაშვილი და არ მისცეს ივანიშვილის რეჟიმს მისი იოლად დაპატიმრების საშუალება, მისი ჩამოსვლის მომხრე ვიქნები. მას აქვს უდიდესი საერთაშორისო წონა და ავტორიტეტი, ამიტომ მისი გამოყენება ეფექტურია თავისუფლებაზე. 

_ ე.ი. ფიქრობთ, რომ ნაციონალური მოძრაობა არის სუსტი, რათა დაიცვას სააკაშვილი? 

_ ნაციონალური მოძრაობა არის ძალიან ძლიერი, მაგრამ ორგანიზებულობის ხარისხით, ბევრი გვაქვს შესაცვლელი. 

_ საპატიმროს თებერვალში დატოვებს ვანო მერაბიშვილი, ხომ არ იცით, რომელ პარტიაში გააგრძელებს აქტიურობას? 

_ ის ვიცი, რომ გათავისუფლების შემდეგ, ვანო მერაბიშვილი აუცილებლად შეხვდება მიხეილ სააკაშვილს, პოლიტიკურ ლიდერებს და მიიღებს გადაწყვეტილებას, სად იქნება. ვისურვებდი, ვანო მერაბიშვილის ავტორიტეტი, შესაძლებლობები სრულად იქნეს გამოყენებული ივანიშვილის რეჟიმის დასამარცხებლად. ასე რომ, ნაკლებად ვფიქრობ, სად წავა, ის რეჟიმის დასასრულებლად ყველაფერს გააკეთებს. 

ხშირად ვსაუბრობთ ვანო მერაბიშვილზე, ბაჩო ახალაიაზე, მაგრამ გული მტკივა ერთ ადამიანზე _ რომა შამათავაზე, რომელიც ისრაელში რომ ყოფილიყო, გმირი, ლეგენდა იქნებოდა, ისეთი საოცრებები აქვს გაკეთებული. 2013 წლიდან დღემდე ციხეში, რუსეთის სპეცსამსახურების დავალებითაა და ჩემი ბრძოლის ერთ-ერთი სტიმული ყოველთვის რომა იქნება. 

_ ბატონო კობა, ამასწინათ წერდით, ვეღარ ვითვლი, რუსთაველზე მერამდენედ ვშლი კარავსო. ამ გამოცდილებით, როგორ ფიქრობთ, ეს პროცესები რა შედეგს მოიტანს? 

_ 10-დან 9 მოქალაქე, ივანიშვილის მიმართ, მტრულადაა განწყობილი, რადგან ადამიანების ყოფა დამძიმდა და გაუარესდა, მაგრამ როცა ადამიანი უკმაყოფილოა, არ ნიშნავს, რომ მოქმედებს. არსებობს ადამიანის ტიპი, რომელიც ტელევიზორთან ზის, ან კითხულობს თქვენს გაზეთს, გაბრაზებულია. მეორე ტიპის ადამიანი კი საპროტესტოდ გამოდის ქუჩაში. ესაა ბოლო ეტაპი, რომელიც ასრულებს ნებისმიერ ხელისუფლებას. ეს ეტაპი, ფაქტობრივად, ფინალისკენ მიდის და აქ უკვე ჩვენი, პოლიტიკური ორგანიზაციების როლია მნიშვნელოვანი, რომ სწორად დავაორგანიზოთ. ივანიშვილის, ისევე, როგორც ასლან აბაშიძის, შევარდნაძის რეჟიმის დამარცხება არაა მარტივი საქმე. ბეწვის ხიდზე გავლას ვადარებ, რადგან ერთ მხარესაა რეჟიმის გახანგრძლივება, მეორე მხარესაა სისხლი და ის, რაც არ უნდა მოხდეს. ამ ხიდზე გავლა ჩვენი ამოცანაა და ეს სწორი ორგანიზებით უნდა შევძლოთ. 

_ როცა ძალადობრივ რეჟიმზე საუბრობთ, შეგახსენებთ, ნაციონალურ მოძრაობას სწორედ იმიტომ უთხრა ხალხმა უარი, რომ სისხლიან და ძალადობრივ რეჟიმად მიაჩნდა. „ციხის კადრები“ იყო ამ ყველაფრის კულმინაცია და როგორ ფიქრობთ, ამის შემდეგ, ხალხი ისევ ხელისუფლებაში მოგიყვანთ? 

_ „ციხის კადრებსა“ და რაფალიანცის ტრაგედიას რაც შეეხება, დარწმუნებული ვარ, ეს არც ნაციონალური მოძრაობის და არც „ქართული ოცნების“ შემოქმედება არ ყოფილა. ეს იყო რუსეთის სპეცსამსახურების მიერ დადგმული სცენარი, რომელიც ჩვენი ხელისუფლების დასამარცხლებად შექმნეს და გამოიყენეს. 

იყო თუ არა მკაცრი ხელი და ძალაუფლების გადამეტება? _ როცა „ვარდების რევოლუცია“ მოხდა, სახელმწიფო აღარ გვქონდა. იმ ჭაობიდან ამოსვლასა და სწრაფ განვითარებას სჭირდებოდა საკმაოდ მკაცრი მმართველობა, თუმცა მიმაჩნია, 2007 წლიდან შეგვეძლო, დაგვეწყო ლიბერალური მიდგომები არა მხოლოდ ეკონომიკაში, არამედ, კანონთან მიმართებაშიც. მაგალითად, ღვედის შეკვრას კანონი მოითხოვს, მაგრამ თუ ადამიანმა 20 მეტრი გაიარა და დაავიწყდა გაკეთება, არაა აუცილებელი, დააჯარიმო, შეიძლება, გაფრთხილებით შემოიფარგლო... 

_ უკაცრავად, მაგრამ ღვედის შეკვრაზე დაჯარიმება რა მოსატანია იმ საქმეებთან, რის გამოც ხალხი ნაცმოძრაობას დაუპირისპირდა! გკითხეთ, თუ გაქვთ ილუზია, რომ იმ სისტემური ძალგადამეტების საქმეებს ხაზს გადაუსვამს საზოგადოება და ისევ დაგიჭერთ მხარს? 

_ ჩვენი ამოცანაა, კიდევ ერთხელ დავარწმუნოთ ხალხი, რომ ჩვენ ვართ პოლიტიკური ძალა, რომელიც ხელისუფლებაშიც ვიყავით და ოპოზიციაშიც. ასე რომ, კარგად ვიცით, რა უნდა ვაკეთოთ ქვეყნის სასიკეთოდ, როცა ხელისუფლებაში მოვალთ. ჩვენზე უკეთესად არავინ იცის, რა კანონებია შესაცვლელი უკეთესი საარჩევნო გარემოსთვის. 

როცა ხელისუფლებაში ვიყავით, ვფიქრობდით ხელისუფლების სასარგებლო კანონები მიგვეღო, დღეს კი ვხედავთ, რომ ასე არ შეიძლება, რადგან ნებისმიერი ხელისუფლება შეიძლება აღმოჩნდეს ოპოზიციაში და უნდა შეეძლოს თავისუფლად მოქმედება.

თათია გოჩაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 04 Dec 2019 13:13:40 +0400
მიშას სუშიდან სალომეს ლობიომდე http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6472-მიშას-სუშიდან-სალომეს-ლობიომდე.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6472-მიშას-სუშიდან-სალომეს-ლობიომდე.html

როგორ დაიგეგმა პოლიტიკური კრიზისი და რა კავშირი აქვთ ქვეყანაში განვითარებულ პროცესებთან საპატრიარქოს მრჩევლებს _ სკანდალური კულუარები

საგიჟეთი არც აქამდე გვაკლდა, მაგრამ 14 ნოემბრის ანუ მას შემდეგ, რაც პარლამენტმა არჩევნების პროპორციულ სისტემაზე გადასვლის კანონპროექტი ჩააგდო, ნამდვილ ფსიქიატრიულში ვცხოვრობთ. აქციები, სპეცრაზმი, დაშლა-დარბევა... დაშლა-დარბევა, სპეცრაზმი, აქციები _ აი, ესაა ჩვენი რეალობა, რეალობა, რომელიც სალომე ზურაბიშვილის „ლობიო-ფართმა“ დააგვირგვინა. ზოგადად, ქართულ პოლიტიკაში ლობიო ერთობ აქტუალურია _ ალბათ, გახსოვთ, ჯერ კიდევ ცხონებულმა ჯაბა იოსელიანმა როდის თქვა, დემოკრატია ლობიოობა არ არისო. ჰოდა, ქვეყნის მეხუთე პრეზიდენტმა ჯაბას მხატვრული ნათქვამი რეალობად აქცია და ზუსტად მაშინ, როცა პარლამენტის წინ ოპოზიციის არცთუ მცირერიცხოვანი აქცია იმართებოდა, სალობიეს ესტუმრა. ახლა იმ აზრისგან შორს ვართ, რომ თანამდებობის პირი არ უნდა იკვებებოდეს, მაგრამ ლობიო, როგორც ამბობენ, მძიმე საჭმელია. ჰოდა, ადამიანს რატომ უნდა გაგიჩნდეს სურვილი, შუაღამისას სალობიეში გაიქცე და მამა-პაპურად „გამოიბუსკნო“? ამ კითხვაზე ობიექტურ პასუხს ვერავინ გასცემს, რადგან ჯერ ერთი, გემოვნებაზე არ დაობენ, მეორეც, ჩვენ თავისუფალ ქვეყანას ვაშენებთ. აქედან გამომდინარე, ვისაც როდის მოუნდება, ლობიო კი არა, შეუძლია, კარტოფილი, ან სულაც, სუში მიირთვას.

მოკლედ, ასეა თუ ისე, ფაქტია: ჭამა პოლიტიკოსებისთვისაც სიამოვნებაა, თან ისეთი სიამოვნება, რომ მასზე უარს უმაღლესი მთავარსარდლებიც კი ვერ ამბობენ, როცა ქვეყანაში სახელმწიფოებრივი კრიზისისკენ მიდრეკილი პოლიტიკური კრიზისი მძვინვარებს. დიახ, ქალბატონებო და ბატონებო, ასეა ეს და ამას მხოლოდ ზურაბიშვილის ლობიოობა კი არა, არამედ, რამდენიმე წლის წინანდელი მოვლენებიც მოწმობს ანუ უფრო ნათლად და გასაგებად რომ გითხრათ, თავის დროზე, ოპოზიცია მიხეილ სააკაშვილს სუშის ბარებში უვარდებოდა. მაშინ პოლიტიკურ კულუარებში ხუმრობდნენ კიდეც, სააკაშვილს სუში გადაიყოლებსო. როგორც დამთავრდა მიშას კარიერა, კარგად მოგეხსენებათ. თუ გავითვალისწინებთ, რომ ისტორია მეორდება, შესაძლოა, ისეც მოხდეს, რომ ზურაბიშვილი ლობიოს, როგორც ცხონებული ბებიაჩემი იტყოდა, ანაწერა გახდეს. 

ისე, ხუმრობა იქით იყოს და, წყალი არ გაუვა: თუ „ოცნება“ ხელისუფლებიდან წავა, ახალი მმართველი გუნდი პირველი, რასაც გააკეთებს, ალბათ, ის იქნება, რომ ზურაბიშვილის იმპიჩმენტს დაიწყებს. ჰოდა, ასე სევდიანად დამთავრდება „გაფრანგული ქალბატონის“ პოლიტკარიერა. 

რა იქნება მანამდე 

რა იქნება და, მოვლენები ერთობ დრამატულად ვითარდება. კერძოდ, ოპოზიცია საკუთარი ულტიმატუმების შეცვლას არ აპირებს. ხელისუფლებაც გახისტებულია და აზრადაც არ მოსდის, რომ „ამბოხებულებს“ რამე დაუთმოს. 

უფრო მეტიც, მიუხედავად იმისა, რომ ქუჩაში რამდენიმე პოლიტიკური პარტიის მხარდამჭერია გამოსული, „ოცნება“ უწინდებურად მიშას ებრძვის და აცხადებს, ნაციონალების ნარატივით ვერ ვიმოქმედებო. 

დავუშვათ, მთელი ეს ვაკჰანალია, მართლად, ნაციონალებმა მოაწყვეს, მაგრამ უბრალოდ, საინტერესოა, ნინო ბურჯანაძე, შალვა ნათელაშვილი, ან ეკა ბესელია ნაციონალები როდიდან გახდნენ? კარგი, შეიძლება, დავიჯეროთ, რომ ბურჯანაძე და ნათელაშვილი ყოველთვის მიშას გავლენის ქვეშ იყვნენ, მაგრამ ნუთუ, ბესელიაც მიშას „დაკრულზე ცეკვავს“? 

აი, თუ რომელიმე „მეოცნებე“ გამოვა და იტყვის, დიახ, ეკაც სააკაშვილის აპეკუნიაო, მაშინ მმართველი გუნდი თავს უფრო მძიმე მდგომარეობაში ჩაიგდებს, რადგან, მინიმუმ, გაჩნდება კითხვა _ თუ ბესელია სააკაშვილის მსტოვარი იყო, აბა, მთელი შვიდი წელი „ოცნება“ საკუთარი კალთის ქვეშ რატომ იფარავდა? 

ზოგადად, კარგი იქნება, თუ „ოცნება“ სიტყვა „ნაციონალის“ უარყოფით კონტექსტში გამოყენებას მოეშვება, რადგან ექს თუ ფარული ნაცი, იგივე მმართველ გუნდშიც არაერთია. ავიღოთ, მაგალითად, პარლამენტის თავმჯდომარე არჩილ თალაკვაძე, რომელიც თავის დროზე, როგორც ამბობენ, მიშას ახალგაზრდული ბანაკების კოორდინატორი ყოფილა. გასული წლის საპრეზიდენტო არჩევნების დროს კი, სანდრა რულოვსმა ბატონ თალაკვაძეს წამოაძახა, ჩემი თანამშრომელი რომ იყავი და ჩემი რეკომენდაციით გრანტებს გაძლევდნენ, დაგავიწყდაო? 

ერთადერთი, რომელსაც ლატენტურ ნაციონალობაში არავინ ამხელს, პარლამენტის ექსთავმჯდომარე ირაკლი კობახიძეა, თუმცა „კულულას“ (ეს მეტსახელი კობახიძეს ხალხმა შეარქვა) სხვა იმდენი ცოდვა აქვს, რომ ამ ცოდვებთან შედარებით, ექსნაციონალობა, ნამდვილად „ბაირამობაა“. 

მაინც, რა ცოდვა ადევს კობახიძეს? _ ამ ცოდვების ჩამოთვლა შორს წაგვიყვანს. ამიტომ, საკმარისია ოკუპანტი გავრილოვის თბილისში ვიზიტი და პარლამენტის თავმჯდომარის სავარძელში ჩასკუპებაც გავიხსენოთ. 

საერთოდ, რომ არა გავრილოვის ვოიაჟი, ქართული პოლიტიკური ცხოვრება მეტ-ნაკლებად მშვიდად გაგრძელდებოდა, მაგრამ „ბედის ბორბალმა“ წაღმა ტრიალი სწორედ მას შემდეგ დაიწყო, რაც რუსი ბოლშევიკების სულიერმა მემკვიდრე გავრილოვმა ფეხი მრავალტანჯული საქართველოს მიწაზე დადგა. 

რა და როგორ მოხდა გავრილოვის კრიზისის დროს, ამის გახსენებით აღარ მოგაცდენთ და მხოლოდ ერთ რამეს გეტყვით: მაშინდელი კრიზისისთვის თავი რომ დაეღწია, „ოცნება“ იძულებული გახდა, ხალხი პროპორციული არჩევნებით დაეშოშმინებინა, მაგრამ როგორც ახლა ირკვევა, ეს დაპირება ნაჩქარევი იყო. 

რატომ იყო ნაჩქარევი? _ ამ თემაზე ქართულმა საინფორმაციო სააგენტო „ჰოთნიუსმა“ საინტერესო ცნობა გაავრცელა, რომელსაც უცვლელად გთავაზობთ: 

„ოცნება“ ცაიტნოტშია ანუ მმართველი გუნდი არსებული პოლიტიკური კრიზისიდან მძიმედ, ან საერთოდ ვერ გამოძვრება. 

რატომ ჩაიგდო „ოცნებამ“ თავი ამ გამოუვალ მდგომარეობაში? _ ამ კითხვაზე სხვადასხვა პასუხი არსებობს, თუმცა წყარო „ჰოთნიუსს“ სკანდალური კულუარების შესახებ უყვება და ეუბნება, რომ ყველაფერი ის, რაც ხდება, სამი ადამიანის _ ირაკლი კობახიძის, მამუკა მდინარაძისა და არჩილ თალაკვაძის კისერზეა. 

მოკლედ, კულუარული ამბავი ასეთია: 

„ოცნების“ ზემოხსენებული „ტროიკა“ კარგად ხვდება, რომ თუ 2020-ში არჩევნები პროპორციული სისტემით ჩატარდება, ისინი საკანონმდებლო ორგანოში ვერ მოხვდებიან და, შესაბამისად, დიდ ფინანსურ, თუ პოლიტიკურ გავლენებსაც დაკარგავს. 

ამიტომ, როგორც წყარო გვეუბნება, იწყება გამოსავალის ძებნა. ჰოდა, კობახიძეს, გარე კონსულტანტების დახმარებით, უჩნდება იდეა, რომ მაჟორიტარების საშუალებით, პროპორციული სისტემის დაპირება ჩავარდეს. 

ამის შემდეგ კი, როგორც „ჰოთნიუსს“ უყვებიან, მოვლენები ასე ვითარდება: 

„ტროიკა“ ანუ კობახიძე-თალაკვაძე-მდინარაძე „შუშის სასახლეში“ მიდიან და ბიძინა ივანიშვილს მწუხარე სახით ეუბნებიან, ასე და ასეა საქმე, ჩვენი რეიტინგი თანდათან ქვემოთ ეცემა და ამ ვითარებაში არჩევნებს პირწმინდად წავაგებთ. ამიტომ, აუცილებელია, პროპორციულის დაპირება ჩავაგდოთო. 

ივანიშვილი კითხულობს: 

_ კი, მაგრამ საჯაროდ ვთქვი, რომ პროპორციულზე გადავდივართ და ეს რომ ჩავარდეს, ოპოზიცია „მეორედ მოსვლას“ მოაწყობს! 

კობახიძე „ბოსს“ პასუხობს: 

_ ოპოზიციასთან (იგულისხმება „ნაცმოძრაობა“ და „ევროპული საქართველო“ _ რედ.) ყველაფერი „მოყომარებულია“, ბევრი-ბევრი, ორი-სამი აქცია გამართონ ზრდილობისთვის და მერე დაშოშმინდებიანო. 

_ თუ ასეა, მაშინ გააკეთეთ, რაც გინდათო, _ „დაბროს“ აძლევს ივანიშვილი. 

„შუშის სასახლიდან“ „ტროიკა“ გახარებული ბრუნდება და იწყება მაჟორიტარების დამუშავება. ამასობაში კენჭისყრის დროც მოდის. ჰოდა, კანონპროექტი ვარდება. თავიდან ყველაფერი გეგმის მიხედვით მიდის, მაგრამ მოულოდნელად, არენაზე „ლეიბორისტები“ და ბურჯანაძის გუნდი ჩნდება და სიტუაციაც იჭრება. 

ამის შემდეგ ივანიშვილი ზემოხსენებულ „ტროიკას“ თავისთან იბარებს და ეუბნება, როგორც არიეთ ვითარება, ისე დაალაგეთო. 

„ტროიკა“ მხრებს იჩეჩავს, ყველაფერი ვცადეთ, მაგრამ დალაგებას ვერ ვახერხებთო. ვერ ახერხებთ და თქვენი დანახვაც არ მინდაო, პასუხობს, თურმე, ივანიშვილი თალაკვაძე-მდინარაძე-კობახიძეს.

„ეს არის მთელი ამ ამბის ალია-ბალია“, _ ეუბნება „ჰოთნიუსს“ კარგად ინფორმირებული წყარო, რომელიც იმ მინიშნებასაც აკეთებს, რომ იმ ამბებით, რაც ახლა ხდება, ივანიშვილზე შური, შესაძლოა, ეკლესიამაც იძია, თუმცა ამ თემის განვრცობისგან, ამ ეტაპზე, თავს იკავებს“. 

ეკლესიის მრჩეველთა პოლიტიური ვნებანი 

რა შუაშია ამ პოლიტიკურ აბრა-კადაბრაში ეკლესია? _ ამის გარკვევას „ვერსია“ შეეცადა და გაარკვია, რომ ეკლესია, უფრო კონკრეტულად, საპატრიარქო და მასთან დაახლოებული პოლიტიკური ადამიანები თვლიან, რომ ე.წ. საეკლესიო სკანდალი „ოცნებამ“ ააგორა ანუ ის, რაც მეუფე პეტრემ პატრიარქთან დაკავშირებით სინოდის სკანდალური სხდომის შემდეგ განაცხადა, პირდაპირ ხელისუფლებისგან იყო ინიცირებული და ამას ერთადერთი მიზანი ჰქონდა _ მომხდარიყო უწმინდესის იმიჯის შელახვა და ამ ფონზე ხელისუფლებას მისთვის სასურველი ადამიანი აეყვანა საპატრიარქო ტახტზე. 

შესაძლოა, ხელისუფლებაში ეს სცენარი, მართლაც, მუშავდებოდა და ერთმნიშვნელოვნად არც იმის თქმა შეიძლება, რომ ჭყონდიდის ყოფილმა ეპისკოპოსმა წყალი ხელისუფლების წისქვილზე არ დაასხა, მით უმეტეს, ცნობილია, რომ არცთუ შორეულ წარსულში, მეუფე პეტრე ბიძინა ივანიშვილს ორჯერ შეხვდა (ამ შეხვედრების შესახებ „ვერსია“ უკვე წერდა) და მათ ერთმანეთის მიმართ გარკვეული სიმპათიაც კი გაუჩნდათ. ყოველ შემთხვევაში, როგორც წყარო გვიყვება, მეუფემ და „ოცნების“ ლიდერმა, აუდიენციის დასრულების შემდეგ, თითქმის ერთხმად თქვეს, ცუდია, ერთმანეთს აქამდე რომ არ ვიცნობდითო. 

 

სხვათა შორის, მეუფე პეტრემაც, პირდაპირ თუ ირიბად, დაადასტურა, ივანიშვლმა მთხოვა, 2020 წლამდე აქტიურობა შეწყვიტე, რადგან არჩევნები მოდის და არ მინდა, ეკლესიამ „ოცნებაზე“ გული აიცრუოსო. 

თუ კარგად გავიხსენებთ, 20-21 ივნისის მოვლენებამდე, პეტრე ცაავა საჯარო განცხადებებს, პრაქტიკულად, აღარ აკეთებდა, თუმცა ე.წ. გავრილოვის ღამემ დღის წესრიგი შეცვალა ანუ მეუფე პეტრემ ისევ ოპოზიციის პოზიციების გამაგრება დაიწყო და ამასთან, ეკლესიასაც უწინდებურად დაარტყა. 

სხვათა შორის, საქმეში ჩახედულთა თქმით, ყველა ელოდა, რომ სინოდის ბოლო სხდომა ზუსტად ისე დამთავრდებოდა, როგორც დამთავრდა ანუ პრაქტიკულად, არავისთვის ყოფილა მოულოდნელი ის განცხადებები, რაც მეუფე პეტრემ გააკეთა. 

ისე, სიტყვამ მოიტანა და, საკითხავია, ექსჭყონდიდელი ვითარების გამწვავებაზე რატომ წავიდა, მით უმეტეს მაშინ, როცა სინოდმა პირველ საკითხად დეკანოზ მამალაძის შეწყალება განიხილა ანუ მეუფე პეტრეს მთავარი მოთხოვნა სწორედ ეს იყო. ჰოდა, გაუგებარია, ამ მოთხოვნის, ასე ვთქვათ, დაკმაყოფილების შემდეგ, რა აუცილებლობას წარმოადგენდა ეკლესიაში არსებულ „სოდომის ცოდვაზე“ ისრების გადატანა? 

ეს კითხვა „ვერსიამ“ იმ ანალიტიკოსებს დაუსვა, რომლებიც ეკლესიისა და სახელმწიფოს ურთიერთობაში მეტ-ნაკლებად კარგად ერკვევიან. ჩვენმა რესპოდენტებმა თავი მხოლოდ ვინაობის გამხელისგან კი არა, იმისგანაც შეიკავეს, თემა გაეშალათ, თუმცა გვითხრეს, რომ ყველაფერი ის, რაც ბოლო დროს ხდება, ერთ კონტექსტშია განსახილველი. 

ამასთან, ჩვენმა ერთ-ერთმა თანამოსაუბრემ გასული წლის საპრეზიდენტო არჩევნების წინაპერიოდი გაიხსენა და ორაზროვნად გვკითხა: 

„გახსოვთ, ეკლესიამ ხელისუფლება მარიხუანას „ბარიგობაში“ რომ დაადანაშაულა?“ 

_ რა თქმა უნდა, გვახსოვს, _ მივუგეთ კონფიდენტს. 

_ ჰოდა, ყველაფერი სწორედ მაშინ დაიწყო. 

_ ეს როგორ? 

_ როგორ და, საპატრიარქოსთან დაახლოებულ პირებს სურვილი ჰქონდათ, რომ თუ ე.წ. მარიხუანას კანონპროექტი გავიდოდა, მაშინ ამ ბიზნესზე კონკორდატი გავრცელებულიყო. 

_ ანუ? 

_ ანუ ის, რომ თუ გახსოვთ, მაშინ იმაზე იყო ლაპარაკი, რომ მარიხუანას პლანტაციების გაშენება სამედიცინო ბიზნესისთვის იყო საჭირო. ჰოდა, გარკვეული ადამიანები, რომლებიც ეკლესიის ადმინისტრაციაში გარკვეულ პოლიტიკურ თემებს ალაგებენ, მიხვდნენ, რომ აქედან „მოშნი მაყუთის“ შოვნა შეიძლებოდა და სახელმწიფოსთან დაიწყეს ვაჭრობა -თუ გინდათ, ამ კანონპროექტს პრობლემები არ შეექმნას, მაშინ მარიხუანას ბიზნესის ერთგვარი ლობი საპატრიარქო უნდა იყოს ანუ გადასახადებისგან გათავისუფლდესო, მაგრამ ხელისუფლება ამაზე არ წავიდა და აი, აქედან დაიწყო, რაც დაიწყო. 

_ ესე იგი, რა გამოდის? 

_ არ ვიცი, შეიძლება, ვცდები, მაგრამ ალბათ, მიაქციეთ ყურადღება ერთ დეტალს. 

_ რომელს? 

_ აი, 14 ნოემბერს, სანამ პარლამენტი პროპორციულ სისტემაზე გადასვლის კანონპროექტს კენჭს უყრიდა, ირაკლი კობახიძემ სიტყვით გამოსვლისას რამდენჯერმე ახსენა ეკლესია ანუ ნაციონალებს ბრალი დასდო, რომ ისინი ეკლესიის დისკრედიტაციას ცდილობდნენ. მაშინ ვერ მივხვდი, მაგრამ მოგვიანებით, როცა გარკვეული ინფორმაციები მოვიპოვე, ყველაფერი თავის ადგილას დალაგდა. 

_ მაინც, რა დალაგდა? 

_ მოკლედ, ჩემი ვერსია ასეთია: კობახიძეს პოლიტიკურ რჩევებს ის ადმაიანები აძლევენ, რომლებიც ეკლესიის ადმინისტრაციასთან არიან დაახლოებულნი. ჰოდა, ჩემი ვერსიით, „ოცნების“ ნოემბრის კრიზისი ყველაზე მეტად ხელს ამ ადამიანებს აძლევს ანუ ისინი არსებულ სტატუს-კვოს შენარჩუნებას ცდილობენ. 

_ როგორ? 

_ როგორ და, ამ „ტიპებს“, ვეჭვობ, ცალკეული მაჟორიტარებისგან ფინანსური დაინტერესება აქვთ. ჰოდა, ახლა, წარმოიდგინეთ, მაჟორიტარული სისტემა რომ გაუქმდეს, მათ ფულს ვინ მისცემს?“ 

კითხვა, რომელსაც ჩვენი კონფიდენტი სვამს, ცხადია, ლოგიკურია. 

ამას გარდა, ფარული რესპოდენტის მონათხრობიდან კიდევ ერთი დასკვნის გაკეთება შეიძლება. კერძოდ, იმ ადამიანებმა, რომლებიც ეკლესიის სახელით ფულს შოულობენ, ხელისუფლებაზე შურისძიება გადაწყვიტეს და შესაბამისად, ირაკლი კობახიძის დახმარებით, მოახერხეს და ივანიშვილს პროპორციული სისტემის კანონპროექტის ჩაგდების იდეა „შეუგდეს“. 

თუ ეს მართლაც ასეა, მაშინ გამოდის, რომ ადგილიბრივი და საერთაშორისო საზოგადოება ივანიშვილმა კი არ „გადააგდო“, როგორც ამას ოპოზიცია ამტკიცებს, არამედ, „ოცნების“ ლიდერს საკუთარი პარტიის ლიდერ-შიფი ატყუებს. 

სად არის გამოსავალი 

ისე, ამ თემაზე მინიშნება ანალიტიკოსმა გოჩა მორცხულავამაც გააკეთა, რომელმაც ამას წინათ, სოციალურ ქსელში დაწერა: 

„ჩვენ გვაქვს ვითარება, რომლის მიხედვითაც „ქართული ოცნების” პარტიული ელიტის ცინგლიანი, ავადმყოფური ფობიებითა და კომპლექსებით შეპყრობილი მანიაკალური პერსონების ამბიციებს შეწირულია სახელმწიფო ინტერესები. 

გამოსავალი არის? _ დიახ! გამოუვალი ვითარება არ არსებობს! 

უფრო კონკრეტულად გეტყვით, ბიძინა ივანიშვილის პიროვნულ მხარდამჭერებს. ურემი რომ გადაბრუნდება და ივანიშვილი გკითხავთ არა ცინგლიანებს, არამედ, მის ახლობლებს: 

,,_ თუ ვიღუპებოდით და ამას ხედავდით, რატომ დუმდით?'' 

რას უპასუხებთ ამ კითხვაზე, რა პასუხს გასცემთ? უსაყვედურებთ, რომ არსაიდან მოსული კობახიძე და სხვა პოლიტმანიაკები თქვენ დააწინაურეთ ბატონო ბიძინა და ჩვენ რა გვექნაო? ვერ ეტყვით, რადგან თუ რამე სათქმელს იტოვებთ სამომავლოდ, ის ახლა უნდა თქვათ... რამოდენიმე დღის წინ დავწერე აქ -ის კი არ არის მთავარი, რას ამბობენ ქართველი ოპოზიციონერი პოლიტიკოსები, არამედ ის, რას ამბობენ და იტყვიან მსოფლიოს დედაქალაქებში. ხალხის განწყობები რომ არ გაინტერესებთ და მათი უმძიმესი მდგომარეობა, ეგ ვიცი. 

იცით, რეალურად რა არის ,,ოცნების''პრობლემა? _ პარტია მერვე წელია, ,,ცხოვრობს'', ,,არსებობს'' პოლიტიკოსების გარეშე, უფრო სწორად, დაბრალებული პოლიტიკოსებით. სხვა ნებისმიერი უარყოფითი სენი _ სიჯიუტე (პრინციპულობაში არ აგერიოთ), ვირეშმაკობა (ალღოსა და მოხერხებულობასთან საერთო არაფერი აქვს), უტიფრობა (გონიერება და სიმამაცე რომ ჰგონია ზოგიერთს) იმ 

მინიმალურ სიკეთეებსაც აცამტვერებს, რაც ქვეყანამ ბოლო რვა წლის განმავლობაში მიიღო. 

ახლა ბიძინა ივანიშვილს მივმართავ... 

ბატონო ბიძინა, სახელმწიფო არ არის თალაკვაძე და კობახიძე, გახარია თუ ღარიბაშვილი, გნებავთ, ვაშაძე ან ბაქრაძე, არც ლომჯარია... სახელმწიფო ვართ მე და ამ ქვეყნის მოქალაქეები. ზემოთ ჩამოთვლილები კი ჩვენი დაქირავებულები არიან. დღეს, პოლიტიკური გუნდი, რომელიც სახელმწიფოს მართავს, შეცდომას შეცდომაზე უშვებს. ეს პოლიტიკური არაადეკვატურობა, რომელსაც თვალ-ყურს ვადევნებთ, სახელმწიფოს და მის იმიჯს, ავტორიტეტს აზიანებს. ეს იმაზე მეტად მნიშვნელოვანია, თუნდაც რომელიმე პოლიტიკური პარტიის, ლიდერისა თუ ცალკეული პოლიტიკოსის სამომავლო ინტერესები. მხოლოდ ამის გააზრებაც კი საკმარისია პროცესების ნორმალურ კალაპოტში დასაბრუნებლად. სხვა შემთხვევაში, ჩვენ დავკარგავთ სახელმწიფოს, თორემ ქვეყანა _ საქართველო, არსებობას ნამდვილად არ შეწყვეტს. გთავაზობთ წინადადებას, იქნებ სახელმწიფოსთვის ამ მეტად რთულ ვითარებაში ისეთ ადამიანებს დაელაპარაკოთ, რომლებიც საუბარს ვინმეს, გნებავთ, თქვენი ქებით არ დაიწყებენ და დაასრულებენ. დაელაპარაკოთ იმ ადამიანებს, რომლებსაც “ოცნების” ან გნებავთ თქვენი არაფერი მართებთ. დაელაპარაკოთ არა როგორც ოპონენტებს, არამედ როგორც ამ სახელმწიფოსა და ქვეყნისთვის მზრუნველ და გულატკივებულ პერსონებს. მერწმუნეთ, ეს ბევრად სწორ პოლიტიკურ დასკვნებს გაგაკეთებინებთ, ვიდრე თქვენი პარტიული ელიტის მლიქვნელი წარმომადგენლების რჩევები.“ 

ერთი სიტყვით, ძნელი სათქმელია, როგორ დამთარდება ეს აბრა-კადაბრა. ფაქტი კი ერთია: ისტორია შთამომავლობას ერთი მაჟორიტარის სახელსაც არ შემოუნახავს. სამაგიეროდ, გავა თვეები, წლები, საუკუნეები და ადამიანებს მიშას სუში და სალომეს ლობიო ისევ ემახსორებათ!

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 27 Nov 2019 13:00:16 +0400
გენრი დოლიძე: „ჰუმანისტი ვარ, მაგრამ ძალიან აგრესიულად ვარ განწყობილი ივანიშვილის მიმართ!“ http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6467-გენრი-დოლიძე-„ჰუმანისტი-ვარ,-მაგრამ-ძალიან-აგრესიულად-ვარ-განწყობილი-ივანიშვილის-მიმართ-“.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6467-გენრი-დოლიძე-„ჰუმანისტი-ვარ,-მაგრამ-ძალიან-აგრესიულად-ვარ-განწყობილი-ივანიშვილის-მიმართ-“.html

რატომ ჩაერთო პოლიტიკაში და აპირებს თუ არა დეპუტატობას ბათუმელი პოეტი, რომელიც რუსთაველზე სპეცრაზმის წინ დაწვა

 

18 ნოემბრის აქციაზე, როცა სპეცრაზმმა პარლამენტთან აქცია დაშალა და რუსთაველის გამზირი კარვებისგან გაწმინდა, აქციის ერთ-ერთმა მონაწილემ, პოეტმა გენრი დოლიძემ პროტესტი არაორდინალურად გამოხატა _ მისკენ მიმავალი სპეცრაზმის წინ დაწვა და „რობოკოპებმა“ ზედ გადაუარეს. ალეკო ელისაშვილის სამოქალაქო მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი, გენრი დოლიძე ისტორიაში ამ ნაბიჯით, ალბათ, უკვე შევიდა, თუმცა საინტერესოა, რატომ მიიღო ასეთი გადაწყვეტილება? 

„ვერსია“ გთავაზობთ ინტერვიუს გენრი დოლიძესთან:

_ გენრი, ეს გადაწყვეტილება სპონტანურად მიიღეთ, თუ როცა აქციაზე მიდიოდით, წინასწარ იცოდით, რომ ამას გააკეთებდით? 

_ ამას რომ გავაკეთებდი, არ მიფიქრია, მაგრამ იმ მომენტისთვის მინდოდა, მომეძებნა რაღაც მშვიდობიანი ფორმა, რადგან მშვიდობიან აქციას ალტერნატივა არ აქვს. მანამდე ჩვეულებრივად ვიდექი და როცა სპეცრაზმი მოგვაწვა, ეს გავაკეთე. 

_ ამ ქმედებით, პრაქტიკულად, ისტორიაში შეხვედით... 

_ არანაირად! ამის თქმა გადაჭარბებულად მიმაჩნია, რადგან ეს ჩვეულებრივი მომენტი იყო. ვისაც როგორ შეეძლო, ისე იქცეოდა და, უბრალოდ, ეს ფორმა გამოვძებნე. განსაკუთრებული არაფერი გამიკეთებია. ყველა აქციაზე იდგა და ყველა ისე გადაუდგა სპეცრაზმს, როგორ შეეძლო. მიმაჩნია, რომ უბრალოდ, ფორმა იყო ორიგინალური, თუმცა დიდი გამბედაობა არ ყოფილა. 

_ ვფიქრობ, ასეთ ქცევას, სწორედაც, დიდი გამბედაობა სჭირდება ... მინდა, ჩვენს მკითხველს აუხსნათ, რამ გამოიწვია თქვენში ისეთი მწვავე პროტესტი, რამაც ეს გადაწყვეტილება მიგაღებინათ? 

_ მინდოდა, მეჩვენებინა, რომ პროპორციული არჩევნები ძალიან და, ჩემი აზრით, სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია ჩემი ქვეყნისთვის. ამიტომ მივიღე ასეთი რადიკალური გადაწყვეტილება, მაგრამ არ მინდოდა, აგრესიული ყოფილიყო ფორმა, რადგან უნდა მივეჩვიოთ მშვიდობიან ფორმებში დარჩენას _ მშვიდობიან ფორმას ალტერნატივა არ აქვს. 

მე ჰუმანისტი ვარ და მიმაჩნია, რომ ყველა თავის მოვალეობას ასრულებს. ვერ შევაგინებდი სპეცრაზმს, ვერ დავუწყებდი ჩხუბს, წიხლების ქნევას, თუმცა ძალიან აგრესიულად ვარ განწყობილი ბიძინა ივანიშვილის მიმართ, რომელმაც მოგვატყუა და პროპორციული არჩევნები წაგვართვა. მინდოდა, ამის ლუსტრაცია მომხდარიყო _ აი, ეს იყო ჩემი მოტივაცია. 

_თქვენ პოლიტიკოსი კი არა, პოეტი, შემოქმედი ადამიანი ხართ... 

_ დიახ, თუმცა ალეკო ელისაშვილის სამოქალაქო მოძრაობას წარმოვადგენ... 

_ ეს ვიცი, მაგრამ ვერ ვიტყვით, რომ გამოკვეთილი პოლიტიკური ლიდერი ხართ... 

_ დიახ, ისეთი პოლიტიკური ამბიციები არ მაქვს, რომ პოლიტიკაში გრძელვადიანად ვაპირებდე ყოფნას. ალეკოს გუნდთან იმიტომ ვარ, რომ მინდა, ახალი სახეები გამოჩნდნენ, ახალგაზრდებისთვის პოლიტიკაში მოსვლა სამარცხვინო არ იყოს და გარემო გაჯანსაღდეს. 

ჩემი თვითმიზანი არაა პოლიტიკაში მოხვედრა, მინდა, წვლილი შევიტანო საზოგადოებრივი საქმიანობის განვითარებაში და ეს მოტივაცია მაქვს, როგორც მწერალს და როგორც ამ ქვეყნის შვილს. 

_ ანუ არჩევნებში მონაწილეობას ალეკო ელისაშვილის გუნდთან ერთად მიიღებთ? 

_ დიახ, მივიღებ მონაწილეობას, ოღონდ საკრებულოს, პარლამენტსა, თუ აჭარის უმაღლესი საბჭოს არ გავცდები, რადგან არ მიმაჩნია, რომ მინისტრის, მერის, ან სხვა აღმასრულებელ პოსტზე უნდა ვიყო. 

მე ვარ მწერალი და შესაძლებელია, ვიყო ხმოსანი, მაგრამ არა _ აღმასრულებელი ხელისუფლების წარმომადგენელი. ამ ეტაპზე, ამის ამბიცია არ მაქვს და მგონი, არასოდეს მექნება, რადგან ბავშვობიდან ასე ვფიქრობ. 

_ თქვენთვის პროპორციული სისტემის საკითხი ამდენად მწვავე აღმოჩნდა, არადა, ხელისუფლება ამტკიცებს, რომ ხალხმა საერთოდ არ იცის, რას ნიშნავს ეს საარჩევნო სისტემა... 

IRI-ს კვლევებმა აჩვენა, რომ საზოგადოებამ იცის, რა არის პროპორციული არჩევნები. მარტივად გეტყვით, შესაძლოა, საზოგადოებამ იურიდიული ნიუანსები არ იცის, მაგრამ ყველა მუნიციპალიტეტმა იცის, რომ მისი მაჟორიტარი არ არსულებს ხალხის დაკვეთას. 

მუნიციპალიტეტებში, მაგალითად, აჭარაში, ვერ ცნობენ თავად მაჟორიტარს, ან იცნობენ, როგორც ოდიოზურ ფიგურას. მაჟორიტარები მხოლოდ „ოცნების“ პრობლემა კი არაა. ამ შემთხვევაში, ნაციონალური მოძრაობაც არ უნდა „გამოძვრეს“ მსუბუქად, ეს ნაციონალებისა და შევარდნაძის დროიდან დაწყებული პრობლემაა. 

საზოგადოება ვითარდება და ახალ ეტაპზე უნდა გადავიდეთ. პროპორციული სისტემა უნდა იყოს ქვეყანაში, რადგან ყველა ძალას, საზოგადოებას უნდა ჰყავდეს საკუთარი ინტერესის გამომხატველი პარლამენტში. გვინდა თუ არა, ამ ქვეყანაში ცხოვრობს მრავალი ერი, მრავალფეროვანი სახელმწიფო გვაქვს და ყველა ჯგუფს, ერთპროცენტიან პარტიასაც უნდა ჰყავდეს თავისი არჩეული დეპუტატი და მაჟორიტარული სისტემის გაუქმებით, უფრო შევძლებთ, რომ ახალი, ჩვენნაირი ძალები წამოვიდეს. 

შეიძლება, ბევრი არ მომწონს, მაგრამ ყველას თავის ამომრჩეველი ჰყავს. ახალი სახეები და ახალგაზრდები უნდა წამოვიდნენ, რადგან ეს მაჟორიტარები, როგორც წესი, არიან გაქსუებული ბიზნესმენები, ჩინოვნიკები, ყოფილი ნაციონალები, „ოცნებაში“ პორტირებულები, ზოგი მათგანი შევარდნაძის პერიოდიდან მოდის ინერციით და შესაბამისად, ეს სისტემა დამპალია. 

შეიძლება, არც პროპორციული იყოს სრულიად იდეალური, მაგრამ გაცილებით უფრო სამართლიანი იქნება ახალი ძალების შემოსვლისთვის და ამიტომ ვიბრძვი. მე არც ნაციონალებისთვის ვიბრძვი და არც _ სხვა ვინმესთვის. ვიბრძვი, რომ ჩემი თაობა, ახალგაზრდები მოვიდნენ პოლიტიკაში და იმათ, ვისთვისაც უცხოა საბჭოური მენტალიტეტი, ვინც გაიზარდა თავისუფალ საქართველოში და ვინც ჯერ კიდევ არ გაქცეულა ამ ქვეყნიდან, აიღონ ინიციატივა. ისე, ალბათ, ყველა დამეთანხმება, რომ ეს აბსოლუტურად სხვა თაობაა. 

_ ოპოზიცია მიზანს მიაღწევს? 

_ არ ვიცი, რადგან არ ვარ პოლიტიკის ექსპერტი, მე ვარ სამოქალაქო აქტივისტი. ყოველთვის მწვავე პოზიცია მექნება, ოღონდ მშვიდობიანი ფორმებიდან არ გამოვალ, რადგან ეს არაა ჩემი და ჩემი გუნდის სტილი და შესაბამისად, ვიცი, რომ ალეტერნატივა პროპორციულ სისტემას არ აქვს. 

ჩვენ მოვძებნეთ ახალი ფორმა და გვინდა, რეგიონებში ჩავიდეთ ჩვენი მოძრაობის წევრები. კახეთიდან ვიწყებთ, მოსახლეობასთან საინფორმაციო შეხვედრებს გავმართავთ, რათა ავუხსნათ, რატომ არის ცუდი მაჟორიტარული სისტემა. 

ისე, ყველას ერთ ქვაბში ვერ მოვხარშავთ, არიან გამონაკლისი მაჟორიტარებიც, მაგრამ იმაზე ვსაუბრობთ, რომ ყველაზე გაფუჭებული, კორუმპირებული და შევარდნაძის, ნაციონალების გადმონაშთი მაჟორიტარები არიან, რომლებიც „ქართული ოცნების“ ხელშიც ბოროტების იარაღს წარმოადგენენ. ეს ადამიანები აფუჭებენ, ითვისებენ, ტენდერებს „აწყობენ“. პროპორციული სისტემით კი, ჩვენს ქვეყანას ახალი გამოწვევებისკენ ფანჯარა გაეხსნება. 

_ თქვენ გახდით ამ პროცესების ერთ-ერთი მთავარი მონაწილე, ამიტომ საინტერესოა, ეს ბრძოლა სახელმწიფოს კარგ შედეგს მოუტანს? 

_ ბიძინა ივანიშვილს ერთხელ ჰქონდა შესაძლებლობა და ისტორიული გადაწყვეტილება მიიღო, როცა პოლიტიკაში მოვიდა და მშვიდობიანად მოგვაცილა მიხეილ სააკაშვილი, მეორე ისტორიული გადაწყვეტილება კი, პროპორციულ არჩევნებზე გადასვლით მიიღო. თვითონაც დაგვამადლა თავი სამი თვის მანძილზე და ძალიან ცუდი რამ გააკეთა _ ხალხი ჩიხში შეგვიყვანა, საიდანაც ერთადერთი გამოსავალი პროპორციული არჩევნებია. სხვა გამოსავალი აღარ გვაქვს, რადგან ქვეყანა იძირება და თუ 2024 წლამდე, ხალხი შიმშილით ამოწყდა, ხოლო ახალგაზრდები ქვეყნიდან გაიქცნენ, პერსპექტივას ვერ ვხედავ. 

მოკლედ, 2024 წლამდე ვერ დავიცდით და მგონია, რომ აქციებზე ხალხის რაოდენობა არ უნდა დათვალოს ხელისუფლებამ, რადგან იმ პრინციპზე ჩვენ ყველა, მათ შორის, ხელისუფლებაც ვთანხმდებით, რომ პროპორციული არჩევნები მნიშვნელოვანია. შესაბამისად, ხელისუფლებამ უკან უნდა დაიხიოს, რადგან ეს, ზოგჯერ, ვაჟკაცური საქციელიცაა და მოლაპარაკებაზე უნდა წამოვიდეს თავის ქვეყანასთან _ ხელისუფლებამ შეცდომა უნდა აღიაროს! 

კონსტიტუციონალისტებმა უნდა მოიფიქრონ, ეს რა ფორმით იქნება. ისე, გერმანული მოდელი პროპორციულზე არა, მაგრამ არსებულ შერეულ მოდელზე უკეთესია.

თათია გოჩაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 27 Nov 2019 13:00:02 +0400
გუბაზ სანიკიძე, მიხეილ სააკაშვილთან, კიევში გამართული შეხვედრის უცნობ დეტალებს ჰყვება http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6462-გუბაზ-სანიკიძე,-მიხეილ-სააკაშვილთან,-კიევში-გამართული-შეხვედრის-უცნობ-დეტალებს-ჰყვება.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6462-გუბაზ-სანიკიძე,-მიხეილ-სააკაშვილთან,-კიევში-გამართული-შეხვედრის-უცნობ-დეტალებს-ჰყვება.html

ამ დღეებში, დიდი რეზონანსი გამოიწვია კიევში, მიხეილ სააკაშვილთან, გამარჯვებული საქართველოს წარმომადგენლების _ გუბაზ სანიკიძისა და ვალერი გელბახიანის ვიზიტმა. „ჰოთნიუსმა“ ექსკლუზიური ინტერვიუ ჩაწერა გუბაზ სანიკიძესთან, რომელიც შეხვედრის დეტალებზე საუბრობს და განმარტავს, რომ მიხეილ სააკაშვილთან შეხვედრა საჭირო და ნაყოფიერი აღმოჩნდა:

_ ვისაუბრეთ იმაზე, რას ფიქრობს სააკაშვილი ქვეყანაში შექმნილ ვითარებაზე ანუ როგორ უნდა გაგრძელდეს, რა უნდა იყოს ოპოზიციაში, ოპოზიციურ სპექტრში. მასაც ჰქონდა კითხვები, რადგან საქართველოში არაა ფიზიკურად და ბუნებრივია, მე უფრო მეტი ინფორმაცია მაქვს ქვეყანაში შექმნილ ვითარებაზე, ვიდრე მას. თუმცა, იმასაც ვერ ვიტყვი, რომ ინფორმაციის გარეშეა. საკმაოდ ხანგრძლივი მოლაპარაკება იყო, სამდღიანი რაუნდებით, ძალიან ბევრი ვისაუბრეთ. არის საკითხები, რომლებზეც შემიძლია, ვისაუბრო და არის დახურული საკითხები. ჩემი შთაბეჭდილება ასეთია და ალბათ, ისიც დაადასტურებს, რომ ის აბსოლუტურად ღიაა, უპირობოდ მომხრეა ოპოზიციური გაერთიანების. ძალიან მონდომებულია და შეიძლება, ამის ინიციატორიც გახდეს. სრული მზადყოფნა აქვს, მიიღოს განსხვავებული მოსაზრებები და ამაზე დაიწყოს კონსულტაციები მთლიანად ოპოზიციაში. საინტერესო და საჭირო იყო ეს შეხვედრა, პირადად ჩემთვისა და ბატონი მიხეილისთვისაც. 

_ რას გულისხმობთ, როცა დიდი ოპოზიციური გაერთიანების შექმნაზე საუბრობთ? გამოდის, განურჩევლად პოლიტიკური ღირებულებისა და ვექტორისა, ყველა პარტიას ერთ პლატფორმაზე გიხილავთ? 

_ აქ საუბარი საარჩევნო გაერთიანებაზე კი არა, არამედ, მოქმედების კოორდინაციაზეა. იმდენი ქნა დიდმა ბიძინამ, რომ მთელი ოპოზიცია გაერთიანების პირამდე მიიყვანა. ამას ძალიან დიდი ნიჭი სჭირდებოდა და როგორც ჩანს, ბიძინა ივანიშვილს ყველაზე დიდი ნიჭი აქვს, გაიჩინოს მტრები, მეგობრები აქციოს მტრებად. აქ არაა საუბარი დიდ შერიგებაზე, აქაა საუბარი მორიგებაზე, რომ იქნებ, ქვეყანა გამოვიყვანოთ კრიზისიდან, რადგან ჰყავს ხელისუფლება, რომელიც ანტიქართულია, თავის შინაარსით. 

_ სააკაშვილის საქართველოში ჩამოსვლის საკითხი თუ დადგა შეხვედრაზე ანუ აპირებს საქართველოში ჩამოსვლას? 

_ რა თქმა უნდა, აპირებს ჩამოსვლას და საქართველოში ცხოვრებას. 

_ როდის აპირებს ? 

_ ამაზე რთულია საუბარი, მასაც არ აქვს ამაზე პასუხი და ვერც ექნება, ვითარება განსაზღვრავს მის მოქმედებას. 

_ თუ ოპოზიციის წამოწყებული აქციები გამწვავდება, შესაძლებელია, მიიღოს ეს გადაწყვეტილება და ჩამოვიდეს? 

_ რაც უნდა გაგიკვირდეთ, მიხეილ სააკაშვილი იმოქმედებს იმის მიხედვით, რას ჩაიდენს ბიძინა ივანიშვილი. ყოველთვის, პოლიტიკურ სიტუაციაში, არჩევანს აკეთებს ხელისუფლება, ოპოზიციაზე კი _ არადანია. 

_ თქვენ რა გადაწყვეტილება მიიღეთ შეხვედრის შემდეგ, შესაძლებელია, „ნაციონალური მოძრაობის“ სიით იყაროთ კენჭი არჩევნებში? 

_ ჩემო კარგო, ძალიან ადრეა ამაზე საუბარი და ძალიან გაურკვეველი სიტუაციაა დღეს. ამაზე საუბარი არაკორექტულიც იქნებოდა მისი და ჩემი მხრიდანაც. მას ძალიან კარგად ესმის, რომ მარტო „ნაციონალური მოძრაობა“ ვერ მოახერხებს ხელისუფლების დემონტაჟს ისე, როგორც სააკაშვილისა და „ნაცმოძრაობის“ გარეშე, ოპოზიცია ვერაფერს გახდება. 

_ მაინც, რა კონკრეტულ სამოქმედო გეგმაზე შეთანხმდით თქვენ და მიხეილ სააკაშვილი? 

_ კონკრეტული სამოქმედო გეგმა არ არის, მაგრამ საით უნდა წავიდეს ქვეყანა, 2020 რომ მოსაგებია და ივანიშვილი ხელისუფლებიდანაა გასაშვები, ცხადზე უცხადესია. ძალიან მაინტერესებდა მისი მოსაზრება, რა ხდება დასავლეთში, რას ფიქრობენ ამერიკელები, ევროპელები, რადგან სააკაშვილს გაცილებით მეტი საშუალება და ინფორმაცია აქვს და თქვა ის, რასაც მე ვამბობ _ დასავლეთი მოიქცევა ისე, როგორც მოიქცევა ქართველი ხალხი. ქართველი ხალხი თუ კრინტს არ დაძრავს და შეეგუება ამ ხიხოს მმართველობას, მაშინ არაფერი იქნება, ხოლო თუ წინააღმდეგობის გაწევის უნარი გვაქვს და ჩვენი მომავლის გამოჭედვაზე, ჩვენ თვითონ ვიფიქრებთ, რა თქმა უნდა, დასვალეთისგან სერიოზული მხარდაჭერა გვექნება. 

_ ვადამდელი არჩევნები თუ რჩება თქვენი და სააკაშვილის მთავარ მოთხოვნად? 

_ სააკაშვილი ფიქრობს და მეც ვეთანხმები, რომ ნებისმიერი საარჩევნო კანონმდებლობით შეიძლება ამ ხელისუფლების დამარცხება და ამის მაგალითად, მან 2012 წელი გაიხსენა. ამიტომ ვნახოთ, ვადამდელი იქნება, თუ არა. ივანიშვილს რაც დაესიზმრება ამაღამ, მისი მუცლითმეზღაპრეები და კუდიანები რასაც ეტყვიან, იმის მიხედვით იქნება. 

_ ბატონო გუბაზ, თქვენი გეგმის მთავარი შემადგენელი ქუჩის აქციები იქნება? 

_ დიახ, აქციები არის შემადგენელი ნაწილი, მაგრამ თვითონ სააკაშვილი თვლის, რომ ეს ყველა ვარიანტში, არჩევნებით უნდა მოხდეს. 

_ როგორ აფასებთ „ოცნების“ ინიციატივას, მაჟორიტარული კანდიდატების შერჩევასთან დაკავშირებით? 

_ ალბათ, ოპოზიციაშიც ნაკლებად იციან და დარწმუნებული ვარ, კახი კალაძემაც არ იცის, რომ რის შესახებაც მან განცხადება გააკეთა, ირანული მოდელია და აგიხსნით, ეს რას ნიშნავს: ირანში არსებობს სასულიერო პირების კრებული, რომელსაც ჰქვია ე.წ. ექსპერტთა საბჭო, რომელიც არჩევნებამდე არჩევს კანდიდატებს ყველა პოლიტიკური პარტიიდან და აძლევს უფლებას, კენჭი იყაროს, თუ არა. ვულოცავ სრულიად საქართველოს, სახელისუფლებო პარტიამ გამოგვიცხადა, რომ გადავდივართ ირანულ მოდელზე, ტიპური, გაჭრილი ვაშლია და რა თქმა უნდა, ამის შესახებ არ იციან იმიტომ, რომ უწიგნურ ხალხთან გვაქვს საქმე, მაგრამ ირანული მოდელია. გამოვიდა მდინარაძე და თქვა, ვინც ღირსეული კანდიდატი იქნებაო... უღირსი ხალხი ღირსებაზე არ უნდა ლაპარაკობდეს. შეფასების კრიტერიუმია საინტერესო, ე.ი. ჩვენ უნდა ჩავდგეთ რიგში, მივიდეთ „ქართულ ოცნებასთან“ და ვთხოვოთ: „მაყრევინე, რა, კენჭი, „ქართულო ოცნებავ“, რა?“_ ჰგონიათ, ამით განხეთქილებას შიტანენ ოპოზიციაში. არ გამოუვათ, ვერ შეიტანენ, რადგან არავინ მათ არ ენდობათ. ვთქვათ, გაფუჭდა ადამიანი და გაჰყვა ამაზე, მერე რომ გადააგდოს? ამხელა გადაგდებების ფონზე, წვრილ-წვრილ გადაგდებებს რა უდგას წინ? მითუმეტეს, დღეს გავარკვიეთ, რომ ჩვენ გვყავს შეშაპარია პოლიცია და ბიძინა ივანიშვილი ხალხს ჰპარავს შეშას ზამთარში. ჰგონიათ, რომ შესცივდება ქართველ ხალხს და აღარ გამოვა ქუჩაში. ასეთ პრიმიტივთან, ერთუჯრედიანთან გვაქვს საქმე. 

_ ისე, ბატონო გუბაზ, შეიძლება ბანალური დეტალია, მაგრამ ზამთარი და სიცივე მართლაც ხომ მოქმედებს აქციებზე? 

_ ვთქვათ, ოპოზიციამ გამოვაცხადეთ მორატორიუმი და აღარ გამოვდივართ ქუჩაში, პირიქით, ვაქებთ და ვადიდებთ ბიძინას, გამოსწორდება ქართველი ხალხის მდგომარეობა? _ არა. მორჩა და გათავდა! 

_ როცა თქვენი და სააკაშვილის შეხვედრის კადრები გავრცელდა, საზოგადოების ნაწილმა გაგაკრიტიკათ. თქვენი და სააკაშვილის მოლაპარაკების მაგიდასთან დაჯდომა წარმოუდგენლად მიაჩნიათ, რადგან თქვენ სააკაშვილის ხელისუფლებას მძაფრად უპირისპირდებოდით... 

_ მე ძალიან პატიოსნად ვასრულებ პოლიტიკოსის მოვალეობას, ჩუმად ხომ არ ჩავპარულვარ, როგორც ზოგიერთი პოლიტიკოსი იპარება ხოლმე, გვარებს არ დავასახელებ! მე ვარ პატიოსანი ქართულ საზოგადოებასთან, ვთქვი, რომ ვაპირებდი შეხვედრას, ჩავედი და ჩავერთე კიდეც იქიდან, მგონი, ეს ღირსებაზე მეტყველებს. ბიძინა ივანიშვილს მოჰკითხეთ, მე და მიხეილ სააკაშვილი რომ ერთმანეთს ველაპარაკებით! 

„ჰოთნიუსი“

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 27 Nov 2019 12:59:47 +0400
დაშავებულია - 3, დაკავებულია 28 პირი - შსს განცხადებას ავრცელებს http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6458-პროპორციული-საარჩევნო-სისტემის-კრახი-ისრაელში.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6458-პროპორციული-საარჩევნო-სისტემის-კრახი-ისრაელში.html

შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტისა და ადგილობრივი თვითმმართველობის წარმომადგენლებმა პარლამენტის შენობის მიმდებარე ტერიტორიაზე მყოფი აქციის ორგანიზატორები/მონაწილეები გააფრთხილეს და მათ მისცეს გონივრული ვადა, რომ ხელოვნურად შექმნილი ბარიერებისგან გაეთავისუფლებინათ საკანონმდებლო ორგანოს შესასვლელები და გზის სავალი ნაწილი.

„აქციის მონაწილეებმა მითითებულ ვადაში არ გაათავისუფლეს საკანონმდებლო ორგანოს მათ მიერ ბლოკირებული შესასვლელები. შესაბამისად, აქცია გასცდა შეკრებისა და გამოხატვის თავისუფლების კანონით დადგენილ ფარგლებს, კერძოდ, დაირღვა „შეკრებებისა და მანიფესტაციების შესახებ“ საქართველოს კანონი, რომელიც კრძალავს საკანონმდებლო ორგანოს შესასვლელების ბლოკირებას, ასევე, გზის სავალი ნაწილის გადაკეტვას, თუ აღნიშნულის საჭიროებას არ განაპირობებს შეკრების მონაწილეთა რაოდენობა.
შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპოლიციო ძალების მიერ ჩატარებული ღონისძიებების შედეგად, საკანონმდებლო ორგანოს შესასვლელები გათავისუფლებულია.
პოლიცია მოუწოდებს ყველა მოქალაქეს, დაიცვას კანონის მოთხოვნები.

შინაგან საქმეთა სამინისტრო სამართალდარღვევის თითოეულ ფაქტზე შესაბამის რეაგირებას მოახდენს.
პარლამენტის შენობასთან მიმდინარე აქციის დროს, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 173-ე (სამართალდამცავი ორგანოს თანამშრომლის კანონიერი მოთხოვნისადმი დაუმორჩილებლობა) და 166-ე (წვრილმანი ხულიგნობა) მუხლებით გათვალისწინებული სამართალდარღვევებისთვის სულ დაკავებულია 28 პირი.
სხვადასხვა სახის დაზიანება მიიღო სამმა მოქალაქემ. დაშავებულ პირებს სამედიცინო დაწესებულებებში შესაბამისი დახმარება გაეწიათ“ - აღნიშნულია შსს-ს მიერ გავრცელებულ განცხადებაში

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Tue, 26 Nov 2019 13:28:40 +0400
პროპორციული საარჩევნო სისტემის კრახი ისრაელში http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6457-პროპორციული-საარჩევნო-სისტემის-კრახი-ისრაელში.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6457-პროპორციული-საარჩევნო-სისტემის-კრახი-ისრაელში.html

2019 წლის აპრილი, 2019 წლის სექტემბერი _ ეს ისრაელში, ბოლო ექვს თვეში ჩატარებული ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნების თარიღებია და დღეს, მორიგ პოლიტიკურ კრიზისში შესული ქვეყანა, კვლავ მესამე ვადამდელი არჩევნების მოლოდინშია.

ახდენს თუ არა გავლენას მუდმივად დაძაბული საომარი და სამხედრო ვითარება პოლიტიკური მოვლენების მიმდინარეობაზე ისრაელში?! რა თქმა უნდა, ახდენს და პირიქით _ თავის მხრივ, კოალიციური უმრავლესობა პარლამენტში, კოალიციური მთავრობები, კოალიციური მმართველობა, რადიკალურად განსხვავებული შეხედულებების მქონე ლიდერების მყიფე ერთობაც ახდენს გავლენას ქვეყანაში მიმდინარე, როგორც სამხედრო, ისე ეკონომიკურ ვითარებაზე. სწორედ ამიტომ, პროპორციული საარჩევნო სისტემის ნაკლოვანების წარმოსაჩენად, ისრაელი ბოლო წლების საუკეთესო მაგალითია, მიუხედავად ესპანეთის, იტალიის, საბერძნეთისა და მსოფლიოს სხვა წამყვანი ქვეყნების პოლიტიკური კრიზისებისა, რომელიც პროპორციულმა საარჩევნო სისტემამ შექმნა. 

რატომ ისრაელი: ქვეყანა კოალიციური მმართველობის წყალობით, მესამე ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნების მოლოდინშია, იმ პირობებში, რომ პირველ ორ ჯერზე, მთავრობა და უმრავლესობა ვერც პირველ და ვერც მეორე ადგილებზე გასულმა პარტიებმა ვერ დააკომპლექტეს. 

ისრაელის პარლამენტი ქნესეთი, ერთპალატიანია და 120 წევრისგან შედგება, რომლებიც კლასიკური, მთლიანად პროპორციული საარჩევნო სიებით აირჩევიან. მარტივი დათვლით, უმრავლესობის ფორმირებას პარლამენტში 61 მანდატი სჭირდება. ამ 61 მანდატის მოგროვება კი, ყოველ მომდევნო არჩევნებზე, უფრო და უფრო მეტად უჭირთ ქვეყნის მთავარ პარტიებს. ამ პარტიებს შორისაა მოქმედი და 2009 წლიდან უცვლელი პრემიერ-მინისტრის, ბენიამინ ნეთანიაჰუს კონსერვატიული პარტია და წელს, სექტემბერში ჩატარებული არჩევნების შემდეგ, პირველი შემთხვევაა, როცა კოალიციური უმრავლესობის შექმნის პროცესში, ნეთანიაჰუ აღარ მონაწილეობს. 

განსაკუთრებული სიმწვავით, პროპორციული სისტემის ნაკლოვანებებმა ისრაელში თავი 2013 წელს იჩინა, როცა ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნები დაინიშნა და 2013 წლის იანვრის შემდეგ, კოალიციური უმრავლესობა ქნესეთში, რამდენიმე თვეში ერთხელ, დგებოდა დაშლის საფრთხის წინაშე. ქვეყანაში უწყვეტ რეჟიმში ისმოდა ვადამდელი არჩევნების დანიშვნის მოთხოვნა. 

2019 წლის აპრილში, ისრაელში, კიდევ ერთი ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნები ჩატარდა. ამჯერად, კრიზისის ერთ-ერთ გამომწვევ მიზეზთაგან, სავალდებულო სამხედრო სამსახურში ებრაელი ორთოდოქსების გაწვევის შესახებ საკანონმდებლო ინიციატივა სახელდებოდა. მოქმედი პრემიერის, ნეთანიაჰუს პარტიამ ყოფილი თავდაცვის მინისტრის, ლიბერმანის მხარდაჭერა დაკარგა და მასთან ერთად, კოალიციური მმართველობა ვერ შეძლო. აპრილის ვადამდელ საპარლამენტო არჩევნებში კი ნეთანიაჰუს მთავარ მეტოქედ, მისი კიდევ ერთი ყოფილი მოკავშირე, გენშტაბის ყოფილი უფროსი, ბენი განცი მოევლინა, პარტიით _ „ლურჯი და თეთრი“. განცი, 2012-2014 წლებში, ღაზას სექტორში სამხედრო ოპერაციებს ხელმძღვანელობდა და მას პრემიერი შესანიშნავ სამხედრო მეთაურად მოიხსენიებდა. არანაკლებ შესანიშნავად იასპარეზა განცის პარტიამ აპრილის ვადამდელ არჩევნებში და მოქმედი პრემიერის პარტიის მსგავსად, ხელში მანაც ქნესეთის 35 მანდატი ჩაიგდო. 

2019 წლის აპრილიდან მოყოლებული, ამავე წლის აგვისტომდე, ორ ლიდერს შორის ინტენსიური მოლაპარაკებები იმართებოდა, მაგრამ განცი და ნეთანიაჰუ ვერ შეთანხმდნენ და წინა ვადამდელი არჩევნებიდან 5 თვის თავზე, 2019 წლის 17 სექტემბერს, ქვეყანაში კვლავ ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნები დაინიშნა. ვითარების განმუხტვის ნაცვლად, მოქმედმა პრემიერმა უარესი შედეგი მიიღო, რაც რიცხვებში ასე გამოიხატა _ მისმა პარტიამ „ლიკუდმა“, 5 თვეში ხმები დაკარგა და ამჯერად, 31 მანდატი აიღო. იგი ორი მანდატით ჩამორჩა მთავარ კონკურენტს _ 33 მანდატის მფლობელ განცს. ჯამში, ნეთანიაჰუს პოლიტიკურმა ბლოკმა ქნესეთში 55 მანდატი დააგროვა, განცის ბლოკმა _ 54. მათ კვლავ რამდენიმე მანდატი დააკლდათ 61-მდე, უბრალო უმრავლესობამდე, რომელიც დაკომპლექტების შემთხვევაშიც კი, ზედმეტად მყიფე იქნებოდა, ქვეყანაში არსებული მდგომარეობის გათვალისწინებით. 

ორმა ძირითადმა პარტიამ კვლავაც თითქმის თანაბარი რაოდენობის მანდატები მიიღო: „ლიკუდმა“ – 31 მანდატი, „ლურჯმა და თეთრმა“ – 33 მანდატი. შესაბამისად, ნეთანიაჰუს ბლოკმა პარლამენტში 55 ადგილი მოაგროვა, განცის ბლოკმა _ 54. უმრავლესობის დაკომპლექტება პარლამენტში კვლავ ვერ მოხერხდა, რადგან ამას 61 მანდატი სჭირდებოდა, ამიტომ ისევ განახლდა უშედეგო მოლაპარაკებები კოალიციური უმრავლესობის დაკომპლექტებაზე. 

მთელი ამ ხნის განმავლობაში, ისრაელის პრეზიდენტმა, რუვენ რივლინმა უმრავლესობის ფორმირების მცდელობის მიზნით, მთავრობის დაკომპლექტების მთავარი მანდატი ჯერ ნეთანიაჰუს გადასცა, როგორც „მეტი შანსის მქონეს“, ხოლო მეორე ჯერზე _ განცს. ნეთანიაჰუს მსგავსად, ამისთვის განცსაც 28 დღე ჰქონდა და ეს ვადაც უშედეგოდ ამოიწურა _ ისრაელს მმართველი უმრავლესობა ისევ არ ჰყავს. 

უკანასკნელი მოლაპარაკებების დროს, თავდაცვის ყოფილმა მინისტრმა ლიბერმანმა, 2019 წლის ბოლომდე, მესამე ვადამდელი საპარლამენტო არჩევნების მოითხოვნა გააჟღერა _ წინააღმდეგ შემთხვევაში, იგი არც განცისა და არც ნეთანიაჰუს ბლოკების მხარდაჭერაზე არაა თანახმა, რაც ამ უკანასკნელთათვის გადამწყვეტია. 

სწორედ იმიტომ, რომ ქნესეთის 120 ადგილისთვის, მუდმივად, მინიმუმ 30 პარტია იბრძვის, მათგან პარლამენტში 10-მდე პარტია შედის და ამ ათიდან ორი, ან სამი, თითქმის იდენტური რაოდენობის მანდატებს აგროვებს, ერთმანეთთან მოლაპარაკების გარეშე კი 61-მანდატიანი უმრავლესობის დაკომპლექტება უჭირთ. ისრაელის მაგალითი საუკეთესოა, როგორც პროპორციული საარჩევნო სისტემის კრახი თანამედროვე მსოფლიოში. 

კახა ოქრიაშვილი

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 20 Nov 2019 12:43:19 +0400
„ოცნების“ კრიტიკული ნოემბერი http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6456-„ოცნების“-კრიტიკული-ნოემბერი.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6456-„ოცნების“-კრიტიკული-ნოემბერი.html

ძირს ლენინი ანუ რატომ არის გიორგობისთვე ქართული პოლიტიკისთვის საკრალური

დიდი ხანია, ვიცით, რომ ნოემბერი ქართული პოლიტიკისთვის საკრალური თვეა, თუმცა თუ ისტორიას გადავხედავთ, მივხვდებით, რომ გიორგობისთვე მხოლოდ ქართულ კი არა, მთელი რეგიონის პოლიტიკურ ელიტას ცუდად აქვს დაცდილი. ყველაფერს თავი რომ დავანებოთ, ვლადიმერ ილიას ძე ლენინმა, მეფე ნიკოლოზი, სწორედ 7 ნოემბერს ჩამოაგდო ტახტიდან. ჰოდა, მას შემდეგ, ნოემბერში პოლიტიკური პროცესები მუდამ დრამატულად ვითარდება ხოლმე. ამ „მეინსტრიმს“ ფეხს, ცხადია, საქართველოც უწყობს, რაც იმას ნიშნავს, რომ 2000-იანი წლებიდან მოყოლებული, ჩვენს ქვეყანაში ყველა, ან თითქმის ყველა მნიშვნელოვანი მოვლენა, სწორედ ნოემბერში მოხდა.

დავიწყოთ 1988 წლის ნოემბრის აქციებით, როცა პარლამენტის წინ, პირველი მრავალპარტიული არჩევნების მოთხოვნით, ხალხმრავალი შიმშილობის აქცია გაიმართა და კომუნისტური ხელისუფლება იძულებული გახდა, დათმობაზე წასულიყო... ჩატარდა კიდეც _ 1990 წელს და ხელისუფლებაში „მრგვალი მაგიდა _ თავისუფალი საქართველო“ მოვიდა... და ნოემბრის შიმშილობით მოპოვებულმა საარჩევნო სისტემამ პოლიტიკურ მოუსავლეთში გაისტუმრა კომუნისტური რეჟიმი... 

„ვარდების რევოლუციამ“ მარიამის წილხვედრი ქვეყანა აბსოლუტურად განსხვავებული რეალობის წინაშე დააყენა. რა და როგორ მოხდა 16 წლის წინ, ანუ 2003 წლის 23 ნოემბერს? _ ამის თაობაზე ბევრი თქმულა და დაწერილა. შესაბამისად, დეტალებზე საუბარს აზრი არ აქვს, რადგან ყველას ყველაფერი ისედაც ახსოვს, მაგრამ აქ ერთი ნიუანსია საინტერესო. კერძოდ, შევარდნაძის მოქკავშირის მსგავსად, ნოემბერი ივანიშვილის „ოცნებისთვისაც“, შესაძლოა, პოლიტიკურ ეპიტაფიად იქცეს. ახლა, იმას არ ვამბობთ, რომ „ოცნება“ პოლიტიკური არენიდან საერთოდ გაქრება, მაგრამ თვალნათელია, რომ არსებულ პოლიტიკურ კრიზისს მმართველი გუნდი თავს დანაკარგების გარეშე ვერ დააღწევს. მართალია, „ოცნება“ არ იმჩნევს, მაგრამ ყველა, ვინც პოლიტიკურ იწილო-ბიწილოსა და არითმეტიკაში კარგად ერკვევა, ხვდება, რომ თამარ ჩუგოშვილის, სოფო ქაცარავასა და თამარ ხულორდავას წასვლა, გუნდისთვის სერიოზული დანაკარგია. ეს დანაკარგი კი ყველაზე ზუსტად, ევროპული საქართველოს ერთ-ერთმა ლიდერმა გიგი უგულავამ შეაფასა, ყველამ, ვინც ინგლისური და კომპიუტერი იცოდა, „ოცნება“ დატოვაო. ინგლისური ენა შესაძლოა, „ოცნებაში“ დარჩენილებსაც „ეხერხებათ“, მაგრამ ამის მიუხედავად, ალბათ, გაჭირდება ისეთი დეპუტატის მოძებნა, რომელიც საგარეო ურთიერთობათა კომიტეტის თავმჯდომარის პოსტს დაიკავებს ანუ დეპუტატი კი მოიძებნება, ვისაც ამის ამბიცია ექნება, მაგრამ ეს კომიტეტი რიგითი არაა და შესაბამისად, დიდწილად მასზეა დამოკიდებული, თუ როგორი იმიჯი ექნება არათუ ქვეყანას, არამად, იგივე მმართველ გუნდს მსოფლიოსთან. ჰოდა, იმ ფონზე, როცა „ოცნების“ რეიტინგის დაცემას საერთაშორისო კვლევითი ინსტიტუტებიც ადასტურებენ, ზემოხსენებული კომიტეტის თავმჯდომარის შერჩევა, მართლაც, ძალიან საპასუხისმგებლო იქნება. 

„ვერსიას“ კი კულუარებში ეუბნებიან, რომ ამ დილემის გადაჭრა „ოცნებას“ ძალიან გაუჭირდება, რადგან საგარეო პოლიტიკაზე ზერელე წარმოდგენა არც დაჩი ბერაიას აქვს და არც _ დიმიტრი ხუნდაძეს. რატომ ვახსენეთ ბერაია და ხუნდაძე? _ იმიტომ, რომ სწორედ ამ ადამიანებმა დაიწყეს ბუნტი, ბუნტი, რომელმაც ქვეყანა პოლიტიკურ კრიზისამდე მიიყვანა და ეს პოლიტიკური კრიზისი, როგორც ანალიტიკოსები ამბობენ, დიდი ალბათობით, სახელმწიფოებრივ კრიზისშიც გადაიზრდება. 

ბერაია-ხუნდაძის გარდა, „ოცნების“ სხვა მაჟორიტარებიც აბუნტდნენ, მაგრამ იგივე ნინო წილოსანზე, ენზელ მკოიანისა თუ ირაკლი შიოლაშვილის პოლიტიკურ პერსონებად განხილვა, ცოტა არ იყოს, უხერხულია. 

დიდი პოლიტიკოსობით მაინცდამაინც არ დაჩი ბერაია გამოირჩევა, მაგრამ მას ერთი გამორჩეული თვისება მაინც აქვს _ ქართული მედიის მონაცემებით, ბერაია ათ ყველაზე სექსუალურ პარლამენტართა რიცხვშია. ამას გარდა, გაზაფხულზე ბერაიამ თავი იმითაც გამოიჩინა, რომ ოთარ კახიძეს საქმე გაურჩია _ მაშინ კონფლიქტის მიზეზი უზენაესი სასამართლოს უვადო მოსამართლეობის კანდიდატები გახდნენ და საქმე ლამის ფიზიკურ დაპირისპირებამდეც მივიდა. საქართველოს პარლამენტში მუშტი-კრივი არავის უკვირს და ისიც ვიცით, თუ კი ვინმემ ოდესმე საკანონმდებლო ორგანოში ხელ-ფეხი ერთხელ მაინც გაიქნია, ცნობადი გახდა. აქედან გამომდინარე, ბერაიაზეც შეიძლება ითქვას, რომ ოთარ კახიძესთან „ხიპიშით“, წარმატების გზას დაადგა. აი, არჩევნების პროპორციული სისტემის კანონპროექტის ჩაგდებით კი პატივცემულმა დაჩიმ „ხანმოკლე პოპულარობა“ აშკარად „ჩაიჯიბა“. 

რაც შეეხება ხუნდაძეს, თანამედროვე ლენინი ვერც მისგან დადგა, მაგრამ აი, მავრის ფუნქცია კი აშკარად შეასრულა. ჰოდა, უნდა ვივარაუდოთ, რომ ხუნდაძეც, როგორც ყველა მავრი, საქმის გაკეთების შემდეგ, თამაშგარე მდგომარეობაში დარჩება. ყოველ შემთხვევაში, რაც უნდა მოხდეს, ექიმი ხუნდაძის პოლიტიკურ კარიერას დიდი დრო აღარ უწერია და აი, რატომ: „ოცნებამ“ ოპოზიციის მოთხოვნა რომ არც დააკმაყოფილოს ანუ ვადამდელი არჩევნები არ დანიშნოს, ძნელი წარმოსადგენია, რომ 2020-ში, ხუნდაძე ან რომელიმე ე.წ. ამბოხებული, ამჟამინდელი მმართველი პარტიის სახელით მაჟორიტარობის კანდიდატად ვიხილოთ. ამის თქმის საფუძველს კი ის კულუარული ხმა იძლევა, რომლის თანახმადაც, ბუნტის შემდეგ, ივანიშვილმა მაჟორიტარები სერიოზულად „გატისკა“. 

ზოგადად, ოპოზიცია ამტკიცებს, რომ მაჟორიტარების ბუნტი ივანიშვილმა დაგეგმა, თუმცა ის მოსაზრებაც არსებობს, რომ მომხდარის შესახებ „ოცნების“ ლიდერმა პოსტფაქტუმ გაიგო და მცდელობა არ დააკლო, ამბოხებულები „ჭკუაზე მოეყვანა“, მაგრამ არაფერი გამოუვიდა. ისე, თუ კარგად დავაკვირდებით, იმან, რაც ჯერ 14 და შემდეგ 18 ნოებერს მოხდა, ყველაზე დიდი დარტყმა სწორედ ივანიშვილს მიაყენა _ ალბათ, გახსოვთ, ზაფხულიდან მოყოლებული, მთელი „ოცნება“, შინ თუ გარეთ, ერთმანეთს ეჯიბრებდა იმის დემონსტრირებაში, აი, როგორი დემოკრატები ვართ, ქართული საზოგადოების მრავალწლიანი მოთხოვნა დავაკმაყოფილეთ და არჩევნების პროპორციულ სისტემაზე გადავდივართო. პარალელურად, გაერო-ს ტრიბუნიდან ამ თემით, ბუნებრივია, მმართველი ძალის დავალებით, სალომე ზურაბიშვილმაც მოიწონა თავი. ჰოდა, ახლა რა გამოდის? _ „ოცნებამ“ მხოლოდ ადგილობრივი კი არა, საერთაშორისო საზოგადოებაც მოატყუა. ყველაფერი ეს კი, შესაძლოა, სანქციების საბაბი გახდეს, თან თუ საქმე აქამდე მივა, სანქციები, დიდი ალბათობით, მხოლოდ ქვეყანას კი არა, პირადად ივანიშვილსაც დაუწესდეს _ ცნობილია, რომ მას აქტივების უდიდესი ნაწილი, სწორედ დასავლეთში აქვს. 

ყველაფერ აქედან გამომდინარე, ცხადია, ჩნდება ლოგიკური კითხვა _ რატომ წავიდა ისედაც გამწვავებული ვითარების კიდევ უფრო გამწვავებაზე ხელისუფლება და რატომ გადაწყვიტა, რომ 18 ნოებერს ანუ ზუსტად მაშინ, როცა ყველა რჯულისა და ყაიდის პოლიტიკური ლიდერი დიპლომატებთან შეხვედრებს იწყებდა, რუსთაველზე სპეცრაზმი გამოეყვანა და აქციის მომიტინგეები, თუნდაც წყლის ჭავლის გამოყენებით დაეშალა? 

„ოცნების“ განმარტებაში, ხელისუფლება არალეგიტიმურად არ მოქცეულა და კანონი დაიცვაო, ლოგიკა, რა თქმა უნდა, არის ანუ სააკაშვილის მმართველობის დროს მიღებული კანონით, საჯარო დაწესებულებების ბლოკირება იკრძალება. ოპოზიციას კი სწორედ პარლამენტი ჰქონდა ბლოკირებული. ჰოდა, წესით, ხელისუფლებას კანონი არ დაურღვევია, მაგრამ ამის მიუხედავად, კარგი იქნებოდა, „ოცნებას“ პოლიტიკური დღის წესრიგი გაეთვალისწინებინა და ისეთაც დაძაბული ვითარება კიდევ არ დაეძაბა. 

ასე იყო თუ ისე, 18 ნოემბერს ის მოხდა, რაც მოხდა, მაგრამ მაინც, საინტერესოა, რისი მომსწრენი გავხდით _ მინი რევოლუციის თუ იმის, რომ ხელისუფლებამ ოპოზიციას მშვიდობიანი პროტესტის გამოხატვის საშუალება არ მისცა? ამ კითხვას პოლიტიკური მოძრაობა „ტრიბუნას“ დამფუძნებლის, ისნის დამოუკიდებელი მაჟორიტარის, დავით ჭიჭინაძის განცხადება პასუხობს ანუ ჭიჭინაძე პირდაპირ ამბობს, რომ ნაციონალებმა ოპოზიციის მოლაპარაკება დაარღვიეს და პროტესტის რევოლუციაში გადაზრდა დააპირეს. 

„მიუხედავად იმისა, რომ მთელმა ოპოზიციურმა სპექტრმა გადაწყვიტა, ერთობლივად გამოეხატა პროტესტი, „ნაციონალურმა მოძრაობამ“ ისევ მოახერხა ამ საერთო კონტექსტიდან ამოხტომა, მოლაპარაკებების პირობა დაარღვია და საკუთარი დაბადების დღის მოწყობა გადაწყვიტა. 

დღეს სიმშვიდე სჭირდება ქვეყანას. ზამთრის პირას არეულ-დარეულობა და კიდევ უფრო ჩამოქცეული ეკონომიკა, არ მგონია, რომ ადამიანებს ცხოვრებას უადვილებდეს. 

მე პროტესტს შევუერთდი, მაგრამ პირდაპირ გეტყვით: ამ უაზრო, ქუჩის დაუსრულებელ აქციას გამართლება არ აქვს. ნაციონალურმა მოძრაობამ ის შიდა მოლაპარაკებები, რაც არსებობდა, რომ ყოფილიყო საერთო პროტესტი, დაარღვია, მიუხედავად იმისა, რომ მთელმა ოპოზიციურმა სპექტრმა გადაწყვიტა, ერთობლივად გამოეხატა პროტესტი. ვფიქრობ, რომ ნაციონალურმა მოძრაობამ ისევ მოახერხა ამ კონტექსტიდან ამოხტომა და საკუთარი დაბადების დღის მოწყობა გადაწყვიტა. ეს უკვე არ იყო საერთო ოპოზიციური პროტესტი, ეს იყო მათი პროტესტი. სამწუხაროა, რომ პროტესტის ჩამქრობი ისევ და ისევ გვევლინება ნაციონალური მოძრაობა. 

ვერ გაიგეს ამ ადამიანებმა, რომ მათ საზოგადოებაში მხარდაჭერა არ აქვთ და მათი მოსვლა გამორიცხულია! ისინი მითიური თარიღებით _ 23 ნოემბერი ახლოვდება და „მიშა მაგარიას“ დაკვრებით შეურაცხყოფას აყენებენ ყველა იქ მყოფ ადამიანს, ვისაც კავშირი არ აქვს ნაციონალურ მოძრაობასთან, ასევე, მთელ საზოგადოებას! 

პროტესტის გამოხატვის ფორმა არსებობს, მაგრამ არა _ რევოლუცია. ვფიქრობ, რევოლუცია და ნაციონალურო მოძრაობის გამარჯვება საზოგადოებას ნამდვილად არ უნდა. „ქართულ ოცნებას“ დასაყრდენი საზოგადოებაში, პრაქტიკულად, აღარ აქვს, მაგარამ ამით ვერასოდეს ისარგებლებს ნაციონალური მოძრაობა,“ _ აცხადებს ჭიჭინაძე. 

ასეა თუ ისე, ალბათ, დროა, ყველამ ანუ მთელმა ოპოზიციურმა სპექტრმა _ მემარცხენემაც და მემარჯვენემაც ერთხმად დაგმოს პროლეტარიატის ბელადი და ნოემბრის ბუნტებზე ერთხელ და სამუდამოდ უარი თქვას, რადგან ნათელია, რომ ნოემბერში პოლიტიკოსები ოლიმპოს ვერ იპყრობენ, ან შეიძლება იპყრობენ, მაგრამ ოლიმპოდან ნოემბერშივე ვარდებიან ხოლმე და ამას 2007 წლის სისხლიანი 7 ნოემბერიც მოწმობს _ მართალია, სააკაშვილი ნოემბერში აღზევდა, მაგრამ მისი დაცემაც ნოემბერში, კერძოდ, 7 ნოემბრის შემდეგ დაწყო და პრეზიდენტის კარიერა როგორც დაამთავრა, ყველამ კარგად ვნახეთ. 

აი, როგორ დასრულდება „ოცნების“ ნოემბერის კრიზისი, ამას დრო გვიჩვენებს, თუმცა სამართლიანობისთვის უნდა ითქვას, რომ ამ ეტაპზე პოლიტიკური ღმერთები უფრო ოპოზიციას სწყალობენ, რადგან პოლიტიკის დაუწერელი კანონია: ქვეყანაში მიმდინარე ყველა მოვლენაზე პასუხს ოპოზიცია კი არა, ხელისუფლება აგებს, თან ისიც სათქმელია, რომ „ოცნებას“ ნერვებმა უმტყუნა და კიდევ ერთი შეცდომა დაუშვა, შეცდომა, რომელიც წინ აუცილებლად დახვდება!

 

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 20 Nov 2019 12:37:38 +0400