პოლიტიკა - ვერსია - ვერსია http://versia.ge Thu, 27 Feb 2020 18:57:49 +0400 Joomla! - Open Source Content Management en-gb მერაბიშვილის ფაქტორი http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6582-მერაბიშვილის-ფაქტორი.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6582-მერაბიშვილის-ფაქტორი.html

რატომ ეშინია პოლიტიკურ ელიტას და ჰქონდა თუ არა უდელ ვანოს კავშირი ჩრდილოეთის სპეცსამსახურებთან

არცთუ შორეულ წარსულში ანუ 2013 წლის გაზაფხულის მიწურულს, როცა დაიჭირეს, ვიღაცებმა ჩათვალეს, რომ მის პოლიტიკურ კარიერას წერტილი დაესვა, მაგრამ ვიღაცების ამ პროგნოზმა, როგორც იტყვიან, ჩაილურის წყალი დალია _ შს ყოფილმა მინისტრმა, რომელსაც ნაციონალების ბოლო ჟამს პრემიერის პოსტიც ეკავა, საპატიმრო 6 დღის წინ დატოვა და „მატროსოვის“ კართანვე განაცხადა, პოლიტიკურ აქტიურობას ვაპირებო. მართალია, ვანო მერაბიშვილს ჯერ არ დაუკონკრეტებია, ნაციონალურ მოძრაობაში დაბრუნდება, ევროპულ საქართველოს მიეკედლება, თუ ახალ პარტიას შექმნის, მაგრამ რაც უნდა იყოს, ფაქტია: უდელი ვანო, ქართულ პოლიტიკაში ფაქტორი 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებამდეც იყო, „ოცნების“ ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგაც ფაქტორად დარჩა და ახლა, როცა სამარტოო საკანში, ლამის შვიდი წლის გატარების შემდეგ თავისუფლებაზეა, უწინდებურად ფაქტორია. ყოველ შემთხვევაში, ანალიტიკოსთა ნაწილი ამბობს, რომ მისი მთელ პოლიტიკურ სპექტრს ეშინია _ ხელისუფლებიდან დაწყებული, ოპოზიციით დამთავრებული.

რატომ არის მერაბიშვილი საშიში? _ ამ კითხვაზე პასუხი მარტივია ანუ წლების განმავლობაში, ის მხოლოდ ნაციონალების კი არა, მთელი სახელმწიფო მანქანის ხერხემალი იყო და მის თვალს არაფერი გამოეპარებოდა, ესე იგი, ყველას უსმენდა, უთვალთვალებდა და იმაზე ბევრი რამ იცოდა და იცის, ვიდრე საჭიროა. 

დიახ, იცის მერაბიშვილმა, თუ როგორ თანამშრომლობდნენ ახლანდელი „მეოცნებეები“ თავის დროზე ანუ ოპოზიციაში ყოფნისას, სააკაშვილის რეჟიმთან. იცის ისიც, რომ გარკვეული კომუნიკაცია არსებობს „ოცნებასა“ და ახლანდელ ოპოზიციონერებს შორის. 

მოკლედ, მერაბიშვილი, როგორც იტყვიან, მიძინებული ნაღმია, ნაღმი, რომლის აფეთქების შემთხვევაშიც, მთელი პოლიტიკური სპექტრი _ „ქოცებიდან“ დაწყებული, „ნაცებით“ დამთავრებული, ნაფლეთებად იქცევა. მათ ბედს, დიდი ალბათობით, ბურჯანაძეც გაიზიარებს და ბესელიაც. ალბათ, სწორედ ამიტომაც თქვა ამ ორმა ქალბატონმა, მერაბიშვილთან თანამშრომლობას არ ვაპირებთო. ოპოზიციის დანარჩენი ნაწილი, ამ ეტაპზე, დუმილის უფლებას იყენებს. ყოველ შემთხვევაში, მერაბიშვილის ციხიდან გამოსვლას მხოლოდ მიესალმება. აი, ხელისუფლება კი, დედიან-ბუდიანად იმ აზრზეა, რომ მერაბიშვილი ისევ ციხეში უნდა იყოს. 

სხვათა შორის, მერაბიშვილზე თავიდან, ექსპრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმაც უცნაური განცხადება გააკეთა, დასასვენებლად წავიდესო, თუმცა მერე, ალბათ, მიხვდა, რომ „მიჰქარა“ და „პლასტინკა ამოატრიალა“, ის ვიგულისხმე, რომ ციხიდან ახალი გამოსულია და ვიდრე პოლიტიკურად გააქტიურდება, სჯობს, ცოტა მოეშვასო. 

ასეა თუ ისე, ქართულ პოლიტიკაში დიდი აჟიოტაჟია, უფრო კონკრეტულად, ყველა იმის მოლოდინშია, თუ რას იზამს მერაბიშვილი. სხვათა შორის, ეს საზოგადოებასაც აინტერესებს და სანამ ამას გავიგებთ, მოდით, ვანოს წარსულს თვალი ერთად გადავავლოთ. 

ოფიციალური დოსიე 

ივანე (ვანო) მერაბიშვილი, როგორც ქართული „ვიკიპედია“ იუწყება, 1968 წლის 15 აპრილს, ადიგენის რაიონის სოფელ უდეში დაიბადა. ისე, იმ დროს, როცა მერაბიშვილი ქვეყანას მოევლინა, 15 აპრილი სიყვარულის დღედ არ იყო გამოცხადებული, მაგრამ ამას მნიშნელობა არ აქვს, ფაქტია: ბოლო წლებია, 15 აპრილს, ჟურნალისტ ბესო ჩუბინიძის ინიციატივით, საქართველო სიყვარულის დღეს ზეიმობს. ჰოდა, ალბათ, ბედის ირონიაა, რომ მერაბიშვილის დაბადებისა და სიყვარულის დღეები, ერთმანეთს ემთხვევა. მათ, ვინც ქართულ პოლიტიკას თვალს ადევნებს, მერაბიშვილის შს მინისტრობა კარგად ახსოვს ანუ მართალია, „ნაციონალურ საქართველოში“ ადამიანების „ტრუსიკ-მაიკით“ დაჭერისა და ქუჩაში დახვრეტის „ტრადიაციას“ საფუძველი ირაკლი ოქრუაშვილის შს მინისტრობის დროს ჩაეყარა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ამ ძალოვან უწყებას სათავეში უდელი ვანო ჩაუდგა, ხალხის წამების მეთოდები დაიხვეწა. ყოველ შემთხვევაში, ერთ-ერთი ყველაზე გახმაურებული სისხლიანი საქმე _ სანდრო გირგვლიანის მკვლელობა, რომელიც პრაქტიკულად, სააკაშვილის მმართველობის დასასრულის დასაწყისად იქცა, სწორედ მერაბიშვილის შს მინისტრობას უკავშირდება. 

2012 წლის პირველი ოქტომბრის არჩევნების შემდეგ, ინტერნეტში ვიდეო გავრცელდა, რომელიც, სავარაუდოდ, ნაცების მმართველობის დროსაა გადაღებული. ამ ვიდეოკადრებში ვანო მერაბიშვილი მკაფიოდ ჩანს, რომელიც ხელქვეითებს „ორ გვამს“ სთხოვს. ყველაფერ ამის მიუხედავად, ქართულ „ვიკიპედიაში“, მერაბიშვილი „სახელმწიფო და პოლიტიკურ მოღვაწედ“ არის მოხსენიებული. 

ამავე წყაროს მიხედვით, ვიდრე პოლიტიკაში ჩაერთვებოდა, მერაბიშვილი სამეცნიერო საქმიანობას ეწეოდა, რაც იმას ნიშნავს, რომ თბილისის ტექნიკური უნივერსიტეტის სამთო ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ, კერძოდ, 1992-1995 წლებში, მომავალი შს მინისტრი, „გე-პე-ი“-სა და აგრარულ უნივერსიტეტებში ლაბორანტად, უფროს ლაბორანტად, ასისტენტად და უმცროს მეცნიერ-თანამშრომლად მუშაობდა. 1995 წელს, მერაბიშვილი მეცნიერებიდან არასამთავრობო სექტორში ინაცვლებს და მიწის მესაკუთრეთა უფლებების დაცვის ასოციაციას აფუძნებს, 1996 წელს კი, თავისუფლების ინსტიტუტის ერთ-ერთი თანადამფუძნებელი ხდება. 

საერთოდ, მიწა მერაბიშვილის ბიოგრაფიაში ერთ-ერთი „სუსტი რგოლია“. უფრო გასაგებად რომ ვთქვათ, 2001 წლის მაისში, მიწის მესაკუთრეთა უფლებების დაცვის ასოციაცია, „ტერა ინსტიტუტთან“ ერთად, აშშ-ის საერთაშორისო განვითარების სააგენტოს ხელშეწყობით, საქართველოში მიწის ბაზრის განვითარების პროექტს იწყებს, რაც პრივატიზებული სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთების რეგისტრაციას გულისხმობს. ამ დროს, მერაბიშვილი უკვე პარლამენტის წევრია. მის მიერ დაფუძნებულ არასამთავრობოს კი ჯაბა ებანოიძე ხელმძღვანელობს. ისე, მერაბიშვილის აღზევების დროს, ჯაბა ებანოძეც დაწინაურებული გახლდათ. ყოველ შემთხვევაში, მას შემოსავლების სამსახურის უფროსის პოსტი ეკავა. ხელისუფლების შეცვლის შემდეგ, კერძოდ, 2013 წლის იანვარში, ებანოიძეს ბრალი რამდენიმე მუხლით წაუყენეს ანუ გამოძიება თანამდებობის ბოროტად გამოყენებას, ქონების გადამალვასა და საანგარიშსწორებო დოკუმენტების გაყალბებას ედავებოდა. მაშინდელი მედიის ცნობით, ებანოიძემ ბრალი ნაწილობრივ აღიარა. 

ცნობისთვის: საქართველოში სასოფლო-სამეურნეო მიწის რეფორმა, რომელიც 2.5 მილიონი მიწის ნაკვეთის კერძო საკუთრებაში გადაცემას ითვალისწინებდა, 1999 წლის მაისში დაიწყო. მიწის კერძო საკუთრებაში გადაცემისათვის აუცილებელი საკანონმდებლო აქტების მომზადებაში, მიწის მესაკუთრეთა უფლებების დაცვის ასოციაცია იმთავითვე აქტიურად იყო ჩართული. 

შეიძლება, უბრალო დამთხვევაა, მაგრამ 1999 წლის მოწვევის პარლამენტში, როცა დეპუტატი გახდა, მერაბიშვილი ეკონომიკური პოლიტიკისა და რეფორმების კომიტეტს ჩაუდგა სათავეში. სწორედ მაშინ ითქვა, რომ მას გარკვეული ინტერესები „ჟინვალჰესთანაც“ ჰქონდა... 

ამ „პატარ-პატარა“ სკანდალების მიუხედავად, თუ „ვაშინგტონ პოსტისთვის“ მიცემულ ინტერვიუს არ ჩავთვლით, 2003 წლის მოვლენებამდე, მერაბიშვილის არსებობის შესახებ, ფართო საზოგადოებამ არაფერი იცოდა. „ვარდების რევოლუციის“ შემდეგ კი პოლიტიკურმა ღმერთებმა, თუ პოლიტიკური სამოთხიდან განდევნილმა ანგელოზებმა, როგორც ჩანს, მისი მფარველობა გადაწყვიტეს და უდელმა ვანომაც თავბრუდამხვევი კარიერა გაიკეთა: 

2004 წლის 26 იანვარს ანუ ინაგურაციის მეორე დღესვე, პრეზიდენტმა სააკაშვილმა ეროვნული უშიშროების საკითხებში, თავის თანაშემწედ დანიშნა. პარალელურად, მერაბიშვილი ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივნის მოვალეობასაც ასრულებდა. დაახლოებით ექვსი თვის შემდეგ, კერძოდ, 2004 წლის 7 ივნისს, მერაბიშვილი საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების მინისტრი ხდება და ამ თანამდებობას წლის ბოლომდე _ 18 დეკემბრამდე იკავებს, საიდანაც მუშაობას შსს-ში, მინისტრის რანგში აგრძელებს. 

ნაციონალთა კულუარებში გარკვეულები ამბობენ, რომ მერაბიშვილს ბევრი მტრობდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა, ის, პრაქტიკულად, ერთადერთი იყო, რომელმაც „ვარდების მთავრობაში“, სააკაშვილის პრეზიდენტობის ორივე ვადის დროს, სავარძელი მყარად შეინარჩუნა _ მართალია, 2012 წლის შუახანებში შს მინისტრობა დატოვა, მაგრამ უსამსახუროდ არ დარჩენილა _ პრემიერად დაინიშნა და ეს პოსტი 2012 წლის პირველი ოქტომბრის არჩევნებამდე ეკავა. 

რატომ უქმნიდა სააკაშვილი მერაბიშვილს სასათბურე პირობებს? _ ეს რიტორიკული კითხვაა... 

ექსხერხემლისა და ნაცმოძრაობის აწ უკვე ყოფილი გენერალური მდივნის ოფიციალური დოსიე სრულყოფილი რომ გამოვიდეს, ხაზს კიდევ ორ დეტალს გავუსვამ: 

ვანო მერაბიშვილი დაქორწინებულია და ორი ვაჟი ჰყავს. ყველაზე გახმაურებულ სკანდალში კი, სწორედ მეუღლის გამო გაეხვა. შეიძლება, ეს დელიკატური თემაა, მაგრამ ამის თაობაზე უკვე იმდენჯერ ითქვა და დაიწერა, რომ დასამალი აღარაფერია. 

მოკლედ, იმ დროს, როცა მერაბიშვილი, პრაქტიკულად, თავისი კარიერის ევერესტზე იმყოფებოდა და, როგორც იტყვიან, ცა ქუდად არ მიაჩნდა, დედამიწა კი _ ქალამნად, ტელეკომპანია „იმედმა“, საზოგადოებას სისხლიანი ამბის შესახებ ამცნო. სახელდობრ, გადაცემა „დროება“ იუწყებოდა, რომ ძალოვანებმა, ოქროყანის სასაფლაოზე, წამებით მოკლეს ახალგაზრდა მამაკაცი, სანდრო გირგვლიანი. ამასთან, სატელევიზიო სიუჟეტში ნათქვამი იყო, რომ ინციდენტი შარდენ-ბარში დაიწყო, სადაც დათა ახალიასთან, გურამ დონაძესთან, ვასილ სანოძესა და ოლეგ მელნიკოვთან ერთად, მერაბიშვილის თანამეცხედრე, თაკო სალაყაიაც იმყოფებოდა. მოგვიანებით, გირგვლიანის მკვლელობის მთავარ ფიგურანტად, მაშინდელი ოპოზიცია, სწორედ სალაყაიას დაასახელებს და მისი დასჯის პარალელურად, მერაბიშვილის შს მინისტრობიდან გადაყენებასაც მოითხოვს. 

დღევანდელი ანუ იმ გადასახედიდან, როცა მერაბიშვილი მიშას გაემიჯნა და ნაცმოძრაობის გენმდივნობაზე უარის თქმით, პირდაპირ თუ ირიბად, „ახირებულების“ პოზიცია გაამაგრა, სააკაშვილის საბედისწეროდ შეცდომად შეიძლება ის ჩაითვალოს, რომ გირგვლიანის საქმის გამო, ვანო „კბილებით დაიცვა“. სწორედ ამიტომაც, შს ექსმინისტრი, მთელი ცხოვრება ექსპრეზიდენტის მადლობელი უნდა ყოფილიყო და მისი ნაფეხურებისთვის ეკოცნა, მაგრამ მოგეხსენებათ, პოლიტიკა „სიბინძურის ხელოვნებაა“. მაშასადამე, პოლიტიკაში მუდმივი არც მტრები არსებობენ და არც _ მეგობრები. ჰოდა, რა გასაკვირია, რომ ვანომ მიშას „ზურგში მახვილი ჩასცა“?! სააკაშვილს, რომელსაც ფანები საქართველოდან დევნილ პრეზიდენტს უწოდებენ, გული ყველაზე მეტად, ალბათ, სწორედ მერაბიშვილის ტრანსფორმაციამ ატკინა, მაგრამ „ვერსიის“ ხელთ არსებული მასალების მიხედვით, ძაღლის თავი სხვაგანაა დამარხული და ყველაფერი ისე მარტივადაც არაა, როგორც ჩანს! 

დიახ, ინტერვიუ, რომელიც ჩემს პირად ჟურნალისტურ არქივში ინახება, პირდაპირ თუ არა, ირიბად ნათელჰყოფს, რომ ვანო მერაბიშვილმა „ჩრდილოეთელ დემონებს“ სული ჯერ კიდევ ყმაწვილკაცობაში მიჰყიდა! 

არ გჯერათ? _ თქვენი ნებაა, მაგრამ გირჩევთ, მოთმინება გამოიჩინოთ, წინამდებარე წერილი ბოლომდე წაიკითხოთ და დასკვნებიც მერე გააკეთოთ!

მანამდე კი შს ყოფილი მინისტრის ოფიციალური დოსიე ბოლო შტრიხით შევავსოთ. ეს „ბოლო შტრიხი“ კი მერაბიშვილის ტუსაღობაა: 

როგორც აღვნიშნეთ, ვანომ „მატროსოვზე“, სამარტოო საკანში, 6 წელი და 9 თვე გაატარა და ამ ხნის განმავლობაში, თავი რამდენჯერმე გაგვახსენა. ყველაზე გახმაურებული „თავის შეხსენება“ კი ის იყო, როცა უდელმა „რუხმა კარდინალმა“ განაცხადა, საკნიდან ღამე გამიყვანეს, მთავარ პროკურორთან მიმიყვანეს და მაიძულებდნენ, სააკაშვილის წინააღმდეგ ჩვენება მიმეცაო. სხვათა შორის, ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, მერაბიშვილმა ამ ინციდენტის შეფასება აღარ ისურვა და თქვა, რომ სპეკულაციებს არ აპირებს. ისე, ზოგი არ გამორიცხავს, რომ ამ „გაყვანის“ ინიციატორი, თავად მერაბიშვილი იყო ანუ მთავარ პროკურორთან, ან ვინმე სხვა ძალოვან მაღალჩინოსანთან შეხვედრა იმ მოტივით მოეთხოვა, რომ მისი საკნიდან გაყვანა სათვალთვალო კამერებს დაეფიქსირებინა და მერე, ერთი ამბავი აეტეხა, აი, „ოცნება“ რა ცუდად იქცევაო. 

შს ყოფილ მინისტრსა და, ასევე, ყოფილ პრემიერს ბრალი რამდენიმე მუხლით ჰქონდა წაყენებული. კერძოდ, მერაბიშვილი მოსყიდვაში, გაფლანგვასა და თანამდებობრივი უფლებამოსილების გადამეტებაში, ამასთან, სანდრო გირგვლიანის მკვლელობის საქმესა და 26 მაისის აქციის დაშლაშია მხილებული. 2014 წლის 17 თებერვალს, სასამართლომ მერაბიშვილი დამნაშავედ სცნო და თავისუფლება 5 წლით აღუკვეთა. 

სხვათა შორის, რამდენიმე წლის წინ, პირველ იანვარს, საქართველოს ერთდიანი ვიზიტით, მაკკეინი ეწვია, რომელიც მანამდე უკრაინაში იმყოფებოდა. მაკკეინის ვიზიტის შემდეგ, „მატროსოვი“ გიგი უგულავამ დატოვა. პოლიტიკურ კულუარებში ამბობენ, რომ ჯერ კიდევ გავლენიან ამერიკელ სენატორს, საქართველოს ხელისუფლების უმაღლეს პირებთან ტეტ-ა-ტეტ საუბარი, სწორედ უგულავა-მერაბიშვილზე ჰქონდა. შეიძლება, უბრალო დამთხვევაა, მაგრამ თვალში საცემია, რომ უგულავა პატიმრობიდან, სწორედ მაკკეინის სტუმრობის შემდეგ გათავისუფლდა, თუმცა ახლა ისევ ციხეშია, ვანო კი _ „სვაბოდაზე“... 

სხვათა შორის, მერაბიშვილს თავის დროზე, თუ გახსოვთ, მეტ-ნაკლებად დადებით კონტექსტში, ყოფილი პრემიერი, ბიძინა ივანიშვილიც ახსენებდა ანუ ხაზი მის კარგ მენეჯერულ თვისებებს გაუსვა და არც ის დაუმალავს, რომ ნაცებს, სწორედ მერაბიშვილის საშუალებით ეკონტაქტებოდა... ახლა, შეიძლება, ძალიან კონსპირაციულ თეორიაში გადავიდეთ, მაგრამ ის მოსაზრებაც არსებობს, რომ დაპატიმრებით მერაბიშვილი, უბრალოდ, „შეინახეს“(!)... 

უდედან ჩრდილოეთამდე 

ჩემს პირად ჟურნალისტურ არქივში კიდევ ერთი სკანდალური ინტერვიუ ინახება. ამჯერად, რესპოდენტი უშიშროებასთან ასოცირებული პირია, რომელიც ღიად მიანიშნებს, რომ მერაბიშვილს ბმა, შესაძლოა, რუსეთის სამხედრო დაზვერვასთან, ესე იგი, „გრუ“-სთან ჰქონდეს. ამ მოსაზრებას ერთი გარემოებაც ამყარებს, სახელდობრ, მერაბიშვილი, როგორც სახელმწიფო მაღალჩინოსანი, ქართველ და ევროპელ ჟურნალისტებს არა, მაგრამ სამაგიეროდ, რუსულ მედიას სწყალობდა. ახლა, ეს დეტალი შეიძლება, არაფერზე მეტყველებს, მაგრამ მოგეხსენებათ, ეშმაკები, სწორედ დეტალებში სხედან. 

2010 წლის 10 დეკემბერს, ინტერნეტპორტალი „ნეტგაზეთი“ აქვეყნებს სტატიას _ „სად იძებნება ვანო მერაბიშვილი“, რომელშიც ნათქვამია: 

„ვანო მერაბიშვილი – თუკი ამ სახელსა და გვარს რუსულ ენაზე ჩაწერთ Gოოგლე-ის საძიებო სისტემაში, საქართველოს შს მინისტრზე, შესაძლებელია უფრო მეტი გაიგოთ, ვიდრე – ამ სახელისა და გვარის ქართულ ენაზე ჩაწერის შემთხვევაში. 

რუსული „კომერსანტის“ ჟურნალისტი, წლის განმავლობაში, დაახლოებით ორ ინტერვიუს წერს მერაბიშვილთან: „ლენტა.რუ“-ზე ვანო მერაბიშვილის ბიოგრაფიას გაეცნობით, „ეხო მოსკვისა“ და „რია ნოვოსტის“ გვერდზე, შეგიძლიათ წაიკითხოთ ინტერვიუები ვანო მერაბიშვილთან. მოკლედ, მერაბიშვილთან ინტერვიუს არაერთი რუსული მედია აქვეყნებს, თუმცა მათ შორის ყველაზე აქტიური რუსული „კომერსანტია“ (კომმერსანტ.რუ), რომლის ჟურნალისტი ოლგა ალიონოვა, ვანო მერაბიშვილს, 2009-2010 წლებში, რამდენჯერმე ესტუმრა და, შესაბამისად, რამდენჯერმე გამოაქვეყნა მისი ინტერვიუ გაზეთსა, თუ ინტერნეტგვერდზე. 

მერაბიშვილთან სასაუბრო თემა, მცირე გამონაკლისების გარდა, ერთია: რეფორმა, რომელიც შს სამინისტრომ განახორციელა და პოლიციის რეიტინგი საქართველოში, თუმცა კარიერაზე საუბარსა და მის მიერ განხორციელებულ რეფორმებთან ერთად, ვანო მერაბიშილი არ ერიდება პოლიტიკურ შეფასებებსაც. ის პოლიტიკურ განცხადებებსაც აკეთებს. ხშირად ქართული მედია პოლიციაზე სიახლეებს, სწორედ რუსი ჟურნალისტების მიერ აღებული ინტერვიუდან იგებს ხოლმე. 2010 წელს, ვანო მერაბიშვილთან, სულ მცირე ექვსი ინტერვიუ ჩაწერეს ჟურნალისტებმა, აქედან მხოლოდ ერთია ჩაწერილი ქართული მედიის მიერ: „ტელეიმედის“ ეთერში გასულ „სპეციალურ რეპორტაჟში“ (12 ნოემბერი, 2010 წელი), ჟურნალისტის კითხვაზე, თუ რატომ ჩნდება საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრი ხშირად რუსულ მედიაში, მერაბიშვილი პასუხობს, რომ ის ამ ფორმით, მისი ქვეყნის პოპულარიზაციას ეწევა. 

საქართველოს მთავრობის ოფიციალურ ვებგვერდზე, ვანო მერაბიშვილის ბიოგრაფიაში მითითებულია, რომ მინისტრი ფლობს ინგლისურ ენას. რუსული ენის ფლობაზე მთავრობის გვერდი არაფერს ამბობს, თუმცა იმაში დასარწმუნებლად, რომ საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრი რუსულად საუბრობს, ის ინტერვიუებია საკმარისი, რომლებიც რუსულენოვან მედიებში ვრცელდება. 

იშვიათია ვანო მერაბიშვილის ინტერვიუ ინგლისურ ენაზე. ამერიკულ „ვაშინგტონ პოსტში“, „ნიუ იორკ ტაიმსსა“ და „სი-ენ-ენ“-ზე, 2010 წლით დათარიღებულ მასალებს, მინისტრზე ვერ იპოვით ისევე, როგორც ბრიტანულ „გარდიანსა“ და „ბი-ბი-სი“-ზე. ბრიტანეთის სამაუწყებლო კომპანია „ბი-ბი-სი“-ს ოფიციალური ინგლისურენოვანი გვერდი, საძიებო სისტემაში ვანო მერაბიშვილს ძებნის, მაგრამ ყველაზე ახალი ინფორმაცია 2009 წლით თარიღდება. ბუშის საქართველოში ვიზიტი, ზურაბ ჟვანიას გარდაცვალება, მუხროვანის სატანკო ბატალიონის ინციდენტი და თბილისის მიტინგები ის თემებია, სადაც ვანო მერაბიშვილის კომენტარებს ვხვდებით. დაახლოებით, იგივე მდგომარეობაა „სი-ენ-ენ“-თან, „ნიუ იორკ ტაიმსსა“ და „ვაშინგტონ პოსტთან“ მიმართებაშიც''. 

იმას, რომ მერაბიშვილის ბიოგრაფია ბურუსითაა მოცული, ერთი გარემოებაც მოწმობს: 2005 წლის 3 თებერვალს, სწორედ მერაბიშვილი იყო ის ადამიანი, რომელმაც ყოველგვარი გამოძიებისა და ექპერტიზის გარეშე, საზოგადოებას ამცნო, პრემიერი ზურაბ ჟვანია და მისი თანმხლები პირი, რაულ უსუფოვი, საბურთალოს ქუჩაზე მდებარე სახლში, გაზით გაიგუდნენო. შს მინისტრს, წესით, ასეთი განცხადება არ უნდა გაეკეთებინა და, მინიმუმ, გამოძიების პირველად შედეგს დალოდებოდა, მაგრამ როგორც ჩანს, ვანოს რაღაც ამოძრავებდა. სწორედ მერაბიშვილის ეს განცხადება გახდა იმის საფუძველი, რომ ჟვანიას შესაძლო მკვლელობაზე ხმა დღემდე არ მინავლებულა. ასევე, საეჭვო იყო და არის მერაბიშვილის როლი ფოტოგრაფებისა, თუ ე.წ. ჯაშუშობის ბრალდებით დაპატიმებული სხვა ადამიანების საქმეებში. ზოგი სპეციალისტი ამბობს, რომ რუსი „ჯაშუშების“ დევნით, ვანო, უბრალოდ, საკუთარი „ჩრდილოეთური ბეგრაუნდის“ დამალვას ცდილობდა. მართლა ასე იყო თუ არა, ამის თქმა მხოლოდ პოლიტიკურ ღმერთებსა და პოლიტიკური სამოთხიდან განდევნილ ანგელოზებს შეუძლიათ. 

სხვათა შორის, ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, როცა გაკვრით, საკნიდან გაყვანასა და ფარცხალაძესთან აუდიენციას შეეხო, მერაბიშვილმა ასეთი ფრაზა _ „ჟვანიას მკვლელობა“ ახსენა. ახლა, ეს წამოცდენა იყო, თუ უბრალოდ, რამე მესიჯი, დანამდვილებით ვერ ვიტყვით. 

ახლა კი დაპირებული ინტერვიუ, რომელიც ჩემს პირად არქივში ინახება და რომელშიც აქცენტი ბევრ საინტერესო დეტალზეა გაკეთებული. აქვე, შეგახსენებთ, რომ რესპოდენტი, რომელსაც რამდენიმე წლის წინ შევხვდი, უშიშროების ორგანოებთანაა დაახლოებული: 

„_ საერთოდ, ძალიან რთულია, ადამიანს დაუმტკიცო, რომ რომელიმე ქვეყნის სპეცსამსახურის წარმომადგენელია. ეს დროში გაწელილი პროცესია და ისე არ ხდება, ნაციონალები ადამიანს აგენტობას ერთ დღეში რომ უმტკიცებდნენ. ოპერატიულად საინტერესო პიროვნებაზე მუშაობა, შეიძლება, რამდენიმე წელიც გაგრძელდეს. თუ არსებობს საფუძვლიანი ეჭვი, რომ პიროვნებას უცხოეთის სპეცსამსახურებთან კონტაქტი აქვს, მასზე ოპერატიული აღრიცხვის საქმე იქმნება. 

_ „ოპერატიული აღრიცხვის საქმე“ რას ნიშავს? 

_ არ შეიძლება, მკითხველმა დეტალები იცოდეს. 

_ არც იმას მეტყვით, ვანო მერაბიშვილისა და რუსეთის სპეცსამსახურის ურთიერთობაზე საფუძვლიანი ეჭვი პირველად როდის გაჩნდა? 

_ ალბათ, გახსოვთ, მერაბიშვილმა სკანდალური განცხადება ჯერ კიდევ მაშინ გააკეთა, როცა პარლამენტის წევრი იყო და ამ განცხადებით, პრაქტიკულად, მოქკავშირის დაშლა დაიწყო. არ გეგონოთ, რომ მერაბიშვილის მიმართ, პირადი წყენა მაქვს... მერაბიშვილი პოლიტიკური მოღვაწეა და მასზე ოპერატიული ინფორმაცია არ იარსებებდა, მაგრამ სპეცსამსახურის თანამშრომლებს საიმისო ცოდნა აქვთ, რომ ადამიანში ის ნიშნები აღმოაჩინონ, რაც საინტერესოა. 

_ ერთი ნიშანი მითხარით, რომელიც მერაბიშვილის რუსულ სპეცსამსახურებთან ურთიერთობაზე მიანიშნებს... 

_ შეიძლება, დიქცია და გადმოცემის უნარი არ უვარგა, მაგრამ ჯერ კიდევ მოქკავშირში მოღვაწეობისას, საკმაოდ ინფორმირებული იყო. საერთოდ, სხარტი გონების ტიპია და ინფორმაციის მიღება-გადამუშავება, ამასთან, ამ ინფორმაციიდან მთავარის გამოყოფა შეუძლია. 

ისე, იცით, საქართველო რამ დაღუპა და ,,ნაციონალებმა'' ტოტალიტარული სისტემა როგორ შექმნეს? 

_ როგორ? 

_ როგორ და _ ბალანსის დარღვევით. შსს-სა და უშიშროების სამსახურების ერთად ყოფნა არ შეიძლება, რადგან ასეთ დროს, ორივე უწყება ერთიანი აგენტურული ქსელით სარგებლობს, რაც უშიშროების სამსახურს მნიშვნელოვან ზიანს აყენებს. ნაციონალებმა, კერძოდ მერაბიშვილმა, უშიშროების სამსახურის, პრაქტიკულად, ლიკვიდაცია მოახდინა და მისი ფუნქცია მხოლოდ იდეოლოგიის შექმნაღა იყო. კონტრდაზვერვამ მეორე პლანზე გადაინაცვლა. არადა, უშიშროება, სინამდვილეში, კონტრდაზვერვაა... 

_ ეს რუსული სცენარი იყო? 

_ რა თქმა უნდა... მნიშვნელოვანი რგოლია სამხედრო კონტრდაზვერვაც, მაგრამ ნაციონალებმა გააუქმეს და ის საბჭოთა სპეცსამსახურებგამოვლილთა ხელში მოაქციეს. 

სხვათა შორის, სააკაშვილის ბიძამ, თემურ ალასანიამ ვანო მერაბიშვილი ვიქტორ შეიმანს დააკავშირა. 

_ შეიმანი ვინაა? 

_ შეიმანი ბელორუსიის უშიშროების საბჭოს ყოფილი მდივანი, საბჭოთა უშიშროების ყოფილი თანამშრომელი და „ეფ-ეს-ბე“-ს ყოფილი ხელმძღვანელის, სერგეი პატრუშევის მეგობარია. შეიმანი, როგორც ვიცი, რუსებთან რუსია, ებრაელებთან _ ებრაელი... 

_ თქვენი ინფორმაციით, თემურ ალასანიამ ვანო მერაბიშვილი შეიმანს რა მიზნით დააკავშირა? 

_ ერთობლივი საქმიანობის ანუ იარაღით უკანონო ვაჭრობის მიზნით. დიახ, ვამტკიცებ, რომ იარაღით უკანონო ვაჭრობაში ვანო მერაბიშვილიც იყო ჩართული. 2009 წლის თებერვალში, „ბელტრეიდინგმა“ შსს-ს ისეთი საბრძოლო მასალა და აღჭურვილობა შემოუტანა, რომელიც შსს-ს არ სჭირდება. მაგალითად, ფეხოსანთა მინები, ასაფეთქებელი საშუალებები... 

_ თუკი ვანო მერაბიშვილი რუსული სპეცსამსახურის თანამშრომელია, აბა, ნაციონალების ანტირუსული კამპანია რითი უნდა ავხსნათ? 

_ არ ვამბობ, რომ თანამშრომელი იყო, თუმცა საამისო ნიშნები არსებობს. რაც შეეხება ანტირუსულ ისტერიას, ფილოსოფიაში, დაპირისპირებულთა ბრძოლისა და ერთიანობის კანონი არსებობს _ იმისთვის, რომ რუსეთმა პოსტსაბჭოურ ქვეყნებში თავისი მიზნები შეასრულოს, შიგნიდან გამაღიზიანებლები სჭირდება. ეს გაღიზიანება კი, რიტორიკაზე უნდა იყოს დაფუძნებული ანუ მტკიცების მიუხედავად, დასავლეთისკენ მივდივართო, ნაციონალები რუსეთის საქმეს აკეთებდნენ... 

_ მაშასადამე, ამერიკული სპეცსამსახურები, მინიმუმ, არაპროფესიონალები არიან, რამეთუ ნაციონალების რუსული თამაშები თავიდანვე ვერ გაშიფრეს... 

_ არსებობს ორი მეგობარი ქვეყანა, მაგრამ არ არსებობს ორი მეგობარი სპეცსამსახური. ისე, გგონიათ, რომ აშშ-ის სპეცსამსახურმა ყველაფერი იცის, რაც დედამიწის ზურგზე ხდება? ისიც საგულისხმოა, რომ აშშ-ის სპეცსამსახური საქართველოში აქტიურად 2004 წლიდან შემოვიდა... 

_ ... ვანო მერაბიშვილს ლევან მაისურაძის სახელზე გაცემული პასპორტი რისთვის სჭირდებოდა? 

_ პიროვნებას, რომელზეც მთელმა მსოფლიომ იცის, რომ საქართველოს შს მინისტრია, ე.წ. შენიღბვითი პასპორტი არ სჭირდება, მაგრამ ამ პასპორტით მერაბიშვილი, მაგალითად, სომხეთსა და სხვა პოსტსაბჭოთა ქვეყნებში, საიდუმლო შეხვედრებზე დადიოდა და არ უნდოდა, რომ საზღვარზე დაფიქსირებულიყო. 

_ მხედველობაში რა საიდუმლო შეხვედრები გაქვთ? 

_ ეს შეხვედრები, შეიძლება, იარაღით უკანონო ვაჭრობასთან იყო დაკავშირებული... საერთოდ, იარაღის უკანონო ბიზნესში ყველა ის პირი იყო ჩართული, ვინც თავდაცვის სამინისტროს, ბოლო 9-10 წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა, მაგრამ მერე, ერთმანეთს, როგორც ჩანს, ფულის გამო დაუპირისპირდნენ... 

_ მუხროვანის ამბოხის დროს მოკლულ გია კრიალაშვილს იარაღით ვაჭრობასთან რა კავშირი ჰქონდა? 

_ გია უკრაინაში სამხედრო ატაშე იყო. სამხედრო ატაშე ის პიროვნებაა, რომელიც ორი ქვეყნის სამხედრო სტრუქტურებს ერთმანეთთან აკავშირებს. ამიტომ, კრიალაშვილს იარაღით ვაჭრობაზე აბსოლუტური ინფორმაცია ჰქონდა და განაცხადა კიდეც, ბულგარეთიდან შემოტანილი ტყვია-წამალი უხარისხოაო. 

_ გამოდის, რომ ვანო მერაბიშვილს გია კრიალაშვილის ეშინოდა? 

_ დიახ. საერთოდ, მერაბიშვილმა ყველა, ვინც ინფორმირებული იყო, მოიცილა...''

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 26 Feb 2020 13:03:29 +0400
გია ხუხაშვილი: „ოცნების“ მთავარი იმედი ივანიშვილი კი არა, ენზელ მკოიანია!“ http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6578-გია-ხუხაშვილი-„ოცნების“-მთავარი-იმედი-ივანიშვილი-კი-არა,-ენზელ-მკოიანია-“.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6578-გია-ხუხაშვილი-„ოცნების“-მთავარი-იმედი-ივანიშვილი-კი-არა,-ენზელ-მკოიანია-“.html

„ხელისუფლებამ ხელისუფლება ქუჩაში დააგდო, რომლის აღების თავიც ოპოზიციას არ აქვს!“

 

ტელეკომპანია „მთავარი არხის“ დაკვეთით, კვლევითი ორგანიზაცია „იფსოსი“-ს მიერ ჩატარებული კვლევით, ხვალ რომ არჩევნები იყოს, გამოკითხულთა 34% ხმას „ქართულ ოცნებას“ მისცემს, 29% _ ნაციონალურ მოძრაობას, 10% _ ევროპულ საქართველოს, 6% _ ლეიბორისტულ პარტიას, 5% _ პატრიოტთა ალიანსს, 3% _ გირჩს, 3% _ ალეკო ელისაშვილის სახალხო მოძრაობას, 2% _ ნინო ბურჯანაძის პარტიას. ამავე კვლევით, 1%-1% აქვთ რესპუბლიკურ, კონსერვატორულ პარტიებსა და კახა კუკავას თავისუფალ საქართველოს. 

კვლევის მიხედვით, ხვალ რომ კენჭს ორი სუბიექტი _ გაერთიანებული პროდასავლური ოპოზიცია და „ქართული ოცნება“ იყრიდეს, 55% პროდასავლურ ოპოზიციას დაუჭერდა მხარს, 39% კი _ „ქართულ ოცნებას“. გამოკითხულთა 39.2% ფიქრობს, რომ კოალიციური მთავრობა ქვეყნისთვის სასარგებლოა, 10% კი ამ აზრს ეწინააღმდეგება. 

მნიშვნელოვანია, რომ ივანიშვილის როლს გამოკითხულთა 51% ნეგატიურად აღიქვამს, 43% კი _ პოზიტიურად. მიხელ სააკშვილის როლს ნეგატიურად 44%, პოზიტიურად _ 50% აფასებს. 

გამოკითხულთა 58% მიიჩნევს, რომ ქვეყანა არასწორი მიმართულებით ვითარდება, 32% კი პირიქით ფიქრობს. 

არსებული პოლიტიკური სურათის შეფასება „ვერსიამ“ ექსპერტ გია ხუხაშვილს სთხოვა, რომელიც ოპოზიციას, არჩევნებში უპირატესობის მოსაპოვებლად, კონკრეტულ ფორმულას სთავაზობს.

_ ბატონო გია, ხელისუფლების მომხრეები კი ამბობენ, რადგან ეს კვლევა „მთავარმა არხმა“ დაუკვეთა, მიკერძოებულიაო, მაგრამ თუ ოპოზიცია საარჩევნოდ ვერ გაერთიანდება, ხელისუფლება ისევ უმრავლესობით მოვა? 

_ ეს იმ ადამიანების ხმებია, რომელთაც არჩევანი უკვე გადაწყვეტილი აქვთ. ამ ციფრებში არ არის გათვალისწინებული ის ამომრჩეველი, რომელსაც არჩევანი არ გაუკეთებია, ან პასუხს არ იძლევა და რომლის მაჩვენებელიც ძალიან მაღალია. შესაბამისად, ამიტომაცაა ეს ციფრები მაღალი, თორემ რეალურად, უფრო დაბალია ანუ რეალურად 34% კი არა, 22%-ია. ეს ამომრჩეველი რომ გააკეთებს არჩევანს, ყველას პროცენტი დაიწევს, მათ შორის, ოპოზიციისაც. აქედან გამომდინარე, ამ კვლევიდან არ გამომდინარეობს, რომ „ოცნება“ იგებს. „ოცნება“ იგებს მხოლოდ მაჟორიტარების ხარჯზე. მაჟორიტარები პოლიტიკა არაა, ესაა ყიდვა, მიდიან და ყიდულობენ არჩევნებს. 

_ მოკლედ, თუ ოპოზიციის ერთიანობა არ შედგა, „ოცნებას“ ეძლევა შანსი, რომ კვლავ უმრავლესობა მოიპოვოს? 

_ არ მიმაჩნია, რომ ოპოზიციის გაერთიანება საარჩევნოდ სასარგებლოა. პირიქით, ვფიქრობ, ეს ხელისუფლებაზე იმუშავებს. პროპორციულ ნაწილში რაც უფრო გაიშლება ველი და რაც უფრო მეტი პოლიტიკური პარტია მიიღებს მონაწილეობას, მით მეტი პრობლემა ექნება ხელისუფლებას, რადგან ეს იქნება უნაშთო არჩევნები და შესაბამისად, ხელისუფლების რესურსი, ასეთ შემთხვევაში, არ აღემატება 30%-ს. მაჟორიტარულ ნაწილში, კი ბატონო, ოპოზიცია კოორდინირებული უნდა იყოს ანუ არა გაერთიანებული, არამედ, კარგად კოორდინირებული, რომ ერთმანეთს არ ებლანდებოდნენ ფეხებში და აგიხსნით, რატომ... 

მოცემულობა ასეთია: ოლქების უმრავლესობაში იქნება მეორე ტურები და მეორე ტურში გადამწყვეტი მნიშვნელობა იმას ექნება, რომ ოპოზიციამ კონსოლიდირებულად მხარი დაუჭიროს ოპოზიციურ კანიდიდატს ხელისუფლების წინააღმდეგ ანუ რაც შეიძლება, დაქსაქსვა და გამრავალფეროვნება პროპორციულ ნაწილში და რაც შეიძლება, კარგი კოორდინაცია მაჟორიტარულ ნაწილში. 

რა თქმა უნდა, ხელისუფლებას აქვს უპირატესობა, მაგრამ ამ უპირატესობის განმსაზღვრელი მისი რეიტინგი კი არა, არამედ, მაჟორიტარებია, რასაც ისინი ეპოტინებიან. მაჟორიტარების ანუ მაგალითად, ენზელ მკოიანის გარეშე, ხელისუფლებაში ვერ რჩება. მოკლედ, „ოცნების“ გადამრჩენი და მთავარი იმედი ივანიშვილი კი არა, ენზელ მკოიანია! 

_ ოპოზიცია ერთიან მაჟორიტარებზე კი საუბრობს, მაგრამ კულუარებიდან ჟონავს ინფორმაცია, რომ პარტიები კანდიდატებზე ვერ თანხმდებიან. ყველაფერი ეს, წყალს „ოცნების“ წისქვილზე დაასხამს? 

_ რა თქმა უნდა, ამ ტიპის ნებისმიერი შეუთანხმებლობა წყალს ხელისუფლების წისქვილზე დაასხამს. ხელისუფლება საკუთარი ძალების კი არა, ოპოზიციის სისუსტისა და შეუთანხმებლობის იმედადაა და ხელს ყველანაირად შეუწყობს, რომ ოპოზიციაში მეტი გაუგებრობა მოხდეს. არ მაქვს ილუზია, რომ ოპოზიცია ყველა კანდიდატს შეათანხმებს, მაგრამ შეუძლია, სხვა ფორმულით იმოქმედოს. სადაც ვერ შეძლებს კანდიდატების შეთანხმებას, იქ შეთანხმდეს ერთ რამეზე _ მეორე ტურში გასულ კანდიდატს კონსოლიდირებულად დაუჭიროს მხარი. ამ ტიპის კოორდინაციით შესაძლებელია, ოპოზიცია მეტ-ნაკლებად მოგებული დარჩეს. ყველა სხვა შემთხვევაში, „ქართული ოცნების“ მაჟორიტარებს შეუძლიათ, ამომრჩევლის 20%, უბრალოდ, იყიდონ, რისი დიდი გამოცდილებაც არსებობს, ოპოზიცია ერთმანეთს დაჭამს და ხელისუფლება თავისას აიღებს. 

_ შეიძლება ითქვას, რომ ოპოზიციის დაშლის მცდელობა ხელისუფლებას უკვე აქვს, რადგან პარტიებთან ინდივიდუალური მოლაპარაკებები დაიწყო. მაგალითად, თალაკვაძე „გირჩს“ შეხვდა. თავის მხრივ, „გირჩში“ ამბობენ, რომ სხვა პარტიები ჩუმად ხვდებიან ხელისუფლებას. როგორ ფიქრობთ, ხელისუფლება შეძლებს ოპოზიციის დაქსაქსვას? 

_ კი, რა თქმა უნდა, შესაძლებელია, რადგან ჩვენ ხომ მარტო ხელისუფლების პრობლემა არ გვაქვს? ოპოზიცია ცალკე უბედურებაა. ოპოზიციაში კიდევ უფრო რთული სიტუაციაა, რადგან გარდა იმისა, რომ ყველა ამბიციურია და მათი შესაძლებლობები ჩამოუვარდება ამბიციებს, მათ ფასეულობათა კონფლიქტიც აქვთ. მაგალითად, ბურჯანაძე და ნაციონალური მოძრაობა ბევრ რამეში, რბილად რომ ვთქვათ, სხვადასხვა ფასეულობას ემსახურებიან. შესაბამისად, რისკები ძალიან მაღალია. 

_ ისე, ოპოზიციური ერთობის განხეთქილების ერთ-ერთი თემა ვანო მერაბიშვილის ფაქტორიც გახდა. მაგალითად, ბურჯანაძემ და ეკა ბესელიამ განაცხადეს, მერაბიშვილთან არ ვითანამშრომლებთო. 

_ ეს არ არის პრაგმატული პოლიტიკური გზავნილი. ეს არის ემოციური მომენტი, ბურჯანაძის აბსოლუტურად მესმის, რადგან მას პირადი ოჯახური მომენტები აქვს, რომ ვანო მერაბიშვილთან მოლაპარკების მაგიდასთან არ დაჯდეს, მაგრამ მეორე მხრივ, პოლიტიკური პასუხისმგებლობის თვალსაზრისით, გაუგებარია, ბოკერიასთან თუ ჯდები, ვანოსთან რატომ არ ჯდები? _ არ მგონია, რომ იმ რეჟიმზე ბოკერიას პოლიტიკური პასუხისმგებლობა ნაკლები ჰქონდეს, ვიდრე _ მერაბიშვილს. შესაბამისად, პირადად ვანო არ უნდა იჯდეს იმ მაგიდასთან ფიზიკურად, თორემ პოლიტიკურად, ფორმულა _ „რადგან ვანოა, ამიტომ არაო“, გაუგებარია, რადგან ფაქტობრივად, იმ მოლაპარაკების მაგიდასთან მიხეილ სააკაშვილია ანუ მაგიდასთან არ ზის, მაგრამ მისი პარტია ხომ მონაწილეობს? შესაბამისად, ნაკლებად ველოდები, რომ ვანო მერაბიშვილი განხეთქილების ვაშლი გახდება, თუ მაინცდამაინც მაგიდასთან მივარდნას არ დაიწყებს. 

ოპოზიციას სხვა პრობლემები აქვს _ როგორც გითხარით, ყველას აქვს იმაზე მეტი ამბიცია, ვიდრე იმსახურებს და ვიდრე მათი ადგილია ამ საზოგადოებაში და ეს ამბიციები, ხშირ შემთხვევაში, არ აძლევთ შეთანხმების საშუალებას. 

_ ამას წინათ, კახა კუკავამ მითხრა, პარტიებმა არაჯანსაღი ამბიციების გამო, დაბლოკებაზე უარი თქვესო. მოკლედ, ველი ისევ პოლარიზებულია და პატარა პარტიები, იმის მაგივრად, რომ გაერთიანდნენ, ან „ოცნებას“ ეკედლებიან, ან ნაციონალებს. ასეა, არა? 

_ დიახ და ცდილობენ, მიიღონ იმაზე მეტი, ვიდრე იმსახურებენ. ჩვენთან სულ ასე იყო _ ერთკაციან პარტიებს აქვთ ამბიცია, რომ 5 კაცი გაიყვანონ სიაში. შესაბამისად, ხელისუფლება ეცდება, ამაზე ითამაშოს და სამწუხაროდ, ისეთი ისტორიული გამოცდილება გვაქვს, რომ ხელისუფლება ყოველთვის ახერხებდა განხეთქილების შეტანას. 

_ 4 აპრილს, ოპოზიცია მასშტაბურ აქციას გეგმავს, რაც უკვე გახდა კრიტიკის მიზეზი. როგორ ფიქრობთ, ეს აქცია რამეს შეცვლის? 

_ რაც უფრო მეტი აქცია იქნება, ეს ხელისუფლების ინტერესშია, რადგან აქციები უკავშირდება გარკვეულ რესურსებს. რაც მეტ რესურსს დახარჯავს ოპოზიცია, ესეც ხელისუფლების ინტერესშია. როგორც ჩანს, ოპოზიციაში ამას ხვდებიან და 4 აპრილის აქცია არაა მხოლოდ საპროტესტო აქცია ანუ ამით იხსნება საარჩევნო კამპანია. მოდით, ასე ვთქვათ, ეს აქცია არის საარჩევნო კამპანიის დასაწყისი და ამ დატვირთვით აკეთებენ ყველაფერს. შედეგს პროცესი გვაჩვენებს. 

ფაქტი ერთია: ხელისუფლებამ ხელისუფლება ქუჩაში დააგდო და ოპოზიციას ამის აღების თავი არ აქვს. რა თქმა უნდა, ხელისუფლებას თავისი რესურსებით მეტი შანსი აქვს, მაგრამ სახალხო ლეგიტიმაცია, მხარდაჭერა აღარ გააჩნია.

თათია გოჩაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 26 Feb 2020 13:03:06 +0400
რამდენიმე სურათი ანუ ეპიზოდი „ოცნების“ პროკურორების ცხოვრებიდან http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6568-რამდენიმე-სურათი-ანუ-ეპიზოდი-„ოცნების“-პროკურორების-ცხოვრებიდან.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6568-რამდენიმე-სურათი-ანუ-ეპიზოდი-„ოცნების“-პროკურორების-ცხოვრებიდან.html

კბილაშვილის „სექსუალური ლტოლვის ადრე ფიზიოლოგიური ეტაპიდან“ _ ფარცხალაძის ბოტასებამდე

„ოცნება“ მთავარ პროკურორებს ისე ცვლის, როგორც ახალშობილს პამპერსს უცვლიან ხოლმე. ახლა, ეს ნათქვამი ვინმემ, შესაძლოა, სკაბრეზულად ჩათვალოს, მაგრამ ფაქტია: 2012 წლის შემდეგ ანუ ხელისუფლებაში მოსვლიდან მერვე წელს, ივანიშვილის გუნდს უკვე მეექვსე მთავარი პროკურორის დანიშვნა მოუწია, თანაც აქ საინტერესო ის დეტალიც გახლავთ, რომ ირაკლი შოთაძე ამ პოსტს მეორედ კი არა, მესამედ იკავებს. კერძოდ, სანამ ქვეყნის მთავარი საგამოძიებო უწყების სრულუფლებიანი უსტაბაში გახდებოდა, ბატონი შოთაძე, მართალია, სულ რაღაც სამი კვირით, მაგრამ მთავარი პროკურორის მოვალეობას მაინც ასრულებდა _ მოვალეობის შემსრულებლად, ოთარ ფარცხალაძის გადადგომის შემდეგ, 2013 წლის 30 დეკემბერს დაინიშნა და 2014 წლის 21 იანვარს, ეს პოსტი ოფიციალურად გიორგი ბადაშვილს გადააბარა. 2015 წლის 19 ნოემბერს კი, შოთაძე სრულფასოვანი მთავარი პროკურორი გახდა და ამ თანამდებობას 2018 წლის 16 ივლისამდე იკავებდა. შესაბამისად, შეცდომაა, როცა შოთაძის მეორედ მოსვლაზე ლაპარაკობენ. სინამდვილეში, შოთაძე ქვეყნის მთავარ საგამოძიებო უწყებაში, უკვე მესამედ ბრუნდება ანუ სახეზე „მესამედ მოსვლაა“.

რაც შეეხება „ოცნების“ სხვა მთავარ პროკურორებს, 2012 წლის შემოდგომაზე, როცა ნაცმოძრაობა ხელისუფლებიდან წავიდა და ქვეყნის მართვის სადავეები „ოცნების“ ხელში გადავიდა, ყველაზე დიდ სკეპტიკოსებსაც კი ჰქონდათ იმედი, რომ ეს უწყება პოლიტიკური გავლენებისგან გათავისუფლდებოდა. ამ იმედს ისიც ადუღაბებდა, რომ არჩილ კბილაშვილს, რომელიც „ოცნების“ რიგით პირველი, მთავარი პროკურორი გახდა, ე.წ. პოლიციური წარსული არ ჰქონდა ანუ კბილაშვილი, მთელი თავისი შეგნებული ცხოვრება მეოხი, ესე იგი, უფლებადამცველი გახლდათ და საზოგადოებაც იმედოვნებდა, რომ ის სამართლიანი პროკურორი იქნებოდა, მაგრამ ხომ იცით, ყოველთვის ისე არ წვიმს, როგორც ქუხს. ჰოდა, კბილაშვილის სამართლიანობის იმიჯი მალე გაცამტვერდა. უფრო მეტიც, ექსადვოკატი არაერთ სკანდალში გაეხვია. ამ მხრივ კი ერთ-ერთი გახმაურებული, „ღვინის ქარხანა #1“-ის საქმე გახლდათ. ყოველ შემთხვევაში, მედიაში რამდენჯერმე გავრცელდა ცნობა იმის თაობაზე, რომ კბილაშვილი, „ღვინის ქარხანა #1“-ის მფლობელებისთვის, ქონების წართმევას ცდილობდა. 

ამას გარდა, არჩილ კბილაშვილის სახელი ფიგურირებდა ლადო ბედუკაძის წინააღმდეგ საქმის შეწყვეტაშიც. კერძოდ, ოპოზიცია ყოფილ ადვოკატს ბრალს სდებდა, რომ მან პოლიტიკური დაკვეთა შეასრულა და ბედუკაძე, რომელიც ე.წ. ციხის კადრების ერთ-ერთი მთავარი მოწმე, თუ მონაწილე იყო, სისხლის სამართლის პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლა. 

სხვათა შორის, კბილაშვილის დროს მოხდა აჰმედ ჩატაევის შეწყალებაც. მოგვიანებით ანუ 2017 წელს, როცა ბერი გაბრიელ სალოსის ქუჩაზე გახმაურებული ანტიტერორისტული ოპერაცია ჩატარდა, რა დროსაც მსოფლიოში ერთ-ერთი ცნობილი ტერორისტი, ჩატაევი იქნა მოკლული, კბილაშვილი საზოგადოების წინაშე გამოჩნდა და თქვა, რომ 2013 წელს, მისი გათავისუფლება სწორი იყო. 

„ყოფილი მთავარი პროკურორი, არჩილ კბილაშვილი, „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებაში მოსვლიდან მალევე, აჰმედ ჩატაევის პატიმრობიდან გირაოთი გათავისუფლებას სწორ გადაწყვეტილებას უწოდებს'', _ იუწყებოდნენ 2017 წლის დეკემბრის პირველ დეკადაში, ქართული საინფორმაციო სააგენტოები და კბილაშვილის სიტყვებსაც ციტირებდნენ, რომლის თანახმადაც, 2013 წელს, ჩატაევის გირაოთი გათავისუფლება საქმის მასალების საფუძველზე მოხდა. 

„ესა თუ ის კონკრეტული სისხლის სამართლის საქმე, მათ შორის ჩატაევის, მე ვიცოდი და პროფესიულად მქონდა შეხება. მის შინაარსზე კომენტარი უნდა გააკეთოს პროკურორმა და არა ყოფილმა პროკურორმა. ჩატაევთან დაკავშირებით, რა მოხდა მისი გათავისუფლების შემდეგ, ამაზე მეტ შეფასებას ვერ გავაკეთებ. 

სასამართლოს მისი გირაოთი გათავისუფლების შუამდგომლობით, მივმართეთ სისხლის სამართლის საქმის მასალების საფუძველზე. 

როდესაც არის კონკრეტული სისხლის სამართლის საქმე, პროკურორი უნდა გამოვიდეს საქმეში არსებული მასალებიდან და არა იმ ვარაუდით, რა მოხდება ხვალ, ზეგ და მაზეგ. არავინ ვიცით, რომელი ადამიანი, სისხლის სამართლის საქმის დასრულების შემდეგ, რას ჩაიდენს“, _ აცხადებდა სამი წლის წინ, კბილაშვილი. 

სხვათა შორის, ბერი სალოსის ქუიჩაზე ჩატარებულ სპეცოპერაციამდე, კბილაშვილი არსად ჩანდა ანუ მთავარი პროკურორობიდან წასვლის შემდეგ, მას საჯარო განცხადებები არ გაუკეთებია და მაინცდამაინც, არც ახლა აქტიურობს. არადა, ხმა დადის, რომ ის სისტემის მძევალი იყო და ამიტომ იძულებული გახდა, რომ მთავარი პროკურორის პოსტი დაეტოვებინა. უფრო მეტიც, თავის დროზე იმასაც ამბობდნენ, რომ ის გადაწყვეტილებებს ვერ იღებდა და ჩვეულებრივი ბუტაფორია იყო. 

ზოგადად, კვამლი უცეცხლოდ არასდროს ჩნდება ხოლმე. ასე რომ, სავსებით დასაშვებია, კბილაშვილი, მართლაც, ჩვეუელრბივი მარიონეტი ყოფილიყო. 

ისე, კბილაშვილის მთავარი პროკურორობა, მხოლოდ პროკურატურის საიტზეა შემორჩენილი, თორემ საზოგადოების უმეტესობას მისი არსებობაც აღარ ახსოვს. ერთადერთი, რომლითაც ხალხმა ყოფილი მთავარი პროკურორი, შეიძლება, ოდესმე გაიხსენოს, მისი ცოტა არ იყოს, ეროტიკული ფრაზაა ანუ 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებამდე, კბილაშვილმა, რომელიც იმხანად „ოცნების“ ამომავალ ვარსკვლავად ითვლებოდა, სიტყვა-სიტყვით თქვა: 

„პოლიტიკაში იმ ასაკში უნდა მივიდეს ადამიანი, როდესაც მისი, თუ გნებავთ, სექსუალური ლტოლვის ადრე ფიზიოლოგიური ეტაპი გადალახულია ანუ მე მოწიფულ ასაკზე გესაუბრებით''. 

ერთი სიტყვით, საქართველომ კბილაშვილის მთავარი პროკურორობის „ადრე ფიზიოლოგიური ეტაპი გადალახა“ და ქვეყნის მთავარი საგამოძიებო უწყების სათავეში ოთარ ფარცხალაძე მოგვევლინა, რომელზეც თავიდანვე ითქვა, რომ დიპლომი არ ჰქონდა. ბოლოს კი, ცნობილი გახდა, რომ ფარცხალაძე, თავის დროზე, ევროპაში, თურმე, ბოტასების ქურდობისთვის იყო ნასამართლევი. ბოტასების გარდა, ფარცხალაძემ სახელი იმითაც გაითქვა, რომ საზკვების ერთ-ერთ ობიექტში, სახელმწიფო აუდიტის მაშინდელ ხელმძღვანელს, ლაშა თორდიას სცემა. 

ყოველივე ამის გარდა, ფარცხალაძე სარდაფებთანაც ასოცირდება ანუ 2018 წლის საპრეზიდემტო არჩევნების წინ, „ომეგა ჯგუფის“ დამფუძნებელმა, ზაზა ოქუაშვილმა საზოგადოებას სკანდალური ინფორმაცია მიაწოდა, რომლის თანახმადაც, ფარცხალაძეს ურჩი ბიზნესმენები, თურმე, სარდაფში ჩაჰყავდა და იქ „აკაჩავებდა“. 

2017 წლის მაისში, ერთ-ერთმა ქართულმა ინტერნეტგამოცემამ, ფარცხალაძეზე ვრცელი სტატია გამოაქვეყნა, რომელშიც ვკითხულობთ: 

„მთავარი პროკურორის პოსტის დაკავების შემდეგ, ოპონენტები ფარცხალაძის წარსულის შესახებ, მუდმივად ახალ დეტალებს იხსენებდნენ. მათ შორის, ერთ-ერთი ფარცხალაძის განათლება იყო, რომელიც პროკურატურას, ვებგვერდზე განთავსებულ მის რეზიუმეში ჰქონდა მითითებული. 2014 წლის 28 თებერვალს შევსებული ქონებრივი დეკლარაციის მიხედვით, ფარცხალაძე 1976 წლის 18 ივნისს დაიბადა. თუმცა 2013 წელს, მთავარმა პროკურატურამ ვებგვერდზე ფარცხალაძის მეორე СV განათავსა, რომელშიც მისი დაბადების თარიღი 1971 წელია. მედიასაშუალებების ინფორმაციით, მიზეზი საზოგადოებაში გაჩენილი კითხვები გახდა, რომელიც ფარცხალაძის СV-ში მითითებულ უნივერსიტეტის დამთავრების თარიღს, 1995 წელს უკავშირდებოდა. თარიღის მიხედვით, 1976 წელს დაბადებულმა ოთარ ფარცხალაძემ, საქართველოს ჰუმანიტარული უნივერსიტეტი 19 წლის ასაკში, 1995 წელს დაამთავრა, რაც არარეალურად ჟღერს. 

აღნიშნულს პროკურატურის პრესსამსახური, თემურ დოლიძე კი იმით ხსნიდა, რომ ოთარ ფარცხალაძემ, 6 წლის ასაკში, წერა-კითხვა უკვე იცოდა, შესაბამისად, სკოლაში სწავლა არა პირველი, არამედ, მეორე კლასიდან დააწყებინეს. 

ოთარ ფარცხალაძის მთავარი პროკურორობის პერიოდში, ყოფილმა პრემიერ-მინისტრმა, ვანო მერაბიშვილმა განაცხადა, რომ ფარცხალაძის დავალებით, ის საკნიდან გაიყვანეს, რის შემდეგაც გახმაურებულ საქმეებზე, მათ შორის, ზურაბ ჟვანიას გარდაცვალებისა და საქართველოს ექს-პრეზიდენტ სააკაშვილის ფინანსური საქმიანობის შესახებ, ჩვენებების მიცემას აიძულებდნენ. 

ფაქტს თავად ფარცხალაძე უარყოფდა, თუმცა 2016 წლის 14 ივნისს, მერაბიშვილის საკნიდან გაყვანის თაობაზე გამოძიება დაიწყო. გამოძიება 2017 წლის 22 თებერვალს, პროკურატურის გადაწყვეტილების საფუძველზევე შეწყდა, რის მიზეზადაც, ყოფილი პრემიერის მიმართ, დანაშაულის ჩადენის ფაქტის არდადასტურება დასახელდა. 

მედიის ინფორმაციითვე, ოთარ ფარცხალაძე 2008 წლამდე, შინაგან საქმეთა სამინისტროში სხვადასხვა თანამდებობაზე მუშაობდა, გარდა ამისა, ის საქართველოს პარლამენტის ენერგეტიკის დროებითი საგამოძიებო კომისიის წევრიც იყო. ევროპული საქართველოს წევრმა, გიგი უგულავამ განაცხადა, რომ ოთარ ფარცხალაძე, 2001 წლის 16 იანვარს, აუსბურგის სასამართლოს მიერ, გერმანიის სისხლის სამართლის კოდექსის 249-ე და 252-ე მუხლებით, ყაჩაღური ქურდობისთვისაა ნასამართლევი. 

ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის ინფორმაციით კი, გერმანიაში ფარცხალაძე, ბოტასის ქურდობის გამო გასამართლდა. 

აღნიშნული სკანდალების შემდეგ, 2013 წლის 30 დეკემბერს, ოთარ ფარცხალაძემ მთავარი პროკურორის თანამდებობა დატოვა, რის შემდეგაც აღნიშნულ თანამდებობაზე, 2014 წელს, საქართველოს პრემიერ-მინიტრმა, იუსტიციის მინისტრის წარდგინებით, გიორგი ბადაშვილი დანიშნა. მიუხედავად თანამდებობის დატოვებისა, ნაციონალური მოძრაობის ინფორმაციით, ახალ პროკურორს, გიორგი ბადაშვილს, ოთარ ფარცხალაძე მართავდა და მთავარი საგამოძიებო ორგანოს მიერ გადაწყვეტილების მიღებაში, გადამწყვეტ როლს ასრულებდა. 

ოპოზიცია ყოფილი პროკურორის შესახებ სკანდალურ ინფორმაციას 2017 წელსაც ავრცელებს. კერძოდ, ევროპული საქართველოს ერთ-ერთი ლიდერის, გივი თარგამაძის ინფორმაციით, რის შესახებაც მან კადრებიც გაასაჯაროვა, ოთარ ფარცხალაძეს სახელმწიფო სტურქტურების კერძო ავტომობილები ემსახურება, რომლებიც ფინანსური პოლიციის საკუთრებაშია, თუმცა საგამოძიებო სამსახური აღნიშნულ ინფორმაციას არ ადასტურებს. 

ლაშა თორდიას განმარტებით, ის ფარცხალაძესა და მერიას შორის არსებული კორუფციული გარიგებებით დაინტერესდა, რასაც ყოფილი პროკურორის მხრიდან აგრესია მოჰყვა. თორდია აცხადებს, რომ ფარცხალაძე შემთხვევის დროს, ნარკოტიკული თრობის ქვეშ იმყოფებოდა. 

რაც შეეხება ოთარ ფარცხალაძის ქონებას, ღეგინფო-ს ინფორმაციით, ოთარ ფარცხალაძემ 2015-2016 წლებში, შეიძინა თბილისში მდებარე 3 ბინა და 4 კომერციული ფართი, ასევე ბინა ქალაქ ბათუმში, 2 ბინა ბაკურიანში და ტაბახმელაში, სოფელ წავკისში მდებარე მიწის 4 ნაკვეთი. 

არსებული ინფორმაციით, 2016 წლის 29 ივნისს, ოთარ ფარცხალაძემ უძრავი ქონების კომპანია, შპს ,,ბი ეს არ-სი დი ჯი დეველოპმენტის'' 100%-იანი წილიც შეისყიდა. შეძენილი ქონების საერთო ღირებულება კი 1 130 000 აშშ დოლარს შეადგენს. ამასთანავე, სააგენტო, გავრცელებულ ინფორმაციას ფარცხალაძის მიერ დეველოპერული კომპანიის შეძენის თაობაზე, ,,საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ საჯარო ინფორმაციის ეროვნული სააგენტოდან'' გამოთხოვილი დოკუმენტის გასაჯაროებით ადასტურებს. 

რაც შეეხება მისი ქონების შესახებ ოფიციალურ ინფორმაციას, 2014 წელს შევსებული დეკლარაციის მიხედვით, ოთარ ფარცხალაძე და მისი მეუღლე თბილისში, ჯანაშიას ქუჩაზე, 150 კვ.მ ფართობის ბინასა და მგალობლიშვილის ქუჩაზე მდებარე 76.28 კვ.მ ფართობის საცხოვრებელ სახლს ფლობდნენ. 

ამავე პერიოდში, ოთარ ფარცხალაძის საკუთრებაში მსუბუქი ავტომანქანა, 1994 წელს გამოშვებული თოყოტა 4-რუნნერ-ი იყო. გარდა ამისა, 2014 წელს, ოთარ ფარცხალაძეს სესხებიც ჰქონდა: პროგრეს ბანკში _ 100 000 აშშ დოლარის ოდენობით, რომელიც უძრავი ქონების შეძენის მიზნით გამოიტანა და ასევე სახელფასო კრედიტი ლიბერთი ბანკში _ 26 350 ლარის ოდენობით''. 

მოკლედ, ფარცხალაძე წავიდა და გიორგი ბადაშვილი მოვიდა. მართალია, ამ უკანასკნელს, მთავარი პროკურორის პოსტი თითქმის ორი წელი ეკავა, მაგრამ მისი პერსონით საზოგადოება მაინცდამაინც არ დაინტერსებულა, რასაც ვერ ვიტყვით მის შემცვლელზე ანუ ირაკლი შოთაძეზე, რომლის მთავარი პროკურობის პირველ ვადას, ბოლო წლების ყველაზე გახმაურებული სკანდალები, მათ შორის, ციანიდისა და მუხთარლის საქმეები, ასევე, ხორავას ქუჩის მკვლელობა და სხვა უკავშირდება.

სხვათა შორის, ხორავას ქუჩის მკვლელობა გახდა იმის წინაპირობა, რომ შოთაძის მთავარი პროკურორობის პირველი „რაუნდი“ დასრულებულიყო და ამ უწყების სათავეში შალვა თადუმაძე მოსულიყო. თადუმაძის გამთავარპროკურორებისთანავე, „ამერიკის ხმამ“, „ოცნების“ პროკურორებზე ვრცელი სტატია გამოაქვეყნა, რომელშიც ნათქვამი იყო: 

„ქართული ოცნების“ მმართველობის პერიოდში, რიგით მე-5 მთავარი პროკურორი, 40 წლის შალვა თადუმაძე გახდება. მისი კანდიდატურა მთავრობამ და პარლამენტმა უნდა მოიწონონ, თუმცა დღეს, საპროკურორო საბჭოს წევრების ცალსახა მხარდაჭერა ნათელს ხდის, რომ აღმასრულებელ და საკანონმდებლო ხელისუფლებაში, მმართველი პარტიის თავმჯდომარის, ბიძინა ივანიშვილის ყოფილ ადვოკატს პრობლემა არ შეექმნება. 

ახალი მთავარი პროკურორის შერჩევის კამპანია მას შემდეგ დაიწყო, რაც ხორავას ქუჩაზე, ორი მოზარდის მკვლელობის რეზონანსულ საქმეს, ირაკლი შოთაძე გადაჰყვა. მთავარი პროკურორობის სურვილი 18 იურისტმა გამოთქვა. იუსტიციის მინისტრის შვებულებაში ყოფნის გამო, აქედან სამი (შალვა თადუმაძე, შალვა შავგულიძე, ნინო გოგნიაშვილი) კანდიდატურა, მისმა მოადგილემ შეარჩია და საპროკურორო საბჭოს წარუდგინა. 

თეა წულუკიანმა შალვა თადუმაძეს არც კითხვები დაუსვა და არც ხმა მისცა, იუსტიციის მინისტრი, მომავალი მთავარი პროკურორის ბავშვის ნათლიაა. 

დღეს, მას შემდეგ რაც, საპროკურორო საბჭომ უარი თქვა კანდიდატურებთან გასაუბრების პროცესი მედიისთვის გახსნილიყო, საკუთარი კანდიდატურა ადვოკატმა, შალვა შავგულიძემ მოხსნა. შესაბამისად, შალვა თადუმაძის ერთადერთ კონკურენტად, ბევრისთვის უცნობი, თსუ-ს იურიდიული ფაკულტეტის ასისტენტ-პროფესორი, ნინო გოგნიაშვილი დარჩა. 

 

15-კაციანი საბჭოდან, კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მიიღო საპროკურორო საბჭოს თავმჯდომარემ და იუსტიციის მინისტრმა, თეა წულუკიანმა, რომელიც თადუმაძის შვილის ნათლიაა. სხდომას არ დაესწრნენ საბჭოში საპარლამენტო უმრავლესობისა და უმცირესობის დეპუტატები. საბჭოს დარჩენილმა 12 წევრმა კი თადუმაძეს დაუჭირა მხარი. გოგნიაშვილს ხმა არავინ მისცა. 

შალვა თადუმაძე, რომელიც ბოლო ექვსი წელი, მთავრობის საპარლამენტი მდივანი, ბოლო ოთხი თვე _ მთავრობის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელი იყო, ირწმუნება, რომ აბსოლუტურად დამოუკიდებელი მთავარი პროკურორი იქნება: 

„მთავარი პროკურორი არის დამოუკიდებელი და არანაირი პოლიტიკური ინტერესი, მათ შორის, ჩემგან არ არსებობს. მიუხედავად იმისა, რომ მთავრობის ადმინისტრაციას ვხელმძღვანელობდი, არცერთი პარტიის წევრი არ ვარ და არასდროს ვყოფილვარ. 

პოლიტიკურ პროცესში მონაწილეობა არასოდეს მიმიღია, ექვსი წლის მანძილზე, მთავრობას პარლამენტში წარმოვადგენდი, მაგრამ არცერთ ოპონენტთან, პოლიტიკურ დებატში არ შევსულვარ. ყოველთვის კანონით მონიჭებულ უფლებამოსილებას ვასრულებდი და თუ მთავარი პროკურორი გავხდები, ვაპირებ მხოლოდ კანონს დავემორჩილო''. 

შალვა თადუმაძის ბიოგრაფიის მიხედვით, მან 1994-99 წლებში, განათლება ერთდროულად, ორ უმაღლეს სასწავლებელში მიიღო: საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში _ სამთო ინჟინრის, ხოლო თბილისის ჰუმანიტარულ ინსტიტუტში _ იურისტის დიპლომი აიღო. 

თადუმაძის პირველი საჯარო სამსახური, 2001 წელს, დავით თევზაძის მინისტრობის დროს, თავდაცვის სამინისტროს კადრების სამმართველოში, იურისკონსულის თანამდებობა იყო. 

2002 წლიდან, თადუმაძემ ასოციაცია „სამართალი და თავისუფლებაში“, ადვოკატად დაიწყო მუშაობა, რომლის დამფუძნებლებიც პარლამენტის თავდაცვისა და უშიშროების კომიტეტის ამჟამინდელი თავმჯდომარე, ირაკლი სესიაშვილი და ჟურნალისტი, დავით პაიჭაძე იყვნენ. ეს არასამთავრობო ორგანიზაცია სამხედრო მოსამსახურეების უფლებების დაცვაზე მუშაობდა. თადუმაძე ასოციაციის პროექტებს კოორდინაციას 2012 წლამდე უწევდა. 

„ვარდების რევოლუციის“ შემდეგ, მცირე ხნით, თავდაცვის სამინისტროში (2003-04) იურიდიული დეპარტამენტის უფროსის მოადგილედ დაბრუნდა. 2007-08 წელს, „აბგ პროფსერვის გრუპის“ ადვოკატი იყო, სადაც იმ პერიოდში დირექტორად, პოლიტიკური მოძრაობა „გირჩის“ ამჟამინდელი ლიდერი, ზურაბ ჯაფარიძე მუშაობდა. 

2008 წელს, საკუთარი საადვოკატო კომპანია „შალვა თადუმაძე ბი ელ ფი კონსალტინგი“ დააარსა. 2011 წელს, პოლიტიკაში მოსულ ბიძინა ივანიშვილს დაუახლოვდა. სასამართლოში იცავდა ივანიშვილის, მისი კომპანიებისა და ,,ქართული ოცნების'' ინტერესებს. იგი, ასევე, კახი კალაძის ინტერესებსაც წარმოადგენდა. 

შალვა თადუმაძე, ,,ქართული ოცნების'' ადვოკატის რანგში, 2012 წლიდან გვევლინება. „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებაში მოსვლისთანავე, მთავრობის საპარლამენტო მდივნად (2012-18), შემდეგ კი მთავრობის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელად (2018 წლის აპრილიდან) დაინიშნა. 

საპროკურორო საბჭოს მიერ, მთავარი პროკურორის კანდიდატად შალვა თადუმაძის შერჩევის შემდეგ, იუსტიციის მინისტრმა, თეა წულუკიანმა განმარტა, რატომ არ მიიღო კენჭისყრაში მონაწილეობა: 

„არ ვიცი, კენჭისყრაში რომ მიმეღო მონაწილეობა, როგორც მამაკაც კანდიდატს, დავუჭერდი თუ არა თადუმაძეს მხარს. ფაქტია, რომ კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მივიღე. მთავარი კითხვაა, ხომ არ შევიკავე თავი იმიტომ, რომ ... დიახ! და, ეს მემაყება, მე გახლავართ შალვა თადუმაძის პატარა ქალიშვილის ნათლია, რომელიც დიდი, განათლებული და კარგი ქართველი ქალი დადგება''. 

მიუხედავად მთავარი პროკურატურის კოლექტივის სურვილისა, რომ მთავარ პროკურორად შერჩეულიყო ადამიანი, რომელიც „სტრუქტურისათვის უცხო სხეული არ იქნებოდა“, მმართველმა პარტიამ და მისმა თავმჯდომარემ, პროკურატურის წიაღიდან, პროკურორობის მსურველი კადრები: ირაკლი ნადარეიშვილი და ლევან ძნელაძე, ამჯერადაც დაბლოკა. 

ბოლო ექვსი წლის მანძილზე არჩეული ხუთი მთავარი პროკურორიდან ოთხი: არჩილ კბილაშვილი, ოთარ ფარცხალაძე, გიორგი ბადაშვილი და შალვა თადუმაძე, „სტრუქტურისათვის უცხო სხეულები“ იყვნენ და მხოლოდ ირაკლი შოთაძეს ჰქონდა პროკურატურაში მუშაობის გამოცდილება. 

ერთ-ერთი პირველი რეზონანსული საქმე, რომელზეც ახალ მთავარ პროკურორს ამომწურავი პასუხის გაცემა და ბოლომდე მიყვანა მოუწევს, ხორავას ქუჩაზე მოკლული ორი მოზარდის საქმეა. ამ საქმემ, წინა მთავარი პროკურორი შეიწირა“. 

თადუმაძემ ხორავას მკვლელობის საქმე ბოლომდე ვერ მიიყვანა და ისეთი პირი უჩანს, რომ ამ საქმისთვის წერტილის დასმა, თუნდაც ფორმალურად, შესაძლოა, ისევ შოთაძეს მოუწიოს. ყოველ შემთხვევაში, ამ საქმესთან დაკავშირებით, ბოლო დროს, მოვლენები ცოტა უცნაურად ვითარდება. ყველაფერს თავი რომ დავანებოთ, იგივე ზაზა სარალიძეს შოთაძესთან, რომელსაც თავის დროზე მიწაში დებდა, კითხვები აღარ აქვს. 

როგორი იქნება შოთაძის „მეორედ მოსვლა“? _ ამას დრო გვაჩვენებს, თუმცა ოპოზიცია დარწმუნებულია, რომ შოთაძის ერთ მდინარეში მეორედ შესვლის მთავარი მიზანი, პოლიტიკური დაკვეთების შესრულება იქნება. 

ზოგადად, თუ ობიექტურები ვიქნებით, ნებისმიერი ხელისუფლების ნებისმიერი მთავარი პროკურორი, პოლიტიკურ დაკვეთას ღიად, თუ ფარულად შეასრულებს. ამ საფრთხის თავიდან აცილება კი მხოლოდ იმ შემთხვევაში იქნება შესაძლებელი, თუ მთავარ პროკურორს, მოსამართლეების მსგავსად, ხალხი აირჩევს. სხვათა შორის, ამ ამერიკულ მოდელს, ქართულ პოლიტიკაში რამდენიმე ლობისტი უკვე ჰყავს. ასე, მაგალითად, პარტიის _ „კანონი და სამართალი“ გენერალური დირექტორი, ირაკლი ღლონტი აცხადებს: 

„მიგვაჩნია, რომ გენერალური პროკურორის თანამდებობაზე არჩევა უნდა იყოს ხალხის პირდაპირი უფლებამოსილება, რომელიც თავის მხრივ, არსებითად გამორიცხავს ნებისმიერი მმართველი ძალის ვიწრო პარტიულ ინტერესებს ამ ინსტიტუციაში. უფრო მეტიც, თუკი ხელისუფლებების ვიწრო პარტიული ინტერესები წინააღმდეგობაში მოვა კანონმდებლობასთან და მოსახლეობის ნამდვილ ნებასთან, ხალხის მიერ, პირდაპირი წესით არჩეული გენერალური პროკურორი, მაღალი ლეგიტიმაციის ფარგლებში, პოლიტიკური ნეიტრალიტეტის, მიუკერძოებლობის, ობიექტურობისა და კანონიერების პრინციპების დაცვით განხორციელებს საპროკურორო უფლებამოსილებას. ხალხის მიერ არჩეული გენერალური პროკურორი გახდება იმის გარანტი, რომ საქართველო დაადგება მეტი დემოკრატიის გზას, სადაც ნებისმიერი მაღალჩინოსანი, მათ შორის, მთავრობის მეთაური, მინისტრები, დეპუტატები, მერები, თუ სხვა უწყების წამყვანი თანამდებობის პირები, დანაშაულის ჩადენის შემთხვევაში, ვერ აიცილებენ სისხლის სამართლებრივ პასუხისმგებლობას და ხელისუფლების ცვლილებამდეც მოუწევთ ციხის გისოსებს მიღმა ცხოვრება. ჩვენს მიერ შემოთავაზებული წესი იქნება მაღალი პრევენციის მატარებელიც, ვერცერთი ჩინოვნიკი ვეღარ გაბედავს ხელისუფლების, ხალხის ფულის, ან სახელმწიფო ქონების მიტაცებას. მიგვაჩნია, რომ გენერალური პროკურორის მანდატთან ერთად, ხალხის არჩევითი უნდა გახდეს ბიუჯეტის ფულის მიზნობრივ ხარჯვაზე კონტროლის განმხორციელებელი გენერალური აუდიტორის თანამდებობა, ყველა ქალაქისა და რაიონის პოლიციის ხელმძღვანელები და რეჟიმის ცვლილებისთანვე, უნდა შევქმნათ დამოუკიდებელი ,,ეროვნული ანტიკორუფციული სააგენტო“.

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 19 Feb 2020 13:27:11 +0400
კახა კუკავა: „მიშა ბიძინას თამაშს თამაშობს!“ http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6564-კახა-კუკავა-„მიშა-ბიძინას-თამაშს-თამაშობს-“.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6564-კახა-კუკავა-„მიშა-ბიძინას-თამაშს-თამაშობს-“.html

„თუ „ქოცების“ მაგივრად „ნაცები“ მოვლენ, ქვეყანაში არაფერი გაუმჯობესდება!“ _ რას აპირებენ საარჩევნოდ პატარა პარტიები

 

საარჩევნოდ პოლიტიკური ველი რომ პოლარიზებულია, ამაზე „ვერსიაში“ ადრეც ვწერდი. პოლარიზებაში კი იმას ვგულისხმობ, რომ პოლიტიკური ძალები „ოცნებისა“ და ნაციონალური მოძრაობის ბანაკებში ნაწილდებიან და ე.წ. შუაშისტური პარტიები, ჯერჯერობით, არ ჩანან. ამასობაში, გაერთიანებულმა ოპოზიციამ 4 აპრილისთვის მასშტაბური აქცია დააანონსა, რამაც საზოგადოებაში კრიტიკული კითხვები გააჩინა _ რატომ დასჭირდა ოპოზიციას აქციის გასამართად ერთ თვეზე მეტი, ან რას აპირებს აქციამდე და აქციის შემდეგ, თუმცა ეს ცალკე თემაა... ამჯერად, „ვერსია“ შეეცადა, გაერკვია, რას აპირებს ე.წ. შუაშისტური პარტიის _ „თავისუფალი საქართველო“ ლიდერი, კახა კუკავა საარჩევნოდ _ დამოუკიდებლად მიიღებს მონაწილეობას, თუ ვინმესთან „დაბლოკდება“? სხვათა შორის, ცოტა ხნის წინ, კუკავას წინააღმდეგ, სისხლის სამართლის საქმე აღიძრა. ყველაფერი კი ერთ-ერთი ოჯახის გამოსახლებით დაიწყო, სადაც კუკავა ოჯახის დასაცავად მივიდა და სამართალდამცავებმა გამოძიება მის მიერ გაკეთებული მუქარისშემცველი განცხადების გამო დაიწყეს.

_ ბატონო კახა, სანამ პოლიტიკაზე გადავალთ, მომიყევით, რა ეტაპზეა თქვენს მიმართ აღძრული საქმე? 

_ ძიება ინტენსიურად არ მიმდინარეობს და როგორც მივხვდი, წულუკიანის აჩემება იყო, რომ უნდა აღეძრათ საქმე, თორემ პერსპექტივა, რა თქმა უნდა, ამ საქმეს არ აქვს. 

_ ანუ ყველაფერ ამაში, პოლიტიკური დევნის ნიშნებს ხედავთ? 

_ იცით, რა? თავს დევნილად არ ვგრძნობ და არ მინდა, გადავაჭარბო. უბრალოდ, პოლიტიკური იყო, რომ საქმეზე ძიება სრული აბსურდის გამო დაიწყო. 

_ ამასობაში კი, ბატონო კახა, პოლიტიკური ველი ისევ პოლარიზებულია. ამიტომ საინტერესოა, თქვენი პარტია, რომელიც არცერთ ბანაკში არ შედის, არჩევნებში მონაწილეობას როგორ მიიღებს? 

_ არჩევნებში დამოუკიდებლად მონაწილეობისთვის ვემზადებით. ეს არაა ჩვენი იდეა-ფიქსი, უბრალოდ, პარტიებთან კონსულტაციები გვქონდა და როგორც შევატყვე, ამ ეტაპზე, ე.წ. მესამე ძალის, კოალიციის ფორმირების მზადყოფნა არ არსებობს. ამიტომაც მნიშვნელოვანია, რომ პარლამენტში ისეთი პოლიტიკური ძალა იყოს წარმოდგენილი, როგორც თქვენ ბრძანეთ. არ ვამბობ, რომ ერთადერთი ასეთი პოლიტიკური ძალა ვართ, მაგრამ თუ ვინმე ინარჩუნებს ერთსა და იმავე პრინციპებს, ეს „თავისუფალი საქართველოა“. 

_ გასათვალისწინებელია, რომ არჩევნები პროპორციული კი არა, შერეული წესით ტარდება და არ ფიქრობთ, რომ დამოუკიდებლად მონაწილეობის შემთხვევაში, ნაკლები შანსი გაქვთ? 

_ არჩევნების მაჟორიტარულ ნაწილში მზად ვართ, ოპოზიცურ, მათ შორის, ჩვენთვის მიუღებელ პარტიებთანაც ვითანამშრომლოთ. მოვახდინოთ კოორდინაცია, რომ ერთმანეთს ხელი არ შევუშალოთ. ეს არ იქნება ერთიანი კოალიცია, საუბარი იმაზეა, რომ როცა ხელისუფლება გეგმავს, 73-დან 73-ვე მანდატი წაიღოს, როგორმე მოახერხოს ოპოზიციამ და ამის საშუალება არ მისცეს. სწორედ ამ საკითხზე გვექნება კონსულტაციები. 

_ ანუ ოპოზიციის იმ გაერთიანებაში ერთვებით, რომელიც მაჟორიტარული მანდატების შეთანხმებაზე მუშაობს? 

_ გაერთიანება არაა, ამას უნდა დავარქვათ კოორდინაცია, რადგან ხშირად, ერთი და იმავე სახელით მოიხსენიებენ სხვადასხვა ფორმატს. არ ვართ გაერთიანებული ოპოზიციის ნაწილი, არ ვაპირებთ მათთან ერთად არჩევნებში მონაწილეობას, მაგრამ ინფორმაციის გაცვლას, რომ მაგალითად, მე კენჭს ვიყრი გლდანში და სხვა ოპოზიციურმა პარტიებმა, იქ თავისი კანდიდატი არ წარადგინონ, ამას გავაკეთებთ. 

_ ისე, „ლეიბორისტების“ ოფისში გამართულ ოპოზიციური პარტიების შეკრებებში რატომ არ მონაწილეობთ? 

_ იმიტომ, რომ ჩვენ, პრაქტიკულად, ერთადერთი პოლიტიკური ძალა ვართ ქართულ პოლიტიკურ სპექტრში, რომელიც მოქალაქეთა კავშირის წიაღში არაა ნაშობი და პრინციპული განსხვავებები გვაქვს ამ ხალხთან. „ქართულ ოცნებასა“ და ნაციონალურ მოძრაობას შორის, დიდ სხვაობას ვერ ვხედავ. თავს არ ვიტყუებთ და არ ვფიქრობთ, რომ „ქოცების“ მაგივრად, თუ „ნაცები“ მოვლენ, ამით ქვეყანაში რამე გაუმჯობესდება. ასევე, 2012 წელს, ჩვენ ერთადერთი პოლიტიკური ძალა ვიყავით, რომელიც არც ერთ პოლიტიკურ ბანაკს არ მიეკუთვნებოდა. მაშინაც პოლიტიკური ძალები ამ ორი ცენტრის ირგვლივ დაჯგუფდნენ, ბევრი ფიქრობდა, მთელი უბედურება „ნაცებშია“ და „ქოცები“ რომ მოვლენ, ქვეყანა აყვავდებაო. მაშინ ჩვენი ხედვა პოპულარული არ იყო, თუმცა ვამბობდით, რომ ეს ორივე, ერთი და იგივე იდეოლოგიის მქონე ძალაა. ამიტომაც, მთელი ჩვენი ენერგიის ჩადებას იმ საქმეში, რომლისაც არ გვჯერა, არ ვაპირებთ. ამ ეტაპზე, ტაქტიკური გამოსავალი ისაა, რომ პარლამენტში წარმოდგენილი იქნეს ეროვნული ძალები და ერთადერთი პოლიტიკური პარტია დღეს, რომელსაც ამის შანსი აქვს, სწორედ „თავისუფალი საქართველოა“. 

_ არსებობს მოსაზრება, რომ ხელისუფლებას მხოლოდ ოპოზიციური ერთობა შეცვლის და ვინც ამ ერთობაში არ იქნება, ის „ქართული ოცნების“ წისქვილზე დაასხამს წყ¬ალს. 

_ საქმე ასე მარტივად არაა. არსებობს გარკვეული საკითხები, სადაც სრული ოპოზიციური კოორდინაცია აუცილებელია და ერთ-ერთი ასეთი, მაჟორიტარების თემაა, მაგრამ ეს არჩევნებში ერთად მონაწილეობას არ ნიშნავს. აშკარაა, რომ ორპოლუსიან არჩევნებში, „ქართულ ოცნებას“ მეტი შანსი აქვს, ვიდრე _ სამპოლუსიანში, რადგან არის ამომრჩეველი, რომელიც მუდმივად კომფორმისტია. ასევე, არიან სააკაშვილის იდეური მომხრეები, პლუს, ივანიშვილზე გამწარებული ხალხი, რომელიც დაახლოებით, ამდენივეა. მთელი დანარჩენი საზოგადოება კი ე.წ. შუაშისტია, რომელსაც ერთი ლიდერი და ერთი პარტია არ ჰყავს და როგორც ვნახეთ, ორპოლუსიან არჩევნებში, „შუაშისტები“ ხმას არ აძლევენ ნაციონალურ მოძრაობას. თუ არჩევნებში დარჩება მარტო „ქოცი“ და „ნაცი“, მოხდება ის, რაც ბოლო არჩევნების მეორე ტურში მოხდა _ დიდი უპირატესობით, „ქართული ოცნება“ მოიგებს. პირველ ტურში კი ვნახეთ, რომ „ოცნებამ“ წააგო. 

_ თუ ამ ლოგიკას გავყვებით, მაშინ პარლამენტში რატომ ვერასოდეს შეხვედით? 

_ ეს საარჩევნო სისტემასთანაა დაკავშირებული. წინა პარლამენტში, ბარიერი 5% იყო, ახლა კი საუბარია, რომ 3%, ან შეიძლება, 1% იყოს. გარდა ამისა, მხოლოდ ჩვენი პარტიის პრობლემაზე ხომ არ ვლაპარაკობთ, არა? 2016 წელსაც კი, „არა ქოცმა“ და „არა ნაცმა“ პარტიებმა, ჯამში, 20%-25% მიიღეს, თუ „პატრიოტთა ალიანს“-ს ჩავთვლით, რადგან ზოგმა ისინი „ქოცებს“ მიათვალა და მგონი, სამართლიანადაც. წელს, ეს რიცხვი უფრო მეტი იქნება და სწორედ იმიტომ გვინდა სამართლიანი საარჩევო სისტემა, რომ ეს პროცენტი პარლამენტში იყოს წარმოდგენილი. 

_ მაინტერესებს, პარტიებთან ბლოკის შექმნაზე რატომ ვერ შეთანხმდით? 

_ ეს სხვა პოლიტიკურ პარტიებს ჰკითხეთ. ნუ მომთხოვთ პარტიების დასახელებას, რადგან არაკორექტული იქნება, მაგრამ გეტყვით, რომ ხელის შემშლელი ორი ძირითადი მიზეზია: ერთი _ პოლიტიკურ ძალებს არ სჯერათ საკუთარი თავის და მიაჩნიათ, რომ უნდა მიეკედლონ ნაციონალურ მოძრაობას, ვერ დავარწმუნებ, რომ სჯობს, ცალკე შევქმნათ კოალიცია, მეორე მიზეზი კი ისა, რომ ბლოკის შექმნა ყოველთვის გულისხმობს ორგანიზაციულ-ფინანსურ საკითხებზე შეთანხმებას ანუ ერთგვარი პარიტეტის ჩამოყალიბებას და დიდი აცდენებია წარმოდგენაზე, საკუთარ თავსა და მათ პარტნიორებს შორის. ისეთი პარტიები, რომლებიც სოციოლოგიურ გამოკითხვებშიც ვერ ფიქსირდებიან, ფიქრობენ, რომ ორნიშნა მაჩვენებელი აქვთ, როცა ორი პოლიტიკური პარტია ლაპარაკობს და ერთს ჰგონია, რომ 10% აქვს, პარტნიორს კი _ 1% და მეორესაც ზუსტად ასე ჰგონია, საკითხების შეთანხმება რთულია. ჩვენ ვცდილობთ ხოლმე, რომ ასეთი საკითხები, მესამე მხარის მიერ ჩატარებული გამოკითხვების საფუძველზე შევაფასოთ. მაგალითისთვის, ბოლო კვლევებში, რომელიც NDI-იმ და IPშOშ-მა ჩაატარა, 1% დაგვიწერა „იფსოსმა“ და 2% _ NDI-მ, შეიძლება გვეგონოს, რომ არასწორად ჩაატარეს და ა.შ. მაგრამ საბოლოო ჯამში, ამოვდივართ ამ პოზიციიდან, რომ მე-7 და მე-8 ადგილებზე დასახელდა ჩვენი პოლიტიკური ძალა. 

_ მოკლედ, ოპოზიცია ისევ მანდატების გადანაწილებაზე ვერ თანხმდებით, არა? 

_ მარტო ეს არაა, მაგრამ ესეც არის. წეღან, მაჟორიტარები ვახსენე. ამ ინიციატივით, 2016 წელს გამოვედი და მაშინ ვერავინ დავარწმუნე, 4 წლის შემდეგ კი ყველა გვეთანხმება. მაჟორიტარული კანდიდატების შეთანხმება ჩვენი, „თავისუფალი საქართველოს“ იდეაა. 

_ ანუ იდეა მოგპარეს? 

_ არა, რატომ? მადლობა უნდა ვუთხრა. იდეის მოპარვა, იდეის გაზიარებას ნიშნავს და ამას მივესალმები. 2016 წელს, ამას ნაციონალურ მოძრაობას კი არა, დანარჩენ ოპოზიციურ ძალებს ვთავაზობდით, თუმცა ოპოზიციურ პარტიებთან მაშინ ვერ მივაღწიე ურთიერთგაგებას, დღეს კი, ეს იდეა გაზიარებულია. ასე რომ, საქმე მთლად უიმედოდ არაა, თუმცა პრობლემა არსებობს. ობიექტურად, როცა ორი ძლიერი, მდიდარი და რეიტინგული პარტია არსებობს და დანარჩენი სპექტრი არჩევნებში ვერ ხვდება, ბუნებრივია, მათ უნდა შექმნან ბლოკი, რომ გახდნენ მესამე მოთამაშე, მაგრამ აქ იწყება ამბები, ვიღაც ამბობს, მე ფული მაქვს და უთქვენოდაც გავქაჩავო... მოკლედ, აღარ მინდა ყველაფრის თქმა... 

_ ბატონო კახა, ის მაინც მითხარით, რომელ პარტიებთან აწარმოებდით მოლაპარაკებას? 

_ დასახელება არ მინდა, რადგან მოლაპარაკებები გრძელდება და გვინდა, მათთან გავაგრძელოთ თანაშრომლობა, თუნდაც მაჟორიტარების ნაწილში. თეორიულად, არც იმის შესაძლებლობას გამოვრიცხავ, რომ ბლოკი შეიქმნას. ქართული რეალობიდან გამომდინარე, ბლოკები დასკვნით ეტაპზე იქმნება. 

_ 4 აპრილის აქციაში მონაწილეობას მიიღებთ? 

_ არა. ეს კონკრეტული პოლიტიკური კოალიციის აქციაა. 

_ სრულიად ოპოზიციის აქციაა, ბატონო კახა. 

_ ჩემო კარგო, ყველა აქციას, 90-იანი წლების ბოლოდან მოყოლებული, ასე ჰქვია _ „სრულიად ოპოზიციის“, თუმცა ყოველთვის ჰყავს ორგანიზატორები. მარტო ჩვენ არ ვართ გამონაკლისი, მაგრამ ასეც რომ იყოს, არც ამაში ვხედავ პრობლემას. სამთავრობო არხები მეუბნებოდნენ, იმ კოალიციის მონაწილე ხარო და როცა 9-ჯერ გავუმეორე, არ ვარ-მეთქი, ამომშალეს რესპოდენტების სიიდან. მათ ასე სურთ წარმოაჩინონ რეალობა, რომ ერთ მხარესაა ხელისუფლება და მეორე მხარეს _ სრულიად ოპოზიცია, სინამდვილეში კი, ასე არაა და არ შეიძლება, ქვეყანამ არჩევანი მუდმივად ორ მანკიერ მხარეს შორის აკეთოს. ვფიქრობ, ნაციონალური მოძრაობის ირგვლივ შექმნილი კოალიცია, არჩევნებს ვერასოდეს მოიგებს და რომც მოიგოს, ეს 2012-ში დაბრუნება იქნება. ეს არ იქნება მომავალზე ორიენტირებული პოლიტიკური ძალა. 

_ ანუ 4 აპრილს აქციაზე იმიტომ არ გადიხართ, რომ ნაცმოძრაობის გვერდით არ დადგებით? 

_ დიახ. 

_ ხელისუფლების შესაცვლელად მნიშვნელოვნად არ მიიჩნევთ, რომ ზოგჯერ, ღირებულებების მიუხედავად, ყველა პარტია ერთად უნდა დადგეს? 

_ ზოგჯერ ამას ვაკეთებთ, მაგრამ 4 აპრილის აქცია ეს შემთხვევა არაა. ნაცმოძრაობის ბევრ ლიდერთან კარგი ურთიერთობა მაქვს და მთელი „ქართული ოცნება“ რომ მოხიკო, ერთად არ ღირს იმად, რაც ნიკა მელიას კაცობა და ვაჟკაცობა აქვს! ვაფასებ მათ პლუსებს და მინუსებსაც, უბრალოდ, ეს განწყობა, მთელი ოპოზიცია დადგეს ნაცმოძრაობის გვერდით და ჩვენ მოვიგებთო, არასწორია და ბევრჯერ დადასტურდა. რეალობა ასეთია _ ქართველი ხალხის 50%-ზე მეტს ურჩევნია, რომ საქართველოში იყოს შიმშილი, უდენობა, უგაზობა, უპერსპექტივობა, უაფხაზეთობა, უსამაჩაბლოობა, ოღონდ „ნაცები“ არ მობრუნდნენ. ამ რეალობაში, როცა მაინც ასეთ არჩევანს შევთავაზებთ _ „ნაცები თუ ქოცები“, შედეგი ხომ გასაგებია, რა იქნება? მერე კი ნიკა გვარამიასავით უნდა დავიწყოთ ლანძღვა, რა ცუდია ამომრჩეველი, რომ „ნაცებს“ გვერდით არ უდგას? მოუსმინე იმ ამომრჩეველს, რომელიც გეუბნება, არ მინდა ეს ბიძინა, მაგრამ არც მიშა მინდაო! არ უსმენენ და ძალით გვტენიან, როგორც ვირს პიტნას! არ უნდა ქართველ ხალხს, ეს მიშა! 

_ ისე, სააკაშვილის „პირადი შტაბის“ ინიციატივას როგორ აფასებთ? 

_ ისიც პოლიტიკური პროცესის მონაწილეა და თავისი შტაბი შექმნა, მერე, რა? ამით პროცესი ვერ დაიწყება, ხომ ხედავთ, ყოველ თვე, ახალ სლოგანს „აცხობს“ და მერე ივიწყებს. იმის გაგება, რაზეც ვსაუბრობ, ნაციონალურ მოძრაობაში არის, მაგრამ არსებობს მეორე ხაზი, რომელიც ამბობს, მხოლოდ ბიძინა და მიშა არსებობენო. თუ ასე გაგრძელდა, მოიგებს ბიძინა! მიუხედავად იმისა, რომ ბიძინა ივანიშვილზე ვფიქრობ, ის ნულია მორალურადაც და პოლიტიკურადაც, არჩევნებს კიდევ 25 წელი მოუგებს! ამიხსენით, რა ლოგიკაა იმაში, რომ ქართველ ხალხს, მაინცდამაინც ასე დავუყენოთ საკითხი _ მიშა, თუ ბიძინა? მაშინ ჩნდება ეჭვი, რომ მიშა ბიძინას თამაშს თამაშობს. 

სხვათა შორის, ძალიან სასაცილო იყო, როცა ზაფხულში, პროპორციულ სისტემას დავუჭირეთ მხარი, ამის გამო, „ნაცებმა“ „ქოცებად“ გამოგვაცხადეს.

თათია გოჩაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 19 Feb 2020 13:26:56 +0400
„ოცნებასთან“ დადებული რა გარიგება დაარღვია გიგი უგულავამ http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6557-„ოცნებასთან“-დადებული-რა-გარიგება-დაარღვია-გიგი-უგულავამ.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6557-„ოცნებასთან“-დადებული-რა-გარიგება-დაარღვია-გიგი-უგულავამ.html

მესამედ დაჭერილი თბილისის ექსმერის ცხოვრების უცნობი დეტალები

მესამედ დაჭერილი თბილისის ყოფილი მერი, თანამოაზრეებმა და თანაგუნდელებმა, ციხის კარამდე სულ ტაშ-ფანდურით მიაცილეს. თავად უგულავასაც ისეთი მშვიდი სახე ჰქონდა, რომ მისმა შემხედვარე ჩემმა ერთმა მეგობარმა იხუმრა, ამას, მგონი, „კამერის ლომკა“ აქვსო. „ლომკისა“ რა მოგახსენოთ, მაგრამ ყოფილი ნაციონალი და აწ უკვე ევროპული საქართველოს ლიდერი, ყველანაირად ცდილობდა, რომ სიმშვიდე შეენარჩუნებინა ანუ თავი ისე მოეჩვენებინა, თითქოს ციხეში უფრო თავისუფალი იქნება, ვიდრე _ თავისუფლებაზე. ასეა თუ ისე, მომავალი სამი წელი, უგულავას ისევ სამარტოო საკანში მოუწევს გატარება, მაგრამ იმ შემთხვევაში, თუ წლევანდელ არჩევნებზე ხელისუფლება შეიცვალა, უგულავაც „სვაბოდაზე“ გამოვა და შესაძლოა, ქართველ „ნელსონ მანდელობაზეც“ გაუჩნდეს პრეტენზია. ისე, გულწრფელად რომ ვთქვათ, უგულავას მესამედ დაჭერით, „ოცნებამ“ ის ტოტი მოიჭრა, რომელზეც ზის, თუმცა საქმეში ჩახედულები ასე არ ფიქრობენ. აი, მაგალითად, პოლტიკური მოძრაობა „ტრიბუნას“ დამფუძნებელი დავით ჭიჭინაძე ამბობს, რომ თავის დროზე, უგულავას ციხიდან გამოშვება გარკვეული გარიგების შედეგი იყო, ახლა კი, სწორედ ეს გარიგება დაირღვა და უკან ამიტომაც შეაბრუნეს. არსებობის უფლება, ცხადია, ყველა და ამ ვერსიასაც აქვს. რა შეიძლება ყოფილიყო უგულავასა და „ოცნებას“ შორის დადებული ფარული გარიგების საგანი? _ თუ გახსოვთ, ნაციონალური მოძრაობის რღვევა, სწორედ უგულავას ციხიდან გამოგზავნილი წერილით დაიწყო. ჰოდა, რატომ უნდა გამოვრიცხოთ, რომ გარიგება, სწორედ ყოფილი მმართველი პარტიის დაშლასა და ამავდროულად, იმასაც შეეხებოდა, რომ ნაციონალებიდან წამოსულები, „ოცნების“ წინააღმდეგ რადიკალურ განცხადებებს არ გააკეთებდნენ? პრინციპში, ევროპული საქართველო, ბოლო დრომდე, რადიკალიზმით მაინცდამაინც არც გამოირჩეოდა, მაგრამ არსებობს ერთი მაგრამ ანუ პროპორციულის ჩაგდების შემდეგ, გიგი უგულავამ „ქართული ოცნების“ ლიდერებს დედა აგინა, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით. სხვათა შორის, მესამედ დაჭერის შემდეგ, სანამ ციხეში შევიდოდა, თავად უგულავამაც თქვა, სწორედ ამ გინების გამო მიჭერენო.

ასეა თუ ისე, თბილისის ყოფილი მერის მესამედ დაჭერამ ქვეყანაში არსებული პოლიტიკური რეალობა შეცვალა. ყოველ შემთხვევაში, ოპოზიცია, იგივე საარჩევნო სისტემასთან დაკავშირებით, ხელისუფლებასთან მოლაპარაკების მაგიდასთან დაჯდომაზე უარს ამბობს და იმის ალბათობაც გაიზარდა, რომ პროცესებმა ქუჩაში გადაინაცვლოს. მოხდება თუ არა ვითარების რადიკალიზაცია, ამას დრო გვიჩვენებს. მანამდე კი „ვერსია“, უგულავას ერთგვარ დოსიეს გთავაზობთ ანუ გაგახსენებთ, ვინ არის, საიდან მოდის და საერთოდ, მის ანგარიშზე რა ცოდვა-მადლია! 

დავიწყოთ იმით, რომ უგულავა იმთავითვე, ზომიერად სიმპატიური და ასევე, ზომიერად აგრესიული გახლდათ. მართალია, საბჭოთა საქართველოში დაიბადა და შანსი ჰქონდა „წითელი ვირუსით“ „დაავადებულიყო“, მაგრამ პოლიტიკურმა ღმერთებმა, თუ პოლიტიკური სამოთხიდან განდევნილმა ანგელოზებმა ლიბერალობისთვის „გაწირეს“, თუმცა მიუხედავად ამისა, ზოგი ამბობს, რომ პავლიკ მოროზოვის ჰიბრიდი ანუ მოდერნიზებული კომკავშირელია, რომელიც კარიერული მწვერვალების დასაპყრობად, უკან არაფერზე იხევს. ახლა, ეს შესაძლოა, გადაჭარბებული შეფასებაა, მაგრამ არავინ ელოდა, რომ „მამა-მარჩენალს“, ესე იგი, მიხეილ სააკაშვილს ზურგს აქცევდა და იმის თქმასაც არ მოერიდებოდა, მიშა ჯართიაო. იმ დროს, როცა საქართველოს ექსპრეზიდენტი ჯართს შეადარა, მის თავზე უკვე წისქვილის ქვა იყო დატრიალებული. ყოველ შემთხვევაში, „მატროსოვის სიმარტოვე“ გამოცდილი ჰქონდა. ამბობენ, საპყრობილეში ადამიანს ფიქრისთვის თავზე საყრელი დრო აქვსო. ჰოდა, ალბათ, საკანში ბევრი იფიქრა თუ ცოტა, მიხვდა, რომ მიშასთან მეგობრობის გაგრძელება ხეირს აღარ მოუტანდა და ზურგი ამიტომაც აქცია, მაგრამ ეს „ზურგის შექცევა“ არ დაუფასდა _ ისევ ციხეში მოხვდა. 

სხვათა შორის, პირველი „სროკის“ მოხდის შემდეგ, უგულავამ ხონისა და ვანის მაჟორიტარული ოლქის შუალედურ არჩევნებში მიიღო მონაწილეობა და, ცხადია, ვერ გაიმარჯვა. 

„მინდა, ყველაფერი თავიდან დავიწყო“, _ განაცხადა მაშინ, მაჟორიტარად წარდგენისას უგულავამ და პირობაც დადო, ცვლილებების მედროშე და ავანგარდი ვიქნებიო, თუმცა მის გულწრფელობაში ბევრს ეჭვი შეეპარა. 

გასუფთავებული ბიოგრაფია 

„გიგი უგულავა 1975 წლის 15 აგვისტოს, თბილისში დაიბადა. 2005-2014 წლებში, თბილისის მერი იყო. უგულავა განათლებით ფილოსოფოსია, ფლობს ინგლისურ, გერმანულ და რუსულ ენებს. სხვადასხვა დროს, მუშაობდა რელიგიის ისტორიის მასწავლებლად, ჟურნალისტად, კონსულტანტად. 2003 წლიდან, ეწევა პოლიტიკურ მოღვაწეობას, ჰყავს სამი შვილი. 

2013 წლის 23 თებერვალს, ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურმა, გიგი უგულავას, დაკავების გარეშე, წარუდგინა ბრალი დიდი ოდენობით საბიუჯეტო თანხების მითვისება-გაფლანგვასა და ფულის გათეთრებასთან დაკავშირებულ საქმეებზე. თბილისის მერმა ბრალდებებს აბსურდული უწოდა. 2014 წლის 3 ივლისს, სამართალდამცავმა ორგანოებმა გიგი უგულავა თბილისის აეროპორტში დააკავა'', _ მხოლოდ ამ მშრალ ინფრომაციას გვაწვდის ქართული „ვიკიპედია“ უგულავას ბეგრაუნდზე. არადა, ექსმერისა და საააკაშვილის ექსმეგობრის წარსული, არაერთი საინტერესო ფაქტითაა „დახუნძლული“, თუმცა როგორც ჩანს, „ვიკიპედიაში“ ვიღაცამ ინფორმაცია მიზანმიმართულად „გაფილტრა“ და იმის აღნიშნვაც დაავიწყდა, რომ სანამ ევროპული საქართველოს ლიდერი გახდებოდა, უგულავა მგზნებარე ნაციონალი იყო. მეტიც, ის „ვარდოსანთა“ ერთ-ერთ მთავარ იდეოლოგადაც ითვლებოდა. ყოველ შემთხვევაში, იმ ყბადაღებული 9 წლის განმავლობაში ისინი, რომლებიც, ნაცკულუარებში კარგად ერკვეოდნენ, ირწმუნებოდნენ, მიშა, უგულავასთან შეთანხების გარეშე, ერთ გადაწყვეტილებასაც არ იღებსო. ეს კი არადა, ის ცნობაც არსებობდა, რომ ყველა ან თითქმის ყველა გახმაურებული დაჭერისა და ქონების წართმევის საქმეში, უგულავა „პირველი ვიოლინოს“ თუ არა, „ზონდერების“ უსშტაბაშის როლს ასრულებდა. 

ეს, შესაძლოა, ხალხური მითოსია და მეტი არაფერი, მაგრამ ფაქტია: „ვარდების რევოლუცია“ დასრულდა თუ არა, უგულავამ უშიშროების სამინისტროში მაღალი თანამდებობა მიიღო. ერთხანობას, სამგრელო-ზემო სვანეთის გუბერნატორიც იყო და პრეზიდენტის ადმინისტრაციაშიც საქმიანობდა. მერე კი, თბილისის „მოურაობა“ გადაწყვიტა და სანამ თბილისის მერის პირდაპირი წესით არჩევნები გაიმართებოდა, სააკაშვილმა დედაქალაქის თავად დანიშნა. ინტერვიუ, რომელიც ჩემს პირად ჟურნალისტურ არქივში ინახება, სწორედ მაშინდელია. მახსოვს, თბილისის მერს, ძველი მერიის შენობაში შევხვდი და 13 უხერხული კითხვა დავუსვი. ჩვენი საუბარი, ცხადია, სტენოგრაფიული სიზუსტით გამოვაქვეყნე. მართალია, მას შემდეგ, ლამის 15 წელი გავიდა და ამ ხნის განმავლობაში ბევრი რამ შეიცვალა, მაგრამ წინამდებარე ინტერვიუ უგულავას დოსიეს, როგორც იტყვიან, დამატებით შტრიხებს შესძენს: 

„_ ბატონო გიგი, სანამ მთავარზე გადავალ, ერთი მითხარით, ახალ ამპლუას უკვე შეეგუეთ? 

_ ნელ-ნელა ვეგუები... მართალია, სამეგრელო-ზემო სვანეთისა და თბილისის პრობლემები განსხვავებულია, მაგრამ მმართველობა, ზოგადად, ერთნაირია და აქაც მოსახლეობასთან გაქვს კავშირი. ასე რომ, შეგუება რთული არ არის, თან ამ საკითებთან შეხება მაშინაც მქონდა, პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსი რომ ვიყავი... 

_ თქვენს მერულ კარიერაში, პირველი კვირა დღეა. ჰოდა, გადაკეტილ რუსთაველზე გაისეირნება უკვე მოასწარით? 

_ დიახ და ეს მრავალფეროვნება ძალიან მომწონს... 

_ მრავალფეროვნების საწინააღმდეგო მეც არაფერი მაქვს, მაგრამ იცით, დედაქალაქის მთავარი პროსპექტის გადაკეტვას რომელი კანონი ითვალისწინებს? 

_ საამისოდ, მერიის შესაბამისი გადაწყვეტილება არსებობს და პარლამენტის მხრიდან დამატებითი საკანონმდებლო აქტის მიღება არ სჭირდება. 

_ შეიძლება, მაგრამ მოჭიდავეების ინციდენტის მერე, თუ არ ვცდები, ელენე თევდორაძემ განაცხადა, კვირაობით, რუსთაველის გადაკეტვით, სახელმწიფო კანონს თვითონ არღვევს და არ მესმის, მოჭიდავეებს რას ერჩიანო... 

_ ელენე თევდორაძე, სამწუხაროდ, ცდება, რადგან რუსთაველის გადაკეტვა მერიის აქტით რეგულირდება, თან გზის გადაკეტვა, თუ შესაბამისი პროცედურები დაცულია, აკრძალული არაა. ამ შემთხვევაში, პროცედურები დაცულია და ელენე თევდორაძემ, სჯობს, იმ საკითხებს მიხედოს, რომელიც მას პირდაპირ ეხება. 

_ გიგი ბატონო, ჯერ ერთი კვირაც არაა, მერი ხართ და ხელისუფლების წარმომადგენელთა მისამართით, უკვე დიდაქტიკურ განცხადებებს აკეთებთ. მაშასადამე, უნდა ველოდოთ, რომ თბილსის რევოლუციონერი თავი, სხვა რევოლუციონერებთან კონფლიქტს არ მოერიდება? 

_ მე ყველაფრისთვის მზად ვარ. შეიძლება, ბევრი ცილისწამება და კრიტიკაც იყოს, მაგრამ თანამდებობის პირისთვის ეს ძალიან ჩვეულებრივია და ყველაფერს ღიმილით შევხვდები, თუმცა თუ კრიტიკა განსაკუთრებული იქნება, კანონის ფარგლებში გავითვალისწინებ... 

_ ხმა დადის, რომ მიხეილ სააკაშვილის დედის ნათესავი ხართ და პრეზიდენტიც, თურმე, ამიტომ არ გიცილებთ... 

_ (აუღელვებლად) პრეზიდენტის დედის ნათესავი არ ვარ და ქალბატონი გიული საჯარო შეხვედრებზე, სულ ერთი-ორჯერ ვნახე. ეს მორიგი ჭორია და სიმართლესთან კავშირი არ აქვს... მიხეილ სააკაშვილი 1999 წელს, ვაკის არჩევნების დროს გავიცანი. მაშინ მე ჟურნალისტი ვიყავი... არასამთავრობო სექტორში რომ გადმოვედი, საქმიანი შეხვედრები გვქონდა ხოლმე. 

_ საზოგადოების ერთ ნაწილი იმანაც გააღიზიანა, რომ მამათქვენი უნივერსიტეტში, ერთ-ერთი გაერთიანებული ფაკულტეტების ხელმძღვანელად დაინიშნა. ყოველ შემთხვევაში, უსამსახუროდ დარჩენილ პროფესორ-მასწავლებლებს არ სჯერათ, რომ მამათქვენის დაწინაურებაში, თქვენი ხელი არ ურევია... 

_ ამ თემაზე ლაპარაკს არ ვაპირებ... 

_ რატომ? 

_ პირველად თქვენგან გავიგე, რომ პრეზიდენტის ნათესავი ვარ და ამ სისულელეზე საუბარი რომ გავაგრძელოთ, სერიოზული ადამიანები არ ვიქნებით. 

_ ბატონო გიგი, უნივერსიტეტში მიმდინარე რეფორმები მამათქვენს არ შეხებია და სისულელე ისაა, ხალხს რაღაც ეჭვები რომ გაუჩნდა? 

_ მამაჩემი ფიზიკა-მათემატიკის პროფესორია და ამ ფაკულტეტზე არ დაბადებულა, თორემ 35 წელიწადია, უნივერსიტეტში მუშაობს... შეგიძლიათ, დაიჯეროთ ან არ დაიჯეროთ, მაგრამ გაერთიანებული ფაკულტეტების დეკანად მისი დანიშვნა ჩემი იდეა არ ყოფილა და ამის შესახებ, ტელევიზიით გავიგე. მამაჩემის სამსახური ჩემთვის ხელის შემშლელი არაა და როგორც შვილმა, ვურჩიე, რომ ეს მხოლოდ მისი თავის ტკივილია და მეცნიერებისთვის დრო აღარ დარჩება... 

_ ბატონო გიგი, ახლა, მეტყვით, ეს ჭორიც თქვენგან პირველად მესმისო, მაგრამ სამთავრობო წრეებიდან გამოსული ხმის თანახმად, არც ერთი ,,ნაციონალური სასტავის'' წევრი არ ხართ. იმასაც ამბობენ, პრეზიდენტს სიმართლეს მხოლოდ უგულავა ეუბნებაო... 

_ ჯერ ერთი, პრეზიდენტის გარემოცვაში სიმართლის მთქმელი ძალიან ბევრია. მეორეც, ტყულის თქმას აზრი არ აქვს, რადგან მიხეილ სააკაშვილი, წინა პრეზიდენტისგან განსხვავებით, ახალგაზრდა, ენერგიული ადამიანია და ყოველთვის აქვს შესაძლებლობა, რომ ნებისმიერი ინფორმაცია სხვადასხვა ადამიანთან გადაამოწმოს. ასე რომ, რაღაცის შელამაზებას, პრაგმატიზმიდან გამომდინარე, აზრი არ აქვს... 

_ ეს გასაგებია, მაგრამ კითხვის პირველ ნაწილს თავი რატომ აარიდეთ? 

_ აბა, მითხარით, რა ,,სასტავები'' არსებობს? 

_ წესით, ეს ჩემზე უკეთესად უნდა იცოდეთ, მაგრამ რახან ასეა, გეტყვით: კულუარული ცნობით, თქვენ არც ,,ნაცმოძრაობის'' ,,თავისუფლების ინსტიტუტის'' ფრთის წევრი ხართ, არც _ მერაბიშვილის დაჯგუფების და არც _ ოქრუაშვილის. ისე, თქვენი წინამორბედის მოღვაწეობაც ნათელჰყოფს, რომ რევოლუციონერები ერთმანეთს ვერ იტანენ... 

_ რომელ წინამორბედს გულისხმობთ _ აქ, თუ ადმინისტრაციაში? 

_ რა, არ იცით, რომ ზურაბ ჭიაბერაშვილი ნაცმოძრაობის სახეებსა, თუ მათი ოჯახის წევრებს დაუპირისპირდა? ისე, საინტერესოა, ,,ჭიას'' პრაქტიკას თუ გააგრძელებთ და იმ დარღვევების ამოქექვას დაიწყებთ, რომელიც მიხეილ სააკაშვილის თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარეობას უკავშირდება? 

_ მიწების საკითხი სააკაშვილის საკრებულოს თავმჯდომარეობას არ ეხება და ჭიაბერაშვილმა ის საკითხი გააგრძელა, რომელიც სააკაშვილმა დაიწყო, მაგრამ საკრებულოდან წამოსვლის მერე, გარკვეული ვაკუუმი იყო და ამ თემების ,,გაპრავება'', სწორედ მაშინ მოხდა.

რაც შეეხება გუნდის წევრობას, ეს ძალიან გადაჭარბებული შეხედულებაა, თუმცა როცა ერთიანი დიდი ორგანიზმია, შეიძლება, ვიღაცას ვიღაცა არ მოსწონდეს და ეს ჩვეულებრივია, მაგრამ მთავარია, რომ ეს მუშაობაზე არ მოქმედებს. რაღაცები, შეიძლება, მოხდეს, მაგრამ ეს საჯარო განხილვის თემა არასოდეს გახდება, რადგან ჩვენ გვაქვს იმის რესურსი, რომ დავსხდეთ და ეს ურთიერთობითი პრობლემები შიგნითვე გადაიჭრას... ისე, მეგობრობა სხვა საკითხია და შეიძლება, ვინმესთან თანამშრომლობდე და არ მეგობრობდე, მაგრამ ამაში პრობლემას ვერ ვხედავ... სახელმწიფო სამსახურში წამოსვლის გადაწყვეტილება 2004 წლის იანვარში მივიღე, ჯერ ზურა ადეიშვილთან ვმუშაობდი, მერე _ ვანო მერაბიშვილთან... ირაკლი ოქრუაშვილიც ჩემი მეგობარია, ზურა ნოღაიდელიც და ურთიერთობის პრობლემა არ გვაქვს... 

_ მართალია, რევოლუციის დროს ძალიან აქტიურობდით და, როგორც მერე გაირკვა, ,,კმარას'' კონსულტანტიც იყავით, მაგრამ მაინც გაუგებარია, არასამთავრობო სექტორი ხელისუფლებაზე რატომ გაცვალეთ? 

_ იმ პროცესში, რომლის დაგვირგვინებაც ,,ვარდების რევოლუცია'' იყო, აქტიურად ვიყავი ჩართული და ჩავთვალე, რომ პასუხისმგებლობა ბოლომდე უნდა ამეღო, თან ძველი ხელისუფლება რომ წავიდა, ვაკუუმი შეიქმნა, თითქმის არც ერთი ინსტიტუტი არ მუშაობდა და ეს დიდი მონაპოვარი საფრთხის წინაშე დადგებოდა, ბევრ ადამიანს სახელმწიფო სექტორში წამოსვლის გადაწყვეტილება რომ არ მიეღო. 

_ ჰო, მართლა, თვქენმა სიმაღლემ ოპოზიციაში დიდი ვნებათაღელვა გამოიწვია. აკაკი ასათიანმა ისიც თქვა, მერებს სიმაღლის მიხედვით თუ ნიშნავენ, მე უგულავაზე მაღალი ვარო. მოკლედ, სიმაღლეში რამდენი ხართ? 

_ კაკო ასათიანს არ დავტოლებივარ, თუმცა როცა ვნახავ, დავეტოლები... ისე, მეტრი და 92 სანტიმეტრი ვარ...“ 

მოსკოვური ,,პაესტკა'' 

მართალია, 2005 წელს, უგულავა პირობას დებდა, რომ კორუფციას „ცეცხლითა და მახვილით“ შეებრძოლებოდა ანუ ვერავინ გაბედავდა, რომ მისთვის, ვთქვათ, ძვირადღირებული საათი ან სხვა ნივთი ეჩუქებინა, მაგრამ დღე დღეს მისდევდა, თვე _ თვე, წელიწადი _ წელიწადს და „კმარელყოფილი“ მერის „კორუფციულ ვნებებსა“ და შემოსავლებზე ფანტასმაგორიული ამბები ვრცელდებოდა. პარალელურად, იმასაც ამბობდნენ, სააკაშვილი უგულავას თავის შემცვლელად ამზადებსო. 2010 წელს, ერთ-ერთ ქართულ გაზეთში წერილი _ „ვიპიმ ზა ბუდუშეგო პრეზიდენტა გრუზიი, გიგი უგულავა“ _ გამოქვეყნდა, სადაც ნათქვამი იყო: 

„უგულავას მშრალი ბიოგრაფიული სტატისტიკა, თითქოს, არაფრის მთქმელია, მაგრამ დაკვირვებული ადამიანის თვალსა და გონებას, დამეთანხმეთ, რომ არ გამოეპარება მისი იერარქიული აღმასვლის უკან მდგომი „ვიღაც“ უჩინარი, რომელიც მართალია, ჩრდილშია, მაგრამ დროდადრო, გიგის თავზე მოგროვილ შავ ღრუბლებსაც უმალ ფანტავს და მის კარიერულ „წარმატებებსაც“ ასევე, უმალ უზრუნველყოფს. და მაინც, ვინ არის გიგი უგულავა ისეთი, სააკაშვილი მისი ქოჩრიდან ბეწვსაც რომ ვერ აგდებს, მიუხედავად მრავალი მიზეზისა? თბილისში ბევრი ამბობს, რომ გიგი უგულავა არის კაცი არსაიდან, მაგრამ საქმეში უფრო ღრმად ჩახედული ადამიანები ამბობენ, რომ იგი არის კაცი „ვიღაცისგან“ ანუ კაცის კაცი, რომელიც გარკვეული დირექტივებით იმართება და კაცი, რომელსაც ვერავინ ფეხებს ვერ მოსჭამს, მათ შორის, ვერც მიხეილიო. და მაინც, ვინ არის თეთრი პირსახის, ტანადშემცრობილი, მაგრამ ამბიციამომატებული, ბრიყვული გამომეტყველების, დღევანდელი თბილისის მერი? სამღვდელოების წარმომადგნლებს ,,შე ჩემას'' დონეზე რომ ეურთიერთება და ეშმაკთან ძმაკაცობს? 

... გიგი უგულავამ, როცა მიწაზე ვერ ნახა თავისი ადგილი, „ზეცას შეერკინა“ და სასულიერო სემინარიაში, კობა სუბელიანსა და მამუკა ახვლედიანთან ერთად (ეს ორი პიროვნება, მოგვიანებით, მოადგილეებად გაიხადა) სცადა ჭეშმარიტებასთან მიახლოება, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ წლების განმავლობაში, პატრიარქის პირადი სტიქაროსანი იყო, თავხედობის მოთოკვა მაინც ვერ ისწავლა და რამდენიმე წლის წინ, ერთ-ერთი წირვის შემდეგ, პატრიარქთან მიახლოებულ მანდილოსანს სახეში სთხლიშა, აქაოდა, მის უწმინდესობასთან ასე ახლოს მისვლა მხოლოდ ჩვენ შეგვიძლიაო! ამის გამო (სტიქაროსანი უგულავას ამაზრზენ ქმედებას მრავალი ადამიანი შეესწრო), სტუდენტი გიგი სემინარიიდან გარიცხეს... საკუთარი თავის რწმენა მხოლოდ „თავისუფლების ინსტიტუტში“ იპოვა და „ენჯეოშნიკი“ გიგიც, მთელი სიგრძე-სიგანით წარსდგა საქართველოს მოსახლეობის წინაშე, როგორც პირველი „კმარელი“... 

მას შემდეგ, რაც თბილისის მერად დანიშნა, სააკაშვილმა გიგი მოსკოვს გააგზავნა „გამოცდილების“ მისაღებად და აი, აქ კი, შესაძლოა, სააკაშვილმა დიდი შეცდომა დაუშვა.…რატომ? რატომ და, ტანად და სახით შესახედი უგულავა, მოსკოვური პოლიტელიტისათვის შეუმჩნეველი არ დარჩენილა და თანაც იმიტომ, რომ მის უკეთ წარმოჩინებაზე, რუსეთში მოღვაწე ერთ-ერთმა ქართველმა მილიონერმა იზრუნა, რაც დიდ მიღებასა და პურ-მარილში გამოიხატა! „ვიპიმ ზა ბუდუშეგო პრეზიდენტა გრუზიი“ _ შესთავაზა მილიონერმა მასპინძელმა რუსეთის გავლენიან პოლიტიკოსებს უგულავას, როგორც მომავალი პრეზიდენტის სადღეგრძელო და დარცხვენილი, ლოყებღაჟღაჟა გიგიც თავდახრილი, მაგრამ ბედნიერი იხდიდა მადლობებს ხან მარჯვნივ და ხან _ მარცხნივ! ამის შემდეგ, რამდენიმე დღეში (დაახლოებით, 7-8 დღეში), „ბუდუში პრეზიდენტი“ სამშობლოში დაბრუნდა და კუდში მოიყოლა ზურაბ წერეთლის ერთ-ერთი „შედევრი“, წმინდა გიორგისთან მებრძოლი გველეშაპის ქანდაკება, რომელიც _ არც მეტი, არც ნაკლები _ თავისი კაბინეტის მოპირდაპირედ, თავისუფლების მოედანზე, მაშინდელი მერიის წინ დაიდგა, „კარგი და ღირებული“ მოგონებების აღსანიშნავად! 

დიახ, სწორედ ზურაბ წერეთელმა გამართა დიდი ნადიმი გიგი უგულავას მოსკოვში ჩაბრძანებასთან დაკავშირებით და სწორედ ზურაბ წერეთელმა მიიპატიჟა რუსი და ქართველი გავლენიანი პირები თავის სახლში, „პატარა გიგის“ უკეთ გასაცნობად! 

გიგის მერად არჩევას მთელი ნაცმოძრაობა კი არა, ოპოზიციაც მიესალმა, ხელიც ჩამოართვა ადგილობრივ არჩევნებში გამარჯვებულ სახელისუფლებო კანდიდატს და დემოკრატიული ანტურაჟიც შეუქმნა ქალაქის საკრებულოში, მრავალპარტიულობის თვალსაზრისით. 

თბილისის საკრებულოში შესვლისთანავე, რესპუბლიკურმა პარტიამ დოკუმენტების მთები დააყენა მერიის მიერ, არამიზნობრივად გახარჯული მილიონობით ლარის შესახებ, მაგრამ „კორუფციასთან მებრძოლმა“ სააკაშვილ-მერაბიშვილ-ადეიშვილმა, ისევ სიბრმავის, სიყრუისა და სიმუნჯის პოზა დაიჭირეს... გიგი უგულავა, ამგვარი დუმილით ,,გაგულავებული'', დიდი ცელით ცელავს ქალაქის ისედაც გაღატაკებული ოჯახების ფინანსებს და არც არავისი ეშინია. არა, განა იმიტომ არ ეშინია, რომ გულადი და უშიშარია? არამედ იმიტომ, რომ „კაცის კაცი“ და „საქართველოს მომავალი პრეზიდენტია“. 

... სამარშრუტო ტაქსების ბიზნესიდან, ელიტური კორუფციის წყალობით, ისედაც შედიოდა „წილი“ მერიაში, მაგრამ უკვე დღეს, მერიის სატრანსპორტო განყოფილება თავად ლობირებს ევროპიდან შემოყვანილი „ყვითელი მარშრუტკების“ ბიზნესს და „ვარდების რევოლუციის“ „შთაგონების ერთ-ერთი წყაროს“, ბათუმელი თენგიზ ასანიძის ვაჟთან, დათო ასანიძესთან ერთად, მგზავრობის 80 თეთრის საფასურის გაზრდით, თურმე, ნუ იტყვით და, მხოლოდ ერთ თვეში, 13 მილიონ ლარამდე მოგებასაც ნახულობს. გავრცელდა ინფორმაცია, რომ ნებისმიერი თბილისელი, საკუთარ სახლში დამპალი ფანჯრის გამოსაცვლელად, ქალაქის მერიაში უნდა მივიდეს და ფანჯრის გამოცვლის ნებართვაშიც 50 ლარი გადაიხადოს. წინააღმდეგ შემთხვევაში (იგულისხმება თვითნებობა), 10 000 ლარით დაჯარიმდება და ეს ფულიც ქალაქის ბიუჯეტის სასარგებლოდ იქნება გადახდილი! მერიის ზედამხედველობის სამსახურში კი _ არც მეტი, არც ნაკლები _ უკვე რიგები დგას... 

... კომუნისტურ ეპოქაში ასფალტს, ხუმრობით, „ჩორნაია იკრას“ ეძახდნენ და ამაში ის იგულისხმებოდა, რომ ამ საქმეში ძალიან დიდი ფული იშოვებოდა! დიახ, „ჩორნაია იკრასა“ და მოპირკეთებით სამუშაოებს არც დღეს დაუკარგავს აქტუალობა პირადი შემოსავლის გაზრდის კუთხით და ვითომ ხალხისთვის დაგებულ ასფალტში, დარგულ ყვავილებში, „გაკრასკულ“ ფასადებში, უზარმაზარ მოგებას ნახულობენ, როგორც უგულავა, ასევე მისი ხელშეწყობით, ტენდერებში „გამარჯვებული“, საეჭვო ფირმების მესვეურებიც''. 

ავსტრიული სკანდალი 

ერთ-ერთი გახმაურებული ამბავი, რომელიც უგულავას მერობას უკავშირდება და რომელმაც საზოგადოების უმეტესობა აღაშფოთა, იმხანად სააკაშვილის მეგობრის, ესე იგი, გიგის მაშინდელი მეუღლის მშობიარობა იყო. კერძოდ, 2011 წელს, ქართულ ბეჭდვურ მედიაში გავრცელდა ინფორმაცია, რომ უგულავას მეუღლის ავსტრიაში მშობიარობა, ქალაქის ბიუჯეტს 12 ათასი ლარი დაუჯდა. 

„დედაქალაქის მერის ქონებრივ დეკლარაციაში აღნიშნულია, რომ უგულავას ცოლის მშობიარობა 12 000 ლარი, ხოლო შვილების სწავლა _ 5 555 ლარი დაუჯდა. 

დეკლარაციის მიხედვით, უგულავას ოჯახის საკუთრებაში მხოლოდ ერთი უძრავი ქონებაა _ მისი მეუღლის, ლელა კილაძის კუთვნილი ბინა წყნეთის გზატკეცილზე, რომელიც 50.0 კვ.მ. ფართობისაა. 

მერის ოჯახს საკუთარებაში არ გააჩნია 10 000 ლარზე მეტი ღირებულების მოძრავი ქონება. მერის ოჯახს არც ფასიანი ქაღალდები აქვს საკუთრებაში და არც სამეწარმეო საქმიანობას ეწევა. 

უგულავას ოჯახის წევრებს, შარშან, 500 ლარზე მეტი ღირებულების საჩუქარი არ მიუღიათ. 

დედაქალაქის მერს, დეკლარაციის შევსების მომენტში, თიბისი ბანკის ანგარიშზე, მხოლოდ 185 ლარი ჰქონდა, საქართველოს ბანკში კი _ 10 000 ლარი. მის მეუღლეს, ლელა კილაძეს კი საქართველოს ბანკის ანგარიშზე 14 000 ლარი აქვს. დეკლარაციაში, ლელა კილაძის კუთვნილი ნაღდი ფული _ 5 000 ლარიც არის აღნიშნული. 

რაც შეეხება სახელფასო შემოსავალს, გიგი უგულავამ შარშან, ხელფასის სახით, 92 362 ლარი მიიღო, მისმა მეუღლემ ლელა კილაძემ კი, რომელიც პრეზიდენტის ადმინისტრაციაში კულტურული ღონისძიებების სამსახურის უფროსია, _ 40 023 ლარი'', _ ნათქვამია „ნიუსში“, რომელიც 2011 წლის 10 მაისით თარიღდება. 

სხვათა შორის, მოგვიანებით, თბილისის მერიის მაშინდელმა პრესსამსახურმა ზემოაღნიშნული ინფორმაცია უარყო და განაცხადა, რომ უგულავას მეუღლის ავსტრიაში მშობიარობა დედაქალაქის ბიუჯეტიდან არ დაფინანსებულა. 

ასე იყო თუ ისე, უგულავა ნაცმოძრაობის არამცთუ „რუხი კარდინალი“, არამედ, ის იდეოლოგი გახლდათ, რომელიც მუდამ აქტიურობდა. მეტიც, იგივე 2008 წლის აგვისტოს ხუთდღიან ომში, როგორც მოგვიანებით გახდა ცნობილი, უგულავას, თურმე, ლოგისტიკა ებარა. ამასთან, პერიოდულად ვრცელდებოდა ხმა, რომ თბილისის მერი, სოსო თოფურიძესთან ერთად, საპატრიარქოსთან ურთიერთობასაც ალაგებდა და სინოდის სხდომებსაც ესწრებოდა. 

ბრძოლა ,,ოცნებასთან'' და მიშასთან გამიჯვნა 

უგულავას აქტიურობა არც 2012 წლის არჩევნების შემდეგ შეუწყვეტია, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ხალხზე მზრუნველი ოპოზიციონერი ჩინოვნიკის როლი მოირგო და „ოცნებას“ სისხლს უშრობდა. ამ მხრივ კი ყველაზე დასამახსოვრებელი, უგულავას კანცელარიაში მისვლა და მთავრობის სხდომაზე შეჭრა გახლდათ. 

ბოლოს, ყველაფერი იმით დამთავრდა, რომ უგულავა ჯერ მერობიდან გადააყენეს, მერე კი, საბიუჯეტო თანხების არამიზნობრივად გამოყენების საბაბით დაიჭირეს. დაკავების დროს, უგულავა ნაცმოძრაობის მერობის კანდიდატის, დავით ბაქრაძის საარჩევნო შტაბის უფროსი გახლდათ. 

არავინ იცის, ციხეში რა მოხდა, მაგრამ სწორედ უგულავა იყო ის პირველი „მერცხალი“, რომელმაც ციხიდან „უსტარი“ აფრინა. „უსტარში“ მიხეილ სააკაშვილი არცთუ თბილად იყო ნახსენები. ეს კი არადა, ტუსაღი უგულავა, უკრაინას თავშეფარებულ მიხეილს ურჩევდა, ნაცმოძრაობის თავმჯდომარეობა დატოვეო. ამავე წერილით ნათელი გახდა, რომ უგულავა პარტიულ ლიდერობაზე უარს ამბობდა ანუ ნაცმოძრაობის ერთ-ერთი რაიონული ორგანიზაციის თავმჯდომარეობიდან გადადგა. ანალიტიკოსები ამბობენ, რომ ყოფილი მმართველი პარტიის დაშლა-დაქუცმაცება, სწორედ ამ წერილით დაიწყო. 

ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, გიგი უგუალვამ, როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, ყოფილი მეგობარი და ლიდერი სააკაშვილი, ჯართს შეადარა და, სხვებთან ერთად, ნაცმოძრაობას გაემიჯნა. დღეს, უგულავა ევროპული საქართველოს ლიდერია და, როგორც ამბობს, ყველაფრის დაწყებას თავიდან აპირებს, თუმცა ნათქვამია, ერთ მდინარეში ორჯერ არ შედიანო. არც იმის პირი უჩანს, რომ პოლიტიკური ღმერთები თბილისის მერყოფილს ისევ გაუღიმებენ და ხელისუფლებაში მოიყვანენ, თუმცა რამის ხელაღებით გამორიცხვა შეუძლებელია. 

სხვათა შორის, მაშინ, როცა თბილისის თავი იყო, უგულავა საკუთარ ფიგურაზეც ზრუნავდა _ იმხანად მთელი თუ არა, ნახევარი თბილისი „უგულავას დიეტაზე“ „იჯდა“. გიგის კილოგრამები საპყრობილემაც დააკარგვინა და მესამე ,,სროკიც'' წონას, ალბათ, კიდევ დააკარგვინებს.…

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 12 Feb 2020 13:03:29 +0400
კობა ხაბაზი: „ნაციონალურ მოძრაობაში 99% სააკაშვილის ერთგულია!“ http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6553-კობა-ხაბაზი-„ნაციონალურ-მოძრაობაში-99-სააკაშვილის-ერთგულია-“.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6553-კობა-ხაბაზი-„ნაციონალურ-მოძრაობაში-99-სააკაშვილის-ერთგულია-“.html

რატომ ტოვებენ ყოფილ მმართველ პარტიას წევრები და რას ემსახურება ექსპრეზიდენტისგან „პირადი შტაბის“ შექმნა

პოლიტიკურ კულუარებში აქტიურად საუბრობენ, რომ ნაციონალურ მოძრაობაში მნიშვნელოვანი რყევები დაიწყო. ასევე, ვრცელდება ინფორმაცია, რომ გრიგოლ ვაშაძესა და ნიკა მელიას შორის, თითქოს კონფლიქტი მოხდა და ყველაფერი ეს იქამდე მივიდა, ვაშაძემ პარტიის თავმჯდომარეობის დატოვებაც კი გადაწყვიტა. მართალია, ამ ინფორმაციას პარტიაში არ ადასტურებენ და ვაშაძეც პარტიის თავმჯდომარის პოსტის დატოვებას კატეგორიულად უარყოფს, მაგრამ როგორც იტყვიან, კვამლი უცეცხლოდ იშვიათად ჩნდება. ყველაფერ ამას კი წინ, ნაციონალური მოძრაობიდან ზაზა ბიბილაშვილის, მარიკა გერსამიასა და ნინო კალანდაძის წასვლა უძღოდა. სამეულმა პარტიიდან წასვლის მიზეზად „ჭავჭავაძის ცენტრში“ გადასვლა დაასახელა. ყოფილი მმართველი პარტია ორი მოწვევის პარლამენტარმა, ჩიორა თაქთაქიშვილმაც დატოვა... ყველაზე მნიშვნელოვანი განცხადება კი მაინც მიხეილ სააკაშვილმა გააკეთა ანუ მან თქვა, რომ ენმ-გან დამოუკიდებლად, „საპრეზიდენტო ბიბლიოთეკაში“ შტაბს ხსნის და არჩევნებისთვის საკუთარი პარტიისგან დამოუკიდებლად მოემზადება. აღნიშნული მოვლენების ფონზე, ჩნდება კითხვა _ ხომ არ იშლება, მთავარ ოპოზიციურ ძალად შერაცხული პარტია? ნაციონალურ მოძრაობაში განვითარებულ მოვლენებზე, „ვერსია“ პარტიის ერთ-ერთ ლიდერს, კობა ხაბაზს ესაუბრა.

 

_ ბატონო კობა, ამბობენ, რომ ნაციონალურ მოძრაობაში რყევები დაიწყო. მიხეილ სააკაშვილი საარჩევნოდ ცალკე შტაბს ქმნის ანუ რა გამოდის _ ენმ-დან წასვლას აპირებს? 

_ პარტიაში არანირი დიდი რყევები მოსალოდნელი არაა. პარტია ცოცხალი ორგანიზმია, მუდმივად ხდება განახლება და ცვლილებები ყოველთვის იქნება, რადგან არიან ადამიანები, რომლებიც მიიჩნევენ, რომ საკუთარი მისია შეასრულეს. პარტიაში განახლება ნამდვილად არის, მაგრამ ამასთან, მიხეილ სააკაშვილის მიერ გაჟღერებულ ინიციატივას კავშირი არ აქვს. 

_ იცით დეტალები, სააკაშვილის შტაბი რა ტიპის იქნება და როგორ იფუნქციონირებს? 

_ ჩემი ინფორმაციით, ეს იქნება ზეპარტიული ტიპის შტაბი, სადაც მხოლოდ ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის აქტიური წევრები კი არა, არამედ, სხვა პოლიტიკური ორგანიზაციებიცა და აპოლიტიკური ადამიანებიც იქნებიან ანუ ყველა ის, ვისთვისაც ივანიშვილი მიუღებელია. ივანიშვილის რეჟიმის ძირითადი პრობლემა ეკონომიკური წარუმატებლობა, ქვეყნის კოლაფსი, ან პროპორციული არჩევნების უკან წაღება კი არა, არამედ, ისაა, რომ საქართველოს საკუთარი ხელისუფლება არ ჰყავს! საქართველოს ჰყავს კრემლის, პუტინის მიერ დასმული მარიონეტი ხელისუფლება. ამის ჩამოცილება აუცილებელია და ასეთ დროს, როცა უპირისპირდები კოლაბორაციონისტულ რეჟიმს, იქ გარკვეული განსხვავებები გადადის მეორე პლანზე. არსებითი ის ხდება, რომ კოლაბორაციონისტული რეჟიმი უნდა ჩამოსცილდეს ხელისუფლებას, ასე მოხდა საფრანგეთში და სხვა უამრავ ქვეყანაშიც. არ იქნება სწორი, სხვა პარტიებს ვუთხრათ, შტაბი შეიქმნება ერთიან ნაციონალურ მოძრაობაში და იქ მოდით-თქო. ეს არ იქნება მისაღები ადამიანებისთვის, რომლებსაც არ უნდათ პოლიტიკური კუთვნილება ჰქონდეთ, სწორედ ამისთვის კეთდება საარჩევნო შტაბი ბიბლიოთეკაში, რაც გააერთიანებს ყველა იმ ძალას, რომლისთვისაც რუსეთის მარიონეტული მმართველობა საქართველოში მიუღებელია. 

_ ე. ი. სააკაშვილს სურს, პოლიტიკური გაერთიანების ცენტრად იქცეს. ეს იმას ნიშნავს, რომ ქართულ პოლიტიკაში ბრუნდება და შესაძლოა, პოლიტიკური გაერთიანების ლიდერი კიდევ გახდეს? 

_ ეს არაა პოლიტიკური გაერთიანება. ესაა შტაბი, რომელიც დააორგანიზებს ყველა იმ პოლიტიკურ ძალას, არასამთავრობო ორგანიზაციასა და სამოქალაქო აქტივისტს, რომლებისთვისაც ივანიშვილის რეჟიმი მიუღებელია. სწორედ ამ ძალების კონსოლიდირებას მოახდენს შტაბი, რომელსაც აქვს მიზანი, ამოცანა და მის შესრულებაზე იქნება ორიენტირებული, სადაც ნაციონალური მოძრაობაც იქნება თავიდან ბოლომდე ჩართული, სხვებთან ერთად. 

_ ამ შტაბში რომ გუბაზ სანიკიძე იქნება, თავად თქვა, კიდევ რომელი ცნობილი სახე შეუერთდება სააკაშვილს საარჩევნოდ? 

_ ეს სპეციალურად გაკეთდა, რადგან გუბაზ სანიკიძისა და სხვებისთვის რომ გვეთქვა, მოდით ნაციონალურ მოძრაობაშიო, შეიძლება, მათთვის და მათი ელექტორატისთვის გარკვეული უხერხულობა ყოფილიყო. გუბაზ სანიკიძე იქნება, რესპუბლიკური პარტია, ძმები ბერძენიშვილები თუ სხვა, ღია არის კარი, დავდგეთ ერთად და დავასრულოთ ივანიშვილის რეჟიმი. 

_ ანუ ამ პლატფორმაზე, ბერძენიშვილებიც მოიაზრებიან? 

_ არ ვიცი, მიდის მოლაპარაკებები. გაჟღერდა იდეა და კარი ღიაა. ერთ პატარა კორექტურას შევიტან თქვენს კითხვაში, როცა თქვით, მიხეილ სააკაშვილი ბრუნდებაო: მიხეილ სააკაშვილის მასშტაბის პოლიტიკური ფიგურა პოლიტიკაში არ ბრუნდება, ის ყოველთვის იყო პოლიტიკური პროცესების ძირითადი წარმმართველი. 

_ თუმცა, შევთანხმდეთ, რომ რამდენიმე წელია, საქართველოდან წასულია და სანამ არ გააკეთა განცხადება, რომ აქტიურად ჩაერთო არჩევნებში, ზოგმა ისიც ვერ გაარკვია, აპირებდა თუ არა ქართულ პოლიტიკაში დაბრუნებას, მაგრამ ეს ცალკე თემაა და მოდით, ის მითხარით, ვანო მერაბიშვილის პოლიტიკურ გეგმებთან დაკავშირებით, რა ინფორმაციას ფლობთ? ვრცელდება ხმა, რომ ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, მერაბიშვილი ნაციონალურ მოძრაობაში აპირებს სააქმიანობის გაგრძელებას. ეს სიმართლეა? 

_ ვანო მერაბიშვილი, ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის ერთ-ერთი დამფუძნებელი, სული და გული იყო და დარწმუნებული ვარ, ნაციონალურ მოძრაობასთან ერთად, ყველაფერს გააკეთებს ივანიშვილის რეჟიმის დასასრულებლად. როცა გამოვა ციხიდან, ალბათ, შეხვდება პოლიტიკურ ლიდერებს, მიხეილ სააკაშვილსაც, ოღონდ ეს არ იქნება პარტიაში ყოფნა-არყოფნის საკითხი. აქ საუბარი იმაზე იქნება, როგორ, რა ფორმებით მოხდეს ვანო მერაბიშვილის რესურსის სრულად გამოყენება ივანიშვილის რეჟიმის დასასრულებლად. 

_ ანუ შესაძლებელია, რომ სააკაშვილმა და მერაბიშვილმა, გაერთიანებული ძალებით იბრძოლონ საარჩევნოდ? 

_ ვანო მერაბიშვილი, ციხეში ყოფნის დროსაც კი, ჩვენთან ერთად იბრძვის ივანიშვილის წინააღმდეგ. ასე რომ, არანაირი ახალი გაერთიანება არ იქმნება, ეს ახლაც ასეა და მომავალშიც ასე იქნება. 

_ ბატონო კობა, ნიკა მელიამ და გრიგოლ ვაშაძემ მართლა იჩხუბეს? 

_ „ოცნების“ ჭორ-მანქანა ცდილობს, ახალი ვერსიები შეთხზას და კატასტროფული, კრიზისული მდგომარეობიდან ისრების გადატანა სხვაგან მოახერხოს. არანაირი კონფლიქტი ბუნებაში არ არსებობს. 

_ კვამლი უცეცხლოდ არ ჩნდება, თან ზაზა ბიბილაშვილმა, ჩიორა თაქთაქიშვილმა, მარიკა გერსამიამ და ნინო კალანდაძემ პარტია დატოვეს. ყველაფერი ეს, უბრალო დამთხვევაა? 

_ ძალიან მიყვარს ბიბილაშვილი, გერსამია, კალანდაძეც. ყველას დიდ პატივს ვცემ. ყოველთვის ვფიქრობ, რომ ჩიორა თაქთაქიშვილი არა მხოლოდ მე, არამედ, ყველა ჩვენგანს რაღაცით გვჯობია _ ღირებულებებით, პრინციპებით, ერთგულებით. ჩიორა და ზაზა ბიბილაშვილი, ორი წელია, პარტიულ საქმიანობას ჩამოშორებულნი არიან. ბიბილაშვილმა „ჭავჭავაძის ცენტრი“ შექმნა, რომელშიც ახალი კადრების მოძიება ხდება ანუ ეს ადამიანები ყველაფერს გააკეთებენ უკეთესი საქართველოსთვის, მათთვის პარტიული კუთვნილება აქტუალური მაშინაა, როცა ხედავენ ამის აუცილებლობას. 

ბიბილაშვილი პარტიაში მაშინ მოვიდა, როცა არჩევნებში დავმარცხდით. ისინი არ არიან პარტიულობაზე მიჯაჭვული „ტიპები“ და ამით, გულწრფელად რომ გითხრათ, ჩემს სიმპატიას იწვევენ. 

ღმერთმა დაიფაროს ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა, რომ დაემსგავსოს სექტას, ჩაიკეტოს და არ მოხდეს მუდმივი განახლება. 

რაც შეეხება თქვენს ნათქვამს, კვამლი უცეცხლოდ არ ჩნდებაო, ეს ასე მაშინაა, როცა ნორმალურ ადამიანებთან გვაქვს საქმე, ხოლო როცა რუსული „კაგებეშნიკური“ ჭორების მოქმედებების სტრატეგიაზე აგებული პოლიტიკური ორგანიზაცია გიპირისპირდება, ასე არ არის. 

_ თუ ყველაფერი მართლაც ასეა, მაშინ რატომ დასჭირდა სააკაშვილს ხაზი გაესვა, რომ ქმნის პირად შტაბს ანუ ენმ-ს ლიდერებზე გავლენა დაკარგა? 

_ ეს არ არის მისი პირადი შტაბი. ეს არის შტაბი, რომელმაც ძალთა კოორდინაცია უნდა მოახდინოს. 

_ ისე, ოპოზიციის მსგავსი გაერთიანება, ლეიბორისტების ოფისში უკვე ხომ არსებობს? 

_ დიახ, მაგრამ ისიც ხომ პარტიული კუთვნილებაა? 

_ მოკლედ, ერთმნიშვნელოვნად აცხადებთ, რომ სააკაშვილს პარტიაში პრობლემა არ აქვს? 

_ ნაციონალურ მოძრაობას აქვს სპეციფიკური ნიშან- თვისება, აქ არიან ადამიანები, რომელთაც სჯერათ, რომ გზა, რომელიც მიხეილ სააკაშვილმა ქვეყნის განვითარებისთვის აირჩია, სწორია და აქედან გამომდინარე, მისდამი ერთგულების ხარისხი ძალიან მაღალია. სააკაშვილს რომ ჰქონდეს პარტიაში რაიმე პრობლემა, დამერწმუნეთ, ამის მოგვარება პარტიაშივე იქნებოდა შესაძლებელი. 

_ ამბობენ, რომ სააკაშვილთან დაკავშირებით, პარტიაში ხმები იყოფა. ზოგი ფიქრობს, რომ ის ერთგვარ ტვირთად იქცა ნაციონალებისთვის... 

_ ეს არის „ქართული ოცნების“ ოცნება, რომ პარტიაში ასე იყოს გაყოფილი მოსაზრება. არ დავკონკრეტდები და მინიშნებით ვიტყვი, რომ რამდენჯერმე გადაწყვიტეს მიხეილ სააკაშვილის დისტანცირება პარტიიდან და პარტიის წევრებმა ცალსახად გასცეს ყველას საკადრისი პასუხი. ამ ეტაპზე, პარტიის 99% სააკაშვილის ერთგულია!

თათია გოჩაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 12 Feb 2020 13:02:54 +0400
რატომ დაიწყო კონფლიქტი ირაკლი ოქრუაშვილსა და მიხეილ ქარელს შორის http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6548-რატომ-დაიწყო-კონფლიქტი-ირაკლი-ოქრუაშვილსა-და-მიხეილ-ქარელს-შორის.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6548-რატომ-დაიწყო-კონფლიქტი-ირაკლი-ოქრუაშვილსა-და-მიხეილ-ქარელს-შორის.html

ყოფილი მეგობრების კონფლიქტის ანატომია

აქამდე მხოლოდ თეორიულად იყო ცნობილი, რომ პოლიტიკაში არც მუდმივი მეგობრები არსებობენ და არც _ მტრები. ამასთან, ისიც ვიცოდით, რომ პოლიტიკოსების მეგობრობა ჩვეულებრივი ფარსია და მეტი არაფერი. ჰოდა, როგორც ყველა თეორია, ამ დღეებში, ესეც დამტკიცდა ანუ შიდა ქართლის ყოფილი გუბერნატორი მიხეილ ქარელი, თავის „ძმადნაფიცს“, ირაკლი ოქრუაშვილს, რომელიც წინა ხელისუფლებაში, სხვადასხვა დროს, გენერალური პროკურორის, ასევე, შს და თავდაცვის მინისტრების პოსტებს იკავებდა, უპირისპირდება.

ოქრუაშვილსა და ქარელს შორის დაპირისპირება და უთანხმოება ახლა არ დაწყებულა და ამ „მტრობას“ საფუძველი რამდენიმე წლის წინ ჩაეყარა, თუმცა ამჯერად, საქმე გაცილებით რთულადაა, რაც იმას ნიშნავს, რომ რობაქიძის საქმეში _ არც მეტი, არც ნაკლები _ ქარელის ჩვენება ფიგურირებს, რომლის თანახმადაც, ცნობილი ხდება, რომ შიდა ქართლის ყოფილი გუბერნატორი, რობაქიძის საქმეში, „ოქროს“ თანამონაწილეობას ადასტურებს, უფრო კონკრეტულად, ამბობს, რომ ოქრუაშვილი რობაქიძის საქმის გაყალბებას ცდილობდა. 

მიმდინარე წლის 29 იანვარს, ქართულმა საინფორმაციო სააგენტოებმა გაავრცელეს ინფორმაცია, რომელშიც ნათქვამი იყო: 

„ბუტა რობაქიძის საქმეზე, ირაკლი ოქრუაშვილისთვის შეფარდებული პატიმრობა ძალაში რჩება. ეს გადაწყვეტილება მოსამართლე ქეთევან ჯაჭვაძემ, თბილისის საქალაქო სასამართლოში გამართულ სხდომაზე მიიღო, რომელსაც ოქრუაშვილი და მისი ადვოკატი არ ესწრებოდნენ. 

 

ადვოკატმა, მამუკა ჭაბაშვილმა სხდომის დატოვებამდე პროცესის გადადება ითხოვა ბრალდებულთან პოზიციის ჩამოყალიბების მოტივით, თუმცა მისი შუამდგომლობა არ დაკმაყოფილდა. ამის შემდეგ, ადვოკატმა სასამართლოს დარბაზი დატოვა. პროცესი 10 თებერვლისთვის გადაიდო. 

სხდომის გადადების შემდეგ, ირაკლი ოქრუაშვილთან ერთად ბრალდებულის, ძებნილი ზურაბ ადეიშვილის ადვოკატმა განაცხადა, რომ მისი დაცვის ქვეშ მყოფის წინააღმდეგ, პროკურატურას მტკიცებულებები არ აქვს. ადვოკატის, სულხან კომახიძის თქმით, ადეიშვილის წინააღმდეგ ჩვენებებს მხოლოდ ორი მოწმე აძლევს, ამ საქმეზე ბრალდებული, დიდუბე-ჩუღურეთის ყოფილი პროკურორი, ირაკლი წერეთელი და ყოფილი გამომძიებელი, ნიქაბაძე. 

ამასთან, დღევანდელი სხდომის დასრულების შემდეგ, საქმის ერთ-ერთმა პროკურორმა, დავით ნეფარიძემ დაადასტურა ირაკლი ოქრუაშვილის მიერ გავრცელებული განცხადება, რომლის მიხედვითაც, ოქრუაშვილის წინააღმდეგ ჩვენება მისცა მიხეილ ქარელმა (საქართველოს პრეზიდენტის სახელმწიფო რწმუნებული შიდა ქართლში 2004–2007 წლებში), რომელმაც საგამოძიებო უწყებას თავისი ინიციატივით, განცხადებით მიმართა და დაკითხვა ითხოვა. 

აღნიშნულ საქმეზე, ირაკლი ოქრუაშვილსა და ზურაბ ადეიშვილს, პროკურატურამ 2019 წლის 19 ნოემბერს წაუყენა ბრალი. გამოძიება მათ ბუტა რობაქიძის და მასთან ერთად ავტომანქანაში მყოფი პირების მიმართ, უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენებას ედავება''. 

რაც შეეხება ქარელისა და ოქრუაშვილის კონფლიქტს, ამის თაობაზე, როგორც ვთქვი, პირველი ინფორმაცია რამდენიმე წლის წინ გავრცელდა. შარშან, ზაფხულში კი ქარელმა, ყოფილ მეგობარს უზნეო უწოდა. 

„ვავრცელებ განცხადებას, რათა საზოგადოებისთვის უფრო ნათელი გახდეს ინფორმაცია იმ ფაქტებზე, რასაც მე ვფლობ ირაკლი ოქრუაშვილის მიერ, „რუსთავი 2“-ის ხელში ჩაგდების მიზნით, ქიბარ ხალვაშის ხელმოწერის გაყალბებასთან დაკავშირებით. 

წლების წინ, რაც მე პოლიტიკიდან წავედი და ქვეყნიდან წასვლა მომიწია, ძალიან დიდ ხანს არ ვჩანდი საქართველოს პოლიტიკურ, თუ საზოგადოებრივ ცხოვრებაში. ამ პერიოდის განმავლობაში, იმდენი რამ გადავიტანეთ მეც და ჩემმა ოჯახმაც, ჩრდილში ყოფნა ვამჯობინე, თუმცა ვფიქრობ, დღეს უკვე გაჩუმების მორალური უფლება არ მაქვს. რაც დღეს ხდება და რასაც ირაკლი ოქრუაშვილი კადრულობს, ყველანაირ ზღვარს სცდება. 

იმ წლებში, როდესაც მე ოქრუაშვილთან დაახლოებული პირი ვიყავი, იმდენად ფოკუსირებული ვიყავი საქმეზე და ისეთი პოლიტიკური ტემპი იყო ქვეყანაში, რომ ისეთი დეტალები, როგორიც პიროვნების ადამიანური მხარეებია, ჩაიკარგა იმ რიტმში, რასაც ბუნებრივია, დღეს ძალიან განვიცდი და ვხვდები, რომ ისეთი დაბალი ზნეობის ადამიანი, როგორიც ოქრუაშვილია, არ იმსახურებდა არავის მეგობრობას და ერთგულებას. ის მაშინ იყო პოლიტიკურ ზენიტში და არ ჰქონდა ძალაუფლების კრიზისი, შესაბამისად, კრიტიკულ სიტუაციებში, მე ის არასოდეს მყავდა შეფასებული. მას შემდეგ კი, როდესაც ის ძალაუფლების ზენიტიდან ასე დაეცა, ქართულმა საზოგადოებამ ბევრჯერ ნახა მისი მორალური და ზნეობრივი დაცემაც. 

მე არასოდეს მისაუბრია, რა გახდა ოქრუაშვილზე ჩემი შეხედულების რადიკალურად შეცვლის მიზეზი (ეს ის პერიოდია, როდესაც ორივე დევნილობაში ვიყავით), ამჯერადაც თავს შევიკავებ. ერთი რამ შემიძლია განვაცხადო სრული პასუხისმგებლობით – ირაკლი ოქრუაშვილი იმაზე ბევრად უფრო ბინძური და უზნეოა, ვიდრე ჩანს; ირაკლი ოქრუაშვილი ყველაფერს იკადრებს გამორჩენის მიზნით; ირაკლი ოქრუაშვილის სტილია სამარცხვინო ჭორაობა და ბინძური მეთოდებით მანიპულირება. 

მისი ყოვლისშემძლეობის დღეს აღარავის სჯერა, პირადად ჩემთვის კი, ეს მითი, მის ცნობილ სატელევიზიო ჩვენებამდე ადრე დაინგრა. 

რაც შეეხება იმ ე.წ. ხელშეკრულებას და ხელმოწერებს, რომელსაც ოქრუაშვილი აქვეყნებს და რის საფუძველზეც, „რუსთავი 2“-ის საკუთრებაზე პრეტენზიას აცხადებს, ეს არის მხოლოდ და მხოლოდ შანტაჟი და მისი მხრიდან მორიგი სარგებლის ნახვის მცდელობა. სრული პასუხისმგებლობით ვაცხადებ, ეს ხელმოწერები მას გაყალბებული აქვს. როდესაც სატელევიზიო ეთერით ოქრუაშვილის გამოქვეყნებული ფურცლები ვნახე, მაშინვე აღვიდგინე ის დღე, როდესაც მან პარიზში, ქიბარ ხალვაშის ხელმოწერის ნიმუში მოიტანა და იქ მყოფ მის ახლობელ ადამიანებს სთხოვა, კარგად დაკვირვებოდნენ და დაეკოპირებინათ სხვა ფურცლებზე. მათ დიდი ხნის განმავლობაში ივარჯიშეს კიდეც და როგორც ჩანს, ახლა ოქრუაშვილს, სწორედ იმ გაყალბებული ხელმოწერებით სურს, „რუსთავი 2“-ის ხელში ჩაგდება. ეს პრაქტიკა მას არაერთხელ გამოუყენებია და არაერთხელ უცდია სხვისი ქონების მითვისება გაყალბებული ხელმოწერებისა და ცრუ ჩვენებების მიცემის გზით. 

და ბოლოს, მრავალი წელი, რაც დევნილობაში გავატარე, საქართველოში მიმდინარე პროცესებს გულისტკივილით ვადევნებდი თვალს. ბევრი წელი ვიყავი ჩუმად და არ ვჩანდი, თუმცა ჩემს სამშობლოზე ფიქრი არასოდეს შემიწყვეტია. 

ხაზგასმით მინდა აღვნიშნო, არავითარი პოლიტიკური ინტერესი არ მამოძრავებს და ამ კუთხით, არანაირი აქტივობა გეგმაში არ მაქვს. მრავალწლიანი სიჩუმის შემდეგ, დღეს თავს ვალდებულად ვთვლი, ვამხილო ირაკლი ოქრუაშვილის ავანტიურა და იმისთვის, რომ ყველაფერს ნათელი მოეფინოს, მზად ვარ ჩვენების მისაცემადაც. 

ერთი მხარეა სამართლებრივი, რაზეც მე განვაცხადე, რომ მზად ვარ გამოძიებასთან ვითანამშრომლო სიმართლის დასადგენად, მაგრამ მეორე, არანაკლებ მნიშვნელოვანი ის არის, რომ ამ დაბინძურებულ პოლიტიკაში, უარესად დაბინძურებული აზროვნებით და ხერხებით არ შემოვიდეს ოქრუაშვილი, რომლისთვისაც მორალი არაფერში არ არსებობს და მითუმეტეს პოლიტიკაში“, – ნათქვამია მიხეილ ქარელის მიერ გავრცელებულ განცხადებაში, რომელიც 2019 წლის 24 ივნისით თარიღდება. 

გაცილებით ადრე კი ქარელი ამტკიცებდა, რომ ოქრუაშვილი მას მოკვლით ემუქრებოდა. ერთ-ერთი ქართული ბეჭდვური გამოცემისთვის მიცემულ ინტერვიუში, ყოფილი გუბერნატორი იმის შესახებაც საუბრობდა, თუ რატომ „გადაეკიდა“ ოქრუაშვილი და ასევე, იმასაც იხსენებდა, თუ ვისი ხლშეწყობით დაინიშნა გუბერნატორად: 

„ჩვენი უთანხმოება რამდენიმე წლის წინ დაიწყო, რისი საფუძველიც ოქრუაშვილის უღირსი ქმედებები იყო. ამ ადამიანს არ შეუძლია რეალობის აღქმა. ყოველთვის მზად იყო, პირადი ინტერესების სანაცვლოდ, სამშობლოც კი გაეყიდა. ოქრუაშვილის სიბეცით, ათეულობით ადამიანი იქცა დევნილად და ათეულობით ადამიანი მოხვდა ციხეში, რომლებიც არც იქ მოუკითხავს და ციხიდან რომ გამოვიდნენ, მაშინაც არ დაურეკავს. ეს ადამიანები ნაწამები არიან, მათ დენზე აერთებდნენ, ჯანმრთელობა შერყეული აქვთ და საჭიროებენ მკურნალობას. ეს ბიჭები ცდილობდნენ ოქრუაშვილთან დაკავშირებას, მაგრამ ის თავს არიდებს. 

ერთ-ერთ ინტერვიუში, ოქრუაშვილმა აღნიშნა, რომ 40 ოჯახს ინახავდა, რაც სრული სიცრუეა. დაასახელოს ერთი ოჯახი მაინც, ვისაც ის ინახავდა, გარდა მის გარშემო მყოფი კრიმინალური ბანდისა, რომელთა გამოყენებით, საკუთარი ბინძური მიზნების რეალიზებას ახდენდა. ოქრუაშვილისთვის მეგობრობა არ არის მნიშვნელოვანი, მისთვის მეგობარი უბრალო ნივთია. ეს „ნივთი“ თუ კი ოდესმე დაზიანდა მისი უგუნური საქციელით და თუ რაიმე პრობლემა შეექმნა, მისთვის ღირებული აღარაა და მოშორებაზე ფიქრობს. 

არ მგონია, ოქრუაშვილმა მუქარა სისრულეში არ მოიყვანოს. უშუალოდ ის ამას ვერ შეძლებს, რადგან ლაჩარია. 

ამბობდა, მოვა დრო, სააკაშვილს თვალებში ჩავხედავო, მაგრამ მან ეს ვერ შეძლო. მეტიც, საქართველოში დაბრუნებულმა ოქრუაშვილმა, სააკაშვილის რეჟიმის წინააღმდეგ, ერთი განცხადების გაკეთებაც კი ვერ გაბედა. 

ახალი ხელისუფლების მიმართ უმადურმა ოქრუაშვილმა კი მადლიერების ნაცვლად, რომ საქართველოში დაბრუნების შანსი მიეცა, ირონია არ დაიშურა. 

ოქრუაშვილი იმდენად დახვეწილად თამაშობდა ფარისევლის როლს, რომ ამის შესახებ საფრანგეთში შევიტყვე. ჩემზე და ჩემი მეგობრების მხრებზე გადავიდა მისი გადეპუტატება, როდესაც 2003 წელს, გორის მაჟორიტარი გახდა. არჩევნების დამთავრების შემდეგ, საფრანგეთში ვაპირებდი წასვლას სწავლის გასაგრძელებლად, მაგრამ რევოლუცია მოხდა, ოქრუაშვილმა მთხოვა, არ მიმეტოვებინა. 

სააკაშვილმა თავად დამირეკა, გუბერნატორად დაგნიშნავო. ეს გახდა ჩემი საქართველოში დარჩენის მიზეზი. ვთვლი, რომ ეს იყო უდიდესი შეცდომა''. 

მართალია, ქარელი საკუთარ აღზევებაში „ოქროს“ როლს კატეგორიულად გამორიცხავს, მაგრამ ყველამ იცის, რომ ეს, მინიმუმ, ტყუილია. შესაბამისად, წლების წინ, ვერავინ წარმოიდგენდა, რომ მოვიდოდა დრო და ქარელი იმ ადამიანს „დაარტყამდა“, რომელმაც „კაცად აქცია“, მაგრამ ჭაბუა ამირეჯიბის გმირის, დათა თუთაშხიას თქმის არ იყოს _ ვისაც ჩავაცვი, იმან გამხადაო. 

ჰოდა, ქარელისა და ოქრუაშვილის შემთხვევაშიც, როგორც ჩანს, ზუსტად ასე მოხდა, თორემ რეალურად რომ ვთქვათ, ოქრუაშვილის გარეშე, ქარელი არასოდეს არავინ ყოფილა და მაშინაც კი არ ბრწყინავდა, როცა გუბერნატორის თანამდებობა ეკავა. ერთადერთი, რითაც ქარელმა მაშინ თავი დაგვამახსოვრა, უცნაური რუსული იყო ანუ გუბერნატორი კაცი, რუს ოკუპანტებს გაურკვეველი რუსულით ესაუბრებოდა და ეუბნებოდა, „განბაჟუიტეო“. 

იმას, რომ ქარელი პირდაპირ ოქრუაშვილზე იყო მიბმული, ერთი გარემოებაც მოწმობს: 2007 წლის ნოემბრის მოვლენებამდე, რაც „ოქროს“ დაჭერით დასრულდა, გისოსებს მიღმა ქარელიც აღმოჩნა. უფრო კონკრეტულად, ქარელი ოქრუაშვილამდე დაიჭირეს. 

2007 წლის 23 სექტემბერს, ქართული ინტერნეტპორტალი „სივილ ჯორჯია“ იუწყებოდა: 

„შიდა ქართლის ყოფილი გუბერნატორი, მიხეილ ქარელი, დღეს, დილით დააპატიმრეს, როდესაც ის საქართველოდან გაქცევას ცდილობდა, _ ამის შესახებ განაცხადა გენპროკურორის მოადგილემ, ნიკა გვარამიამ. 

მისი თქმით, ქარელი ბრალდებულია მექრთამეობასა და უკანონო სამეწარმეო საქმიანობაში. საქმე ეხება გორის მუნიციპალიტეტის ნაწილობრივ საკუთრებაში არსებული ერთ-ერთი საწარმოს საქმიანობას, საიდანაც გვარამიას თქმით, ყოფილი გუბერნატორი საწარმოს მოგების 50%-ს ითვისებდა.

გვარამიამ აღნიშნა, რომ პროკურატურა სასამართლოს ქარელისთვის წინასწარი ორთვიანი პატიმრობის შეფარდების თხოვნით მიმართავს''. 

რის გამო დაიწყო მტრობა ირაკლი ოქრუაშვილსა და მიხეილ ქარელს შორის? _ ამ თემაზე საინტერესო მოსაზრებები აქვს საფრანგეთში მოღვაწე ქართველ ჟურნალისტ გიორგი ფოფხაძეს, რომელთანაც ინტერვიუ, რამდენიმე დღის წინ, საინფორმაციო სააგენტო „თაიმერმა“ გაავრცელა: 

„ირაკლი ოქრუაშვილი არა მარტო მეგობარია, ის ჩემი შვილის ნათლიაცაა. ნათელ-მირონები ვართ და ოჯახებით ვახლობლობთ. რა თქმა უნდა, ვიცნობ მიშა ქარელსაც, რომელზეც ირაკლი ოქრუაშვილს ძალიან დიდი ამაგი აქვს _ დაწყებული მისი გუბერნატორად დანიშვნით, დამთავრებული საფრანგეთში ჩამოსვლის ორგანიზებით. მიშამ საფრანგეთში პოლიტიკური თავშესაფარი ირაკლის დახმარებით მიიღო. უჰ, რამდენი რამის გახსენება შეიძლება ამ თემაზე, მაგრამ ეს მერე გავაკეთოთ, როცა ირაკლი ციხიდან გამოვა. 

ქარელი ირაკლის სახლში ცხოვრობდა და მის ოჯახში ყველაზე მიღებული ადამიანი იყო. ქარელს ირაკლის მშობლები საკუთარი შვილივით უვლიდნენ და პატივს სცემდნენ. არ ვიცი, ქარელი ირაკლის რატომ გადაემტერა. 

ერთხელ, ირაკლისთან, სუფრასთან ვისხედით და შეზარხოშებულებს საქართველოს სადღეგრძელოზე, საქართველოში დაბრუნებაზე, სხვადასხვა აზრი გაგვიჩნდა, ვიკამათეთ (ისე, რომ იცოდეთ, მე და ირაკლი სულ ვკამათობთ და ვჯიჯღინებთ, მაგრამ არც მე ვარ ის კაცი, ვინმე პირში ვაქო და არც ოქრუაშვილია ასეთი). ჰოდა, ეს ჩვენი მიშა ქარელი გაიბუტა, გვეჩხუბა. აგინა ოქროაანთ ირაკლის, არც ეს დარჩა ვალში... მიშა ადგა და გაიქცა. ვიფიქრეთ, გამოფხიზლდება და გაუვლისო, მაგრამ არ ვიცი, ყველაფერი ეს რატომ ჩაიხვია და აღარ მობრუნებულა. ამით იმის თქმა მინდა, რომ ოქრუაშვილ-ქარელის განშორება სრულიად ბანალურად მოხდა. ირაკლის, მეც და იმ სუფრასთან მყოფ სხვა ბიჭებსაც არაერთხელ შეგვითვლია ქარელისთვის, ის, რაც გააკეთა, რატომ გააკეთა, მაგრამ პასუხი ერთხელაც არ მიგვიღია, გაწყვიტა კაცმა ჩვენთან ურთიერთობა და მორჩა... 

ირაკლი მიშას ძალიან ენდობოდა, მაგრამ არ შეიძლება იმის დაშვება, რომ ადგა და სადღაც რესტორანში მოუყვა, ბუტა რობაქიძის საქმე როგორ უნდა გაყალბებულიყო და მიშას რა როლი უნდა ეთამაშა ყველაფერ ამაში. სხვათა შორის, თუ ასე მოხდა, მაშინ ქარელია გასასამართლებელი დანაშაულის დაფარვის მუხლით, აქამდე იცოდა და არ თქვაა? _ ეს უკვე სერიოზული კრიმინალია, მაგრამ რაც არ ყოფილა, რას მოყვებოდა. 

ჩემთვის, მართლაც, ამოუცნობია, რატო ყვება ქარელი ამ ზღაპრებს. ერთ პატარა დეტალს გავიხსენებ: ირმა ინაშვილმა და დათო თარხან-მოურავმა, ბრიუსელში ჩამოიყვანეს „ნაცების“ რეჟიმის დაზარალებულები, მათ შორის, როინ შავაძის ქვრივი, ვახო მაისაიას მუღლე და ქალბატონი ია მეტრეველიც. ეს შეხვედრები საერთაშორისო ორგანიზაციებთან, ევროსტრუქტურებში და მერე, პრესკონფერენცია ბრიუსელის საერთაშორისო პრეს-კლუბში მე მოვამზადე და მოვაწყვე. ჰოდა, მაშინ გვქონდა მე და ქალბატონ იას იმ თემაზე საუბარი, რასაც ახლა ირაკლი ოქრუაშვილს ედავებიან. 

ჩვენი საუბრის შემდეგ, ჩავჯექი მანქანაში, წავედი ირაკლი ორუაშვილთან და ვუთხარი, ირაკლი, თუ შენ რამე შეხება გქონდა ბუტას მკვლელობასთან, ჩათვალე, რომ ამ წუთიდან ჩვენი მეგობრობა და ნათელ-მირონობაც დასრულებულია-მეთქი. მიპასუხა, ქალბატონ იას წერილს მივწერ და რაც ახლა ჩვენ ვილაპარაკეთ, იმას მოვუყვებიო. ვიცი, რომ ეს წერილი ნამდვილად მისწერა და ქალბატონმა იამაც მიიღო. 

რაში უნდა დასჭირვებოდა ირაკლი ოქრუაშვილს მიშა ქარელის დახმარება, ვერ ვხვდები, ქარელი, რა, გამომძიებელი იყო, პროკურორი, გენერალური ინსპექციის წარმომადგენელი, თუ სასამართლოს ექსპერტი? ამიტომ, რასაც მიშა ყვება, სრული ბოდვაა! თუ რამის გაყალბება უნდოდა ოქრუაშვილს, მთელი სახელმწიფო მანქანა ჰქონდა ამის გასაკეთებლად და ეს ის პერიოდია, „ნაცებს“ ცა ქუდად რო არ მიაჩნდათ და დედამიწა _ ქალამნად. ასე რომ, ვისი ტიკი-ტომარა იყო მიშა ქარელი?! 

... როდესაც ეროსი კიწმარიშვილი, ირაკლი ოქრუაშვილი და ქიბარ ხალვაში გერმანიში შეხვდნენ და ის ცნობილი ხელშეკრულება გააფორმეს, რაზეც დღეს კამათი და გამიშვი-გამატარეა, მიშა ქარელი უკვე გაქცეული იყო ირაკლი ოქრუაშვილის სახლიდან. ამიტომ, ძალიანაც რომ სდომებოდა, მიშა ქარელი იმას ნახავდა, რასაც ბჟოტიალობს, რომ თურმე, ოქრუაშვილი ვიღაცებს ავარჯიშებდა ქიბარის ხელმოწერის გაყალბებაში. არა, ეს უკვე სასაცილოც აღარაა! არ და ვერ ჩავერევი ქიბარისა და ირაკლის საქმეში და არც მაქვს ამისი უფლება, მაგრამ ერთ რამეს ვიტყვი: ის, რაზეც შეთანხმდნენ ირაკლი, ქიბარი და ეროსი, ამ დოკუმენტის ერთი ასლი ოქრუაშვილმა და კიწმარიშვილმა პარიზში ადვოკატებსაც დაამოწმებინეს. ეს ნამდვილად ვიცი და მახსოვს, მაგრამ რა წერია ამ დოკუმენტში, რატომ, რისთვის ან ვისთვის, ეს არ ვიცი და არც დავინტერესებულვარ''.

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 05 Feb 2020 12:40:58 +0400
ზვიად ძიძიგური: „ოცნების“ ლანძღვა-გინებას არ ვაპირებ!“ http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6544-ზვიად-ძიძიგური-„ოცნების“-ლანძღვა-გინებას-არ-ვაპირებ-“.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6544-ზვიად-ძიძიგური-„ოცნების“-ლანძღვა-გინებას-არ-ვაპირებ-“.html

რა გეგმები აქვს და უშვებს თუ არა ნაციონალების ხელისუფლებაში დაბრუნებას უმრავლესობის ყოფილი წევრი

 

2020 ნაკიანი წელიწადია, რაც იმას ნიშნავს, რომ გაზაფხული ერთი დღის დაგვიანებით მოვა, თუმცა უკვე ჩანს, რომ პოლიტიკურად საკმაოდ მწვავე და დაძაბული იქნება. ვითარება ასეთია: მართალია, 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნები კარსაა მომდგარი, მაგრამ პოლიტიკური სპექტრი ჯერჯერობით პოლარიზებულია ანუ ერთ მხარეს „ქართული ოცნებაა“, მეორე მხარეს კი _ ნაციონალური მოძრაობა, თავისი განაყარი თუ შეზრდილი პარტიებით. ამიტომ საინტერესოა, რა გეგმები აქვთ ე.წ. შუაშისტურ პარტიებს, ესე იგი, მათ, რომლებსაც არც ნაციონალებთან უნდათ და ვეღარც „ოცნებაში“ ხედავენ საკუთარ ადგილს. ერთ-ერთი ასეთი კონსერვატიული პარტიაა, რომლის ლიდერმა, ზვიად ძიძიგურმა, საპარლამენტო უმრავლესობა პროტესტის ნიშნად, პროპორციული არჩევნების ჩაგდების გამო დატოვა. ძიძიგური იმ პოლიტიკოსთა რიცხვს მიეკუთვნება, რომელიც პოლიტიკაში ჯერ კიდევ 90-იანი წლებიდან ფიგურირებს, ამიტომ გამოცდილების გათვალისწინებით, საინტერესოა, რა გეგმები აქვს 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებისთვის საქართველოს მთავარ კონსერვატორს? _ „ვერსია“ ზვიად ძიძიგურს ესაუბრა.

_ ბატონო ზვიად, როგორ პოლიტიკურ გაზაფხულს ელოდებით? 

_ ძალიან დაძაბულს. ვფიქრობ, „ქართული ოცნების“ მთავარი შეცდომა, სწორედ ეს იყო. საკონსტიტუციო ცვლილებები, რომელიც 6 თვის წინ დაანონსდა და რომელსაც საქართველოს შიგნით თუ გარეთ, ყველა რანგისა და დონის შეხვედრაზე მხარს გულმხურვალედ უჭერდნენ, კონსტიტუციაში აუცილებლად უნდა ასახულიყო, მაგრამ ეს არ მოხდა და სწორედ ამიტომ მივიღეთ სურათი _ ყველა ერთის წინააღმდეგ. ქართულ პოლიტიკურ სპექტრში, პრაქტიკულად, არ დარჩა მოკავშირე „ქართული ოცნებას“, რომელიც წინასაარჩევნოდ, მისი მხარდამჭერი იქნება. ჩვენც, კონსერვატორების ერთმა ნაწილმაც მივიღეთ უმრავლესობის დატოვების გადაწყვეტილება, ვინაიდან მიგვაჩნია, რომ ჩვენც ავიღეთ პასუხისმგებლობა მოსახლეობასთან, პოლიტიკურ პარტიებსა და ჩვენს საერთაშორისო პარტნიორებთან, რომ საარჩევნო სისტემას შევცლიდით და რადგანაც ეს ჩავარდა, დავტოვეთ უმრავლესობა. ამით უარი ვთქვით თამაშის იმ წესზეც, რაზეც მოგვიწია შეჩერება ანუ შევთანხმდით, ხელი ჩამოვართვით ერთმანეთს და ვთქვით, რომ გადავდივართ პროპორციულზე და უცებ, ერთ მშვენიერ დღეს, იმ უმრავლესობამ, რომელთანაც შეთანხმებულნი ვიყავით, პირობის შესრულებაზე უარი განაცხადა. ასეთი თამაშის წესები ჩვენთვის მიუღებელია. ამიტომ დავტოვეთ უმრავლესობა და ვფიქრობ, სწორედ ესაა მთავარი შეცდომა, რომ ახლა ის პოლიტიკური სტაბილურობა, რომელიც „ქართული ოცნების“ მთავარი მონაპოვარი იყო, დარტყმის ქვეშ დადგა და ყველა ნიუანსს, დეტალს ოპოზიცია იყენებს, რათა ხელისუფლების მიმართ, თავდასხმისა და კრიტიკის რეჟიმში იყოს. 

_ თქვენც ფიქრობთ, რომ პროპორციულის ჩაგდება ერთი ადამიანის, ბიძინა ივანიშვილის გადაწყვეტილებაა? 

_ ერთ ისტორიას მოგიყვებით: პროპორციული არჩევნების თემა დღეს არ დაწყებულა, ძალიან ბევრი მითქმა-მოთქმა იყო სამტრედიის რკინიგზის ცნობილ აქციასთან დაკავშირებით, რომლის გამოც, ლამის მოღალატედ გამომაცხადეს. მაშინ ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობა, ზვიად გამსახურდიას მეთაურობით, კომუნისტებისგან პროპორციულ არჩევნებს ითხოვდა. სწორედ ამიტომ მოხდა 30 წლის წინ რკინიგზის ბლოკირება და მიხაროდა, რომ ის, რაც 30 წლის წინ, ზვიად გამსახურდიამ ნაწილობრივ მოიპოვა, ახლა სრულად იქნებოდა განხორციელებული. ეს არის ძალიან პრინციპული საკითხი, რაც ვერ მოახერხა ვერც ერთმა ხელისუფლებამ და ნამდვილად ამაყი ვიყავი, რომ ხელისუფლება, რომლის წარმომადგენელიც გახლდით, მზად იყო, პროპორციული 2024-ის ნაცვლად, 2020 წელს ჩაეტარებინა. უპრინციპულესი თემაა, ვინაიდან სხვაგვარად, პოლიტიკური მინდვრის პარტიული დივერსიფიკაცია არ მოხდება. ახლა კი ისევ პოლარიზებული არჩევნები გველოდება, რაც იმას გულისხმობს, რომ მთავარი მოთამაშეები, ისევ ნაციონალური მოძრაობის ორი ფრთა და „ქართული ოცნება“ იქნებიან. ეს მაშინ, როცა სავსებით შესაძლებელი იყო, რომ 10-ზე მეტი პარტია შესულიყო პარლამენტში და მეტად განვითარებულიყო, რაც პოლიტიკური კულტურის ასამაღლებლადაა საჭირო. 

_ ბატონო ზვიად, ივანიშვილზე გკითხეთ და არ მიპასუხეთ... 

_ არ ვიცი, რა და როგორ იყო. რაღაც ჭორები მაქვს მოსმენილი, მაგრამ ამის გამეორებას არ ვაპირებ. იმის აღნიშვნა მინდა, რომ მთავარი რეპუტაციული ზიანი ამ საქმისგან ბიძინა ივანიშვილმა მიიღო, რაც ვფიქრობ, არაფერში სჭირდებოდა არც მას და არც „ოცნებას“, ვინაიდან პროპორციული არჩევნების ჩატარების შემთხვევაში, პირველ ადგილზე გასულ პარტიას გაცილებით მეტი შესაძლებლობა ექნებოდა, რომ კოალიცია ჩამოეყალიბებინა. ამიტომ, პრაგმატულად და პოლიტიკურად, პრინციპული შეცდომა იქნა დაშვებული. 

_ წეღან თქვით, საარჩევნოდ, ისევ „ოცნებისა და ნაციონალების ბანაკებად დაყოფილი, პოლარიზებული ველი გვექნება. ამ მოცემულობიდან გამომდინარე, რას აპირებთ საარჩევნოდ, გაერთიანდებით თქვენი იდეოლოგიის პარტიებთან, თუ დამოუკიდებლად გამოხვალთ? 

_ ამ თემასთან დაკავშირებით, ჩვენს პარტიაში ინტენსიური კონსულტაციები მიმდინარეობს. როცა დავასრულებთ, ჩვენი მთავარი კომიტეტი მიიღებს გადაწყვეტილებას და გავასაჯაროვებთ. 

_ თუ ამგვარ გაერთიანებას შექმნით, ვის მოიაზრებთ თქვენს გვერდით, ან ვინაა ისეთი, ვისთანაც არ ითანამშრომლებთ? 

_ ამ თემაზეც კონსულტაციები მიმდინარეობს, ამიტომ ნება მიბოძეთ, საუბარი მომავლისთვის გადავდოთ. 

_ იცით, ამას რატომ გეკითხებით? 2019 წლის სექტემბერში, როცა ჯერ კიდევ ყველას გვქონდა იმედი, რომ პროპორციულ სისტემაზე გადავიდოდით, ამბობდით, ჩემი პარტია დამოუკიდებლად აპირებს არჩევნებში მონაწილეობას, რადგან ეს „ოცნების“ კონსერვატიული ფრთააო. გეგმები შეგეცვალათ? 

_ დიახ, ცალკე მივიღებდით მონაწილეობას, ვინაიდან პროპორციულზე გადასვლის შემთხვევაში, პოლიტიკური ბლოკები არ იყო. არ დაგვიმალავს, რომ „ოცნებასთან“ დაფუძნების დღიდან ვიყავით. უფრო სწორად, „ქართული ოცნება“ მას შემდეგ დაფუძნდა, რაც ბიძინა ივანიშვილმა კოალიცია შექმნა და კონსერვატორები უფრო ადრე ვიყავით იმ დიდ ოპოზიციურ გაერთიანებაში, ვიდრე პარტია „ქართული ოცნება“ ჩამოყალიბდებოდა. ამიტომ, ამ 8 წლის განმავლობაში ვცდილობდით, გუნდის შიგნით დაგვეფიქსირებინა ჩვენი პარტიის მსოფლმხედველობის შესაბამისი პოზიციები ანუ კონსერვატიული, პატრიოტული, ეროვნული თემები იყო ჩვენთვის უმნიშვნელოვანესი. ახლა კი, როცა პარტია ახალი რეალობის წინაშე დადგა, რა გადაწყვეტილებას მივიღებთ, მოგვიანებით მოგახსენებთ. 

მოკლედ, უბრალოდ, გული მწყდება, რომ იყო შესაძლებელი, 2020 წლის არჩევნები მშვიდ, წყნარ ვითარებაში ჩატარებულიყო, ყველა პარტიას ამომრჩევლის მხარდაჭერის შესაბამისი ხმა აეღო და შემდეგ, დაკომპლექტებულიყო ახალი პარლამენტი, რომელიც გაუძღვებოდა ქვეყნის საშინაო თუ საგარეო პოლიტიკას, მაგრამ სამწუხაროდ, ეს არ მოხდა. 

_ მაინც, ვის და რატომ არ აწყობდა მრავალპარტიული პარლამენტი? 

_ ამის ახსნა რომ მომესმინა თუნდაც ერთი ადამიანისგან, ვინც გამოდის „ოცნებიდან“ და ამაზე ლაპარაკობს, სიამოვნებით მივიღებდი, რადგან პროპორციული არჩევნების ჩატარების შემთხვევაში, „ქართული ოცნება“ იყო ცალსახა ფავორიტი... ის ფინანსური რესურსი, რაც „ოცნებას“ აქვს, არც ერთ პარტიას არ გააჩნია. მოკლედ, ის იყო უდავო ფავორიტი, დღეს კი მივიღეთ ის, რომ ყველა თავს ესხმის „ოცნებას“ და ეს არაა ნორმალური მდგომარეობა. როგორ წარმოუდგენია „ოცნებას“, მაჟორიტარებმა როგორ უნდა იმუშაონ ოლქებში, ასეთ პოლიტიკურ ვითარებაში, როცა მუდმივი გნიასი, თავდასხმის რეჟიმი და დაძაბულობა იქნება? ისევ გადავედით რადიკალურად დაპირისპირებული ორი პოლუსის საარჩევნო რეჟიმში. ახლა 2012 წელი არ არის და ვერავინ იტყვის, ვის შეიძლება, წარმატების იმედი ჰქონდეს. ყოველ შემთხვევაში, „ოცნების“ 2012 წლისა და დღევანდელი პოზიციები ერთმანეთისგან საკმაოდ სერიოზულად განსხვავდება. 

_ ანუ რეალურად მიგაჩნიათ, რომ შეიძლება, ნაციონალური მოძრაობა ხელისუფლებაში დაბრუნდეს? 

_ როცა პოლიტიკურ მინდორზე მხოლოდ ორი მოთამაშე რჩება, ერთი ვერასდროს მოიგებს ანუ როცა ის პირველი მოთამაშე წააგებს, მეორე მოდის. თუ გავითვალისწინებთ სხვა პარტიების მიმართ გატარებულ პოლიტიკას, ეს ნიშნავს, რომ შანსს აძლევ ისევ ნაციონალურ მოძრაობას. როცა „ოცნებაში“ მეუბნებიან, იმიტომ არ დავუჭირეთ პროპორციულ არჩევნებს მხარი, რომ ნაციონალური მოძრაობა მობრუნდებოდა, მე პირიქით ვამბობ _ ახლა არის ის, რაც სჭირდებოდა მიხეილ სააკაშვილს. ასეთი პოლარიზაცია, სადაც ის სხვა პარტიებისთვის გადაიქცევა მთავარ ლოკომოტივად, ჩაიბამს ყველა პატარა პარტიას და ისევ ოპოზიციური ლიდერის როლში მოგვევლინება, მის წისქვილზე წყლის დასხმაა, რაც არავითარ შემთხვევაში, არ შედიოდა „ოცნების“ ინტერესში. 

_ წეღან, სამტრედიის რკინიგზის ბლოკირების ცნობილი ფაქტი გაიხსენეთ და 30 წლის შემდეგ, ამ საკითხის გამო, აქციაზე ისევ გახვალთ? 

_ 30 წლის შემდეგ, 55 წლის ვარ, ჩემო კარგო. ვფიქრობ, არსებობს პოლიტიკურ არსენალში ისეთი ფორმები, რითაც მე და ჩემს პარტიას შეგვეძლება, მივიღოთ მონაწილეობა. ჩვენ არ ვართ ოპოზიციაში, არ ვუპირისპირდებით „ქართულ ოცნებას“ და შეუძლებელიცაა იმაზე, სადაც 8 წლის განმავლობაში ვიყავით და რასაც ვაკეთებდით, ხელაღებით უარი ვთქვათ. არ ვაპირებთ, პასუხისმგებლობას გავექცეთ. მიმაჩნია, რომ ჩვენი არჩევნებში მონაწილეობა იქნება მხოლოდ კამპანია, რომელიც ჩვენი ქვეყნის ეროვნული თემატიკის გავრცელებას შეეხება. აქვე მინდა, ვთქვა, რომ ჩვენი პარტია არის ევროპული კონსერვატიული ალიანსის სრულუფლებიანი წევრი და დასავლური ვექტორის მომხრე. 

_ რადგანაც აცხადებთ, რომ ოპოზიციაში არ ხართ, თუ პარლამენტში აღმოჩნდებით, შესაძლებელია, რომ ისევ „ოცნებასთან“ ითანამშრომლოთ? 

_ არაფერს გამოვრიცხავთ, უბრალოდ, პოლიტიკური ვითარება და რეალობა რასაც გვაჩვენებს, რა თქმა უნდა, შესაძლებელია, ვიმსჯელოთ. ახლა ეს მხოლოდ ჰიპოთეტური ვერსიები იქნება. დღესაც გვყავს ფრაქციები საკრებულოებში, ზოგი „ოცნების“ წევრებთან, ზოგიც _ „მწვანეთა პარტიასთან“, მაგრამ იმით, რომ ჩვენ უმრავლესობა დავტოვეთ, კიდევ ერთხელ ვამბობ, არ გადავსულვართ ოპოზიციურ ფლანგზე, საიდანაც უნდა დავიწყოთ „ქართული ოცნების“ ლანძღვა-გინება. ამას არ ვაპირებთ და ამის გამკეთებლები არ ვართ. ჯერ კიდევ ერთი თვის წინ, უმრავლესობის წევრები ვიყავით და შეუძლებელია, ერთი თვის მერე, ჩვენი დამოკიდებულება და ტექსტები შეიცვალოს.

თათია გოჩაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 05 Feb 2020 12:40:40 +0400
რატომ „დასცხეს“ „ანტიოცნებელებმა“ გრიგოლ ვაშაძეს http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6536-რატომ-„დასცხეს“-„ანტიოცნებელებმა“-გრიგოლ-ვაშაძეს.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6536-რატომ-„დასცხეს“-„ანტიოცნებელებმა“-გრიგოლ-ვაშაძეს.html

იყო თუ არა შიდა „რაზბორკები“ ოპოზიციაში და რატომ წაიღო პრეზიდენტობის ექსკანდიდატმა საკუთარი სიტყვები უკან

ოპოზიციას პოლიტიკური კორონავირუსი შეეყარა ანუ საუბარი იმაზეა, რომ წინა კვირას, ლამის მთელი ოპოზიციური სპექტრი ნაციონალური მოძრაობის თავმჯდომარეს, გრიგოლ ვაშაძეს მიადგა და კინაღამ ცოცხლად ჩადო მიწაში. რა დააშავა ვაშაძემ? _ ამ კითხვაზე პასუხი მარტივია. კერძოდ, ბატონმა ვაშაძემ განაცხადა, რომ პროპორციულ არჩევნებზე გადასვლის დაპირება ხელისუფლებამ ნაციონალების ზეწოლის შედეგად გასცა.

 

„ერთიანმა ნაციონალურმა მოძრაობამ მოითხოვა და გაერთიანებულ ოპოზიციასთან ერთად, გამოგლიჯა ოლიგარქს ხელიდან პროპორციული არჩევნების დაპირება“, _ განაცხადა ვაშაძემ „მთავარ აქცენტებში“, თუმცა მას ჟურნალისტი ეკა კვესიტაძე შეეკამათა, უფრო სწორად, შეახსენა, რომ ეს მხოლოდ ნაციონალური მოძრაობის კი არა, არამედ, სამოქალაქო აქტივისტებისა და ასევე, ოპოზიციის სხვადასხვა აქტორის მოთხოვნაც იყო. 

კვესიტაძის ამ რეპლიკას ვაშაძემ ასე უპასუხა: 

„როგორ არ ყოფილა, მთელი საპრეზიდენტო კამპანია პროპორციულ არჩევნებზე ვლაპარაკობდი. ახალგაზრდები და ყველაფერი ეს შესანიშნავია, დიდი მადლობა ყველას, ვინც ამ მოძრაობაში მონაწილეობს, მაგრამ კიდევ ერთხელ ვიმეორებ: როდესაც ჩვენ დავიწყეთ, ჩვენმა პარტიამ და გაერთიანებულმა ოპოზიციამ კოალიციურ მთავრობასა და პროპორციულ არჩევნებზე საუბარი, ეს კაციშვილს არ უხსენებია და ამის დოკუმენტური მტკიცებულება ძალიან ადვილად მოიპოვება''. 

პრეზიდენტობის ყოფილი კანდიდატის ამ იმპერატიულ განცხადებას ოპოზიცია, ცხადია, უმალ გამოეხმაურა. პირველი, ვინც საკუთარი უკმაყოფლება არ დამალა, „გირჩი“ გახლდათ ანუ ზურაბ ჯაფარიძემ, რომელიც ზოგადად, მკვახე გამოთქმებით გამოირჩევა და პოსტსაბჭოთა პოლიტიკოსის იმიჯს ფეხის ყოველ ნაბიჯზე არღვევს, საზოგადოებას ამცნო, მოლაპარაკების იმ მაგიდასთან, სადაც ნაციონალურ მოძრაობას ვაშაძე წარმოადგენს, ახლოსაც არ გავეკარებითო. 

„ყველას დიდი მადლობა, მაგრამ პროპორციული არჩევნების დადება კონკრეტულად ჩვენი, ნაციონალური მოძრაობის დამსახურებააო, არაფერი შეგეშალოთო. „გირჩი“ გააგრძელებს კონსულტაციებს ნაციონალური მოძრაობის ადგილობრივ ლიდერებთან ისევე, როგორც სხვა პარტიებთან იმის თაობაზე, თუ როგორ უნდა შევცვალოთ ქვეყანა ივანიშვილის ხელისუფლებიდან წასვლის შემდეგ (როგორ დავშალოთ სისტემა, როგორ მოვახდინოთ ბოლშევიკების მიერ ჩამორთმეული ქონების რესტიტუცია), მაგრამ ჩვენ არაფერზე დაველაპარაკებით გრიგოლ ვაშაძეს. მათ შორის, ოპოზიციის ერთიანი საკონსულტაციო ფორმატის იმ შეხვედრებში, სადაც ეს ადამიანი იქნება ნაციონალური მოძრაობის წარმომადგენელი და პარტიის პოზიციის გამხმოვანებელი, ჩვენ მონაწილეობას არ მივიღებთ“, – განაცხადა ჯაფარიძემ, რომელსაც მხარი გიგა ბოკერიას გუნდმაც აუბა ანუ ვაშაძის ზემოხსენებული განცხადება ევროპულმა საქართველომაც დაგმო და საგანგებო განცხადებაც გააშანშალა, რომელშიც ვკითხულობთ: 

„2020 წლის არჩევნების პროპორციული წესით ჩატარება ქართული დემოკრატიისთვის საკვანძო მნიშვნელობისაა. ბიძინა ივანიშვილის მხრიდან ამ პირობის დადება ქართული საზოგადოების აქტიურობისა და სიმამაცის დამსახურებაა; მათ შორის, განსაკუთრებით მათი, ვინც პროტესტი გამოხატა და ჯანმრთელობის და სიცოცხლის რისკის ფასად სამოქალაქო საზოგადოების დიდი სიმტკიცე აჩვენა ხელისუფლებას. 

დღეს პროპორციული არჩევნები მიღწეული არაა. ბიძინა ივანიშვილმა პირობა დაარღვია. ამ ვითარებაში, ნებისმიერი პოლიტიკური ძალის მხრიდან ამ ჯერ არშესრულებული პირობის დადების საკუთარ თავზე მიწერა, რბილად რომ ვთქვათ, არაკორექტული და არასწორია. 

ასევე, შეცდომაა ამ არაკორექტულ განცხადებაზე რეაგირებისას, ოპოზიციის შემდგომი კოორდინაციისთვის რაიმე წინაპირობების დაყენება ნებისმიერი პოლიტიკური ძალის მხრიდან. 

ბუნებრივია, რომ ამ კონტექსტში, მეტი პასუხისმგებლობა ეკისრებათ მათ, ვისაც მეტი პოლიტიკური წონა აქვთ. მოვუწოდებთ ყველას, ვკონცენტრირდეთ ეროვნულ ამოცანაზე – ივანიშვილის ხელისუფლებიდან ჩამოცილებაზე. შემდგომი კონკურენციის პირობებში, პოლიტიკურ პარტიებს შორის არსებული ფასეულობითი და სტრატეგიული სხვაობები საჯარო დისკუსიის ბუნებრივი და აუცილებელი ნაწილი იქნება''. 

კიდევ ერთი ოპოზიციური გაერთიანება, რომელმაც ვაშაძეს „დასცხო“, ალეკო ელისაშვილის სამოქალაქო მოძრაობა იყო. კონკრეტულად, აღნიშნული მოძრაობის ერთ-ერთმა ლიდერმა, ლევან იოსელიანმა, რომელიც თავის დროზე, მთაწმინდაზე, მაჟორიტარულ არჩევნებში იყრიდა კენჭს, თქვა, რომ მისთვის ვაშაძის ამბიციური განცხადება მიუღებელია: 

„მინდა, გამოვეხმაურო გრიგოლ ვაშაძის გამოსვლას, სადაც მან თქვა, რომ 20 ივნისის საპროტესო აქციები ნაციონალური მოძრაობის ორგანიზებული და მისი მხარდამჭერების მიერ მოწყობილი ყოფილა და თურმე, პროპორციული არჩევნების მოპოვებაც მათი დამსახურებაა. 

ასეთი რამის თქმა, უბრალოდ, სირცხვილია და შეურაცხყოფაა, როგორც ახალგაზრდების, ვინც ამ აქციას ედგა სათავეში, ისე პოლიტიკური სპექტრის და საერთოდ, მთელი საზოგადოების, ნაციონალების მხარდამჭერების გარდა. 

როგორც ჩანს, თქვენ არაფრად მიგაჩნიათ ის ერთობა, რომელსაც ოპოზიციამ მიაღწია პროპორციული არჩევნების მოთხოვნის ირგვლივ, თორემ იმ ოპოზიციურ მაგიდაზე მსხდომ ხალხთან და პარტიების 90%-თან ჩვენ, სამოქალაქო მოძრაობას, არაფერი საერთო არ გაგვაჩნია. 

ასე არ გამოვა, ყველაფერი ნაციონალებმა მიიწეროთ, რასაც მთელი ოპოზიცია აკეთებს ხალხთან ერთად. 

P.S. ისე, ისიც კარგად მახსოვს, საპროტესტო აქციებზე, გრიგოლ ვაშაძეს სიტყვით გამოსვლის უფლება რომ ჩამოართვეს ახალგაზრდებმა და ნაციონალების სხვა წარმომადგენლებს როგორ უსტვენდნენ ქვემოდან. 

პოლიტიკურ გაუმაძღრობასა და ამპარტავნობას თუ არ მოთოკავთ, დარჩებით ისევ თქვენი დიდი ხნის პოლიტიკური მოკავშირეების ამარა, იმ მაგიდაზეც''. 

იოსელიანის პათოსი, თავად ალეკო ელისაშვილმაც გაიზიარა: 

„სიტყვა-სიტყვით ვეთანხმები და ვაზიარებ. გრიგოლ ვაშაძე სანამ რამეს ილაპარაკებს, კარგად დაფიქრდეს ხოლმე, ძალიან კარგად დაფიქრდეს ხოლმე''. 

ვაშაძე ქარ-ცეცხლში, ცხადია, მოძრაობა „სირცხვილიამაც“ გაატარა ანუ ამ მოძრაობის წევრმა, შოთა დიღმელაშვილმა გასული წლის ზაფხული გაიხსენა და თქვა, რომ აქციებზე გრიგოლ ვაშაძე, აქციის ორგანიზატორების დაცვამ არათუ სცენაზე, სცენის უკანაც არ შეუშვა: 

„გადმომცეს, გრიგოლ ვაშაძეს კვესიტაძესთან უთქვამს, ჩემი მოთხოვნილია პროპორციული არჩევნები, არაფერი შეგეშალოთო. შეგახსენებთ, ეს ის კაცია, რომელიც ზაფხულში, აქციებზე, სცენაზე კი არა, სცენის უკანაც არ შემოუშვა ჩვენმა დაცვამ. ორჯერ გამარჯობის თქმას მოსდევს ხოლმე, თავში ავარდნა, რიგ შემთხვევებში. კარგია, რომ ნოდარ რუხაძემ წინდახედულობა გამოიჩინა და შეინახა ის ისტორიული დოკუმენტი, რომელზეც ჩამოვწერეთ 21 ივნისს წამოყენებული 3 მოთხოვნა. 

პარტიებთან პირობა ერთი იყო: ისარგებლებდნენ ჩვენი სცენით, თუ იზიარებდნენ ჩვენს მოთხოვნებს, არაფერს აკლებდნენ და არაფერს ამატებდნენ მათ. აგრეთვე, ყველა პარტიიდან თანაბარი რაოდენობის სპიკერი იქნებოდა და ამ სპიკერებს არა ისინი, არამედ, ჩვენ შევარჩევდით. ძალიან არასწორ ეგოს შეეხო''. 

მთელ ამ აბრაკადაბრაში, ყველაზე მოულოდნელი ის გახლდათ, რომ გრიგოლ ვაშაძეს თანაგუნდელებიც გაემიჯნენ. ყოველ შემთხვევაში, ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის წარმომადგენელმა, თინა ბოკუჩავამ ერთმნიშვნელოვნად აღნიშნა, პროპორციული არჩევნები საერთო მონაპოვარი იყო, რომელიც ქართულმა საზოგადოებამ, ახალგაზრდების დიდი ძალისხმევისა და მრავალთვიანი პროტესტის ფასად მიიღოო: 

„პროპორციული არჩევნები იყო ის საერთო მონაპოვარი, რომელიც ქართულმა საზოგადოებამ, მათ შორის სისხლის ფასად, ახალგაზრდების დიდი ძალისხმევის, მრავალთვიანი პროტესტის ფასად მიიღო. თუმცა, ამ დაპირებაშიც ბიძინა ივანიშვილმა მოატყუა ხალხი, საერთაშორისო საზოგადოება და გადალახა ყველა წითელი ხაზი... 

ახლა, ის ერთობა, რაც შეიქმნა ოპოზიციაში, მიმართულია სწორედ იმისკენ, რომ ბიძინა ივანიშვილს მაინც დავათმობინოთ ის, რასაც ქართველ ხალხს დაჰპირდა – ეს არის სამართლიანი არჩევნები, რომელიც უზრუნველყოფს ხელისუფლების ცვლილებას, რაც ნორმალურ ქვეყნებში მოცემულობაა, მაგრამ, სამწუხაროდ, ჩვენ ამისთვის გვიწევს ასე განგრძობადად ბრძოლა''. 

ერთი სიტყვით, ოპოზიციაში სკანდალი აგორდა და, როგორც „ვერსიას“ ეუბნებიან, შიდა „რაზბორკებიც“ გაიმართა. 

ჩვენი წყაროები იმასაც გვეუბნებიან, რომ გრიგოლ ვაშაძეს ერთგვარი სასამართლო მოუწყვეს და მოსთხოვეს, საკუთარი სიტყვები უკან წაეღო. ახლა, ოპოზიციონერებმა ეს ინფორმაცია, შეიძლება, უარყონ, მაგრამ ფაქტია: პრეზიდენტობის ყოფლმა კანდიდატმა, საკუთარი ხმაურიანი განცხადების ,,გალაითება'' სცადა ანუ თქვა, რომ საარჩევნო კამპანიისას, პროპორციულ საარჩევნო სისტემაზე გადასვლის საკითხი, პირველად გაერთიანებულმა ოპოზიციამ დააყენა. 

„მე ვთქვი, რაც სათქმელი მქონდა. ამას კომენტარები გაუკეთეს ისე, როგორც ჩათვალეს საჭიროდ, ჟურნალისტებმა მიიღეს განსახილველი თემა, კრება დარჩა მხიარული. მე არ მითქვამს, ,,ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის'' დამსახურება არის-მეთქი, რაღაც. ვთქვი, რომ ჩვენ, საპრეზიდენტო კამპანიის დროს, პირველებმა დავიწყეთ ამაზე საუბარი-მეთქი. 1990-იანი წლების დამოუკიდებლობის აღდგენიდან, სხვა დანარჩენი პარტიები ამას ითხოვდნენ ყველა ხელისუფლების პირობებში. ჩემთვის ეს პრობლემა არ არის აბსოლუტურად, კონსტიტუციური უფლება აქვს ყველას, ყველაფერზე ილაპარაკოს. სახელმწიფო შესულია საარჩევნო კამპანიაში, ამიტომ ასეთი განცხადებები კიდევ 150 იქნება, მთავარია, ყველამ ისარგებლოს სიტყვის თავისუფლებით“, _ განაცხადა ვაშაძემ ტელეკომპანია „კავკასიის“ ეთერში. 

ამით კონფლიქტი თითქოს ამოიწურა, მაგრამ ჩვენს ხელთ არსებული ინორმაციით, ოპოზიციაში უთანხმოება კიდევ იფეთქებს. ამას გარდა, ჩვენი წყაროები გვიყვებიან, რომ „ანტიოცნებელთა“ პროგრამა მინიმუმი, ვაშაძის პოლიტიკური არენიდან გაყვანაა. 

ეს კი არადა, ერთ-ერთმა კონფიდენტმა ისიც გვითხრა, რომ გრიგოლ ვაშაძის წინააღმდეგ, „ოცნება“ და სააკაშვილი შეთანხმებულად მოქმედებენ. ეს ვერსია, ერთი შეხედვით, უტოპიურია, მაგრამ წყარომ განმარტა, რომ იგივე ნაციონალური მოძრაობა, შიდა კლანებად არის დაყოფილი. 

„იმაზე, რასაც ახლა გეტყვით, ხმამაღლა არავინ საუბრობს, მაგრამ ყველამ კარგად იცის, რომ ნაციონალურ მოძრაობაში რამდენიმე კლანია. ასე, მაგალითად, არსებობს ნიკა მელიას დაჯგუფება, რომელიც უმეტესად, ყოფილი ხელისუფლების ახალგაზრდული ფრთითაა დაკომპლექტებული. ნიკა მელიას და მიხეილ სააკაშვილს გარეგნულად კი აქვთ კარგი და თბილი ურთიერთობა, მაგრამ სინამდვილეში, ისინი ერთად ვერ ძოვენ, რაც ზუგდიდის შუალედურ არჩევნებშიც დადასტურდა _ როგორც გახსოვთ, მაშინ კანდიდატად ჯერ მელია დასახელდა, თუმცა საბოლოოდ, ეს გადაწყვეტილება შეიცვალა და „სტავკა“ სანდრა რულოვსზე დაიდო. 

ამას გარდა, ისიც საყურადღებოა, რომ იგივე თინა ბოკუჩავა, თავიდან ბოლომდე, სააკაშვილის იდეების გამხმოვანებელია. აი, სწორედ ეს მიჩენს პირადად მე, ეჭვს, რომ ვაშაძის ჩაძირვაა დაგეგმილი. 

რაც შეეხება „ოცნებას“, ყველამ კარგად იცის, რომ საპრეზიდენტო არჩევნების პირველ ტურში, ვაშაძემ სალომე ზურაბიშვილი, ნამდვილად „ბეჭებზე დასცა“. მართალია, მეორე ტურში ხელისუფლებამ ყველა რესურსის მობილიზება მოახდინა და ვაშაძეს არჩევნები წააგებინა, მაგრამ მეორე ტურში გასვლა „ოცნებისთვის“ ერთგვარად ღირსების შელახვა იყო ანუ საქმე საქმეზე რომ მიდგეს, ვაშაძეს შეუძლია, მომავალ არჩევნებში ოპოზიციას იგივე დივიდენდები მოუტანოს. 

აი, სწორედ ამიტომაა ვაშაძე სამთავრობო გუნდისთვის მიუღებელი და იგივე შეიძლება ითქვას ვაშაძე-სააკაშვილის ურთიერთობაზეც _ ესე იგი, საპრეზიდენტო არჩევნების პირველმა ტურმა სააკაშვილს დაანახა, რომ მისი, როგორც ერთპიროვნული ლიდერის მზემ ჩასვენება დაიწყო და პოლიტიკურ ავანსცენაზე გამოჩნდა ახალი ფიგურა ვაშაძის სახით, რომელსაც შეუძლია, საზოგადოებას დაელაპარაკოს'', _ უყვება „ვერსიას“ კონფიდენციალური წყარო. 

შესაძლოა, ყველაფერი ისე არ არის, როგორც ხმა ვრცელდება, მაგრამ ისიც ფაქტია, რომ ცეცხლი უკვამლოდ არ არსებობს. ზოგადადაც, ოპოზიციის გაერთიანება რომ პირობითია, ცხადზე ცხადია. ყოველ შემთხვევაში, საკითხავია, როგორ სხედან მოლაპარაკების ერთ მაგიდასთან ის პერსონები, რომლებიც არცთუ შორეულ წარსულში ერთმანეთს, მინიმუმ, გამარჯობასაც არ ეუბნებოდნენ. ამას გარდა, ისიც ხომ საინტერესოა, რა საერთო შეიძლება ჰქონდეთ პროდასავლური და პრორუსული ორიენტაციის პოლიტიკურ ფიგურებს? 

ამ კითხვაზე ოპოზიციონერთა პასუხი ასეთია _ პროპორციული საარჩევნო სისტემის მოთხოვნის უფლება ყველანაირი გემოვნების პოლიტიკურ ძალას აქვს. დავუშვათ, ასეა, მაგრამ რა გარანტია არსებობს, რომ პროპორციულ სისტემას, სხვა საერთო ინტერესებიც მოჰყვეს? 

სხვათა შორის, ასეთი მოულოდნელობები ქართული პოლიტიკისთვის უცხო ნამდვილად არ არის და ბოლო წლების განმავლობაში არაერთხელ გვინახავს, როდესაც მტრები მოყვრები გამხდარან და პირიქით _ მოყვრები ერთმანეთს მტრად მოჰკიდებიან. 

ამის ყველაზე თვალსაჩინო მაგალითი კი, იგივე „ოცნებაში“ ბოლო დროს განვითარებული მოვლენებია _ გუშინდელი „ქოცები“, დღეს პირგამეხებული ოპოზიციონერები არიან და ისეთი ტონით აცხადებენ, სისტემა უნდა დაინგრესო, გეგონება, ეს სისტემა ვინმემ სხვამ შექმნა და არა _ თვითონ?! 

ერთი სიტყვით, როცა ოპოზიცია ამერიკელი კონგრესმენების მწვავე წერილებით აპელირებს და ცდილობს, დაგვარწმუნოს, რომ „ოცნებას“ დასავლელ პარტნიორებთან პრობლემები აქვს, ამ დროს ირკვევა, რომ გარკვეული განხეთქილება ოპოზიციის შიგნითაც არსებობს. რითი დამთავრდება ყველაფერი ეს, ამას მომავალი გვიჩვენებს. ამიტომაც, ჩვენ ისღა დაგვრჩენია, დროს დრო მივცეთ და მოვლენათა განვითარებას დაველოდოთ!

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 29 Jan 2020 12:30:58 +0400
„ოცნებიდან“ წასული დეპუტატი ახალ პარტიას ქმნის! http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6532-„ოცნებიდან“-წასული-დეპუტატი-ახალ-პარტიას-ქმნის.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6532-„ოცნებიდან“-წასული-დეპუტატი-ახალ-პარტიას-ქმნის.html

„ცხოვრებაში ფიცი სულ სამჯერ მაქვს დადებული!“ _ ვინ იქნებიან ლევან კობერიძის თანაგუნდელები

 

2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებს რომ საქართველოს ისტორიაში გადამწყვეტი მნიშვნელობა ექნება, ამაზე აღარავინ კამათობს. დარჩება თუ არა მესამე ვადით ქვეყნის მმართველ ძალად „ქართული ოცნება“, სწორედ 2020-ის არჩევნებით უნდა გადაწყდეს. ამიტომ, გასაკვირი არაა, რომ პოლიტიკური პროცესები ქვეყანაში უკვე საკმაოდ დაძაბულია, რასაც რამდენიმე დღის წინ, თბილისის საკრებულოში მომხდარიც მოწმობს _ ოპოზიციონერი ლევან ხაბეიშვილი, „ქართული ოცნების“ რამდენიმე დეპუტატმა ორგანიზებულად, ჯგუფურად სცემეს. სწორედ ამ ფაქტის შეფასებით დავიწყე ინტერვიუ პარლამენტის დამოუკიდებელ დეპუტატ ლევან კობერიძესთან, რომელიც მმართველ ძალას 2019 წლის მაისის დასაწყისში გაემიჯნა. კობერიძე „ვერსიასთან“ საუბრისას, ექსკლუზიურად აცხადებს, რომ მალე პოლიტიკურ პარტიას ქმნის და მისი გეგმები მხოლოდ 2020-ის არჩევნებს კი არ უკავშირდება, არამედ, უფრო გრძელვადიანია.

_ ბატონო ლევან, ხაბეიშვილზე ჯგუფური თავდასხმა ნიშნავს თუ არა, რომ საარჩევნო კამპანია „წესების გარეშე“ დაიწყო? 

_ წინასაარჩევნოდ, დაძაბული სიტუაცია იმ მომენტიდან დაიწყო, როცა „ქართულმა ოცნებამ“ უკან წაიღო პროპორციული არჩევნების ის შეთანხმება, რომელიც ახალგაზრდების მოთხოვნით იქნა მიღწეული. თუ გვინდა, რომ პოლიტიკა ძალადობრივი იყოს, ყველა, ვინც ამას ნებსით თუ უნებურად გეგმავს, ერთ რამეს უნდა დაუკვირდეს _ ეს ქვეყანა მხოლოდ მისი არაა! სულ ჩვენ ხომ არ ვიქნებით? _ პოლიტიკაში უნდა მოვიდეს ახალი თაობა და თუ ახალგაზრდები დაინახავენ, რომ პოლიტიკაში გონებრივი საუბრის მაგივრად, ცემა-ტყეპაა, ბუნებრივია, ამ მიმართულებაზე უარს იტყვიან და შესაძლებლობებს სხვა სფეროებში ცდიან. ეს ნიშნავს, რომ პოლიტიკა დაკარგავს იმ მომავალს, რაც ყველაზე მთავარია. 

ფაქტი რომ დასაგმობია, ამაში ორი აზრი არ არსებობს. შეიძლება, მეც არ მომწონდეს ვინმეს გამონათქვამი, თავის დროზე, ხაბეიშვილს ჩემზეც ჰქონდა დაუსაბუთებელი ბრალდებები, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ცემის სურვილი გამიჩნდეს. ამაზე არათუ შეთანხმება უნდა შედგეს, არამედ, რეაგირებაა საჭირო. ოღონდ, არა ისეთი, როგორსაც „ოცნება“ აკეთებს. სამართლებრივი მხარე კი ცალკე თემაა და შესაბამისად, უნდა გადაიდგას ნაბიჯები. 

_ მაჟორიტარი დეპუტატი ბრძანდებით, თუმცა პროპორციულ სისტემაზე გადასვლას მაინც ემხრობით. რატომ? 

_ პროპორციული სისტემა პოლიტიკურ კონიუნქტურას იმგვარად ცვლის, რომ ერთი ადამიანის მიერ, ხელისუფლების უზურპაცია ნაკლებად რისკის მატარებელია. ამიტომ, 2024 წლიდან, პროპორციულ არჩევნებზე გადასვლას პროგრესულ ნაბიჯად ვთვლიდი, თუმცა ასევე მიმაჩნდა, რომ ბონუსის თემა აუცილებლად უნდა შენარჩუნებულიყო. მაგალითად, თუ პარტია მიიღებდა 40%-ს, მას შესძლებოდა მთავრობის დაკომპლექტება, რომ სამთავრობო კრიზისი არ წარმოქმნილიყო. ისე, არ გამოვრიცხავ, მაჟორიტარული არჩევნების თემა 10 წელიწადში ისევ დაუბრუნდეს მსჯელობას, მაგრამ დღეს პოლიტიკურ ველზე, ამ მოცემულობით, პროპორციულ არჩევნებზე გადასვლაა საჭირო, რადგან ამან უნდა ჩახსნას ის რისკები, რომლებიც ხელისუფლების უზურპაციასა და ინსტიტუციების ჩამოშლას უკავშირდება. 

_ როცა მაჟორიტარად კენჭს იყრიდით, ალბათ, ვერც წარმოიდგენდით, რომ პროპორციულ სისტემაზე გადასვლას მოითხოვდით, არა? 

_ დიახ, ვერ წარმოვიდგენდი. 

_ როგორც მახსოვს, უმრავლესობა სასამართლო სისტემის კანონპროექტის გამო დატოვეთ? 

_ დიახ, სასამართლოს თემა იყო საბოლოო, რამაც გადამაწყვეტინა უმრავლესობის დატოვება. ვადიანი სასამართლო სჯობს თუ უვადო, _ ამაზე არ იყო საუბარი. გუნდში ამ საკითხზე საკმაოდ ბევრ განსხვავებულ მოსაზრებას გამოვთქვამდი და მიმაჩნია, რომ სამართლიანი სასამართლო ქვეყანაში ის მთავარი თემაა, რომელიც განაპირობებს პოლიტიკურ სტაბილურობას. ადამიანებმა სამართალი უნდა იპოვონ სამართლიან სასამართლოში და არა _ ერთ ადამიანთან, ქუჩურ გარჩევებში, ან ერთმანეთის ცემა-ტყეპით. ნორმალურ სახელმწიფოში სასამართლო უნდა იყოს ადგილი, სადაც დავები წყდება. სასამართლოს, ასევე, მივიჩნევ ეკონომიკური განვითარების მთავარ ქვაკუთხედადაც. სამართლიანი სასამართლოს გარეშე, ადგილობრივ და უცხოურ ინვესტიციაზე, ეკონომიკის განვითარებაზე ვერ ვისაუბრებთ. ამიტომ, იმ გადაწყვეტილებებზე, რასაც მაშინ ვიღებდით, ვამბობდი, შეიძლება, ქვეყნის არამოსურნეებისთვის პოლიტიკური დესტაბილიზაციის საბაბი გახდეს-მეთქი. ჩვენს არაკეთილმოსურნე ქვეყნებს თუ ენდომებათ ამ ქვეყანაში არეულობის ინსპირირება, ყველაზე მარტივი, სწორედ უსამართლო გადაწყვეტილებებით სიტუაციის არევა იქნება. 

_ ყველაფრის მიუხედავად, უმრავლესობამ უვადო მოსამართლეების სკანდალური სია მაინც დაამტკიცა. 

_ დიახ, ვერანაირად შევძელი გადარწმუნება და ზუსტად ამიტომ დავტოვე უმრავლესობა. მიმაჩნია, რომ ის გადაწყვეტილება, რაც „ქართულმა ოცნებამ“ მიიღო, ქვეყნის წინაშე დანაშაულია! სწორედ ამას გავემიჯნე და ჩემი პოზიცია დავაფიქსირე. 

_ მას შემდეგ, რაც მმართველ ძალას გაემიჯნეთ, ბიძინა ივანიშვილს შეხვედრიხართ? 

_ არა! 

_ ბატონო ლევან, საარჩევნოდ პოლიტიკური მოძრაობის შექმნას ხომ არ აპირებთ? მახსოვს, ერთხელ თქვით, რომ თქვენს პოლიტიკურ პარტნიორად ანა დოლიძეს მოაზრებდით. 

_ დიახ, ვადასტურებ, რომ მარტო 2020 წლის არჩევნებისთვის კი არა, არამედ, უფრო გრძელვადიან პერიოდში ვაპირებ პოლიტიკურ აქტივობას და პოლიტიკაში ყოფნას. პირველი ნაბიჯი, რაც გადაიდგა, ფრაქციის შექმნაა, რომელიც ერთ-ერთი, ძალიან მნიშვნელოვანი დასაყრდენი იქნება 2020 წლის პოლიტიკურ აქტივობაში. ამასთან, ანა დოლიძე არათუ გამოირიცხება, არამედ, ერთად ვაპირებთ, აქტიურ კონტაქტში ვიყოთ წინასაარჩევნო თემებთან დაკავშირებით. ასევე, ყველა იმ ადამიანთან, ვისთანაც ღირებულებითი თანხვედრა მაქვს, აუცილებლად ვითანამშრომლებ. 

_ ანუ პარლამენტის დამოუკიდებელი დეპუტატები, რომლებმაც ფრაქცია შექმენით, საარჩევნოდ, ერთ პოლიტიკურ ძალად ჩამოყალიბდებით? 

_ დიახ, ძალიან დიდი ალბათობით, ყველაფერი ეს, გადაიზრდება პოლიტიკურ აქტივობაში და ამასთან დაკავშირებით, ძალიან მალე გაიგებს საზოგადოება. 

_ მოკლედ, პარტიას ქმნით? 

_ დიდი ალბათობით, ეს იქნება ახალი პოლიტიკური პარტია. 

_ გაქვთ ამბიცია, რომ ეს იქნება ე.წ. მესამე ძალა? 

_ საზოგადოებას სჭირდება, დაინახოს თავისი სურვილების, მოთხოვნების მოპასუხე პოლიტიკური ძალა, რასაც დღეს ვერ ხედავს პოლიტიკურ ველზე. მაქვს იმის ამბიცია და პასუხისმგებლობა, გავაკეთოთ ისეთი პოლიტიკური ძალა, რომელიც ნაწყენი, იმედგაცრუებული ადამიანებისთვის იქნება მისაღები. 

_ ბატონო ლევან, გრძნობთ თუ არა პასუხისმგებლობას „ქართული ოცნების“ იმ გადაწყვეტილებებზე, რომლებიც მმართველ ძალაში თქვენი ყოფნის დროს იქნა მიღებული? 

_ იმ საკითხებზე, რასაც არ ვეთანხმებოდი, უმრავლესობაში ყოფნის დროსაც ვრეაგირებდი, მათ შორის, საჯაროდაც. შიგნითაც ვსაუბრობდი და შეგიძლიათ, კენჭისყრის შედეგები ნახოთ, რამდენი კანონის წინააღმდეგ მაქვს მიცემული ხმა. 

_ ანუ „მესიჯბოქსს“ არ ემორჩილებოდით? 

_ ყველამ იცის, რომ არასდროს მესიჯბოქსით არ მისარგებლია და მიხელმძღვანელია. როცა ვთვლიდი, რომ არასწორი ნაბიჯები იდგმებოდა, ამას საჯაროდაც ვაფიქსირებდი. პოლიტიკოსის მოვალეობაა, თუ ეწინააღმდეგება პარტიის გადაწყვეტილებას, ეს საჯაროდ დააფიქსიროს! პარტიული დისციპლინა არ ნიშნავს საზოგადოების წინაშე პასუხისმგებლობის მოხსნას. ადვილია, ამოეფარო პარტიას და თქვა, პარტიამ ასე გადაწყვიტაო. ფიცში, რომელიც დავდეთ პარლამენტში, არ წერია, რომ უნდა ვემსახურო პარტიას და ისეთი გადაწყვეტილებები მივიღო, რომელსაც პარტია დამავალებს. ფიცი საჯაროდ იმისთვის იდება, რომ ღირებულებების ნაწილში იხელმძღვანელო! 

ცხოვრებაში სამი ფიცი მაქვს დადებული: ერთია ჰიპოკრატეს ფიცი, როცა ექიმი ვიყავი; მეორე, როცა ჯვარი დავიწერე; მესამე, როცა პარლამენტში მოვხვდი და არ ვაპირებ, რომელიმეს გადავუხვიო. პარლამენტარის ფიცში წერია, რომ ხალხს უნდა ემსახურო. 

_ გახარიაზე იხუმრეთ, ახლა აპაჭუნოს თვალებიო, მაგრამ იუმორი იქით იყოს და, დასავლეთიდან კრიტიკული წერილები მოდის და მოდის ხელისუფლების მიმართ. ხელისუფალნი როგორც პასუხობენ ამას, ცალკე საკითხია... როგორ ფიქრობთ, ყველაფერ ამას მოჰყვება დასავლეთიდან სანქციები და, საბოლოოდ, „ოცნება“ ხელისუფლებიდან წავა? 

_ ხელისუფლება მწვავე საკითხებზე არასერიოზულ განცხადებებს აკეთებს, წერილი გინდა, თუ სიხარულიო და ჩემი იუმორით ნათქვამიც ამან გამოიწვია. მთავრობას მეტი პასუხისმგებლობა მართებს ასეთი ტიპის კომენტარებში! როცა ამბობენ, ერთი სენატორისა და კონგრესმენის წერილი არაფერიაო, უნდა ხვდებოდნენ, რომ საქართველოსგან განსხვავებით, იქ ინსტიტუციები მუშაობს და აშშ-ში, აღმასრულებელ ხელისუფლებაზე არანაკლები გავლენა საკანონმდებლოს აქვს! 

 

ჩვენ, ყველამ უნდა გავითავისოთ, რომ ეს არაა ყურის აწევა, არამედ, ეს ჩვენი მეგობრების წუხილია იმის თაობაზე, რომ დემოკრატიული პროცესებიდან გადახვევა ხდება საქართველოში! 

როგორც ოპოზციის წარმომადგენელი, მზად ვარ, მეც ავიღო პასუხისმგებლობა იმ წუხილზე, რაც წერილშია გამოთქმული. დავსხდეთ ხელისუფლებასთან ერთად, ამ თემაზე სამსჯელოდ, დავანახოთ საზოგადოებას, სტრატეგიულ პარტნიორებს, რომ ხელის აკვრითა და ცხვირის აბზუებით, ირონიითა და სარკაზმით კი არ ვპასუხობთ, არამედ, პასუხისმგებლიანი პოლიტიკური სპექტრი ვართ, რომლებსაც ჩვენი სტრატეგიული პარტნიორის რეკომენდაციებსა, თუ კრიტიკაზე პოლიტიკურად საღი მსჯელობის გამართვა შეგვიძლია!

თათია გოჩაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 29 Jan 2020 12:30:44 +0400