სამართალი - ვერსია - ვერსია http://versia.ge Mon, 23 Sep 2019 12:56:50 +0400 Joomla! - Open Source Content Management en-gb „წაიკუზე და ხელები ზურგზე!“ http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6334-„წაიკუზე-და-ხელები-ზურგზე-“.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6334-„წაიკუზე-და-ხელები-ზურგზე-“.html

ქართველი „ძველი ბიჭის“ შოკისმომგვრელი ისტორია, რომელმაც რუსული ციხის „კარცერში“ 7 წელი გაატარა

წინა ხელისუფლების დროს, ქართული ციხე ჩვეულებრივი სასაკლაო და რეალურზე რეალური ჯოჯოხეთი იყო. შესაძლოა, დაგვავიწყდა კიდეც, მაგრამ აბა, გავიხსენოთ, ბოლოს როდის იყო, ხალხი მასიურად რომ გამოვიდა და ციხეში არსებული მდგომარეობა გააპროტესტა? ან ის როდის იყო ბოლოს, ციხეში პატიმარი გაურკვეველ ვითარებაში რომ გარდაიცვალა? რა თქმა უნდა, ციხე კურორტი არც ახლაა, მაგრამ პატიმრებს აქვთ მთავარი _ მათ ზუსტად იციან, რომ გაცინების ან ხმამაღლა საუბრის გამო, არავინ დაუწყებს ცემას და ცემაში არ შემოაკვდებათ. მეორე მხრივ, იმჟამინდელი ციხის ბევრი ჯალათი დღესაც დაუსჯელია და ეს ძალიან ცუდია, რადგან მათ იგივეს გაკეთების შანსი რომ მიეცეთ, სწორედ დაუსჯელობის სინდრომის გამო, აუცილებლად გააკეთებენ.

ამის მიუხედავად, ქართული ციხე მაინც უფრო რბილ რეჟიმად ითვლებოდა იმასთან შედარებით, რაც რუსეთის ზოგიერთ ციხეში ხდებოდა. იყო ციხეები (დღესაც არის), სადაც სიტუაციას ერთადერთი სიტყვა განსაზღვრავდა _ „ბეზპრედელი“. რა თქმა უნდა, თუ ასეთ ციხეებში „კანონიერ ქურდებს“ მიიყვანდნენ, ისინი მაქსიმალურად ცდილობდნენ შიდა წესრიგის დამყარებას, მაგრამ ეს მცდელობა ან სხვაგან გადაყვანით, ან „კარცერით“ სრულდებოდა. 

თავად განსაჯეთ, ტარიელ ონიანი, რომელიც სასჯელს „შავ დელფინში“ იხდიდა, „ადმინისტრაციული კანონის დარღვევის“ გამო, „კარცერში“ 700-ზე მეტჯერ იმყოფებოდა. ერთი „გაკარცერება“, კარგ შემთხვევაში, 3 დღეა და გამოდის, რომ ონიანმა მთელი „სროკი“ „კარცერში“ მოიხადა. 

რატომ? იმიტომ, რომ არც ციხის კანონებს ემორჩილებოდა და არც იმ პატიმრებს უსვამდა თავზე ხელს, რომლებიც არასწორად იქცეოდნენ. შესაბამისად, ტარიელი, პრაქტიკულად, იზოლირებული იყო და ესეც არის ერთ-ერთი მიზეზი, რომ ონიანისდარი ადამიანები უდიდესი ავტორიტეტით სარგებლობენ _ მათ არ ეშინიათ არც „კარცერის“, არც რეჟიმის, ისინი აკეთებენ იმას, რაც უნდა აკეთონ და არ აქვს მნიშვნელობა, ამისთვის როგორ დასჯიან... 

* * * 

რუსთავის #17 დაწესებულებაში ახალი ეტაპი რომ მოიყვანეს, ერთი ისეთი პატიმარი ერია, ყველასგან რომ გამოირჩეოდა. უზარმაზარი სათვალე ეკეთა, უჩვეულოდ გამხდარი იყო, თუ სხვებს ბარგი მოჰქონდათ, ეს ჯიბეში ხელებჩაწყობილი მოდიოდა და გარემოს ათვალიერებდა. 

ოფიცრების ოთახთან წამით შედგა და მშვიდად იკითხა, რომელ „ხატაში“ შევიდეო და როცა ნომერი უთხრეს, კიბეს აუყვა. საკანში შესულმა ასევე, მშვიდად მოათვალიერა გარემო, ცარიელი ნარი დაინახა, მივიდა და წამოწვა. ჰო, მანამდე „გამარჯობა“ გადმოაგდო დამადლებლი კანფეტივით. 

„ბიჭო, ჩვენთან ვიღაც პროფესორი მოიყვანეს, სათვალიანი, მაგარი ნაწვალებია, ეტყობა, ხმას არ იღებს, წევს და „აკიმარებს“. არც სძინავს, არც ღვიძავს, არც არაფერს ამბობს, არც თქვენთან ყოფილა და ვინ არის, იქნებ გავიგოთ“, _ „მაყურებლებთან“ ერთ-ერთი პატიმარი იყო შესული და ახალ თანამოსაკნეს საკმაოდ უცნაურად ახასიათებდა. 

„მაყურებლებლებს“ ყველაზე მეტად ის არ მოეწონათ, რომ ახლამოსული მათთან არ მივიდა, არ გაეცნო, არ უთხრა, ვინ იყო, საიდან მოდიოდა და ამიტომ, თავად ააკითხეს კამერაში. 

პატიმარი უცვლელ პოზაში დახვდათ _ იწვა და თითქოს ვერავის ამჩნევდა. 

„გაუმარჯოს“, _ „მაყურებელი“ უცერემონიოდ ჩამოჯდა ნარზე. 

„გამარჯობა“, _ არც კი გამოუხედავს ახალ პატიმარს. 

„ადექი, ზონის მაყურებელი გელაპარაკება“, _ სხვა პატიმარმა ახალს, მოსაუბრის სტატუსი გააცნო. 

„ძალიან კარგი“, _ გამოცოცხლდა ახალმოსული, შემდეგ წამოჯდა და მაყურებელს, დაახლოებით, ათ წამში ჩამოურაკრაკა, _ „მე თემო ბ. ვარ, აღმოსავლეთ საქართველოში ნაცნობ-ნათესავი არ მყავს, ამიტომ სანამ ჩემები „მოიხოდებიან“, პირველადი მოხმარების ნივთები, ერთი ბლოკი „მალბორო“, საპარსი, ყავა და ჩაი მინდა...“ 

გაოცებისგან ყველამ პირი დააღო, ზოგს ირონიულად გაეღიმა, მარტო „მაყურებელი“ შეცბა, უხმოდ წამოდგა და „რეგიონის მაყურებლები“ მოვიდნენო, ჩუმად თქვა. „კამერაში“ მალე, ყველა რეგიონის „მაყურებელი“ შევიდა. 

„ამ კაცს მიხედეთ, ყველაფერი მიაწოდეთ, ჩვენი ძმაა, ნაწვალებია მაგარი... სიგარეტი ახლავე მოუტანეთ. პრინციპში, ყველაფერი ახლავე მოუტანეთ, იდება „ობშჩიაკში“. მე გავასწორებ მერე „ობშჩიაკს“, _ თქვა „მაყურებელმა“ და კამერიდან გავიდა. 

ყველა გაოცდა, მაგრამ ხმა არავის გაუღია, „მაყურებლის“ სიტყვა კანონი იყო და იმასაც მიხვდნენ, თემო რიგითი პატიმარი რომ არ იყო. მისმა სახელმა „მაყურებელზე“ ძალიან იმოქმედა და ახლა ყველა იმას ელოდა, რას იტყოდა „ზონის“ პირველი პატიმარი ახალმოსულზე. 

„მაყურებელი“ კამერაში ჩავიდა, „ბლატატაც“ თან გაჰყვა და საკანში შესულმა მოყოლა დაიწყო: 

„თემო სერიოზული „პრისტუპნიკია“. მიკვირს, ზონაზე როგორ მოიყვანეს, ქურდი არ არის, მაგრამ ქურდების ძმაა, მაგის სიტყვას ქურდებთანაც დიდი წონა აქვს. რუსეთში იჯდა, „კრესტებში“, ამბობენ, „ზონა“ გააშავაო და დანარჩენს თვითონ მოყვება, ხასიათზე თუ იქნება“, _ დაასრულა „მაყურებელმა“. 

თემო, დაახლოებით, ერთი კვირა, პრაქტიკულად, არავის ეკონტაქტებოდა, ან იწვა, ან ეზოში სეირნობდა მარტო და ისევ გარემოს ათვალიერებდა. მერე, ნელ-ნელა ვიღაცებს გაუშინაურდა, ათას რამეზე ესაუბრებოდა, მაგრამ არც ქურდულ ტერმინებს იყენებდა, არც რაიმე საქმეზე ამბობდა რამეს, უბრალოდ, საუბრობდა ამინდზე, ჩიტებზე, ბინძურ ჰაერზე... 

„ბოლოს და ბოლოს, არ იტყვი, რა ხდებოდა რუსეთში? როგორი ზონაა? აქ ჯობია, იქ ჯობია?!“ _ ვერ მოითმინა ერთ დღეს ერთ-ერთმა პატიმარმა და თემოს მაშინ დაუსვა კითხვა, როცა ის გატაცებით საუბრობდა ლომების ცხოვრების წესსა და, ზოგადად, ლომების პრაიდზე. 

„მოდი, ერთხელ მოვყვები და ამ თემაზე აღარ ვისაუბრებ. შედარებას რაც შეეხება, ციხე ყველგან ციხეა, შინაგანად უნდა იყო თავისუფალი, თორემ ბევრი ვიცი, „სვაბოდაზე“ რომ არის და სინამდვილეში, ციხეში ზის. 

7 წელი მომისაჯეს რუსეთში, არ ვიმსახურებდი ამდენს, მაგრამ სასამართლოზე პროკურორმა პირდაპირ თქვა, ბევრ საქმეში გვყავს ეჭვმიტანილი, უბრალოდ, ვერ ვუმტკიცებთო. ჰოდა, რაც დამიმტკიცეს, იმაზე მაქსიმუმი მომცეს. წამიყვანეს „კრესტებში“ და რომ შევედი, გვარიანად მირტყეს. აი, რომ იღლებიან ცემაში და რომ აღარ შეუძლიათ ხელის ქნევა, ისე მცემეს. „კარცერში“ ჩამაგდეს, იარები და სილურჯეები მოურჩეს, საკანში მერე ავიყვანოთო. მომირჩა ორ კვირაში და „კარცერიდან“ რომ გამომიყვანეს, წაიკუზე, ხელები ზურგსუკან მაქსიმალურად აწიე და ისე იარეო. მეგონა, მეხუმრებოდნენ, მაგრამ როცა გამიმეორეს და ხელები გადამიგრიხეს, შევაგინე. პირველ ჯერზე, თურმე, არ ვუცემივარ, ისეთ დღეში ჩამაგდეს და ერთ თვემდე დამჭირდა გამოშუშება. 

„კარცერში“ დროის შეგრძნება დაკარგულია, გააღებენ კარს და გეტყვიან, გამოდიო და ვერ ხვდები, ერთი კვირა გავიდა, თუ ორი, არ არსებობს დრო. მეორე გამოყვანაზე იგივე გაიმეორეს და მეც რომ იგივე გავიმეორე, შემაბრუნეს მესამედ. 

მეოთხედ აღარაფერი უთქვამთ, „კამერაში“ ამიყვანეს და სრული „ბეზპრედელია“ _ ვიღაც კუნთმაგარი ტიპები „კაჩაობდნენ“. ხელი გავარტყი ერთ-ერთს და სანამ „კამერა“ გააღეს, გასისხლული ვეგდე. წამიყვანეს ისევ „კარცერში“ და ბევრი რომ არ გავაგრძელო, „კარცერში“ გავატარე 7 წელი, სამარტოო საკანში. სულ ეს იყო“, _ დაასრულა თემომ. 

„სამარტოო საკანში, როგორ?“ _ გაუკვირდა ერთ-ერთს. 

„როგორ და მარტივად: მარტო ხარ, შენ, ნათურა, საწოლი, რომელსაც დილის რვაზე კეცავენ და საღამოს ათზე შლიან, ერთი ნახვრეტი ანუ „პარაშა“ და „პაიკა“ დღეში სამჯერ“, _ გაეცინა თემოს. 

„მერე?“ _ არ ეშვებოდნენ პატიმრები. 

„რა მერე? შვიდი წელი არ არის ცოტა, მით უმეტეს, როცა მარტო ხარ. ერთადერთი, რასაც ვნანობ, ის არის, რომ მხედველობა გამიფუჭდა. საკანში დღე და ღამე შუქი ენთო და თან ისეთი ნათურა, რომელიც მხედველობას აფუჭებს. კარგად ვხედავდი, ახლა კიდევ, ბოლო მინუსი მიკეთია და ძლივს ვარჩევ ერთ მეტრში ადამიანის სახეს. ოპერაცია კეთდებაო, დაგიბრუნდებაო მხედველობაო, მპირდებიან, მაგრამ რა ვიცი, აბა“, _ ხელი ჩაიქნია თემომ. 

„და აქ როგორ მოხვდი?“ _ ისევ ჰკითხა ერთ-ერთმა პატიმარმა. 

„აქაც მარტივად. როცა გამომიშვეს, ზედ ციხის კართან დამადეს „ბრასლეტები“, აქაოდა, შენ საქართველოშიც გეძებენო. არადა, აქ არაფერი მქონდა გაფუჭებული, მაგრამ მეძებდნენ, ეგონათ, ქურდის სტატუსი მქონდა და მაგ მუხლით გავასამართლებთო. გამომადეპორტეს, აქ გადააბარეს ჩემი თავი პოლიციას და რომ მიხვდნენ, ქურდი არ ვიყავი, იმ წლის დანაშაული შემტენეს, როცა საქართველოში არ ვცხოვრობდი. ვერ დავამტკიცე უდანაშაულობა და კი ვარ აგერ, სამწლიან „სროკზე“. მალე გაირბენს, თან ამდენი ხალხია და მარტივია უფრო. ცოტა შეჩვევა კი მიჭირს შვიდწლიანი მარტოობის შემდეგ, მაგრამ ჯობია, აქ შევეგუო, ვიდრე გარეთ“, _ გაიცინა თემომ. 

პატიმრები დაშლას აპირებდნენ, როცა ერთ-ერთმა ბოლო და მეტად უცნაური კთხვა დაუსვა: 

„თემო, კაცურად, შვიდი წელი, მარტო რას აკეთებდი?!“ 

თემო ჩაფიქრდა, შემდეგ ნაღვლიანდ გაიღიმა და ორი სიტყვა გადმოაგდო: 

„სროკს ვიხდიდი...“

პატიმარი #0578

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 18 Sep 2019 12:56:25 +0400
საბედისწერო ფრჩხილი http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6332-საბედისწერო-ფრჩხილი.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6332-საბედისწერო-ფრჩხილი.html

როგორ შემოაკვდა ვახოს ბალტიისპირელი საყვარელი და რატომ არ უჩივლა გარდაცვლილი ქალის ოჯახმა

ბავშვობაში, ყველაზე ცნობილი ქართული დეტექტიური მოთხრობა „მონანიება“, ალბათ, ყველას გექნებათ წაკითხული. გამოძიება მას შემდეგ იწყება, რაც სანადიროდ წასული პოლიციელი (იმ დროს მილიციელი), შემთხვევით, ქალის მოჭრილ თითს იპოვის. 80-იან წლებში, ეს უბის წიგნაკივით პატარა, მაგრამ სქელი წიგნი ხელიდან ხელში გადადიოდა, თანაც მაშინ არ იყო მობილური ტელეფონები, არც ამდენი ვიდეოკამერები იდგა და ზოგადად, არც კრიმინალისტიკა იყო იმ დონეზე, როგორც ახლაა. შესაბამისად, ჩახლართული ამბავი საინტერესოდ იკითხებოდა.

მთლად თითი არა, მაგრამ ვახო ე. მკვლელობისთვის მას შემდეგ დააკავეს, რაც მის მანქანაში კრიმინალისტებმა... ფრჩხილი იპოვეს. ვახოს ამ ამბის გახსენება არ უყვარდა, თუმცა აღფრთოვანებას ვერ მალავდა იმ პოლიციელების მიმართ, რომლებმაც მოახერხეს და საქმე, რომელიც თითქოს უშეცდომო იყო, წვალებით, მაგრამ მაინც გახსნეს. 

რუსთავის #17 დაწესებულებაში მყოფი ვახო, ერთ-ერთი, ყველაზე გამოცდილი კრიმინალი იყო და იმას, რომ ე.წ. დაუგეგმავ მკვლელობაზე ჩავარდა, ბედის ირონიით ხსნიდა, თუმცა მეორე მხრივ, ყველამ იცოდა, რომ მის ბიოგრაფიაში არაერთი ქურდობა, თუ ყაჩაღობა იყო, მაგრამ ყველაფერი საქართველოს საზღვრებს გარეთ. იქ „ნაშოვნ“ ფულს ვახო საქართველოში მშვიდად ხარჯავდა და ადგილობრივი პოლიციაც არ აწუხებდა, თუმცა... 

„ბელორუსიდან ახალი ჩამოსული ვიყავი. არის იქ გმირი ქალაქი ბრესტი, დიდი არაა, ასე, 300-350 ათასი კაცი ცხოვრობს. მოკლედ, მეორე სამამულო ომის დროს, იქ დიდი ომები იყო და ხალხი დღემდე პოულობს ძველ სამარხებს, სადაც ძველი, გერმანული იარაღია დამალული. არის საერთო სასაფლაოებიც და აი, იმ სასაფლაოებში ნამდვილი განძი ინახება. ხანდახან ისეთ საათს იპოვი კაცი, რომლის ფასმა, შესაძლოა, ნახევარ მილიონს აარტყას. 

ჰოდა, მე აქ მომცეს „ნაკოლი“, რომ იქ, სწორედ ნახევარმილიონიანი საათი იპოვესო. ვინც იპოვა, იმან ფასი არ იცის და მზად არის, ათი ათას დოლარად დათმოს, გამოჩენის ეშინიაო. მაშინვე წავედი, მოსკოვიდან ძმაკაცები ჩამოვიდნენ და სამ დღეში, საათი ვლადიკავკაზში მივყიდეთ ვიღაც ჰოლანდიელს. 

რა თქმა უნდა, მაშინვე საქართველოში წამოვედი, მინიმუმ, ორი თვე მეფესავით ვიცხოვრებდი, მაგრამ ბელორუსი გოგოების ჯავრი გამომყვა. საქმეზე ვიყავი და სად მეცალა ქალების სადევნად, ამიტომ გადავწყვიტე, „ჯავრი“ აქ მეყარა და ბათუმისკენ გავუტიე. 

ფული იმდენი მქონდა, ბელორუს ქალებს კი არა, ჩამოსული ტურისტების ნახევარს დავახვევდი თავბრუს. საკუთარი სახლი ვიქირავე, რადგან სასტუმროში არ არის კაი პონტი. ყოველ დღე, ახალ-ახალ ნაშასთან ერთად ვაპირებდი მისვლას. სახლი ისე კი არ წარმოიდგინოთ, კოიკები რომ აქვთ გასაქირავებელი, ღამეში 300 ლარს ვიხდიდი დაკომფორტის სრული კომპლექტიც მქონდა. 

მოკლედ, პლაჟზე თვალი ვერავის დავადგი და კაფეებში დავიწყე ბოდიალი. ერთი ისეთი გოგო დავინახე, მივხვდი, ყოველ დღე ახალ-ახალი კი არა, ცოლად მოყვანა არ მომინდეს-მეთქი. 

დაქალთან ერთად იყო და იმ საღამოს იმდენი მოვახერხე, რომ ორივე შინ მივიპატიჟე. პრაქტიკულად, ყველა სურვილი შევუსრულე და როგორც ჯენტლმენმა, ცალკე დაძინებაც შევთავაზე. მეორე დღე სულ ერთად გავატარეთ, რაც გვინდოდა და არ გვინდოდა, ყველაფერი ვნახეთ, ყველაფერი ვჭამეთ და ყველაფერი ვსვით. 

მე რომ ქალი მომეწონა, „პრიბალტიკელი“ იყო, მაგრამ ვინ ჩიოდა მაგას, საოცრად, საოცრად ლამაზი იყო. ჰო, კასტალინა ერქვა, ცოტა უცნაური სახელია, მაგრამ არც სახელისთვის მიმიქცევია ყურადღება, სულ უსახელო რომ ყოფილიყო, მაინც მომეწონებოდა... 

მოკლედ, ღამე დაქალმა ჩემთან წამოსვლა აღარ ისურვა, სასტუმროში ფულს რაში ვიხდიო და მეც არ ვუთხარი, ჩემთან გადმოდი საცხოვრებლად-მეთქი, რადგან ორ ქალს მაინც მოერიდებოდა ერთმანეთის და მე კიდევ მორიდებისთვის არ მეცალა. მოკლედ, იმ დღეს კასტალინა ჩემთან დარჩა, დაქალი _ სასტუმროში“, _ იხსენებდა ვახო და ამ მომენტზე, ყოველთვის ისე ამოიხვნეშებდა, იფიქრებდით, ფილტვებსა და გულს ერთად ამოაყოლებსო. 

„მესამე დღეს, დაქალი დილაუთენია დაგვადგა, დედაჩემს ინსულტი დაემართა, უნდა გავფრინდეო და კასტალინას აზრი აინტერესებდა. ამან რომ ნახა, ფული მაქვს და თავზე ვაყრი ყველაფერს, დავრჩებიო, თქვა და „დამწუხრებული“ სახეებით გავაცილეთ დაქალი ქუთაისის აეროპორტში. 

ქუთაისიდან ბათუმამდე, ენა არ გამიჩერებია, ოქროს კოშკებს დავპირდი ჩემს სიყვარულს და მართლაც, გულით მინდოდა, კარგა ხნით დარჩენილიყო. ასე გაფრინდა ხუთი დღე და საღამოს კასტალინამ ბარგის ჩალაგება დაიწყო, დილით მივფრინავ, ბილეთი მაქვსო. 

კინაღამ გული გამისკდა, ხან ეს მოვიგონე, ხან ის, ათას რამეს დავპირდი, მაგრამ აზრი არ შეიცვალა. რა უნდა მექნა? დალევა დავიწყე, ეგებ, გული გადავაყოლო-მეთქი და მთვრალმა, კიდევ ვეხვეწე. სულ „ალკაში“ მეძახა, მერე კიდევ მოაყოლა, „ხვატიტ პაცან, გულიატ“-ო. აი, ეს „პაცანი“ მაგრად გამიტყდა, 2 წლით იყო ჩემზე უფროსი და სულ იმას ამბობდა, რომ მცოდნოდა, ბავშვი იყავი, შეიძლება, შენთან არც დავწოლილიყავიო. დამაკომპლექსა, რა. 

მოკლედ, შემოვარტყი და თან ლაზათიანად შემოვარტყი. პატარა მაგიდა იდგა, იმის კუთხეს ჩამოარტყა საფეთქელი, ერთი გაიკანკალა და შემრჩა ხელში გვამი...“ 

ვახოს ყველაზე მეტად ამ ეპიზოდის მოყოლა უჭირდა და ჩადენილს აშკარად ნანობდა. საინტერესო ის იყო, რომ ეს სინანული პოლიციამაც დაუჯერა და მკვლელობისთვის, სულ რაღაც, 6 წელი და 6 თვე აკმარეს. 

„თავიდან მაგრად დავპანიკდი, მერე დავწყნარდი და დავიწყე ფიქრი, პოლიციაში დამერეკა, თუ კვალი წამეშალა? ნოხზე სისხლი კი იყო, მაგრამ უპირატესობა ის მქონდა, რომ ის ნოხი სახლის მეპატრონემ, ჩემი თანდასწრებით იყიდა ანუ ახალი იყო და იგივე ნოხის ყიდვა პრობლემას არ წარმოადგენდა. ბოლოს გადავწყვიტე, გვამი მომეშორებინა, სანამ კასტალინას დაქალი მოვიდოდა აზრზე, მოიკითხავდა ამას, მერე საქმე აღიძრებოდა, მერე ეს, მერე ის... 

მოკლედ, მინიმუმ, ერთი თვე გავთვალე და ერთ თვეში, კიდევ ბევრი რამე შეიცვლებოდა, თანაც არც სახლის მეპატრონემ იცოდა ჩემი გვარი და მისამართი, არც დაქალმა და არც კასტალინამ... 

გადავახვიე ნოხში სხეული, მანქანაში ცელოფანი დავაფინე და ჰაიდა, გურიის მხარეს, ტყეში. მთელი ღამე ვთხრიდი საფლავს, არ მინდოდა, ნადირს გაეფუჭებინა. ჯერ ერთი, შარი იყო და მეორეც, არ მინდოდა კასტალინას ლამაზი სხეული ეჯიჯგნათ ცხოველებს. 

მეორე დღეს, ის ადგილი შევათვალიერე, სადაც ნოხი იყიდებოდა, ახლო-მახლო კამერები ვერ დავლანდე, მშვიდად ვიყიდე და სახლში დავაგე. დავასრულე ჩემი დასვენება ზუსტად ისე, როგორც მოლაპარაკებული ვიყავი სახლის პატრონთან და ყველაზე მთავარი, ხომ ვიცოდი, რომ პოლიცია, პირველ რიგში, ტელეფონის კვალს გაყვებოდა? 

ამიტომ, კასტალინას მობილური ავიღე და ზღვისკენ წავედი. დაახლოებით, ერთი კილომეტრი ვიარე, შემდეგ ტელეფონი გამოვრთე, სიმ-ბარათიც ამოვიღე და გზა გავაგრძელე. დაახლოებით, 400 მეტრში, მოვისროლე ზღვაში. ეს იმიტომ, რომ სადაც სიგნალი გაწყდა, იქ შეიძლება, მყვინთავები ჩაეშვათ წყალში. 

მოკლედ, ჩემი აზრით, ყველაფერი გადასარევად დალაგდა, დავბრუნდი თბილისში და იმას ვფიქრობდი, რამდენ კვირაში მიპოვიდა პოლიცია. აქ გათვლაში შევცდი _ მეორე დღეს, სახლში დამადგნენ...“ 

როგორც მოგვიანებით გაირკვა, კასტალინას დაქალს იმ ღამესვე დაურეკავს და როგორც კი მიხვდა, რომ ტელეფონი გათიშული იყო, მაშინვე ხმაური ატეხა, ჯერ საელჩოში დარეკა, მერე პოლიციას მიმართა და, მოკლედ, კასტალინაზე ძებნა გამოცხადდა. 

ვახო მარტივად იპოვეს, ტელეფონების ანძებს მიჰყვნენ, ნომერი დაადგინეს და სახლშიც დაადგნენ. 

„რა თქმა უნდა, ძალიან მშვიდად ვუთხარი, რომ არაფერი ვიცოდი, რომ ის წასვლას აპირებდა და წავიდა კიდეც. ხან ისე მიტრიალეს, ხან ასე, მეზობლებიც დაკითხეს, ხმაურის ხმა ხომ არ გაგიგიათო. ერთ-ორმა ისიც დაადასტურა, იმ საღამოს დავინახე, სახლიდან მარტო რომ გავიდა ქალიო, აერიათ, ალბათ, რამე. სახლი დაათვალიერეს, გაჩხრიკეს, ახალმა ნოხმა დააეჭვათ, მაგრამ სახლის პატრონმა ქვა ააგდო და თავი შეუშვირა, ჩემი ნაყიდია და არსად გაგატანთო. 

მოკლედ, შემეშვნენ და მეც ამოვისუნთქე, მაგრამ... გავიდა ორი კვირა და ისევ დამადგნენ, შენი მანქანა უნდა გავჩხრიკოთო. ძალიან მშვიდად გავუწოდე გასაღები, რადგან ჯერ ერთი, ცელოფანი მქონდა დაგებული და სისხლის კვალი არ იქნებოდა და მეორეც, იმის შემდეგ მანქანა პირადად, სამჯერ და გულდასმით გავრეცხე. თუ დნმ-ს იპოვიდნენ, ხმას ვერ ამოიღებდნენ, რადგან დაქალიც დაადასტურებდა, რომ კასტალინა ჩემს მანქანაში არ მჯდარა. 

ლუპით დაუარეს თითოეულ სანტიმეტრს და ბოლოს... ბოლოს, მოტეხილი ფრჩხილი იპოვეს, სისხლიც კი ჰქონდა ცოტა. ვისი ფრჩხილიაო და, არ ვიცი-მეთქი, მაგრამ მანიკურზე ვიცანი, ვისიც იყო. ალბათ, მანქანაში რომ ჩავდე, მაშინ გამოედო, კი გადმოუვარდა ხელი ნოხიდან გადმოღების დროს, მაგრამ რას ვიფიქრებდი... 

ჰოდა, ჩაატარეს ექსპერტიზა და დაადგინეს, რომ კასტალინას ფრჩხილი იყო. მერე ყველაფერი მარტივად დასრულდა, ვაღიარე, ადგილიც ვანახე და დადასტურდა, რომ შემთხვევითობა იყო. ოჯახმა არ მიჩივლა და ამანაც იქონია გავლენა, რომ ცოტა მომცეს“, _ ასე ასრულებდა მოყოლას ვახო, რომელმაც სასჯელი უკვე მოიხადა და... ისევ საშოვარზეა წასული.

პატიმარი #0578

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 18 Sep 2019 12:56:19 +0400
რამდენი ქართველი „კანონიერი ქურდია“ მსოფლიოში და რა დილემის წინაშე დგას კრიმინალური სინდიკატი http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6325-რამდენი-ქართველი-„კანონიერი-ქურდია“-მსოფლიოში-და-რა-დილემის-წინაშე-დგას-კრიმინალური-სინდიკატი.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6325-რამდენი-ქართველი-„კანონიერი-ქურდია“-მსოფლიოში-და-რა-დილემის-წინაშე-დგას-კრიმინალური-სინდიკატი.html

რა როლს ასრულებს თურქეთის ეკონომიკაში პოსტსაბჭოთა „ქურდული ობშჩიაკი“

არაოფიციალური ინფორმაციით, დღეს მსოფლიოში 442 „კანონიერი ქურდია“. აქედან, დაახლოებით, 70% ქართველია, დანარჩენები კი პოსტსაბჭოთა სივრცის წარმომადგენლები არიან. რეალურად, ცნება „კანონიერი ქურდი“ სწორედ საბჭოთა კავშირში დამკვიდრდა და სხვა ქვეყნების კრიმინალურ წრეებში მათ, როგორც მაფიოზებს, ისე მოიხსენიებენ, თუმცა თავად ქურდები ყველგან ადასტურებენ, რომ მაფიოზი სხვა ვინმეა და ქურდი _ სხვა. 442 ქურდიდან 346 ანუ აბსოლუტური უმრავლესობა თავისუფლებაზეა. მათგან 70 ქურდი რუსეთის ტერიტორიაზე იმყოფება, 46 სასჯელს იხდის, 27-ზე კი საერთაშორისო ძებნაა გამოცხადებული.

„კანონიერი ქურდები“ საქართველოშიც იხდიან სასჯელს, მაგრამ მათი რიცხვი მალე განულდება, რადგან სასჯელის მოხდის შემდეგ, მათ ქვეყნიდან უშვებენ და, სასჯელის შიშით, საქართველოში „ქურდის“ სტატუსის მქონე პირები აღარ ბრუნდებიან. 

ისე, ესეც პარადოქსია _ ადამიანს იჭერენ და ასამართლებენ იმის გამო, რომ „კანონიერი ქურდის“ სტატუსი აქვს და ეს ჩვენი კანონმდებლობით ისჯება. სასჯელის მოხდის შემდეგ, ქურდი სტატუსს არ კარგავს, მაგრამ ის ციხიდან გამოჰყავთ და უშვებენ. რა გამოდის? _ უშვებენ ადამიანს, რომელსაც იგივე სტატუსი აქვს, რის გამოც გაასამართლეს. იმას ნამდვილად არ ვამბობთ, ამ სტატუსის გამო ადამიანებს სამუდამო უნდა მიუსაჯონ, მაგრამ ამ მიმართულებით კანონმდებლობა რომ დასახვეწია, ფაქტია. 

* * * 

გასულ კვირას, ბულგარელმა სამართალდამცავებმა, უკრაინელი კოლეგების მოთხოვნის საფუძველზე, ყველაზე ახალგაზრდა „კანონიერი ქურდის“, გიორგი კილაძის (იგივე გეგა ოზურგეთსკი) ექსტრადაცია მოახდინეს. ბორისპოლის აეროპორტში კილაძეს ბრალი მკვლელობის მცდელობაში წაუყენეს და წინასწარი დაკავების იზოლატორში გადაიყვანეს. 

„გიორგი კილაძე პირველი „კანონიერი ქურდია“, რომელიც უკრაინის ციხეში ზის. შეიძლება ითქვას, ლენტი გაჭრილია და კიდევ არაერთ „კანონიერ ქურდს“ დავიჭერთ“, _ ეს განცხადება უკრაინის ნაციონალური პოლიციის შეფმა, ვიაჩესლავ აბროსკინმა გააკეთა ანუ მან დაადასტურა ის, რაზეც არაერთხელ დაგვიწერია _ საქართველოსა და რუსეთის შემდეგ, „კანონიერი ქურდების“ დევნას, მხოლოდ სტატუსის გამო, უკვე უკრაინაც იწყებს. 

იგივე მიმართულებით მუშაობს ბელორუსიც და ძალიან დიდი ალბათობით, პოსტსაბჭოთა სივრცის ყველა ქვეყანა მალე ჩაწერს კანონმდებლობაში მუხლს, რომლის მიხედვითაც კონკრეტულ პირებს მხოლოდ ქურდული სტატუსის გამო დაიჭერენ. 

სხვათა შორის, რუსი სამართალდამცავები ამ მიმართულებით უფრო შორს წავიდნენ და მხოლოდ „კანონიერ ქურდებს“ აღარ იჭერენ. ასევე, გასულ კვირას, დაღესტანში შამილ მაგომედოვი დააკავეს. მას ბრალად კრიმინალური ავტორიტეტის სტატუსის ქონა წაუყენეს და წინასწარი პატიმრობაც შეუფარდეს. 

რა მოხდება მას შემდეგ, როცა ქურდებს დევნას, პრაქტიკულად, ის 15 სახელმწიფო დაუწყებს, სადაც აღნიშნული სტატუსის მატარებელ პირებს ცნობენ? _ რა თქმა უნდა, საშველი, ამ შემთხვევაში, ევროპაა, თუმცა ევროპელი სამართალდამცავებიც ნელ-ნელა შეეგუვნენ რეალობას და ცდილობენ, აღნიშნული სტატუსის მქონე პირები ქვეყანაში არ გააჩერონ. 

* * * 

„მიმდინარე პროცესები ქურდული სამყაროსთვის ძალიან მძიმეა. ყველამ იცის, რომ ნელ-ნელა, მაგრამ საფუძვლიანად გვავიწროვებენ და ქურდები გამოსავალს ეძებენ. ამ ეტაპზე, გამოსავალი, უბრალოდ, არ ჩანს. გერმანიაში, საფრანგეთსა და იტალიაში რომ დაიწყო იმის მტკიცება, ქურდი ვარო და „რამკები ამტვრიო“, ჯერ უნდა აუხსნა მთელი პროცესი, სტრუქტურა, რასაც უბრალოდ, ვერ გაიგებენ. 

პოსტსაბჭოთა სივრცეშიც არ იცის ყველამ, რეალურად რას წარმოადგენს ქურდი, მაგრამ ქვეცნობიერში მუდამ იყო ამ ადამიანების მიმართ შიში თუ პატივისცემა და ამას ვერ წაშლიან. ამიტომ, სამიზნე ისევ ყოფილი საბჭოთა კავშირია და ვნახოთ, ამ საქმიდან რა გამოვა. 

არის ასევე, აზიის ქვეყნებიც, სადაც მარტივად შეიძლება თავის გატანა. ყოველ შემთხვევაში, ამ ეტაპზე ასე ჩანს, მაგრამ მერე და მერე, თუ აზიაში ძალიან ბევრი ქურდი ჩავა, იქაც პრობლემები იქნება“, _ გვეუბნება პირი, რომელიც დღეს თურქეთში ცხოვრობს და დღე-დღეზე ელოდება, რომ „ქურდული ოჯახის“ წევრი გახდება. 

სხვათა შორის, თურქეთში, დუბაიში, ყაზახეთსა და უზბეკეთში არაერთი ქურდი დამკვიდრდა და ისინი თავს ცუდად არ გრძნობენ. ეს განსაკუთრებით თურქეთზე ითქმის, სადაც ქვეყნის ხელისუფლებამ კარგად იცის, ვის უშვებს ქვეყანაში, მაგრამ ქურდებს ადგილობრივ ეკონომიკაში ფულის ჩადებას სთხოვს. საქმე მილიონებს ეხება და ქურდებიც, ხელშეუხებლობის გარანტიის სანაცვლოდ, ფულს თურქულ ბიზნესში აბანდებენ. 

ერთი შეხედვით, ეს გამოსავალია, მაგრამ მხოლოდ ერთი შეხედვით, რადგან ასე იყო თავის დროზე რუსეთშიც, როცა იქაური ეკონომიკის წამოწევა სწორედ „ქურდული ობშჩიაკით“ გადაწყდა, მაგრამ როგორც კი ბაზარზე კონკურენცია დაინახეს, ქურდებმა კონკურენტები გზიდან ან დაშინებით ჩამოიშორეს, ან უბრალოდ, დახოცეს. შესაბამისად, არც თურქეთი უნდა იყოს შორს ამ მოცემულობისგან და როცა კრიმინალური სამყარო იგრძნობს, რომ მის მიერ განხორციელებულ ინვესტიციას საფრთხეს რომელიმე ბიზნესმენი უქმნის, ამ ბიზნესმენზე ნადირობის სეზონი აუცილებლად გამოცხადდება და რა მოხდება შემდეგ, უკვე თურქეთის ხელისუფლების გადასაწყვეტია. 

* * * 

ჯერჯერობით მშვიდი ვითარებაა დუბაიში, სადაც ნადირ სალიფოვი, იგივე „გული“ დამკვიდრდა. თავად სალიფოვი ცდილობს, რომ ზედმეტად თვალში არავის გაეჩხიროს და დუბაიში რაც შეიძლება, ნაკლები კოლეგა ჩავიდეს. მას სურს, რომ დუბაიში სიმშვიდე იყოს და იქიდან მართოს ის უზარმაზარი კრიმინალური სინდიკატი, რომელიც რუსეთის ტერიტორიაზე ჩამოაყალიბა. 

ისიც სათქმელია, რომ დღეს საქართველოში მყოფ „კაი ბიჭების“ კასტაზე ყველაზე დიდი გავლენა სწორედ სალიფოვს აქვს და ეს განსაკუთრებით ქვემო ქართლში იგრძნობა. უფრო მეტიც, ქვემო ქართლში სამართალდამცავებმა უკვე არაერთი პირი დააკავეს, რომელიც ცდილობდა მცირე თუ საშუალო ბიზნესისგან ხარკი სწორედ „გულის“ სახელით აეკრიფა. 

მართალია, თითქმის ყველა შემთხვევაში თავად სალიფოვმა ამის შესახებ არაფერი იცოდა და მის სახელს, უბრალოდ, იყენებდნენ, მაგრამ არიან ადამიანები (მაგალითად, რუსთავში), რომლებსაც მისი სახელის გამოყენების ოფიციალური უფლება აქვთ და ამას არცთუ იშვიათად აკეთებენ. 

იყო რამდენიმე შემთხვევა, როცა „გულის“ დახმარება კონკრეტული კონფლიქტის მოგვარებისთვის სთხოვეს და ის „სკაიპით“ რამდენჯერმე ჩაერთო და თავისი „ოქრო სიტყვაც“ თქვა, რომელიც ყოველგვარი გაპროტესტების გარეშე შესრულდა. 

* * * 

არცთუ მარტივი ვითარებაა აჭარის რეგიონში. იმის გამო, რომ თურქეთი ორ ნაბიჯშია, ძალიან ხშირია საზღვარზე გადასვლის, ქურდებთან შეხვედრის, მათგან მითითებების მიღებისა და, ზოგადად, „საქმის გარჩევის“ შემთხვევები. მას შემდეგ, რაც აჭარაში ქურდებთან სატელეფონო საუბრების გამო არაერთი პირი დააკავეს, საზღვრის გადაკვეთის შემთხვევები გახშირდა. სამართალდამცავები ამის კონტროლს ვერ ახერხებენ და ვერც მოახერხებენ, რადგან ვერავის ეტყვიან, გინდა თუ არა, ქურდთან შესახვედრად მიდიხარო. 

მეორე მხრივ, შესაძლებელია, ეჭვმიტანილ პირთა თვალთვალი, მაგრამ ეს ფართომასშტაბიან სამუშაოს მოითხოვს, შესათანხმებელია თურქულ მხარესთან პროცედურები, რომ მისი ქვეყნის ტერიტორიაზე ქართულმა მხარემ თვალთვალი ან მიყურადება განახორციელოს, რაც ფინანსურის გადა, პროცედურულადაც სერიოზულ სამუშაოსთანაა დაკავშირებული. 

ქართულ მხარეს კვირაში შესაძლოა, ათი ეჭვმიტანილი ჰყავდეს, ათი კაცის თვალთვალს, მინიმუმ, 20 კაცი სჭირდება, იქ სხვა თანამშრომლები და სამართალდამცავთა ამხელა კონტიგენტს მეზობელი სახელმწიფო აუცილებლად ეჭვის თვალით შეხედავს. 

* * * 

ასეა თუ ისე, შეიძლება ითქვას, რომ „კანონიერი ქურდების“ მიმართ ბრძოლა გადამწყვეტ ფაზაში შედის და მათთვის „სამოთხედ“ შესაძლოა, ოკუპირებული ტერიტორიები იქცეს, თუმცა სამაჩაბლოც და აფხაზეთიც არ არის ტერიტორიულად ისეთი მასშტაბების, რომ ასეულობით ქურდი აიტანოს. მით უმეტეს, აფხაზეთში გავლენის სფეროები უკვე გადანაწილებულია და მას უსისხლოდ არავინ დათმობს. 

რაც შეეხება სამაჩაბლოს, მართალია იქ „კანონიერი ქურდების“ დიდი რაოდენობა არ შეინიშნება, მაგრამ ცხინვალის გაკონტროლებას ვლადიკავკაზში მყოფი კრიმინალები ცდილობენ და არსებული სიტუაციის ფონზე, ეს არცთუ ცუდად გამოსდით.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Tue, 10 Sep 2019 22:11:57 +0400
მანქანების მომპარავის აღსარება http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6319-მანქანების-მომპარავის-აღსარება.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6319-მანქანების-მომპარავის-აღსარება.html

როგორ დაღუპა გამდიდრებაზე მეოცნებე გოჩა ირანულმა თოფმა

ახლა აღარ ხდება, თორემ იყო დრო, დღე ისე არ გავიდოდა, საქართველოში რამდენიმე მანქანა არ დაკარგულიყო. მიდიოდა მერე „ვაზვრატზე“ ჩალიჩი, ქურდებთან სირბილი, ან უბრალოდ, ავტომობილი სამაჩაბლოში გადაჰყავდათ. ისეთი შემთხვევებიც იყო, როცა ავტომანქანებს ვლადიკავკაზის გზას გაუყენებდნენ ხოლმე, მაგრამ ყველაფერი ეს კარგად აწყობილი უნდა ყოფილიყო, ლარსის გამშვებ პუნქტზე მოპარული მანქანით რომ გაეტარებინე.

სხვათა შორის, საჭირო არ იყო პროფესიონალი ყოფილიყავი. იყო შემთხვევა, როცა მანქანა ისეთებსაც მოუპარავთ, ტარება რომ არ სცოდნიათ, ერთი კორპუსის ეზოდან გამოუგორებიათ, მეორე კორპუსის ეზოში მდებარე „გარაჟში“ შეუგორებიათ და „ვაზვრატის“ თანხაც მიუღიათ. 

იყო შემთხვევებიც,როცა სოფელში, თივის ზვინებში მალავდნენ მოპარულ ავტომობილებს, ან უბრალოდ, შლიდნენ და ნაწილებად ყიდდნენ. 

აკუმულატორებსა და მანქანის მაგნიტოფონებს ხომ ნუღარ იტყვით _ შესაძლოა, ახალ თაობას არ ახსოვს, მაგრამ იყო დრო, როცა ეზოში გაჩერებული მანქანიდან მეპატრონე აკუმულატორს და მაგნიტოფონს იღებდა და შინ შეჰქონდა. 

საბურავებზე დაყენებულ „სეკრეტებს“ ხომ თვლა არ ჰქონდა და ბოქლომით დაბმული საჭე კიდევ სხვა „მოვლენა“ იყო. 

* * * 

რუსთაველი გოჩა ჭ. სასჯელს ქურდობისთვის იხდიდა, მაგრამ ყველამ იცოდა, რომ თავის დროზე ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი მანქანების ქურდი იყო და როცა რუსთავში მანქანა იკარგებოდა, პირველ რიგში, მასთან მიდიოდნენ. 

„ქურდებთან ცალკე წილი მიდიოდა, მხედრიონთან _ ცალკე და მილიციას ცალკე ვაჭმევდი. ყველა მხარე კმაყოფილი იყო, ყოფილა შემთხვევა, როცა ღამეში სამი მანქანა „ამიწევია“ და სამ „გარაჟში“ დამიმალავს, მაგრამ რისკი დიდი იყო, შემოსავალი კი _ ცოტა. მოპარული მანქანიდან, პრაქტიკულად, 20% მხვდებოდა, რადგან მსუყე ლუკმა მიჰქონდათ ქურდებს, არც მილიცია და მხედრიონი უჩიოდა უმადობას“, _ ყვებოდა გოჩა. 

ამიტომ, ლოგიკურიც იყო, რომ ერთ დღეს გოჩამ „პრაგმატული“ გადაწყვეტილება მიიღო და მანქანების მოპარვას შეეშვა, თუმცა სულ ულუკმაპუროდ რომ არ დარჩენილიყო, აკუმულატორების და მაგნიტოფონების მოპარვას მიჰყო ხელი. 

„მაშინ აკუმულატორებს და მაგნიტოფონებს მთელი ქალაქი იპარავდა და ვერც ვერავინ აკონტროლებდა. მილიცია დასაჭერად დასდევდა „შპანას“, მხედრიონი და ქურდები კიდევ არ კადრულობდნენ 15-20 ლარად შეფასებულ აკუმულატორებიდან წილის აღებას. ჰოდა, დღეში 5-6 აკუმულატორს და ამდენივე მაგნიტოფონს ვხსნიდი და მეორე დღეს ბაზრობაზე ვაბარებდი. 

შრომატევადი კი იყო, მაგრამ შემოსავალმა მოიმატა და იმაზე სამჯერ მეტი მქონდა, ვიდრე მანქანების მოპარვით“, _ სიცილით ამბობდა გოჩა და ყველაზე მეტად იმის მოყოლა უყვარდა, როცა ბიზნესიდეა ბაზრობაზე დაებადა. 

„მოკლედ, მოპარულ მაგნიტოფონს ვაბარებ და ტიპი ევაჭრება, ავტობუსზე „ლაბავოი“ დამეფშვნა, 250 ლარად მომყიდეო, ის კიდევ 300 ლარს ფეხს არ უცვლის. მივაყიდე ეს ჩემი მაგნიტოფონი და წამოვედი. ღამით ახლობელი თბილისში გავუშვი, ავტობუსების „გარაჟში“ შევიდა და რამდენიც მოახერხა, იმდენი ავტობუსის წინა თუ უკანა „ლაბავოები“ ჩამოფშვნა. მე კიდევ რუსთავი დავირბინე და ერთ ღამეში 11 ავტობუსი დავტოვე შუშების გარეშე. 

მეორე დღეს არსად გამოვჩენილვარ, მესამე დღეს კი 2 ცალი წავიღე ბაზრობაზე, მეორადებში. კინაღამ ჩხუბი მოუვიდათ, არა მე მომყიდე, არა _ მეო. მერე, ერთი დავიმარტოხელე და იმას ვუთხარი, კიდევ მაქვს-მეთქი და რუსთავში წამოვიყვანე, ჩავულაგე მანქანაში და იმდენი ფული ავიღე, ცოტა ძველი, მაგრამ მაინც „ტრიციტადინი“ ვიყიდე. მაგ მარკით მინისტრები დადიოდნენ და დავდიოდი მეც. 

მოკლედ, კარგად აეწყო საქმე და მშვიდად მივყვებოდი დინებას. მხედრიონი კი აბობოქრდა, მაყუთი საიდან გაქვსო, მაგრამ ვუთხარი, 2 წელი ვაგროვებდი-მეთქი და დამიჯერა. 

მანქანებზე ჩალიჩობსო, ვერ იტყოდნენ, რადგან, რაც იკარგებოდა, ყველას წილში ისხდნენ“, _ ნაღვლიანად იხსენებდა გოჩა. 

ყველაფერი მას შემდეგ აირია, რაც ერთ მშვენიერ დღეს, გოჩა თბილისში დათვრა. ყველაზე ნაკლებად ამის მოყოლა უყვარდა, მაგრამ პატიმრები, პირიქით, დიდი ინტერესით აყოლებდნენ ხოლმე. 

„მოკლედ, დავლიეთ თბილისში, მეგობრებთან ერთად. აი, რასაც ჰქვია, გავძეხი, რა. ტყავის ჟილეტები იყო მაშინ მოდაში და ის ვიყიდე, მერე ძმაკაცები შემხვდნენ და რაღაც ნაგავი დავლიეთ. ახლაც მგონია, რომ სასმელმა მომწამლა, თორემ ასე გათიშვა არ ვიცი. მოკლედ, უნდა წავიდე რუსთავში და ტრანსპორტი არ არის, არ დადიოდნენ მაშინ ასე „მარშრუტკები“. ბევრი არ მიფიქრია, პირველივე ეზოში შევედი, მანქანის კარი გავაღე, დავქოქე და წამოვედი. 

გაგიკვირდებათ და, იმის გონი კი მქონდა, შინ მანქანით არ მივალ, სადმე დავაგდებ და დილით იპოვნიან-მეთქი. იმის იმედიც მქონდა, მანქანას რომ იპოვნიან, ჩემზე ეჭვს არავინ მიიტანს და შემრჩება-მეთქი. 

შევედი რუსთავში და რომ უნდა შევუხვიო იქ, სადაც მანქანის დატოვება მინდა, მოცურდა ახალ ნაწვიმარზე და ამოტრიალდა. ღამე იყო და სანამ ხალხი შეიკრიბა, გადმოვძვერი მანქანიდან და გავერიდე იქაურობას. 

უბანში მივედი, ბიჭები ლუდს სვამდნენ, მეც დავლიე, სულ წავიშალე და მაშინ გადავწყვიტე, მივალ, ვნახავ, მილიცია როგორ მუშაობს-მეთქი. მივედი და იქ არის ყველა _ მოსახლეობაც, მილიციაც... 

მანქანის მფლობელი დადგენილი ჰყავთ უკვე, მოპარულიაო, პატრონს ელოდებოდნენ. მოვიდა პატრონიც, შემოირტყა თავში ხელი, სულ დაფშვნილია მანქანა, იპოვეთ, ვინც მომპარა, რომ გავაკეთებინოო. 

მერე, ევაკუატორი მოიყვანეს და ამ მანქანის დადება დააპირეს. ამ დროს გადამეკეტა, უკანა სავარძელზე ჩემი ტყავის ჟილეტი დავინახე, სანამ ევაკუატორზე დადებდნენ, კარი გამოვაღე, ჩემი ჟილეტი ავიღე და შემოვიცვი. ახლაც მახსოვს მილიციის და მოსახლეობის გაოცებული სახეები, წამში გამოვფხიზლდი, მაგრამ რაღა დროს _ მაშინვე ხელები გადამიგრიხეს და ექვსი წელიც არ დამამადლეს“, _ დაასრულა მოყოლა გოჩამ და ისიც დააყოლა, იმის შემდეგ არ დამილევია და არც ვაპირებო. 

რაც შეეხება ქურდობის ეპიზოდს, რისთვისაც გოჩა იმჟამად იხდიდა სასჯელს, არანაკლებ საინტერესოა. 

„ხარაგაულში წავედი სტუმრად და მეზობელმა თოფი გამოიტანა, აქო და ადიდა, ირანული წარმოებისაა, მე-16 საუკუნის, ანალოგი ერთი აქვს და ისიც ირანის მუზეუმში ინახებაო. 

მართლაც, რაღაც შევერცხლილ-შეჭედილი იყო ეს თოფი და რამდენად გაყიდი-მეთქი? თავი გაიგიჟა, რას გავყიდი, ამას წინათ, 250 ათასს მაძლევდნენ, არ მივეცი, მილიონად მიღირსო. 

მოკლედ, ნასვამები ვიყავით და იმასაც მოყვა, შევაფასებინე სპეციალისტს და ვერ შეაფასა, შეუფასებელიაო. 

დავბრუნდი რუსთავში და ორი კვირა მარტო იმ თოფზე ვფიქრობდი. მელანდებოდა, როგორ ვიპარავდი, მერე ვყიდდი და მერე მთელი ცხოვრება უზრუნველად ვცხოვრობდი. 

ინტერნეტში ირანული თოფებიც მოვიძიე და რაღაცით ჰგავდა კიდეც. მოკლედ, ერთი თვის შემდეგ, ისევ წავედი და გარემო დავზვერე. ჩემთვის ძალიან მარტივი იყო სახლში შეღწევა და ამან დამაფიქრა, კაცს რომ მილიონიანი ნივთი უდევს სახლში და არც ძაღლი ჰყავს, არც ფანჯარაზე გისოსი და დღე და ღამე თოხს იქნევს ლუკმა-პურისთვის, სიგიჟეა, რა. 

მოკლედ, კიდევ ორი კვირა ვიფიქრე, წავედი და სახლში შევძვერი. თოფი კედელზე ისე ეკიდა, როგორც მიცვალებულის სურათი. ავიღე და წამოვედი. რა თქმა უნდა, სახლში არ დამიმალავს, მაგრამ საღამოზე პოლიცია დამადგა და მთელი სახლი გადაატრიალეს. თურმე, ის ჩემი ცოდვით სავსე, ასე მუშაობს, ასე აბოლებს ხალხს, სახლის კედელში ვიდეოთვალი აქვს დამონტაჟებული და მერვე ვიყავი, ვინც ეს თოფი მოიპარა. 

ადგილსამყოფელი მაინც არ ვუთხარი, სხვაც რომ არ გაეფუჭებინათ, მაგრამ ვიდეოთვალმა ხომ დამაფიქსირა? დევს ახლა ის ირანული თოფის მაკეტი მიწაში“, _ სიცილით ამბობდა გოჩა.

პატიმარი #0578

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Tue, 10 Sep 2019 22:11:10 +0400
„ბოზებთან ერთად რატომ მოძრაობ?!“ http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6314-„ბოზებთან-ერთად-რატომ-მოძრაობ-“.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6314-„ბოზებთან-ერთად-რატომ-მოძრაობ-“.html

რა შარში გაეხვა „კვეჟოვიჩი“ თურქეთში და როგორ მოიგო აზერბაიჯანელმა ნადირ სალიფოვმა სომეხი „კანონიერი ქურდების“ გული

ზოგადად ასეა: სადაც უნდა იყოს ,,კანონიერი ქურდი'', რამდენი ადამიანიც უნდა იყოს მისი მოწინააღმდეგე, თუ მას ფიზიკურად შეეხებიან (საუბარი არ არის სამართალდამცავებზე), ვალდებულია, პასუხი ანუ „აბაროტი“ მისცეს. სხვა შემთხვევაში, ეს შეიძლება ქურდის სტატუსის დაკარგვის საფუძველიც კი გახდეს. ასე წერია „შავი სამყაროს“ კარაბადინში და ასე იქცევიან ქურდები. 

როგორც რუსული მედია იუწყება, გასულ კვირას ლეგენდარული ქურდის, ავთანდილ ჩიხლაძის, იგივე „კვეჟოს“ შვილი, ასევე ,,კანონიერი ქურდი'' გურამ ჩიხლაძე, იგივე „კვეჟოვიჩი“ თურქეთში იმყოფებოდა. სხვათა შორის, ავთანდილ ჩიხლაძე 1994 წელს, საკუთარ სახლში ჩაცხრილეს. ქილერებმა მოკლეს მისი მეუღლეც, ხოლო გურამი, რომელიც მაშინ 10 წლის იყო, სიკვდილს შემთხვევით გადაურჩა _ ტყვია მოხვდა, მაგრამ გადარჩა, თავდამსხმელებმა კი ჩათვალეს, რომ მკვდარი იყო.

 

მოკლედ, „კვეჟოვიჩი“ თურქეთში მეგობრისა და კოლეგის, შარშან მოკლული როვშან ჯანიევის, იგივე „როვშან ლენქორანსკი“ ნათესავების მოსანახულებლად იყო ჩასული. როგორც კრიმინალურ წრეებში ამბობენ, როვშანი ქილერების სამიზნე მას შემდეგ გახდა, რაც მის მიერ დაქირავებულმა ქილერებმა ნადირ სალიფოვის, იგივე „გულის“ მოკვლა ვერ მოახერხეს. ამ ამბიდან მალევე, როვშანი ქუჩაში ჩაცხრილეს... 

მართალია, „გულის“ ოფიციალურად ვერავინ უყენებს პრეტენზიას, რომ სწორედ მისი ხელით არის მკვდარი ჯანიევი, მაგრამ ისე ჩანს, აზერბაიჯანელ ქურდს მაინც არ მოსწონს ის, რომ როვშანის ოჯახის წევრებს ქურდები ნახულობენ და მათთან ერთად დროს ატარებენ. ამის გამო, „გული“ თავად ჩავიდა თურქეთში და ჩიხლაძის ნახვა მოისურვა. საქმეში შაქრო კალაშოვი ჩაერთო მოსკოვის ციხიდან -გურამი მისი „ნათლულია“ და მან პირადად სთხოვა „გულის“, ზედმეტი არ მოსვლოდა. 

შეხვედრა შედგა და სალიფოვმა „კვეჟოვიჩს“ პირდაპირ ჰკითხა, „ბოზებთან“ ერთად რატომ მოძრაობო?! ამაზე ჩიხლაძე გაბრაზდა და „გულის“ უხეშად უპასუხა, რაზეც აზერბაიჯანელის თანმხლებმა, ვინმე „არმან დიკიმ“ ჩიხლაძეს ხელი დაარტყა. სიტუაცია დაიძაბა, მაგრამ მოულოდნელად ჩიხლაძე გაბრუნდა და წავიდა. როგორც თვითმხილველები ჰყვებიან, სალიფოვმა ხმამაღლა თქვა, პირველად ვხედავ, ქურდი როგორ გარბისო, თუმცა ჩიხლაძე არც ამ სიტყვების მერე მობრუნდა. 

რა თქმა უნდა, ყველაფერი ეს კალაშოვს მოახსენეს და მან „გულის“ დაურეკა და „არმან დიკის“ დასჯა მოსთხოვა, თუმცა... 

„როგორც სალიფოვი ამბობს, მისმა მეგობარმა არ იცოდა, მის წინ ქურდი თუ იდგა, თორემ ხელს არ აწევდა. ის დასასჯელია იმის გამო, რომ მან ზუსტად იცოდა, სალიფოვი ქურდი რომ იყო და ამიტომ თავი უნდა შეეკავებინა. შესაბამისად, თუ ვინმემ უნდა დასაჯოს „არმან დიკი“, ეს სწორედ სალიფოვია და ის ამას გააკეთებს. რაც შეეხება ჩიხლაძე,ს მას აუცილებლად მოუწევს იმის ახსნა, რატომ არ ასწია ხელი, რატომ არ მისცა „აბაროტი“ და საერთოდ, რატომ გაერიდა ქურდთან საუბარს“, _ ამბობენ თვითმხილველები. 

ყველაზე კარგად ახლა კალაშოვმა იცის, რომ ჩიხლაძე არცთუ მცირე უსიამოვნებაშია. მას მხოლოდ კალაშოვისა და გარდაცვლილი მამის ავტორიტეტი თუ იხსნის, თორემ სხვა ახსნა და საშველი, უბრალოდ, არსაიდან ჩანს ანუ ყველაფერი იმაზეა დამოკიდებული, რამდენად მოინდომებს „გული“ ამ საქმის ბოლომდე ჩაყოლას, ის კი გადაწყვეტილებას იმის მიხედვით მიიღებს, რამდენად აწყობს „კვეჟოვიჩის“ ჩაძირვა. სავარაუდოდ, სწორედ იმიტომ, რომ პრაქტიკულად, ყველა კოზირი აზერბაიჯანელი ქურდის მხარესაა, კალაშოვი იძულებული იყო, „გულის“ გადაწყვეტილებას დათანხმებოდა და არმან ჯანინიანისთვის (იგივე „არმან კალუჟსკი“) ,,კანონიერი ქურდის'' სტატუსის დაბრუნებაზე თანხმობა ეთქვა. ამით „გულიმ“ ორი კურდღელი დაიჭირა _ ყველას დაანახა, რომ შეუძლია ერთპიროვნულად გადაწყვიტოს და კაცს, რომელსაც სტატუსი 20 წლის წინ ჩამოართვეს, უკან დაუბრუნოს და მეორე _ მან დაამსხვრია მითი, რომ აზერბაიჯანელ და სომეხ ქურდებს შორის დაპირისპირება არსებობს. ამით, პრაქტიკულად, ყველა სომეხი ქურდის მხარდაჭერა დაიმსახურა და რაც მთავარია, როვშანის მკვლელობისთვის სომეხი ქურდები პასუხს ნაკლებად მოსთხოვენ. 

 

ყველაფერ ამის პარალელურად, რუსეთში აქტიურად მიმდინარეობს ,,კანონიერ ქურდებზე'' ნადირობა. რუს სამართალდამცავებს უკვე 30-ზე მეტი ,,კანონიერი ქურდი'' ჰყავთ დაჭერილი მხოლოდ სტატუსის გამო და ბრალდებაც სწორედ ,,კანონიერი ქურდობაა''. შესაბამისად, რუსეთის ფედერაციას, პრაქტიკულად, ყველა ქურდი ტოვებს და ისინი თურქეთში, ან უკრაინაში მიდიან. 

ისე ჩანს, გამოსავალი არც ეს იქნება, რადგან უახლოეს პერიოდში, უკრაინა ანალოგიური კანონის მიღებას აპირებს, თურქეთი კი მის ქვეყანაში ჩასულ კრიმინალებს, თავშესაფრის სანაცვლოდ, ქვეყნის ეკონომიკაში ინვესტიციების განხორციელებას სთხოვს და საუბარი მილიონობით დოლარზეა. რა თქმა უნდა, ამ „ინვესტიციებს“ ყველა ვერ განახორციელებს და, შესაბამისად, ყველა ვერც თავშესაფარს მიიღებს. 

გამოსავალი არც ევროპაში წასვლაა, რადგან ჭკუა ევროპელმა სამართალდამცავებმაც ისწავლეს და სპეცოპერაციას სპეცოპერაციაზე ახორციელებენ, რათა „კანონიერი ქურდები“ დააკაონ და ყველაზე ცუდ შემთხვევაში, საკუთარ ციხეში ჩასვან, კარგ შემთხვევაში კი, სხვა ქვეყანაში მოახდინონ დეპორტი და სარჩენი არ ჰყავდეთ. 

ასეა თუ ისე, ჯერჯერობით ქურდების თემა კვლავ აქტუალურია და ეს ინსტიტუტი საბოლოოდ, რამდენიმე წელი ნამდვილად არ გაუქმდება, მერე კი, ძალიან დიდი ალბათობით, ,,კანონიერი ქურდები'' ზუსტად ისეთი მაფიოზები გახდებიან, როგორებიც იტალიელები იყვნენ. იყვნენ რა, დღემდე არიან და მაფიოზების პრობლემა დღესაც აქტუალურია, როგორც აშშ-სთვის, ისე _ იტალიისთვის ანუ ეს სინდიკატი და მიმართულება უფრო ამართლებს და სავარაუდოდ, ,,კანონიერ ქურდებსაც'', ბოლოს მაფიოზების ბედი ელით.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 04 Sep 2019 11:01:35 +0400
კახელი „კომბლეს“ თავგადასავალი, რომელმაც ციხეში ყოფნისას, ბიზნესი დაიწყო http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6312-კახელი-„კომბლეს“-თავგადასავალი,-რომელმაც-ციხეში-ყოფნისას,-ბიზნესი-დაიწყო.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6312-კახელი-„კომბლეს“-თავგადასავალი,-რომელმაც-ციხეში-ყოფნისას,-ბიზნესი-დაიწყო.html

რატომ გადაამტვრია თავზე კომბალი დამქირავებელს და როგორ ექცა შარი ხეირად ახალგაზრდა მწყემსს

ზოგადად, საზოგადოებაში ასეთი წარმოდგენაა _ ქართული ციხე ადამიანებს არ ასწორებს. პირიქით, ციხეგამოვლილები უფრო ხვეწენ დანაშაულის ჩადენის სქემას და უფრო ორგანიზებულად მოქმედებენ, თუმცა ეს, ერთი შეხედვით, რადგან არის შემთხვევები, როცა ციხიდან გამოსული ადამიანი არათუ გამოსწორებულა, ბიზნესმენიც გამხდარა და... პარლამენტშიც მოხვედრილა. დღეს პარლამენტარებს შევეშვათ, ისედაც ყველამ იცის, ვის რამდენი აქვს მოხდილი, აი, ბიზნესს რაც შეეხება...

„ქიზიყიც უბატონო იყო, უბატონო“, _ მოესმა ერთ-ერთი საკნიდან პატიმარ #0578-ს გაბრაზებული ხმა და საკანში შეიხედა. იმას, რომელიც ცხარობდა, არ იცნობდა, სამაგიეროდ, იცნობდა ნარზე არხეინად წამოწოლილ გელოვანს, რომელიც არცთუ იშვიათად, ირონიული ღიმილით ამბობდა ხოლმე, გლეხებო, პატივი მეცით, თავადი გესაუბრებათო. ეს, რა თქმა უნდა, ხუმრობით, მაგრამ ვინც არ იცოდა და არ იცნობდა გელოვანს, ბრაზდებოდა ამ ირონიის გამო. როგორც ჩანს, ქიზიყელი პატიმარიც ახალი მოყვანილი იყო და გელოვანის სიტყვებმა გააცხარა. 

„გელოვანები არ ცხოვრობდნენ ქიზიყში, თორემ გეყოლებოდათ ბატონი“, _ ცეცხლზე ნავთი დაასხა სხვა პატიმარმა და ლამის მუშტი-კრივი ატყდა, მაგრამ საერთო სიცილის ფონზე, გაბრაზებული პატიმარი მალე დაშოშმინდა. 

„ვინ არის?“ _ ღიმილით ჰკითხა #0578-მა გელოვანს და იმანაც ღიმილით უპასუხა _ „ახალია, ქიზიყელი, გულიანი ბიჭი ჩანს. კარგად ვერც ვკითხე, რაზე ზის, ვიღაც ცემაო, თუ ცხვარი წაართვაო, თუ იმან წაართვაო, რაღაც ფერმერული თემაა, რა. მოიცა, ახლა ვკითხოთ“, _ თქვა გელოვანმა და ახლადმოსულს დაუძახა. ისიც ცოტა ეჭვიანად მოვიდა, #0578-ს ახედ-დახედა, მერე გელოვანს ანიშნა, რა გინდაო. 

„რაზე ზიხარ, ძმას ვენაცვალე?“ _ ჰკითხა გელოვანმა. 

„ვთქვი გუშინ“, _ მოიღუშა ქიზიყელი. 

„მეგობარო, აქ რამდენიც დაინტერესდება მაგ თემით, იმდენჯერ მოგიწევს მოყოლა. ის კი გავიგე, 4 წელი მომცესო და ამ ოთხ წელში, შეიძლება ოთხასჯერ მოყვე ეგ ამბავი. წესია აქ ასეთი და ჩვენ ხომ ვერ შევცვლით? მაგას „სხადნიაკი“ უნდა, საკონსტიტუციო უმრავლესობა უნდა, ქვორუმი უნდა...“ _ პარლამენტის თავმჯდომარესავით ჩამოარაკრაკა გელოვანმა და ქიზიყელსაც, რომელსაც ლევანი ერქვა, სხვა გზა აღარ ჰქონდა, მოყოლა დაიწყო. 

„ფერმის გაკეთება მინდა, აი, მთელი ცხოვრება, ფერმა მინდა, რომ მქონდეს, რა. ჰოდა, იქ, ქიზიყში, მეზობელს ათასობით ცხვარი ჰყავს. ერთი წელი დამეხმარე და 12 ცხვარს მოგცემო ანუ თვეში ერთ ცხვარსო. ცოტაა ეს, ძალიან ცოტა, მაგრამ არსად ვმუშაობდი, თან მამაჩემმა მითხრა, 12-ს თუ ეგ მოგცემს, გავიჭირვებ, 12-საც მე გიყიდი და ერთ წელში, 50-მდე ცხვარი გეყოლებაო. დავთანხმდი, ერთი წელი _ მთელი ქიზიყია მოწმე, თავი არ დამიზოგავს. დამთავრდა ის ერთი წელი და ჩემი 12 ცხვარი გადმოარჩია, წაიყვანეო. შევხედე, ყველა მამალია. გადავირიე კინაღამ, მამლები რად მინდა, უნდა გავამრავლო-მეთქი. ჩვენ ცხვარზე შევთანხმდით და აგერ, 12 ცხვარს გაძლევ, დედალ-მამალზე საუბარი არ გვქონია და მე როგორც მაწყობს, ისე უნდა გადაგიხადოო, უტიფრად მითხრა. ხან ასე ვეხვეწე, ხან _ ისე, მერე კაცებიც მივუგზავნე და იცი, რა თქვა იმ ოჯახქორმა? _ ეგაო, კარგი მუშააო, ერთი წელი კიდევ იქნება ჩემთან, დედლები რომ წაიყვანოსო და ამიტომ ახლა მამლებს უნდა დასჯერდესო. ამან სულ გადამრია და გამაცოფა, მივუვარდი ბინაში, კომბალი წავართვი და ზედ დავალეწე. მიჩივლა და აგერ, სხეულის განზრახ მძიმე დაზიანებაო და 4 წელი მომცეს“, _ დაასრულა ლევანამ. 

„მოიცა, კაცო, კომბალი სახლში მიჰქონდა ხოლმე?“ _ გაიოცა გელოვანმა. 

„რას ნიშნავს, თავადი რომ ხარ, სახლში კი არა, ბინაში, ბინას სადგომს ეძახიან მწყემსები, სადაც თვითონ ცხოვრობენ“, _ აუხსნა #0578-მა. 

„არც მე ვარ გლეხი“, _ მოიღუშა ლევანა, მაგრამ გელოვანმა გააჩერა _ „შენ რა კალიცომომძვრალი ლიმონკასავით ფეთქდები ყველა სიტყვაზე, გაიცინე და გაატარე, რა“. მერე #0578-ს მიუბრუნდა და ჰკითხა, შენ საიდანღა იცი ამდენიო? 

„საიდან, თავადისშვილო და, წიგნები უნდა იკითხო, მაგალითად, ალექსანდრე ყაზბეგი და იქ წერია ეგ ამბები, მეცხვარეების ცხოვრება“, _ გაეღიმა #0578-ს. 

„ახლა რას აპირებ?“ _ გელოვანმა ამჯერად ლევანას ჰკითხა. 

„რას უნდა ვაპირებდე? _ ოთხი წელი მაქვს, მოვიხდი, გავალ და ჩემს ცხვარს მაინც მოვთხოვ იმას“, _ ისე თქვა ქიზიყელმა, რომ აშკარა იყო, არაფერს შეარჩენდა. 

„და 12 ცხვარი მამალი რომ გამოგერთმია, გაგეყიდა და 12 დედალი გეყიდა, ვერა?“ _ მარტივი გამოსავალი მონახა გელოვანმა და ლევანას სახე შეეცვალა. 

„არ მიფიქრია მაგაზე, მაგრამ... იცოდა იმან, რისთვის ვუდექი მწყემსად და სპეციალურად გამიკეთა ეს. რომ დავფიქრებულიყავი, კი შეიძლებოდა, მაგრამ ისე გავმწარდი, ვერ მოვიფიქრე, თან კარგი ჯიში ჰყავს იმას“, _ ლევანას ხმაში ეტყობოდა, რომ უკვე ნანობდა კომბლის ქნევას. 

„ჰოდა, ახლა მე მომისმინე, მაინც სხვანაირი ტვინი გვაქვს თავადებს, შორსმჭვრეტელური. უთხარი მამაშენს, მივიდეს იმ სირთან, გამოართვას 12 ცხვარი, მერე გაყიდოს, დედლები იყიდოს, თავისი 12 დაუმატოს და 4 წელიწადში ანუ აქედან რომ გახვალ, კი დაგახვედრებს 100 ცხვარს, შენც გეშველება და იმასაც აღარ მიუვარდები და მეორე წრეზე აღარ წამოხვალ. ჯიშს რაც შეეხება, დაიტოვე იმის მამალი ცხვრები რამდენიც საჭიროა და ეგეც შენი ჯიშიანი ცხვარი, გაიგე?“ _ დაუხატა ბიზნეს-გეგმა გელოვანმა. ლევანას აღარაფერი უთქვამს, ისე გაშორდა მეგობრებს. 

ამ ამბიდან ერთი კვირაც არ იყო გასული, როცა ლევანა #0578-თან საკანში შევიდა. დამეგობრება მოასწრეს ბიჭებმა და მართლა გულიანი ბიჭი იყო ქიზიყელი. 

„მორჩა, 25 ცხვარი მყავს, 12 იმას გამოვართვით, 13 მამაჩემმა იყიდა, ის მამლები დავიტოვე 3 ცალი. მოკლედ, დაიწყო ჩემი ბიზნესი“, _ სიხარულს არ მალავდა ლევანა. 

„აუფ, ბიჭო, რა მწყემსი კვდები აქ“, _ გაიღიმა #0578-მა, მაგრამ ლევანა ასეთებზე აღარ ბრაზდებოდა. 

„აი, რომ გამოხვალ, შენც წაგიყვან მწყემსად, ნამუსიანად გადაგიხდი, იმ გელოვანსაც და მეყოლება მწყემსად თავადი“, _ გაიცინა ლევანამ. 

ყოველდღე რეკავდა ქიზიყში ლევანი, ყოველდღე ეკამათებოდა მამამისს, სად სჯობდა ცხვრების ძოვება, ყოველდღე ასწავლიდა, რა დროს უნდა დაებანა ცხვარი, რა დროს რა უნდა მიეცა და მოკლედ, იქედან ზრდიდა. ყველაზე მეტად დოლზე ინერვიულა, მაგრამ ღმერთმა გადმომხედაო, ამბობდა, ყველა ბატკანი გადაარჩინეს და მესამე წელს, ას ცხვარს გასცდნენ. ცალკე ყველის გაყიდვით დაგროვებული ფულით იყიდეს დედლები, ცალკე _ ჭარბი მამალი ცხვრებისგან და... სულ დეტალებში ყვებოდა ლევანა, როგორ ამრავლებდა თავისუფლებაზე ცხვარს და მთელი ,,ზონა'' გულშემატკივრობდა. 

შემდეგ გელოვანი ,,კრიტში'' წაიყვანეს, #0578 თავისუფლებაზე გამოვიდა და ლევანას საკონტაქტო ტელეფონი დაუტოვა -რომ გამოხვალ, დარეკე, ქიზიყში ერთად ავიდეთო. არ დაურეკავს, ისე გავიდა რამდენიმე წელი და ერთ დღესაც #0578-ს უცხო ნომერმა დაურეკა. 

„ლევანი ვარ, ძმაო, ლევანი“, _ ბოლო ხმაზე ყვიროდა ვიღაც. 

„ვინ ლევანი?“ _ გაიოცა #0578-მა, მაგრამ მაშინვე იცნო ქიზიყელი მეგობარი. 

„ქიზიყელი, ჩობანი, ჩობანი“, _ გადაიხარხარა ლევანამ. ჩობანი ბოლოს შეარქვეს, როცა ცხვრის რაოდენობა ასს გასცდა. 

„როგორ ხარ, ლევან? უი, ბოდიში, შენ კი არა, ცხვრები როგორ არიან, ცხვრები?“ _ გაიცინა #0578-მა და ლევანამაც ბოლო ხმაზე იყვირა – ხვალ, დილით ჩამოვალ, ქიზიყში უნდა ამოგიყვანო, ჩემი ფერმა განახოო. 

მართლაც, ავიდნენ მეორე დღეს, გელოვანი ისევ სასჯელს იხდიდა და აბა, როგორ გაიყოლებდნენ და ნანახით #0578, სასიამოვნოდ გაოცდა. ლევანას ფერმაში ათასზე მეტი ცხვარი, ასამდე ძროხა, 50-მდე ღორი და ასეულობით ფრთოსანი დახვდა. 

„ყოჩაღ, ძმაო, ეს რა ამბები გიქნია. ამ სიცილ-ხარხარში კი გასულხარ ბოლოში და...“ 

„არა, ბოლოში არა. დღეს 150 სკა მოაქვთ, ფუტკრები ვიყიდე, თაფლის წარმოებაც უნდა დავიწყო. ექვსი კაცი მყავს დასაქმებული, ნამუსიანად ვუხდი, ისე კი არა, მე როგორც გადამიხადეს“, _ თქვა ლევანამ და იმ მხარეს გაახედა, სადაც ცხვარს ატყავებდნენ... 

#0578 სახლამდე ლევანას მეგობრებმა მოაცილეს მანქანით. თავად ლევანიც მთვრალი იყო და ვეღარ წამოვიდა. დილით გაღვიძებულს, ცოლი დაადგა თავზე და... 

„ამ გუდის ყველს, მთლიან ცხვარს, ძროხის ყველს და რა ვიცი, კიდევ ათას რამეს რა ვუყო, მაცივარში ადგილი აღარ არის...“ 

„შუაზე გაყავი“, _ მშვიდად უთხრა #0578-მა და საღამოს, ნობათის მეორე ნახევარი, გელოვანების ოჯახში მიიტანა, თავადს გლეხებმა მოვართვითო...

პატიმარი #0578

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 04 Sep 2019 11:01:29 +0400
„თხუნელების“ საქმე http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6311-„დაიწყო-ჩვენს-გუნდზე-მიზანმიმართული-ზეწოლა-“-_-რატომ-დაუხურეს-ნაციონალებმა-გადაცემა-ირაკლი-იმნაიშვილს.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6311-„დაიწყო-ჩვენს-გუნდზე-მიზანმიმართული-ზეწოლა-“-_-რატომ-დაუხურეს-ნაციონალებმა-გადაცემა-ირაკლი-იმნაიშვილს.html

ბანკომატებიდან გამქრალი მილიონი ლარი და ქალი, რომლის გამოც ორგანიზებული დანაშაულებრივი ჯგუფი „დაიწვა“

დღევანდელ რეალობაში თითქმის გამორიცხულია, რომ პატიმრებმა ციხიდან გაქცევა გვირაბის გათხრით მოახერხონ. ეს იმიტომ, რომ თანამედროვე ციხეებს კარგი დამცავი კედლები აქვთ და გვირაბის გათხრაც ვეღარ მოხერხდება. დღეს, საქართველოს ციხეებში, აღარ არის საბარაკო სისტემა, რაც იმას ნიშნავს, რომ გამოთხრილ მიწას პატიმრები ვერსად წაიღებენ და ამიტომ, თუ ვინმეს ციხიდან გაქცევის სურვილი აქვს, სხვა რამ უნდა მოიფიქროს. 

არადა, დღესაც არიან ისეთები, რომლებიც გვირაბის 20-30-მეტრიანი გათხრას ერთ კვირაზე ნაკლებს ანდომებენ და მნიშვნელობა არ აქვს, ნიადაგი ქვიანია თუ მიწიანი, ისინი თხუნელებზე უკეთ ახერხებენ მიწისქვეშ მუშაობას, თუმცა გვირაბის გათხრა კრიმინალებისთვის საინტერესო მხოლოდ ციხიდან გაქცევის გამო არასდროს ყოფილა...

პატიმრებს შორის ინტელექტუალი კრიმინალები იშვიათად შეგხვდებათ, მაგრამ თუ შეგხვდებათ, ისეთები არიან, რომლებსაც ეს სფერო ხელოვნების დონეზე აქვთ აყვანილი, დანაშაულს წამებში გეგმავენ, ყველაფერს ითვალისწინებენ და ხშირ შემთხვევაში, შეცდომა არა თავად, არამედ, „პადძელნიკებს“ მოსდით. 

ასე იყო ერეკლეს შემთხვევაშიც, რომელმაც თითქოს ყველაფერი გათვალა, მაგრამ ბოლოს, მაინც ციხეში მოხვდა და... იმის გამო, რომ ვერაფერი დაუმტკიცეს, ბოლოს, იარაღი ჩაუდეს და მხოლოდ 4 წელი „აკმარეს“, არადა, ყველამ, მათ შორის, სამართალდამცავებმაც იცოდნენ, რომ ყველაფრის თავი და თავი სწორედ ის იყო, მაგრამ მას ხელი არც „პადძელნიკებმა“ დაადეს და ვერც პოლიციამ დადო მტკიცებულებები. ამიტომ, ერეკლე თავს „უკანონო პატიმრად“ მიიჩნევდა და იყო მის მოსაზრებაში სიმართლის მარცვალი _ რომ არა ჩადებული იარაღი, მას, უბრალოდ, ვერაფერს უმტკიცებდნენ. ყველაფერი კი ასე დაიწყო... 

ერთ-ერთ სუფრაზე ერეკლე შეხვდა კაცს, რომელსაც ციხიდან ორი გაქცევის მცდელობა ჰქონდა. ერთი წარმატებული, მეორე შემთხვევაში კი დაიჭირეს. ორივე მცდელობა გვირაბის გათხრის შემდეგ მოხდა და ყველაზე საინტერესო მეორე შემთხვევა გახლდათ _ დაახლოებით, 27 მეტრის გვირაბი ქუთაისის ციხეში, ხუთ დღეში გაითხარა. სუფრაზე ამ თემაზე ბევრი იცინეს, მეორე დღეს კი ერეკლე გვირაბის მთხრელს სახლში დაადგა. 

„ციხეში უფასოდ თხრიდი და აქ ფულს გადაგიხდი. მეტრის გათხრა, საბოლოოდ, შეიძლება ათას ლარადაც კი დაგიფასდეს“, _ უთხრა „თხუნელას“ და საკუთარი გეგმაც გააცნო. 

ერეკლე ბინას ან ფართს იქირავებდა იმ დაწესებულების ახლოს, სადაც რომელიმე ბანკის ბანკომატი იდგა. შემდეგ გაიყვანდნენ გვირაბს, შემდეგ დაელოდებოდნენ, როდის ჩადებდნენ ბანკომატში ფულს და იმავე საღამოს თანხას წაიღებდნენ. გეგმა, ერთი შეხედვით, სრული სიგიჟე იყო, რადგან ჯერ დაწესებულება უნდა გენახა, სადაც ბანკომატი იდგა, შემდეგ მის ახლოს, თან მაქსიმალურად ახლოს გასაქირავებელი ფართი, შემდეგ გაგეთხრა და თან შეუმჩნევლად დარჩენილიყავი, მაგრამ „თხუნელა“ ამ სიგიჟეს დათანხმდა. 

ერთი დამხმარე მოითხოვა, რომელიც მის მიერ გათხრილ მიწას გვირაბიდან გაიტანდა და შესაბამისი ხელსაწყოები. რა თქმა უნდა, ერეკლემ დამხმარე მოუყვანა, წინასწარ შეგულებული სამი ადგილიდან ერთ-ერთი, „თხუნელასთან“ ერთად შეარჩია და თხრაც დაიწყო. პროცესი იმაზე მალე დასრულდა, ვიდრე თავად ელოდნენ, მიწაში ქვა კი არა, ერთი კენჭიც არ შეხვედრიათ და, როგორც ამბობდნენ, მიწა ყველივით იჭრებოდა, მაგრამ იმის მიუხედავად, რომ ბანკომატამდე სულ რაღაც ნახევარი მეტრი ანუ ნახევარი საათის საქმე აშორებდათ და დაბლიდან სპეციალური სამაგრები ჰქონდათ შეყუდებული, რათა ბანკომატი გათხრილ მიწაში არ ჩამოვარდნილიყო, მის გაქურდვას ერეკლე მაინც არ ჩქარობდა. Aამ ამბავმა „თხუნელაც“ და მისი დამხმარეც შეაფიქრიანა, მაგრამ ერეკლემ აუხსნა, ჯერ უნდა გავიგოთ, როდის „აზაპრავკებენ“ ფულით ბანკომატს, თორემ ცარიელის წაღებას რა აზრი აქვსო. 

ერთ საღამოსაც ერეკლემ ერთადერთი სიტყვა თქვა _ „დღეს!“ 

შემდეგ ყველაფერი მარტივად მოხდა, მაღაზიის შენობაში, სადაც ბანკომატი იდგა, ბიჭები მარტივად აძვრნენ, მარტივად გატეხეს ბანკომატი, იქვე ამოიღეს ფული, რადგან იცოდნენ, ყუთი რომ წაეღოთ, იქ ჩიპი იქნებოდა, რომელიც მათ გადაადგილებას დააფიქსირებდა და სანამ დაცვის პოლიცია ადგილზე მივიდა და გაარკვია, სად გადიოდა უკვე ჩამონგრეული და მიწით ამოვსებული გვირაბი, მანამდე მეგობრები სამშვიდობოს იყვნენ. 

როცა სამართალდამცავებმა პირველად ნახეს ასე გაქურდული ბანკომატი, მიხვდნენ, საქმე კარგად ორგანიზებულ დაჯგუფებასთან ჰქონდათ, რადგან ყველაფერი ზუსტად იყო გათვლილი, გვირაბიც აკურატულად გათხრილი და რაც მთავარია, პოლიციას ეჭვი გაუჩნდა, რომ ამ საქმეში ბანკის საინკასაციო მანქანის თანამშრომლები იყვნენ გარეულნი, რადგან ბანკომატი ზუსტად იმ დღეს გატეხეს, როცა მასში ფული ჩადეს. 

გამოძიება ამ მიმართულებითაც მუშაობდა, მაგრამ ვერაფერს მიაგნო _ დამნაშავეები, უბრალოდ, გაქრნენ, ფართის გამქირავებელმა კი, საიდანაც გათხრა მოხდა, მხოლოდ ის თქვა, სამი თვის ფული წინასწარ გადამიხადა ვიღაც ასაკიანმა კაცმა და იმის შემდეგ აღარ მინახავს, ან რატომ უნდა მენახა, მინიმუმ, 3 თვით მასთან საქმე არ მქონდაო. 

საქმე, პრაქტიკულად, თაროზე შემოსადებად იყო განწირული, როცა თბილისში ზედიზედ, სამდღიანი ინტერვალით, ორი ბანკომატი გაქურდეს. ხელწერა იგივე იყო _ გვირაბი, ადგილზე დამტვრეული ბანკომატი და წაღებული თანხა. 

გამქირავებლებმა ისევ მოხუცზე მიუთითეს, რომელიც თავაზიანად იხდიდა სამი თვის ქირას წინასწარ და ფართის მეპატრონეებიც აღარ აწუხებდნენ. 

სამართლადამცავები ჩიხში შევიდნენ. გამორიცხული იყო, თბილისის მასშტაბით, იმ ობიექტების თვალთვალი დაეწყოთ, სადაც ბანკომატები იყო განთავსებული. 

საქმე ის გახლდათ, რომ ასეთი ობიექტი ორასზე მეტი იყო და პოლიციას საამისო რესურსი, უბრალოდ, არ გააჩნდა. 

ადგილობრივი აგენტურა ვერაფერს ამბობდა, რადგან არ იცოდა, ვინ იყვნენ ქურდები. აბსოლუტურად ყველა პოლიციელს ჰქონდა მითითება, რომ შეძლებისდაგვარად ყურადღება მიექცია ამ ადგილებისთვის, სადაც ბანკომატები იყო განთავსებული. პარალელურად, სამართალდამცავები მაქსიმალურად ცდილობდნენ ინფორმაციის მოპოვებას ბანკომატების ლოკაციის ადგილიდან, დაახლოებით, 20-30 მეტრის მოშორებით, სად ქირავდებოდა ფართი. არაერთი მცდელობის მიუხედავად, სამართალდამცავები ხელმოცარულები რჩებოდნენ _ დაჯგუფება შვეიცარული საათის სიზუსტით მოქმედებდა, შეცდომას არ უშვებდა და მთლიანობაში შვიდი ბანკომატი გატეხა, წაღებულმა თანხამ კი მილიონ ლარს გადააჭარბა. „როგორც წესი, ყველაფერს ქალი აფუჭებს. ჰო, ქალი, რომელიც პირდაპირ თუ ირიბად ერევა საქმეში“, _ ნაღვლიანად ყვებოდა ერეკლე. 

საქმე ისაა, რომ ორი მთხრელისა და ერთი მოხუცის გარდა (რომელიც დღემდე არ იცის გამოძიებამ, ვინ იყო და ერეკლეც მის ხსენებაზე მხოლოდ იღიმოდა), ბანდაში კიდევ ერთი ბიჭი იყო, რომელსაც ყველაზე მარტივი სამუშაო ჰქონდა. 

მას შემდეგ, რაც გვირაბი გაითხრებოდა და ბანკომატს ქვემოდან მიადგებოდნენ, ამ ბიჭს უნდა ეთვალთვალა იმისთვის, როდის მივიდოდა საკასაციო მანქანა ბანკომატში ფულის ჩასადებად. მას მარტივად შეეძლო, უბრალოდ, ქუჩაზე ესეირნა, ან მანქანით დამდგარიყო ცოტა ხნის განმავლობაში, ანაც იქვე, ახლოს კაფეში დამჯდარიყო. ის პირველ შვიდ შემთხვევაში ასეც იქცეოდა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც ფული გაუჩნდა, საყვარელიც გაიჩინა და ქუჩაში დგომასა და თვალთვალს, მასთან ყოფნა ერჩია, ამიტომ „ორიგინალური“ რამ მოიფიქრა _ ავტომობილი ბანკომატის მოპირდაპირე მხარეს გააჩერა, მანქანის „ტორპედოზე“ პატარა ვიდეოკამერა დაამაგრა, ჩართო და საღამოს გადაახვია. ასე გრძელდებოდა ერთი დღე, ორი, სამი... 

ერთ დღესაც, გასაჩერებელი ადგილი რომ ვერ ნახა, ერეკლეს „პადძელნიკმა“ მანქანა პირდაპირ ტროტუარზე გააჩერა, კამერა ჩართო, თავად კი საყვარელთან წავიდა. ტროტუარზე გაჩერებული მანქანა პატრულს არ მოეწონა, ახლოს მივიდა, დაათვალიერა და სანამ ჯარიმას გამოწერდა, დაინახა, რომ ტორპედოზე ვიდეოკამერა იდო, რომელიც წითლად ანათებდა და რომელიც ბანკომატზე იყო მიშვერილი. სამართალდამცავები მაშინვე ამოქმედდნენ, მანქანაზე თვალთვალი დაიწყეს, ხოლო მეპატრონის ტელეფონი მოსმენაზე ჩართეს. 

პოლიცია დაუკავშირდა ბანკსაც და სთხოვა, ინკასაციის მანქანა კონკრეტულ დღეს და კონკრეტულ დროს მისულიყო. ყველაფერი გეგმის მიხედვით მიდიოდა და მაშინ, როცა ბიჭებს მორიგი წარმატებული ქურდობა უნდა ეზეიმათ, შენობაში ასულებს სპეცდანიშნულების რაზმი ელოდათ. 

რატომ არ იყო ერეკლე ადგილზე? მარტივი მიზეზის გამო _ ვირუსი შეხვდა, სიცხიანი შინ იწვა და პოლიციამაც მხოლოდ სამი კაცი დააკავა _ ორი მთხრელი და ერთი ის, რომელსაც თვალთვალი ევალებოდა. არცერთმა მათგანმა ერეკლე არ დაასახელა, თუმცა პოლიცია მიხვდა, რომ ყველაფერი ამ სამიდან არცერთის მოფიქრებული არ იყო. 

სატელეფონო ზარები შეამოწმეს და სამივეს ყველაზე მეტჯერ ერეკლესთან ჰქონდა დარეკილი. ჩხრეკის შედეგად ერეკლეს ვერაფერი უპოვეს, ვერაფერი დაუმტკიცეს, ვერცერთმა გამქირავებელმა ვერ ამოიცნო, მაგრამ მაინც მიუსაჯეს, რადგან ზუსტად იცოდნენ, რომ ყველაფრის თავი და თავი ერეკლე იყო. 

დანარჩენებს 7-7 წელი ერგოთ, თუმცა ისინი მაინც კმაყოფილები იყვნენ იმით, რომ სამართალდამცავებმა მხოლოდ ბრიყვული შეცდომის წყალობით დაიჭირეს, თორემ მათ ყველაფერი იუველირის სიზუსტით შეასრულეს და პოლიცია, უბრალოდ, ვერაფერს ახერხებდა.

პატიმარი #0578

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 04 Sep 2019 11:01:22 +0400
„კანონიერი ქურდები“ ერთმანეთს დაერივნენ http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6306-„კანონიერი-ქურდები“-ერთმანეთს-დაერივნენ.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6306-„კანონიერი-ქურდები“-ერთმანეთს-დაერივნენ.html

რა სკანდალური წერილი გავრცელდა „ზონაზე“ და რისი ეშინიათ ესპანეთსა და იტალიაში მყოფ ქართველ ემიგრანტებს

პრაქტიკულად, მთელი ზაფხულის განმავლობაში, რუსეთის ფედერაციის ძალოვანი სტრუქტურები მაქსიმალურად ცდილობდნენ დაეკავებინათ ის პირები, რომლებიც „კანონიერი ქურდის“ სტატუსს ატარებენ. ქვეყნის პირველი პირის ბრძანება, რომ 2020 წელს, რუსეთის ტერიტორიაზე, ქურდები მხოლოდ ციხეში უნდა იყვნენ, ისევ ძალაშია და ვლადიმირ პუტინი პირადად აკონტროლებს, როგორ მუშაობენ სამართალდამცავები. შესაბამისად, რუსეთიდან, პრაქტიკულად, ყველა ცნობილი, თუ უცნობი „კანონიერი ქურდი“ ცდილობს აბარგებას და ისინი ახალ თავშესაფარს, ძირითადად, უკრაინასა და თურქეთში ეძებენ. არიან ისეთებიც, რომლებსაც რუსეთში დარჩენა, მიმალვაში ყოფნა და სხვა გვარით ცხოვრება ურჩევნიათ, რადგან რუსეთის საზღვრებს გარეთ, მათი სიცოცხლე დაცული არ იქნება და თავისივე ,,კოლეგები'' მოუღებენ ბოლოს.

მღვრიე წყალში თევზის დაჭერას არაერთი გავლენიანი „კანონიერი ქურდი“ ცდილობს და ისინი საკუთარი კლანის გაძლიერებაზე ზრუნავენ. ასე მაგალითად, გასულ კვირას ხმაური ატყდა, ტვერის ოლქის „ზონაზე“, ქურდების მიერ გატარებული „პრაგონი“ ტყუილი იყოო. ტვერის ოლქის ციხეში სასჯელს არტურ ატაბეკიანი იხდის, ქურდი, რომელსაც სტატუსი პირადად შაქრო კალაშოვმა შეუჩერა და იმის მიუხედავად, რომ სტატუსის აღდგენაზე ატაბეკიანის მეგობრებმა რამდენჯერმე სიტყვა დაძრეს, საქმეს არაფერი ეშველა. ამჯერად კი, ციხეზე „პრაგონი“ გატარდა, არტურა ისევ ქურდიაო და წერილს ხელს ქუთაისელი ქურდები _ გოჩა ალფაიძე (იგივე ალფასონი), გია ნიჟარაძე და დღეისთვის თავისუფლებაზე მყოფი, ყველაზე გავლენიანი „კანონიერი ქურდი“ ნადირ სალიფოვი, იგივე „გული“ აწერდნენ. ყველაფერი ეს ასევე, ციხეში მყოფმა კალაშოვმა გაიგო და „გულის“ შეუთვალა, თავზე რატომ გადამახტიო და... როგორც გაირკვა, „პრაგონზე“ საკუთარი ხელმოწერის არსებობის შესახებ, სალიფოვმა არაფერი იცოდა. 

„ალფაიძე და ნიჟარაძე სალიფოვის გარემოცვაში არიან და მის მეგობრებად ითვლებიან. სავარაუდოდ, მათ ჩათვალეს, რომ როდესაც „გული“ ფაქტის წინაშე დადგებოდა, ხელმოწერას არ უარყოფდა, მეგობრობის ხათრით კი, მათაც არაფერს ეტყოდა, თუმცა ყველაფერი პირიქით მოხდა. „გულიმ“ ახალი „პრაგონი“ გაატარა და აღნიშნა, რომ მისი ხელმოწერა გაყალბებულია და ის ატაბეკიანისთვის სტატუსის დაბრუნებას არ ეთანხმება. ამან კითხვის ნიშნის ქვეშ არ დააყენა ქუთაისელების სტატუსი, რადგან იმავე „პრაგონში“, „გულიმ“ აღნიშნა, რომ მეგობრებს შორის რაღაც გაუგებრობა მოხდა და ისინი ერთმანეთში, მშვიდად გაერკვევიან“, _ ეს საუბრები მიდის კრიმინალურ წრეებში, მაგრამ რეალურად ყველა ხვდება, რომ „გულის“ არ უნდა ურთიერთობის გაფუჭება ტარიელ ონიანთან, რომელიც რამდენიმე კვირაში, თავისუფლებაზე გამოვა და ძველ გავლენას აუცილებლად დაიბრუნებს. 

უფრო მეტიც, „გული“ რამდენჯერმე შეხვდა ონიანის მარჯვენა ხელსა და უახლოეს მეგობარს, მერაბ ჯანგველაძეს და როგორც ამბობენ, ეს სამი ადამიანი კრიმინალური სამყაროს სათავეში მაშინვე აღმოჩნდება, როგორც კი ონიანი თავისუფლებაზე გამოვა. 

ყველაფერ ამის პარალელურად, საოცრად იმუშავეს სომეხმა პოლიციელებმა. რამდენიმე თვის წინ, ერევანში, ვიდეოთვალების წინ, სომეხი „კანონიერი ქურდი“, ანდრანიკ არუთინიანი ჩაცხრილეს. ეს იყო ე.წ. კანონიერი ქურდის პირველი მკვლელობა, რომელიც ერევანში მოხდა. მანამდე სომხეთის დედაქალაქში, კრიმინალური სამყაროს უმაღლეს იერარქიულ საფეხურზე მყოფი ადამიანი არ მოუკლავთ, რასაც ვერ ვიტყვით პოსტსაბჭოთა სივრცის ვერცერთ დედაქალაქზე, ბალტიისპირეთის ქვეყნების გარდა. სომეხმა სამართალდამცავებმა მაშინ საქმე მალევე გამოაცხადეს გახსნილად და არუთინიანის მკვლელად, ჩეჩნეთის მოქალაქე დაასახელეს. ის ვიდეოთვალითაც ამოიცნეს და დაადასტურეს, რომ მკვლელობიდან რამდენიმე საათში, მან სომხეთის ტერიტორია დატოვა. შედეგად, მისი დაკავების მოთხოვნით, სომხეთმა რუსეთის ფედერაციას კი მიმართა, მაგრამ რუსებმა იქიდან მოიწერეს, ეგ ჩეჩენი უკვე ევროპაშია, რუსეთიდანაც გავიდაო. 

ახლა კი ირკვევა, რომ ჩეჩენი ქილერი მარტო არ მოქმედებდა და მას ადგილობრივი სომეხიც ეხმარებოდა. პოლიციამ ამის შესახებ იცოდა, მაგრამ არც მათ და შესაბამისად, არც მედიასაშუალებებს ამაზე სიტყვაც არ დასცდენიათ. სამართალდამცავებისთვის ცნობილი იყო, რომ ქვეყნიდან ადგილობრივი ქილერიც, მკვლელობის შემდეგ რამდენიმე საათში გავიდა და, სავარაუდოდ, რუსეთიდან აკვირდებოდა, რა ხდებოდა არსებული საქმის გარშემო მის ქვეყანაში. ვინაიდან საკუთარი გვარი ვერცერთ მედიასაშუალებაში ვერ ნახა, რადგან არსად არ თქვეს, რომ მკვლელობისთვის ორ პიროვნებას ეძებდნენ, 24 ივლისს, ის სამშობლოში დაბრუნდა. 3 აგვისტოს კი სპეცოპერაცია ჩატარდა და სომეხი ქილერი საკუთარ სახლში დააკავეს. 

ეს რაც შეეხება პოსტსაბჭოთა სივრცეში მიმდინარე პროცესებს. ევროპაში მდგომარეობა ისევ დაიძაბა და ამჯერად, სპეცოპერაციები საბერძნეთში ჩატარდა. მართალია, დაკავებულთა შორის, ძირითადად, ის მიგრანტი ქალები არიან, რომლებსაც საბუთი არ აქვთ და ელადაზე იმისთვის შრომობენ, რათა აქ ოჯახები არჩინონ, მაგრამ ბერძენ სამართალდამცავებს იმედი აქვთ, რომ არალეგალ ქალებთან ერთად, დამნაშავეთა სამყაროს რამდენიმე წევრსაც დაიჭერენ. სპეცოპერაცია კი მას შემდეგ ჩატარდა, რაც ბოლო დროს საბერძნეთში, კონკრეტულად სალონიკში, ბინის ქურდობების ფაქტები გახშირდა. თავად განსაჯეთ, ერთი და იმავე ხელწერით, ორი კვირის განმავლობაში, 54 ბინა გატყდა, რაც ნებისმიერი ქალაქის პოლიციისთვის კატასტროფული შედეგია. ჯერჯერობით, ბინების ქურდობაში ეჭვმიტანილები დაკავებულები არ არიან, მაგრამ სპეცოპერაცია დღემდე ინტენსიურ რეჟიმში მიმდინარეობს და, შეიძლება ითქვას, რომ სალონიკის პოლიცია ყაზარმულზეა გადასული. 

მორიგ სპეცოპერაციას ელოდებიან ქართველები ესპანეთსა და იტალიაში. როგორც იქ მაცხოვრებელი ჩვენი თანამემამულეები ამბობენ, ბოლო დროს, ორივე ქვეყანაში სიტუაცია ძალიან მოეშვა, სამართალდამცავები აღარ აქტიურობენ, რაც იმას ნიშნავს, რომ ისინი სპეცოპერაციისთვის ემზადებიან. სიტუაცია კი იმიტომ ,,მიუშვეს'', რომ კრიმინალებმა თავი მშვიდად იგრძნონ და რაც შეიძლება, მეტად გათამამდნენ. ქართველი ემიგრანტების თქმით, სპეცოპერაციები, ძირითადად, სექტემბერში ტარდება და ამიტომ, ისინი სწორედ სექტემბერს ელიან შიშით. 

რაც შეეხება საქართველოს, როგორც მოსალოდნელი იყო, საკურორტო სეზონზე, ყველაზე მეტად ნარკოტიკების გამსაღებლები გააქტიურდნენ და ამიტომ, ქართველი სამართალდამცავების ბადეს, ყველაზე ხშირად, სწორედ ნარკორეალიზატორები მოჰყვნენ. საგულისხმოა, რომ დაკავებულთა შორის უმრავლესობა, უცხო ქვეყნის მოქალაქეა და ასევე, საინტერესოა ისიც, რომ უცხო ქვეყნის მოქალაქეები არამარტო გასაღებაზე, არამედ ნარკოტიკის შემოტანის მცდელობის დროსაც დააკავეს. სამწუხაროდ, უცხოელებში დღემდე არსებობს მოსაზრება, რომ საქართველოში ნარკოლიბერალური პოლიტიკა ტარდება და ამიტომ, უცხო ქვეყნის მოქალაქეები უფრო მეტად რისკავენ. არადა, ლიბერალური მიდგომა მომხმარებელთა მიმართაა და არა გამსაღებლების. კარგი იქნება, თუ გამსაღებლების მიმართულებით, საქართველოს ხელისუფლება კანონს უფრო გაამკაცრებს და „ბარიგებს“ უფრო მეტად დასჯის. 

P.S. ჩვენი ინფორმაციით, ბოლო დროს, საკმაოდ მოიმატა „კარმანშიკების“ მიერ ჩადენილმა დანაშაულმა და არცთუ იშვიათია შემთხვევა, როდესაც საზოგადოებრივ ტრანსპორტში, მოქალაქეები ფულსა და პირად ნივთებს კარგავენ. 

ცნობისთვის: აშშ-ში, 60-იან წლებში, ანალოგიურ პრობლემას მას შემდეგ მოუღეს ბოლო, რაც საზოგადოებრივი ტრანსპორტით მგზავრობა სამოქალაქო ტანსაცმელში შემოსილმა პოლიციელებმა დაიწყეს და ისინი ჯიბის ქურდებს, პირდაპირ ფაქტზე აკავებდნენ.

ბათო ჯაფარიძე

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 28 Aug 2019 13:12:07 +0400
შინაგან საქმეთა სამინისტრომ, დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის ერთიანი მომსახურების ცენტრი გახსნა http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6302-შინაგან-საქმეთა-სამინისტრომ,-დაცვის-პოლიციის-დეპარტამენტის-ერთიანი-მომსახურების-ცენტრი-გახსნა.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6302-შინაგან-საქმეთა-სამინისტრომ,-დაცვის-პოლიციის-დეპარტამენტის-ერთიანი-მომსახურების-ცენტრი-გახსნა.html

შინაგან საქმეთა სამინისტროს სისტემური განახლების ფარგლებში, დაცვის პოლიციის ერთიანი სერვისცენტრი შეიქმნა, რომელიც შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილეებმა _ ლევან კაკავამ და ნინო ჯავახაძემ, დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის თავმჯდომარესთან _ გიგა ნიკოლეიშვილთან ერთად გახსნეს. 

თბილისში, ფანჯიკიძის ქუჩა #6-ში, გახსნილი დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის ერთიანი მომსახურების ახალი სერვისცენტრი, შინაგან საქმეთა სამინისტროში მიმდინარე სისტემური განახლების მნიშვნელოვანი კომპონენტია, რომელიც მინისტრის მოადგილეებმა, დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის თავმჯდომარესთან ერთად, დაათვალიერეს და იქ არსებულ სერვისებს დეტალურად გაეცნენ. 

„შინაგან საქმეთა სამინისტროს, სისტემური განახლების ფარგლებში, ერთ-ერთი პრიორიტეტია საპოლიციო მომსახურეობები მარტივად ხელმისაწვდომი იყოს ჩვენი მოქალაქეებისთვის. 

ამიტომ ჩვენ გავხსენით დაცვის პოლიციის ერთიანი მომსახურების ცენტრი და დღეიდან თითოეულ მოქალაქესა და კერძო სექტორის წარმომადგენლებს, შესაძლებლობა ექნებათ, ერთ სივრცეში მიიღონ დაცვის პოლიციის ყველა მომსახურეობა. 

ამ სერვისცენტრს წარმომადგენლები ეყოლება საქართველოს ყველა რეგიონში“, _ განაცხადა საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილემ, ლევან კაკავამ ცენტრის გახსნისას. 

დღემდე, დაცვის პოლიციის სერვისებით სარგებლობისთვის მოქალაქეს უწევდა რთული პროცედურების გავლა, რაც გულისხმობდა ერთი მომსახურების მისაღებად სხვადასხვა ლოკაციაზე მისვლის აუცილებლობას. ფანჯიკიძის ქ.6-ში, დაცვის პოლიციის ერთიანი მომსახურების ცენტრის გახსნის შემდეგ, მოქალაქეებს უკვე საშუალება აქვთ, დაცვის პოლიციის ყველა მომსახურება ერთ სივრცეში მიიღონ. 

სერვისცენტრის წარმომადგენელი ასევე იმუშავებს ყველა რეგიონულ სამმართველოში, რაც მომსახურებას გააუმჯობესებს მთელი საქართველოს მასშტაბით. 

როგორც დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის თავმჯდომარე გიგა ნიკოლეიშვილი აცხადებს, „სისტემური განახლების ფარგლებში, დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის ოპერატიული რეაგირების ჯგუფებისათვის შეიქმნა ახალი GPშ პროგრამა, რომლის საშუალებითაც ოპერატიული რეაგირების ჯგუფების გადაადგილების დრო მინიმალურად შემცირდება, რადგან განგაშის პირობებში მათ ავტომობილებში მიეწოდებათ ლოკაციის ადგილმდებარეობა და ფოტომასალა“. 

შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი, მთელი ქვეყნის მასშტაბით, 13 000-ზე მეტ ობიექტს ემსახურება. მათ შორის 6 000-ზე მეტი თბილისში მდებარეობს. 

დაცვის პოლიციის დეპარტამენტი ახორციელებს შემდეგ მომსახურებას: საპოლიციო დაცვა, დაცვა ტექნიკური საშუალებებით, დაცვა-გაცილება, ესკორტი, ინკასაცია, GPS მომსახურება. გარდა ამისა, დაცვის პოლიციის დეპარტამენტში ფუნქციონირებს სამხედრო-საკონტრაქტო სამსახური.

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 28 Aug 2019 13:11:38 +0400
შსს-ს ადამიანის უფლებათა დაცვისა და გამოძიების ხარისხის მონიტორინგის დეპარტამენტის ხელმძღვანელები სახელმწიფო უწყების წარმომადგენლებს შეხვდნენ http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6301-შსს-ს-ადამიანის-უფლებათა-დაცვისა-და-გამოძიების-ხარისხის-მონიტორინგის-დეპარტამენტის-ხელმძღვანელები-სახელმწიფო-უწყების-წარმომადგენლებს-შეხვდნენ.html http://versia.ge/2013-07-31-11-23-46/item/6301-შსს-ს-ადამიანის-უფლებათა-დაცვისა-და-გამოძიების-ხარისხის-მონიტორინგის-დეპარტამენტის-ხელმძღვანელები-სახელმწიფო-უწყების-წარმომადგენლებს-შეხვდნენ.html

შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადამიანის უფლებათა დაცვისა და გამოძიების ხარისხის მონიტორინგის დეპარტამენტის ხელმძღვანელები, კოორდინაციის გაძლიერების მიზნით, ცალკეული სახელმწიფო უწყების წარმომადგენლებს შეხვდნენ.

დეპარტამენტის დირექტორმა, ნინო ცაციაშვილმა შეხვედრის მონაწილეებს მიაწოდა ინფორმაცია ადამიანის უფლებათა დაცვისა და გამოძიების ხარისხის ამაღლების მიზნით განხორციელებული საქმიანობისა და სამომავლო გეგმების შესახებ. 

შეხვედრაზე აღინიშნა სახელმწიფო უწყებებს შორის კოორდინაციისა და მჭიდრო თანამშრომლობის მნიშვნელობა და აუცილებლობა, განსაკუთრებით ოჯახში და ქალთა მიმართ ძალადობისა და არასრულწლოვანთა მიერ/მიმართ ჩადენილ დანაშაულებზე 

შესაბამის სახელმწიფო უწყებებთან თანამშრომლობასთან ერთად, შინაგან საქმეთა სამინისტროში მიმდინარე საგამოძიებო რეფორმის წარმატებით განხორციელებისა და გამოძიების ხარისხის ამაღლების მიზნით, მნიშვნელოვანია, სისტემის შიგნით, გამოძიების ხარისხის კონტროლის ეფექტიანი მექანიზმის არსებობა, რომელიც გამოძიების ხარვეზების იდენტიფიცირებასა და მათ დროულად აღმოფხვრას უზრუნველყოფს. აღნიშნულის გათვალისწინებით, მიმდინარე წლიდან, ადამიანის უფლებათა დაცვის დეპარტამენტის მანდატი გაფართოვდა. 

დეპარტამენტი უკვე დაკომპლექტდა ღია კონკურსის წესით შერჩეული საგამოძიებო, საპროკურორო და ადამიანის უფლებათა დაცვის სფეროში მუშაობის გამოცდილების მქონე კადრებით და სრულად შეუდგა მუშაობას. 

ოჯახში და ქალთა მიმართ ძალადობასთან, დისკრიმინაციული ნიშნით სიძულვილის მოტივით, არასრულწლოვანთა მიერ/მიმართ ჩადენილ დანაშაულებსა და ტრეფიკინგთან ერთად, დეპარტამენტი განახორციელებს ადამიანის სიცოცხლისა და ჯანმრთელობის წინააღმდეგ მიმართულ დანაშაულთა, ასევე, სისხლის სამართლის პოლიტიკის პრიორიტეტების გათვალისწინებით, სხვა დანაშაულთა გამოძიების ხარისხის მონიტორინგს მთელი საქართველოს მასშტაბით, რითაც უზრუნველყოფს საგამოძიებო რეფორმის წარმატებით იმპლემენტაციისთვის სისტემის მომზადებას. 

სისხლის სამართლის საქმეებზე ეფექტიანი მონიტორინგის განხორციელების მიზნით, დეპარტამენტის თანამშრომლებისთვის მომზადდა მონიტორინგის განხორციელების ინსტრუქცია და მეთოდოლოგია. 

გამოძიების ხარისხის მონიტორინგთან ერთად, შინაგან საქმეთა სამინისტროსთვის პრიორიტეტულია განსაკუთრებით სენსიტიურ დანაშაულებზე მსხვერპლის ინტერესებზე მორგებული გამოძიების წარმოება.

მსხვერპლთა ინტერესების სრულყოფილად დასაცავად, სამინისტროში შეიქმნა მოწმისა და დაზარალებულის კოორდინატორის სამსახური. კოორდინატორები პრიორიტეტულად იმუშავებენ არასრულწლოვნებთან, ოჯახში ძალადობის მსხვერპლებთან და სხვა მოწყვლად ჯგუფებთან. 

სამსახურის ძირითად მიზანს გამოძიების მიმდინარეობისას დაზარალებულთა ფსიქოლოგიური მხარდაჭერა, დანაშაულის შედეგად გამოწვეულ პირველად სტრესთან გამკლავება და მათთვის სამართალწარმოების პროცესში მონაწილეობის გამარტივება წარმოადგენს. კოორდინატორთა საქმიანობის საერთო ხელმძღვანელობას დეპარტამენტი განახორციელებს. 

დეპარტამენტი კვლავ აქტიურად გააგრძელებს თანამშრომლობას შესაბამის სახელმწიფო უწყებებთან, როგორც ადამიანის უფლებათა დაცვის, ისე გამოძიების ხარისხის ამაღლების მიმართულებით.

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) სამართალი Wed, 28 Aug 2019 13:11:35 +0400