პოლიტიკა - ვერსია - ვერსია http://versia.ge Sat, 20 Jul 2019 22:03:21 +0400 Joomla! - Open Source Content Management en-gb დატოვებს თუ არა გიგი უგულავა „ევსაქებს“ _ დიდი ,,რაზბორკები'' ბოკერიას პარტიაში http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6253-დატოვებს-თუ-არა-გიგი-უგულავა-„ევსაქებს“-_-დიდი-,,რაზბორკები-ბოკერიას-პარტიაში.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6253-დატოვებს-თუ-არა-გიგი-უგულავა-„ევსაქებს“-_-დიდი-,,რაზბორკები-ბოკერიას-პარტიაში.html

„ძალიან გული დამწყდა, როდესაც უგულავა დადგა მელიას მხარეს“, _ რა პრეტენზიები აქვს ოთო კახიძეს თბილისის ექსმერთან

ნაცები და ევრონაცები ერთმანეთს ახალი შემართებით დაერივნენ. ზოგადად, მიშას მიმდევრებსა და მათ განაყოფებს იდეალური ურთიერთობა არც აქამდე ჰქონიათ და ამ მხრივ, განსაკუთრებით, თავს გიგა ბოკერიას მეუღლე, თამარ ჩერგოლეიშვილი იჩენდა ხოლმე, მაგრამ ახლა ისეთი პირი უჩანს, რომ ევროპულ საქართველოში გარკვეული პრობლემები, შესაძლოა, გიგი უგულავას ანუ იმ ადამიანს შეექმნას, რომელიც თავის დროზე, ნაცმოძრაობის დაშლის საბაბი გახდა _ ალბათ, გახსოვთ, ჯერ კიდევ საპატიმროში მყოფმა, თბილისის ყოფილმა მერმა ვრცელი წერილი გაავრცელა, სადაც მიხეილ სააკაშვილს ურჩევდა, რომ პარტიის თავმჯდომარეობაზე უარი ეთქვა და გზა ახალგაზრდებისთვის დაეთმო. მაშინ მიშამ ეს შეგონება არ გაითვალისწინა და მოხდა ის, რაც მოხდა _ ნაციონალური მოძრაობა ორად გაიყო. ისე, როცა ყოფილი მმართველი გუნდი იშლებოდა, ალბათ, ვერავინ, ან თითქმის ვერავინ წარმოიდგენდა, რომ ყველა ის ადამიანი, რომლის პოლიტიკურ არენაზე გამოჩენა ექსპრეზიდენტს უკავშირდებოდა, მიშას ზურგს აქცევდა და გიგას კალთას გამოეკერებოდა, მაგრამ პოლიტიკაში, მოგეხსენებათ, ყველაფერი „მოსულა“. ჰოდა, ირმა ნადირაშვილის, ხათუნა გოგორიშვილის, გოკა გაბაშვილისა და სხვების მსგავსად, სააკაშვილი, გიგი უგულავამაც „სამჯერ დაგმო“, თუმცა ახლა ისეთი პირი უჩანს, რომ შესაძლოა, უგულავა ნაციონალურ მდინარეში მეორედ შევიდეს. დატოვებს თუ არა თბილისის ექსმერი „ევსაქებს“ და საერთოდ, რას ერჩიან ბოკერიას პოლიტიკური და-ძმები გიგის?

ყველაფერი რამდენიმე დღის წინ დაიწყო, უფრო სწორად, საჯარო გახდა, თორემ მანამდე ევროპულ საქართველოში, შესაძლოა, შიდა „რაზორკები“ გაიმართა. ისე, ნიშანდობლივია, რომ სახალხოდ უგულავას, ოთარ კახიძემ „დაარტყა“. რატომ არის ეს ნიშანდობლივი? _ იმიტომ, რომ კახიძე იმთავითვე ყოფილი მთავარი პროკურორის, ზურაბ ადეიშვილის კადრად მიიჩნეოდა. ადეიშვილსა და სააკაშვილს შორის კი, ბოლო დროს, როგორც ამბობენ, არცთუ ძმური ურთიერთობაა. 

ერთი სიტყვით, რამდენიმე დღის წინ, დეპუტატმა კახიძემ, სოციალურ ქსელში, სიტყვა-სიტყვით, შემდეგი დაწერა: 

„სოფო ვერძეული აანალიზებს 20 ივნისის ღამეს და „მიუკერძოებელი დამკვირვებლის“ სტატუსით, სიმართლედ გვასაღებს მთავარ სახელისუფლო ჰედლაინს, რომ „აქცია, დაახლოებით, 10 საათიდან გახდა ძალადობრივი“. 

სინამდვილეში, აქცია იყო მრავალათასიანი, ხოლო პოლიციასთან ფიზიკურ დაპირისპირებაში მონაწილეობდა, დაახლოებით, ასამდე (შეიძლება ოდნავ მეტი) მომიტინგე. მხატვრის სახლთან და გამზირზე მდგომ ადამიანებს, არათუ ძალადობრივი განზრახვა არ ჰქონიათ, არამედ არც კი იცოდნენ, თუ რა ხდებოდა ზემოთ. არ ისმოდა რუპორის ხმა, არ იყო დამონტაჟებული მიკროფონი, ეკრანი და დინამიკები. 

თუ დავიჯერებთ, რომ აქცია ძალადობრივი გახდა, მაშინ ხელისუფლებას მართლაც ჰქონია ლეგიტიმური უფლება, დაეშალა მომიტინგეები. მაშინ გახარიას გადადგომის მოთხოვნა (რომელსაც „ობიექტურობისთვის“ აყენებს სტატუსის ავტორი), კიდევ უფრო სადავო ხდება. 

სინამდვილეში, რეალობა არის შემდეგი: 

1. ხელისუფლებას უნდა გაეცნობიერებინა სპონტანური პროტესტის სიმძაფრე და უნდა გადაეყენებინა თანამდებობიდან პარლამენტის თავმჯდომარე; 

2. შსს-ს არ უნდა გამოეყვანა საპოლიციო დანაყოფები პარლამენტის რკინის ღობის გარეთ და ამით არ უნდა მოეხდინა მომიტინგეებთან ფიზიკური შეხების პროვოცირება; 

3. ნაცმოძრაობის პოლიტსაბჭოს თავმჯდომარეს, ნიკა მელიას არ უნდა გაეკეთებინა პროვოკაციული და სრულიად უპასუხისმგებლო მოწოდება პარლამენტის ეზოში „მშვიდობიანად შესვლის“ თაობაზე; 

4. ხელისუფლებას არ უნდა დაერღვია პირობა ოპოზიციონერ პოლიტიკოსებთან მოლაპარაკების შესახებ და ცრემლსადენი გაზი არ უნდა ესროლა მიტინგის უკანა რიგებში, საიდანაც არავითარი ძალადობრივი საფრთხე არ მოდიოდა; 

5. პოლიციას არ უნდა დაეწყო მიტინგის დაშლა კანონით გათვალისწინებული სავალდებულო გაფრთხილების გარეშე; 

6. პოლიციას არ უნდა გამოეყენებინა ისეთი ტყვიები, რომლებიც აღწევს სხეულში და იწვევს ადამიანის დასახიჩრებას; 

7. პოლიციას არ უნდა ესროლა რეზინის ტყვიები თავის არეში, თვალებში და ახლო მანძილიდან; 

„ობიექტურობის“ საბურველში, სახელისუფლო პროპაგანდის მესიჯბოქსი ვერ შეინიღბება''. 

კახიძის ამ „ფეისბუქსტატუსს“, როგორც იტყვიან, ფეხი თავად გოგა ბოკერიამაც აუწყო ანუ „შეფის“ საგანგებო განცხადება, ევროპული საქართველოს პრესსამსახურმა გაავრცელა. განცხადებაში ვკითხულობთ: 

,,მიმაჩნია, რომ მელიას მიმართ წაყენებული ბრალდებები სამართლებრივად არის სრული აბსურდი, პოლიტიკურად კი უტიფარი მცდელობა, მოიხსნან პასუხისმგებლობა, რაც მთლიანად ივანიშვილის ხელისუფლებას და, პირველ რიგში, გახარიას ეკისრება, მაგრამ ამავდროულად, მთლიანად ვიზიარებ ოთარ კახიძის პოზიციას, რომ მელიას განცხადება პოლიტიკურად უპასუხისმგებლო იყო. ამ ტიპის განცხადებები, სხვა ყველაფერს რომ თავი გავანებოთ, სულ მცირე, ივანიშვილს უადვილებს პროპაგანდას. ჩემი აზრით, ნაციონალური მოძრაობა ამ სამართლიან კრიტიკას უნდა შეეგუოს, ან არ შეეგუოს და აწარმოოს ამაზე დისკუსია... 

ვთვლი, რომ ოთომ ზუსტად დასვა ყველა აქცენტი. 

1. კრიზისის განსამუხტად, იმ დღესვე უნდა გადამდგარიყო პარლამენტის თავმჯდომარე; 

2. პარლამენტში შეჭრის აღსაკვეთად, სპეცრაზმის მომიტინგეების პირისპირ, პარლამენტს გარეთ დაყენება გაუგებარი და გაუმართლებელია. სპეცრაზმი უნდა მდგარიყო ალაყაფს შიგნით და დაეკავებინა ყველა, ვინც შეჭრას შეეცდებოდა; 

3. რა თქმა უნდა, მომიტინგეები უნდა გაეფრთხილებინათ მკაფიოდ და გარკვევით ადგილზე, თუ ძალადობრივად შლიდნენ აქციას; 

4. პრინციპულად არასწორია ქალბატონი ვერძეულის შეფასება, რომ რამდენიმე ათეული პირის ძალადობრივი ქმედება, ათიათასკაციან მიტინგს აქცევდა ძალადობრივად; 

5. ის, რომ გამოყენებული ძალა დანაშაულებრივად დისპროპორციული იყო, ამაზე სრული კონსენსუსია''. 

კახიძე-ბოკერიას ოკესტრირებული შეტევა ნაციონალებს, ცხადია, არ გამოჰპარვიათ და თანაგუნდელყოფილებს უმალ უპასუხეს. უფრო ზუსტად, ბოკერიას გუნდს ეპისტოლარული პასუხი, თავად მელიამ გასცა: 

„საზოგადოებისთვის ცნობილია ოთო კახიძის განცხადება, სადაც ის წერს, რომ ნიკა მელიას არ უნდა გაეკეთებინა პროვოკაციული და სრულიად უპასუხისმგებლო განცხადება პარლამენტის ეზოში „მშვიდობიანად შესვლის“ თაობაზე. შემდეგ, ოთო კახიძის პათოსი სრულად გაიზიარა გიგა ბოკერიამ. 

ოთო კახიძეს, რომელმაც პროვოკატორად გამომაცხადა უაპელაციოდ, პასუხი გუშინვე გავეცი ერთ-ერთ პოსტის კომენტარებში და ვინაიდან მეტად აღარ ვაპირებ პასუხი გავცე მათ განცხადებებს, თქვენი ნებართვით, გავიმეორებ იმას, რაც გუშინვე მოვახსენე ბატონ კახიძეს. 

დიახ, მე რა განცხადებებიც ვაკეთე იმ დღეებში, სრულიად მაქვს გააზრებულიც და გასიგრძეგანებულიც. მათი განცხადებები კი, როცა საარჩევნო პერიოდი არაა და ერთმანეთის პირდაპირ კონკურენტებს არ წარმოვადგენთ, როგორღაც პარტიულ კბენებზე უნდა ამაღლდეს და მეტიც, ბანს არ უნდა აძლევდეს და ექოსავით არ უნდა იმეორებდეს იმას, რასაც ეს ხელისუფლება გაიძახის. 

ფრთხილად უნდა ვიყოთ, რომ ცალკე მწვადის, ცალკე შამფურის გაფრთხილებაში, თეთრი ხელთათმანები არ გაგვემუროს. 

ვწერდი, რომ იმ პირველ დღეებში, ხშირად ვამბობდი იმას, რომ 9 აპრილის შემდეგ, კომპარტიის პროპაგანდა ეროვნული მოძრაობის ლიდერებს აბრალებდა სწორედ უპასუხისმგებლო, პროვოკაციული განცხადებების კეთებას და შესაბამისად, სისხლისღვრას-მეთქი. ოთო კახიძეს დავუწერე კიდეც, „ცოტაც და შენზეც იმავეს მათქმევინებ. უბრალოდ, ის კომპარტია იყო და შენ ოპოზიციაში ხარ“. 

დღეს ეს, ოთოს გარდა, უკვე სხვებსაც ეხება, სამწუხაროდ. 

დიახ, უწყვეტი კადრების გამოქვეყნების შემდეგ, ხელისუფლებას პროპაგანდა დაენგრა და ჩემს დასაჭერად სხვა საყრდენებს ეძებს და სამწუხაროა, რომ ჩემი კოლეგები, თავისი განცხადებებით, ამ შემთხვევაში, მაშველ რგოლებად (იმედია და მჯერა, მართლაც, უნებლიედ) ევლინებიან ბიძინას რეჟიმს. 

მეტ კომენტარს მე ამ თემაზე არ გავაკეთებ! ისრების გადატანა არასწორია _ დღეს მთავარი სამიზნე ივანიშვილია და ეს ყველას უნდა ესმოდეს“, _ დაწერა ნიკა მელიამ სოციალურ ქსელში. 

აქვე, შეგახსენებთ, რომ ენმ-ს პოლიტსაბჭოს მდივანს, ხელისუფლება ჯგუფური ძალადობის ორგანიზების, ხელმძღვანელობის, ან მასში მონაწილეობის მუხლით ედავება. 

ერთი სიტყვით, კახიძე-ბოკერიას პათოსი, ევსაქების აბსოლუტურმა უმრავლესობამ გაიზიარა. ერთადერთი, რომელმაც მელიას მიმართ სოლიდარობა გამოხატა და კახიძე-ბოკერიას, პრინციპში, გაემიჯნა, გიგი უგულავა გახლდათ: 

„9 აპრილის დარბევამდე, ყველაზე დიდი ოვაცია ეროვნული მოძრაობის ლიდერების დაპატიმრების მოწოდებას მოყვა. „აბა, რა, ეგრე, რა, მაგის გარეშე როგორ შეიძლება“, _ ისმის ხმები ფოფხაძის პარალელურად. 9 აპრილის შემდეგაც, პირველი ოფიციალური ხაზი იყო ეროვნული მოძრაობისთვის, მათი ლიდერებისთვის გადაბრალება, ამ მიმართულებით, დისკუსიების გადატანა. აქედან დაწყებული, ეგ ნაცადი ხერხი გახდა. პროტესტის მოტივისგან დამოუკიდებლად, მუდმივად იყო რუსთაველის პერიპეტიების ოპოზიციაზე გადაბრალების მცდელობები (ზოგჯერ ლეგიტიმური საფუძვლებითაც), მაგრამ არასდროს არაფერი გამოვიდა. რუსთაველზე დარბევაზე და მის მიზეზებზე, საზოგადოებას ყოველთვის ერთი დამნაშავე ჰყავდა და ეს ხელისუფლება იყო. ახლაც ასე იქნება. პოლიტიკოსები ყველაფერზე ვკამათობთ, თუმცა სანამ ხალხისთვის 20 ივნისის ტრაგედია ჯერ ძალიან ღია ჭრილობაა, როცა მთავრობა ჯერ კუდიანებზე ნადირობს, კინკლაობა და ხელის გაშვერა ძალიან ცუდად გამოიყურება. ამ დისკუსიის დროც მოვა, მაგრამ არა _ ახლა“, _ განაცხადა უგულავამ. 

თბილისის ექსმერის ამ განცხადებამ, სათავე ახალ ეპისტოლეებს დაუდო ანუ ოთარ კახიძემ კიდევ ერთი პოსტი „გამოაცხო“ და ამჯერად, ღიად თუ ირიბად, უკვე უგულავას „დაარტყა“: 

„დიდი ამბები გამოუწვევია ჩემს გუშინდელ სტატუსს, სადაც სოფო ვერძეულს ვპასუხობდი „გავრილოვის ღამის“ მისეულ ანალიზზე. 

მთავარი თავდასხმა ნაცმოძრაობის მომხრეებისგან მივიღე მესამე პუნქტზე, რომელიც მელიას მოწოდებას ეხება. 

„ქართული ოცნება“ ამბობს, რომ აღნიშნული მოწოდება იყო დანაშაული, რაშიც არ ვეთანხმები, რადგან ძალადობისკენ მელიას არ მოუწოდებია, ამბოხი და გადატრიალებაც სრული ნონსენსია სამართლებრივად. 

ჩემი ეს პოზიცია ნათლად დავაფიქსირე იურიდიული და საპროცედურო კომიტეტების სხდომაზე, სადაც მელიას იმუნიტეტის მოხსნის საკითხი განიხილებოდა. 

ასევე, დავაფიქსირე სასამართლოში, სადაც ვიყავი მელიას თავდები და ვისაუბრე წარდგენილი ბრალდების აბსურდულობაზე, მაგრამ ბუნებრივია, მაქვს ჩემი აზრი და მისი ქმედების პოლიტიკური შეფასება. 

მე ვამბობ, რომ მელიას მოწოდება იყო პოლიტიკურად უპასუხისმგებლო, მიზანშეუწონელი, შეცდომა და არასწორი საქციელი ლიდერის მხრიდან. როგორც მინიმუმ, ხელისუფლებას ამით მისცა საბაბი, რომ ოპოზიცია დესტრუქციულ ქმედებებში დაედანაშაულებინა.

და ნაცმოძრაობის პოზიცია როგორია? 

პარლამენტში, მომიტინგეების „მშვიდობიანად“, „ხელაწეული“ შესვლის მოწოდება მისაღებია? და ამას ვინც არ ეთანხმება, ბიძინას მოსყიდულია? 

კატეგორიულად ვემიჯნები ახლაც და სხვა დროსაც გავემიჯნები მსგავს, უპასუხისმგებლო მოწოდებებს და ვერანაირი პარტიული კონიუნქტურა ვერ მაიძულებს, სიმართლის ნაცვლად, ტყუილი ვილაპარაკო. 

„გავრილოვის ღამის“ მოწყობაში დამნაშავეა ივანიშვილის ხელისუფლება და მინისტრი გახარია. მელიას მოწოდება კი არის უპასუხისმგებლობა და მძიმე პოლიტიკური შეცდომა. 

„მე, თუ გინდა, თავიც მომჭრან, ტანი გახდეს გასაბერად, 

ვინც არა ჰგავს კახაბერსა, მე ვერ ვიტყვი კახაბერად“. 

ამასთან, კახიძემ სატელევიზიო გამოსვლისას განაცხადა: 

„ძალიან გული დამწყდა, როდესაც გიორგი ბარამიძემ ნაცმოძრაობიდან, მოითხოვა ჩემი ამ პოზიციის შეფასება და გიგი უგულავა დადგა არა ჩემს, არამედ ნიკა მელიასა და გიორგი ბარამიძის მხარეს. ეს ჩემთვის გულდასაწყვეტი იყო. პარტიის დატოვებაზე საუბარი არ არის. არსებობს გადაწყვეტილება, რომელიც უნდა მიიღოს პოლიტსაბჭომ. პარტიამ უნდა იმსჯელოს. პარტია არ არის არც გიგი უგულავა, არც _ ოთო კახიძე, არც _ გიგა ბოკერია... 

მე ვფიქრობ, რომ პოლიტიკოსები ხშირად უშვებენ შეცდომას. ასეთი რაღაცები ხდება ხოლმე. მაგალითად, ჩვენმა პოლიტსაბჭომ ერთხელ მიიღო გადაწყვეტილება, რომ არ შევერთებოდით ნაცმოძრაობის დაანონსებულ მიტინგს, მაგრამ გიგი უგულავა ინდივიდუალურად დაესწრო ამ მიტინგს. ჩემი აზრით, ეს იყო შეცდომა მისი მხრიდან. ახლაც ვთვლი, რომ შეცდომას უშვებს, როდესაც პარალელს ფოფხაძესთან ავლებს, როდესაც ბოკერიასა და კახიძეზეა საუბარი და „ნაცმოძრაობის მხარეს იჭერს, როდესაც ისინი, ამ შემთხვევაში, მართლები არ არიან. 

მე ნაცმოძრაობის ლიდერებისგანაც, სხვათა შორის, ბატონი რომანისგან (გოცირიძე) მართლა მაინტერესებს _ მისაღებია, ასეთი ტიპის მოწოდება? ნორმალურია, რომ პარლამენტში მშვიდობიანად შევიდეთ?! ხომ არ ვამბობ, რომ ეს დანაშაულია?! დანაშაული არ ყოფილა, მაგრამ ნორმალური მოწოდებაა?! პასუხისმგებლიანი მოწოდებაა, თუ შეცდომაა?! დიდი ბოდიში, თუ თვლიან, რომ ეს შეცდომა არ არის და ნორმალური მოვლენაა, ამაზე ვერ დავეთანხმები... კატეგორიულად ვერ დავეთანხმები ვერც რომან გოცირიძეს, ვერც _ მელიას, ვერც _ გიგი უგულავას და ვერავის იმიტომ, რომ ჩემს სიმართლეში ვარ აბსოლუტურად დარწმუნებული და ამ სიმართლეს დავიცავ ბოლომდე“. 

ოთარ კახიძე თავის სიმართლეს უეჭველად დაიცავს, რადგან მის მხარეს ევსაქების შეფი, გიგა ბოკერია დგას. აი, გიგი უგულავას კი, ადრე თუ გვიან, პარტიაში, შესაძლოა, პრობლემები შეექმნას და, მიუხედავად იმისა, რომ ბატონი ოთარი ირწმუნება, პარტიის დატოვებაზე საუბარი არააო, გამორიცხული არაა, იძულებული გახდეს, „ევროპელებს“ გაემიჯნოს და თავისი პოლიტიკური კარიერია ისევ ნაციონალებთან გააგრძელოს.

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 17 Jul 2019 13:01:55 +0400
„რუსთავი 2“-ის პოლიტიკური თამაშები http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6244-„რუსთავი-2“-ის-პოლიტიკური-თამაშები.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6244-„რუსთავი-2“-ის-პოლიტიკური-თამაშები.html

რატომ ფიგურიებს „გაბუნიას სკანდალში“ შკრიალოვი, რამდენჯერ შეიცვალნენ მფლობელები და რა აკავშირებს ტელევიზიის საკონტროლო პაკეტის მფლობელს რუსეთთან

ვინმეს მოსწონს თუ არა, ფაქტია: ამ ქვეყანაში არათუ ახალ ამბებს ქმნის, არამედ პოლიტიკურ დღის წესრიგსაც ადგენს, თან ყველაფერი ეს ახალი კი არა, დიდი ხნის ამბავია. დიახ, 90-იანი წლებიდან მოყოლებული, „რუსთავი 2“ მთავარი პოლიტიკური მოთამაშეა და ისინიც კი, ვინც პირგამეხებულები ითხოვენ, ეს ტელეკომპანია დაიხუროსო, „კურიერის“ ყველა გამოშვებას გულისფანცქალით ელიან. ეს კი არადა, პირადად მინახავს, სამთავრობო გუნდის წარმომადგენლები საგანგებო ბრიფინგებს 12:00, ან 15:00 საათს როგორ ამთხვევენ, რომ „რუსთავი 2“-ის პირდაპირ ეთერში მოხვდნენ. ერთხელ კი, ასეთი ამბავიც მოხდა: მთელი მედია ერთ-ერთ სამთავრობო უწყებას ტრენინგზე ჰყავდა წაყვანილი. მოსაწყენი სჯა-ბაასი დამთავრდა და ვახშმობის დრომაც მოაწია. ჰოდა, მოშიებულებმა, თავი რესტორანში მოვიყარეთ. ამ სამთავრობო უწყების პირველი პირიც შემოგვიერთდა და ის იყო, ლუკმა უნდა გაგვეტეხა, ამ „მეფისტოლა კაცმა“ ყვირილი რომ ატეხა, ცოტა ხანს მოვიცადოთ, წუთი-წუთზე „კურიერი“ იწყება, ახალ ამბებს შევხედოთ და მერე ვივახშმოთო.

მოკლედ, ეს ამბავი იმიტომ გავიხსენე, რომ „რუსთავი 2“ ვიღაცებისთვის იმ ანდაზასავითაა, მელას თავისი მახრჩობელა უყვარდაო. ჰოდა, დღეს „ვერსია“ ამ „პოლიტიკური სიყვარულის“ ერთგვარ ანატომიას შემოგთავაზებთ ანუ ტრადიციულად, საარქივო მასალებზე დაყრდნობით შევეცდებით, „რუსთავი 2“-ის, როგორც ქართული პოლიტიკის აქტორის X-ფაილი შევქმნათ და იმ კითხვაზეც გავცეთ პასუხი, თუ როგორ გახდა ეს სამაუწყებლო კომპანია ასეთი წარმატებული და გავლენიანი. 

ყველაფერი იმ ბნელ და უკუნ 90-იან წლებში, თბილისში კი არა, არამედ სამრეწველო ქალაქ რუსთავში დაიწყო. უფრო კონკრეტულად, აწ განსვენებული ეროსი კიწმარიშვილი, თავის ორ მეგობართან _ დავით დვალსა და ჯარჯი აქიმიძესთან ერთად, ტელეკომპანია „გამა%“-ს ფლობდა. ეს ის დროა, როცა საქართველოში „მხედრიონი“ დათარეშობს და სახელმწიფო უწყებები, პრინციპში, არ არსებობს. მართალია, ე.წ. არაფორმალების ეპოქა უკვე დასრულებულია, მაგრამ ის ადამიანები, რომლებიც საზოგადოებრივ ცხოვრებაში ეროვნული მოძრაობის ტალღაზე, ან მის პარალელურად მოვიდნენ, პოლიტიკაში საკუთარი სიტყვის თქმას აპირებენ. ამ მხრივ, განსაკუთრებით ყურადღებას იქცევენ უნივერსიტეტის ყოფილი პრესკლუბელები ანუ საუბარია ფიქრია ჩიხრაძეზე, თედო ისაკაძესა და ნიკოლოზ ნიკოლოზიშვილზე. ეს სამეული ტელეკომპანია „თამარიონს“ ფლობს, მაგრამ „თამარიონს“ ეთერში გასვლის პრობლემა ექმნება. ახალგაზრდები გამოსავალს პოულობენ _ კიწმარიშვილის, დვალისა და აქიმიძის ტელეკომპანიას უერთებიან და ასე ჩნდება სამაუწყებლო კომპანია „რუსთავი 2“, რომელსაც თავისი არსებობის განმავლობაში, ათასი ქარიშხლის გადატანა მოუხდა. სწორედ ეს მოწმობს, რომ „რუსთავი 2“ იმთავითვე მედიაზე მეტი იყო ანუ შეიძლება, ისიც ვთქვათ, რომ გასული საუკუნის 90-იანი წლებიდან მოყოლებული, „რუსთავი 2“ პოლიტიკური ფაქტორია, ფაქტორი, რომელზეც პოლიტიკურ ელიტებს მუდმივად პრეტენზია აქვთ და ამასთან, მუდმივად ცდილობენ, რომ კრიტიკულ ვითარებაში, მასთან ურთერთობას თუ ვერ დაალაგებენ, საერთო ენა მაინც მოძებნონ! 

ისე, სამართლიანობა მოითხოვს, ხაზი ერთ გარემოებასაც გავუსვათ: „რუსთავი 2“-ზე, არაერთ სკანდალურ ჟურნალისტს უმუშავია და ამ ჟურნალისტებიდან ზოგიერთი დღეს პოლიტიკოსიცაა, მაგალითად, გიგა ბოკერია, გივი თარგამაძე, ირმა ნადირაშვილი და ასე შემდეგ, მაგრამ გიორგი გაბუნიას მსგავსი სკანდალისტი და ეპატაჟური თანამშრომელი, ამ სამაუწყებლო კომპანიას არასოდეს ჰყოლია! დიახ, გიორგი გაბუნია, პრაქტიკულად, ერთადერთი ქართველი ჟურნალისტია, რომლის წინააღმდეგაც მთელი რუსული სამთავრობო ვერტიკალი დაირაზმა _ „დუმელები“ ითხოვენ, რომ გაბუნიას რუსეთში ექსტრადირება მოხდეს. რუს პოლიტიკოსებს არც ზოგიერთი ქართველი შავრაზმელი, თუ პროპუტინისტური სახე ჩამორჩება, რაც იმაში გამოიხატება, რომ მაგალითად, საქართველოში, ევგენი პრიმაკოვის ფონდის თანამშრომელი დიმიტრი ლორთქიფანიძე, ჟურნალისტის უმკაცრესად დასჯის მომხრეა. ნინო ბურჯანაძე კი შესაბამისი უწყებებისგან ითხოვს, რომ „რუსთავი 2“-ის ჟურნალისტისა და ორი საავტორო გადაცემის _ „არჩევანი“ და „კურიერი P.შ.''-ის ავტორისა და წამყვანის მიმართ, გამოძიება დაიწყოს. 

იმის შესახებ, თუ რატომ გახდა გაბუნია ასეთი აქტუალური, ყველამ ვიცით _ რამდენიმე დღღის წინ, თავის საავტორო გადაცემაში რუსეთის პრეზიდენტის, ვლადიმერ ვლადიმერის ძე პუტინის მიმართ, არაკორექტული განცხადებები გააკეთა. გაბუნიას ამ პათოსს საქართველოს მოსახლეობის აბსოლუტური უმრავლესობა იზიარებს ანუ ჩვეულებრივ სიტუაციაში, საქართველოს ნებისმიერი მოქალაქე, რომელსაც გააზრებული აქვს, რომ რუსეთი ოკუპანტია, პუტინს, შესაძლოა, დღეში რამდენჯერმე აგინებს და სამ ასოზეც უშვებს, მაგრამ ჯერ ერთი, ტელევიზიის პირდაპირ ეთერში იმ ლექსიკით საუბარი, რომლითაც გაბუნიამ ისაუბრა, მიუღებელია და ჟურნალისტურ სტანდარტებს სცილდება. მეორეც, „გავირლოვის ღამის“ შემდეგ, ქვეყანაში ისედაც მყიფე ვითარებაა და ამ დროს ცეცხლზე ნავთის დასხმა, რაც პრინციპში, გაბუნიამ გააკეთა, დაუშვებელია. 

ამას გარდა, არსებობს კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი გარემოება: 18 ივლისს, სტრასბურგის სასამართლომ სამაუწყებლო კომპანიასთან დაკავშირებით გადაწყვეტილება უნდა მიიღოს. ჰოდა, თავისი არაეთიკური განცხადებით, გაბუნიამ საზოგადოების იმ ნაწილს, რომელსაც ჰგონია, რომ ყველა უბედურება „რუსთავი 2“-ის გამო გვჭირს, ტელევიზიის წინააღმდეგ დარაზმვის საბაბი მისცა. 

ერთი სიტყვით, პუტინის დედაც, მაგრამ გაბუნია ისე არ მოიქცა, როგორც უნდა მოქცეულიყო, თუმცა ზოგი ეჭვობს, რომ პუტინის საგინებელი ტექსტი ჟურნალისტს დაუწერეს და უთხრეს, წაიკითხეო. ისინი, ვინც გაბუნიას იცნობენ, ამ ვერსიას კატეგორიულად გამორიცხავენ და უცხო თვალისთვისაც ნათელია, რომ გაბუნია თავისუფალი „ტიპია“ ანუ იმას, რაც არ სჯერა, ვერავინ გააკეთებინებს, მაგრამ „ტექსტის დაწერის“ ვერსიას, უმეტესად, სამთავრობო წრეებთან დაახლოებული ადამიანები ლობირებენ. ასე, მაგალითად, გოგა ხაინდრავა, რომელიც „ოცნების“ ერთ-ერთ არაოფიციალურ იდეოლოგად მიიჩნევა, არ გამორიცხავს, რომ პუტინის საგინებელი მონოლოგი, ვიტალი შკრიალოვმა დაუწერა. 

ვინ არის შკრიალოვი? _ სხვადასხვა ვერსიით, შკრიალოვი საპრეზიდენტო აჩევნების დროს, გრიგოლ ვაშაძის პიარკამპანიას ხელმძღვანელობდა. ამასთან, „ფორუმ.გე“-ზე გამოქვეყნებული ინფორმაციის თანახმად, შკრიალოვი „ეძინაია რასიას“ ანუ პუტინის პარტიის პარტნიორია. ამავე მონაცემებით, შკრიალოვი თავის დროზე, გუდკოვთანაც თანამშრომლობდა. ეს უკანასკნელი კი, როგორც ამბობენ, „ეფ-ეს-ბე“-ს გამოცდილი თანამშრომელია. 

ყველაფერი ეს, შესაძლოა, ის ვარიანტია, ენას ძვალი რომ არ აქვს და რასაც უნდა, იმას იტყვის, მაგრამ თუნდაც რუსული პოლიტიკური ვერტიკალის სრული ისტერიკის ფონზე, რატომ არ აქვს იმ ვერსიას არსებობა, რომ საქართველოს ყველაზე გავლენიანი ტელევიზიის ეთერში, ამავე ტელევიზიის ერთ-ერთი, ყველაზე რეიტინგული ჟურნალისტის მიერ, რუსეთის პრეზიდენტის არაკორექტული მოხსენიება, კრემლის ინტერესებში შედიოდა? 

ცხადია, იმის მტკიცება, რომ გაბუნიას განცხადების გამო, რუსეთი საქართველოს დაბომბავს, გულუბრყვილობაა, მაგრამ როგორც ამბობენ, პუტინი გულღრძოა და ასეთ რაღაცებს იმახსოვრებს. ჰოდა, ფაქტია: დაიმახსოვრა და საქართველოს სანქციები, ლამის ოფიციალურად დაუწესა _ რუსეთში ქართული ღვინისა და წყლის ექსპორტის აკრძალვა-არაკრძალვა დადგა დღის წესრიგში, რასაც თან დაერთო ჩვენსა და ჩრდილოეთელ მეზობელს შორის ფრენების შეწყვეტა. სხვათა შორის, ფრენები ოფიციალურად, 8 ივლისს შეწყდა. გაბუნიამ კი პუტინს წინა დღეს ანუ 7 ივლისს აგინა. თუ გავითვალისწინებთ, რომ პოლიტიკაში შემთხვევით არაფერი ხდება, უბრალო დამთხვევად, შეიძლება, არც ბოლოდროინდელი მოვლენები მივიჩნიოთ. 

ამასთან, ისიც არ უნდა დაგვავიწყდეს, რომ გაბუნიას არაკორექტულ განცხადებამდე რამდენიმე საათით ადრე, „თბილისი პრაიდმა“ გადადებული „ღირსების მარშის“ ჩატარება დააანონსა, რამაც ულტრამემარჯვენეების ქუჩაში გამოსვლის პროვოცირება მოახდინა _ ლევან ვასაძე, რომელიც „გავრილოვის ღამის“ შემდეგ აღარავის ახსოვდა, გაცოცხლდა და ლგბტ-ების შემუსვრის სურვილით, კვლავ ქუჩაში გამოენთო. სხვადასხვა ანალიტიკოსი ეჭვობს, რომ „თბილისი პრაიდსა“ და ვასაძეს ერთი, ჩრდილოეთელი პატრონი ჰყავთ. ჰოდა, გაბუნია პუტინს მაშინ აგინებს, როცა ცალკე _ ვასაძე და ცალკე _ პრაიდი იწევენ ქუჩაში. შედეგმაც არ დააყოვნა _ გაბუნიას გადაცემის დასულებისთანავე, ადამიანების გარკვეული ჯგუფი, სავარაუდოდ, ორგანიზებულად, „რუსთავი 2“-ის შენობასთან მიიჭრა და მოითხოვა, რომ გაბუნიას საქართველო დაეტოვებინა. ეს მოთხოვნა თავიდან სასაცილოდ ჩანდა, მაგრამ მოგვიანებით, რუსეთის დუმამ ქართველი ჟუნალისტის ექსტრადირება ოფიციალურად მოითხოვა. 

ერთი სიტყვით, შესაძლოა, დავუშვათ ალბათობა, რომ გიორგი გაბუნია ვიღაცის, ან ვიღაცების პოლიტიკური თამაშების მსხვერპლი გახდა. პოლიტიკური აქტიორები ურთიერთობის დალაგებას, როგორც წესი, ადრე თუ გვიან ახერხებენ ხოლმე. ახლაც, ალბათ, ასე მოხდება და ყველაზე უხერხულ მდგომარეობაში, ჟურნალისტი აღმოჩნდება. ყოველ შემთხვევაში, ვიღაც-ვიღაცები არ გამორიცხავენ, რომ გიორგი გაბუნიას თანაგრძნობა და თანადგომა უფრო სჭირდება და ახლა მისი განკითხვის დრო არ არის! 

ისე, ეს პირველი შემთხვევა არ არის, როცა „რუსთავი 2“-ის ჟურნალისტი პოლიტიკური ბატალიების საბაბი ხდება. მადლობა ღმერთს, ამჯერად ყველაფერი ისე ფატალურად არ დასრულებულა, როგორც თავის დროზე დასრულდა _ 2001 წლის ზაფხულში, გიორგი სანია საკუთარ სახლში გარდაცვლილი იპოვეს. მართალია, მაშინდელმა ხელისუფლებამ გიორგის გარდაცვალების ოფიციალურ მიზეზად საყოფაცხოვრებო საკითხი დაასახელა და ამ ვერსიის შეცვლა არც „ვარდების რევოლუციით“ მოსულ ნაციონალებს უცდიათ, მაგრამ იმთავითვე გაჩნდა ეჭვი, რომ სანაია მავანთა პოლიტიკურ თამაშებს შეეწირა. ეს მოსაზრება იმანაც გაამწვავა, რომ სანაიას მკვლელობის შემდეგ, „რუსთავი 2“-ის გარშემო, მოვლენები ერთობ უცნაურად განვითარდა _ 2001 წლის შემოდგომაზე, სამაუწყებლო კომპანიაში უშიშროება შედის, შედეგად, თავისუფალი სიტყვის დაცვის მოთხოვნით, ხალხი ქუჩაში გამოდის და, როგორც დღეს, მაშინაც რუსთაველზე, მიტინგი-მიტინგზე იმართება. 

ეს ის დროა, როცა მოქალაქეთა კავშირის ახალგაზრდულ ფრთასა და რეტროგრადებს შორის, სამკვდრო-სასიცოცხლო ომია გამოცხადებული. ქუჩაში გამოსული ხალხის გვერდით, ახალგაზრდა მოქკავშირელები ანუ ჟვანია-სააკაშვილი და სხვები დგანან. აქციის მონაწილეები კახა თარგამაძის გადადგომას ითხოვენ (ყურადღება მიაქციეთ: დღესაც ოპოზიცია შს მინისტრის გადადგომას ითხოვს). შევარდნაძე თარგამაძის გაშვებას არ აპირებს. ვითარება ნელ-ნელა იძაბება და ამ დროს ჟვანია ამბობს, თუ შევარდნაძე თარგამაძეს გაუშვებს, მზად ვარ, პარლამენტის თავმჯდომარეობიდან მეც გადავდგეო. 

შევარდნაძე თარგამაძეს სწირავს, სპიკერის სავარძელს ჟვანიაც ტოვებს, თუმცა აღმასრულებელი ხელისუფლება მაინც რეფორმატორების ხელში რჩება _ სპიკერი ნინო ბურჯანაძე ხდება, რომელიც იმხანად, თავიდან ბოლომდე, ჟვანიას მითითებებით მოქმედებს. 

მოკლედ, „რუსთავმა 2“-მა, 2001 წლის მინი-რევოლუციად სახელდებულ მოვლენებში თავისი სათქმელი ისევე თქვა, როგორც 2003 წელს, „ვარდების რევოლუციის“ დროს, თუმცა ამაში გასაკვირიც არაფერი ყოფილა, რადგან როგორც აღვნიშნეთ, ეს სამაუწყებლო კომპანია, იმთავითვე პოლიტიკური თამაშების მთავარი ფიგურანტი იყო, რასაც პირდაპირ, თუ ირიბად, ერთ-ერთ ქართულ გაზეთში გამოქვეყნებული, ფიქრია ჩიხრაძის ინტერვიუც მოწმობს:

„ეს ამბავი 1994 წელს დაიწყო. მაშინ რუსთავში მაუწყებლობდა პატარა საკაბელო ტელევიზია „გამა%“, რომელსაც პრობლემები შეექმნა მაშინდელ ხელისუფლებასთან. ამ ტელეკომპანიის დამფუძნებლები ჩვენი მეგობრები იყვნენ _ ჯარჯი აქიმიძე, დავით დვალი და ეროსი კიწმარიშვილი. მათ დახმარება გვთხოვეს მე და ჩემს ორ მეგობარს _ თედო ისაკაძესა და ნიკო ნიკოლოზიშვილს. მაშინ ჩვენ უნივერსიტეტის ყოფილი პრესკლუბელები ვიყავით _ ეროვნული მოძრაობიდან მოსული ჯგუფი. ჩვენ ასევე, გვქონდა პირველი, ყოველდღიური გაზეთი „ივერია ექსპრესი“. პარალელურად, გვქონდა ტელეკომპანია „თამარიონი“, რომელიც იმ პერიოდში გაჩერებული იყო, მიზეზი ის იყო, რომ დაიწვა გადამცემი ანძა. გვქონდა გონივრული ეჭვი, რომ ის დაიწვა მაშინდელი უშიშროების მინისტრის, იგორ გიორგაძის დაკვეთით. მაშინ ამ საქმეში ჩართული იყო ჩვენი მეგობარი გია ყარყარაშვილიც, რომელმაც პირადად გვთხოვა, რომ ეს საქმე უყურადღებოდ არ დაგვეტოვებინა და გვეზრუნა ტელევიზიის ხელმეორედ ამუშავებაზე. მაშინ ტელევიზიას ჰქონდა მთავარი სიმდიდრე _ გადამცემი და მე-12 მეტრული სიხშირე, მაშინ ამის გარეშე მთელ საქართველოზე მაუწყებლობა შეუძლებელი იყო. მე-12 მეტრული სიხშირე მაშინ სულ სამ ტელევიზიას ჰქონდა: სახელმწიფო ტელევიზიას, რუსეთის ტელევიზიასა და ჩვენს არხს... ლიცენზიაც გვქონდა. სწორედ ამ ლიცენზიას უკავშირდება შემდგომი პერიპეტიები. ჩვენი მეგობრების ტელევიზია რუსთავში მაუწყებლობდა. მათ სურვილი ჰქონდათ, რომ მაუწყებლობა თბილისშიც გავრცელებულიყო. როდესაც ამ პროცესში მათ ვეხმარებოდით და პარალელურად, ჩვენი ტელევიზიის ხელმეორედ ამუშავებაზე ვმუშაობდით, ასეთი იდეა გაჩნდა, რომ ამ ორ ჯგუფს ერთობლივად დაგვეარსებინა ახალი ტელევიზია. მაშინ არ გვქონდა ჩამოყალიბებული ერთობლივი იურიდიული ჯგუფი, თუმცა სამუშაოები ინტენსიურად მიმდინარეობდა. ვგეგმავდით ტელევიზიის მიმართულებას, სამაუწყებლო ბადეზე ვმუშაობდით, ვმართავდით მოლაპარაკებებს ჟურნალისტებთან. 

„თამარაიონის“ ლიცენზიას ვადა გასდიოდა და ამ სახელწოდებით მაუწყებლობა აღარ შეგვეძლო. საქმე ის იყო, რომ კანონი ითხოვდა უწყვეტ მაუწყებლობას, ჩვენ კი ანძის აფეთქების შემდეგ, ეთერში არ ვიყავით, ამიტომ „თამარიონის“ ლიცენზია გადავუფორმეთ „რუსთავი 2“-ის ჯგუფს, რომელსაც მაშინ „გამა%“ ერქვა. 

...მოლაპარაკება გვქონდა, რომ კომპანია თანაბარ საწყისებზე უნდა ყოფილიყო დაფუძნებული, რაც გულისხმობდა იმას, რომ წილის 50% ექნებოდათ მათ, 50% კი _ ჩვენ. როდესაც დაინახეს, რომ უკვე ლიცენზიაც და მე-12 მეტრული სიხშირეც მათ ხელში იყო, ჩვენთან შეუთანხმებლად დაიწყეს ეთერში გასვლაზე ზრუნვა. შეიცვალა პირობებიც, გვითხრეს, რომ საკონტროლო პაკეტი ექნებოდათ მათ და ჩვენ მხოლოდ 25%-ს გვთავაზობდნენ, რასაც არ დავთანხმდით. მოკლედ, ვერ შევთანხმდით კომპანიის წილზე, ამიტომ საქმე გადავიდა სასამართლოში. სასამართლო დავა 1995 წელს დაიწყო. სასამართლო დავა მოვიგეთ პირველი და მეორე ინსტანციის სასამართლოში, მაგრამ უზენაეს სასამართლოში წავაგეთ და საქალაქო სასამართლოში დააბრუნეს საქმე, სადაც ასევე წავაგეთ... ტელევიზია გავიდა ეთერში, რომელსაც ხელისუფლება ებრძოდა. რუსთავში როდესაც მაუწყებლობდნენ, მაშინაც ებრძოდნენ და თბილისში რომ დაიწყეს მაუწყებლობა, მაშინ მის მიმართ ბრძოლა გაორმაგდა. რუსთავში მათ ებრძოდა ლევან მამალაძის ჯგუფი, თან მოხდა ისე, რომ ჩემი მეგობარი თედო ისაკაძე, მაშინ ახალგაზრდობის დეპარტამენტის თავმჯდომარე იყო, შემდეგ მე გავხდი პარლამენტის წევრი და ჩვენმა მოწინააღმდეგეებმა ეს გამოიყენეს და საქმე წარმოაჩინეს ისე, რომ თითქოს ხელისუფლების მხრიდან მათ წინააღმდეგ ბრძოლას ჩვენ ვაწარმოებდით, თან მათ ეხმარებოდა ზურაბ ჟვანია _ ჟვანია მაშინ მოქკავშირის ერთ-ერთი ლიდერი იყო. მე ჟვანიასთან ვმეგობრობდი და როდესაც ხელისუფლებისგან წამოვიდა პრობლემები, მაშინ ბრძოლა ყველამ ერთად გადავიტანეთ. მაშინ ჟვანიას ველაპარაკებოდი ამ თემაზე და ზურასთან მქონდა პრეტენზია, თქვენი გუნდის წევრები ერევიან ტელევიზიის საქმეებში-მეთქი. შევარდნაძესთანაც კი მომიწია მისვლა ამ თემაზე სალაპარაკოდ. მე ვშუამავლობდი ჩემს ყოფილ მეგობრებს ჟვანიასთან და ხელისუფლებასთან, მაგრამ საბოლოოდ, როდესაც მოინდომეს ტელევიზიის ხელში ჩაგდება, დაუმეგობრდნენ მას, ვინც მათ ებრძოდა. გვაქვს ეჭვი იმაზეც, რომ ბოლო ინსტანციის სასამართლოში, საქმე ხელისუფლების დახმარებით მოიგეს. 

ეს პროცესი გრძელდებოდა სამი წელი. ამის შემდეგ ბრძოლა აღარ დაგვიწყია, მით უმეტეს, ტელევიზია ამუშავდა სრულად, მოაწესრიგეს იურიდიული მხარე''. 

„რუსთავი 2“-ის ხელიდან ხელში გადასვლის ტრადიცია, განსაკუთრებით, 2003 წლის „ვარდების რევოლუციის“ შემდეგ განახლდა. ამ თემაზე საინტერესო კვლევა აქვს ჩატარებული „გამჭვირვალობა საქართველოს“, რომელიც 2013 წლის აგვისტოთი თარიღდება: 

„2004-2012 წლებში, „რუსთავი 2“-ის მფლობელობა თითქმის 20-ჯერ შეიცვალა. ხშირად ეს საეჭვო გარიგებების შედეგად ხდებოდა, რომლებშიც მიხეილ სააკაშვილსა და ერთიანი ნაცონალური მოძრაობის მთავრობასთან დაკავშირებული პირები მონაწილეობდნენ. დღეს, „რუსთავი 2“ ოპოზიციასთან ასოცირებული, ერთადერთი მსხვილი ტელეარხია. ეროვნულ-დემოკრატიული ინსტიტუტისა და კავკასიის კვლევითი რესურსების ცენტრის უკანასკნელი გამოკითხვის მიხედვით, რესპონდენტთა 47%-ის აზრით, „რუსთავი 2“, სწორედ ნაციონალური მოძრაობის“ ინტერესებს ასახავს. 

2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებიდან მალევე, „რუსთავი 2“-ის დამფუძნებლებმა ჯარჯი აქიმიძემ და დავით დვალმა განაცხადეს, რომ ტელეარხის დაბრუნებას სასამართლოს გზით შეეცდებიან. „ჩვენ გავაგრძელებთ ბრძოლას, „რუსთავი 2“-ში ჩვენი წილების დასაბრუნებლად, რომელიც 2004 წელს, არაკანონიერად წაგვართვეს'', – განუცხადა დავით დვალმა „საერთაშორისო გამჭვირვალობა – საქართველოს“. 

დამფუძნებლებმა 2004 წლის მოვლენებზე საუბარი, საპარლამენტო არჩევნებამდე რამდენიმე დღით ადრე, 29 სექტემბერს დაიწყეს. ღია წერილში, დვალმა და აქიმიძემ განაცხადეს, რომ ისინი „სახელმწიფო მანქანის მხრიდან ძალადობის ერთ-ერთი, პირველი მსხვერპლი“ არიან. 

1994-დან 2004 წლამდე, „რუსთავი 2“-ის თითოეული დამფუძნებელი – ეროსი კიწმარიშვილი, დავით დვალი და ჯარჯი აქიმიძე, არხის 33.3%-ს ფლობდა... 

2003 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე, „რუსთავი 2“-მა ეგზიტპოლის შედეგები გამოაქვეყნა, რომლის მიხედვითაც, არჩევნებში გამარჯვებული მიხეილ სააკაშვილის ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა იყო, ოფიციალური შედეგების მიხედვით კი სახელისუფლებო ბლოკი ლიდერობდა. „რუსთავი 2“-ის მიერ არჩევნების გაშუქებამ საპროტესტო აქციებს მისცა ბიძგი, რასაც „ვარდების რევოლუცია“ და პრეზიდენტ შევარდნაძის გადადგომა მოჰყვა. 

2004 წლის თებერვალში, ეროსი კიწმარიშვილი სავაჭრო პალატის პრეზიდენტად დაინიშნა. რამდენიმე თვეში კი „რუსთავი 2“-ის დირექტორი და 10%-ის მფლობელი ნიკა ტაბატაძე (ტაბატაძემ თითოეული დამფუძნებლისგან 3.33% მიიღო), საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე გახდა. 

„ვარდების რევოლუციის“ შემდეგ, „რუსთავი 2“-ს „გამარჯვებული ხალხის ტელევიზიად“ მოიხსენიებდნენ. დვალი და აქიმიძე კი ამბობენ, რომ ნაციონალური მოძრაობის წარმომადგენლები მათ არხის დათმობას სთხოვდნენ. ყოფილი მფლობელების თქმით, ფსიქოლოგიური ზეწოლის მიუხედავად, მათ „რუსთავი 2” არ დათმეს. „რუსთავი 2“-მა Media Development Loan Fund-დან (MDLF) სესხი აიღო, რისთვისაც მფლობელებმა გარანტიად საკუთარი საკუთრება, მათ შორის, ინტერნეტპროვაიდერ Georgia inline-ის წილები ჩადეს. როგორც დვალმა და აქიმიძემ „საერთაშორისო გამჭვირვალობა – საქართველოს“ განუცხადეს, ამასობაში, მათი ურთიერთობა კიწმარიშვილთან დაიძაბა. 

2004 წლის 11 ივნისს, კიწმარიშვილმა „რუსთავი 2“-ის გაკოტრების პროცედურები წამოიწყო, რასაც წინ უსწრებდა ტელეკომპანიის განცხადება 9.2 მილიონი ლარის ოდენობის ვალის არსებობის შესახებ, საიდანაც 4.6 მილიონი ლარი, ,,რუსთავი 2''-ს სახელმწიფო ბიუჯეტისთვის მართებდა. მთავრობამ კომპანიას ვალის რესტრუქტურიზაცია შესთავაზა. დავით დვალის თქმით, „რუსთავი 2“-ს ასევე გააჩნდა 1.2 მილიონი დოლარის ოდენობის ვალი Media Development Loan Fund-ის მიმართ, რასაც ემატებოდა თიბისი-ს მიმართ არსებული 0.5 მილიონ ლარიანი ვალიც, რასაც დვალის თქმით, კომპანია განრიგის მიხედვით ისტუმრებდა, თუმცა გაკოტრების შესახებ გაკეთებული განცხადების შემდეგ, დვალისა და აქიმიძის თქმით, მდგომარეობა დაიძაბა – მსესხებლებმა ვალების დაბრუნება მოითხოვეს. იმისთვის, რათა პირადი საკუთრება არ დაეკარგათ, რაც მათ სესხის აღებისას გარანტიად ჩადეს, დვალისა და აქიმიძის თქმით, ისინი იძულებულნი გახდნენ, გაეყიდათ „რუსთავი 2“. Media Development Loan Fund-ის წარმომადგენელმა (MDLF-ი ახლა ასე იწოდება) დაგვიდასტურა, რომ „რუსთავი 2“-მა 2004 წელს, საკუთარი ვალები დაფარა, თუმცა კლიენტთან ურთიერთობის კონფიდენციალურობიდან გამომდინარე, თავი შეიკავა ვალის დაბრუნების პროცესის დეტალების გამჟღავნებისგან. 

„რუსთავი 2“-ის მფლობელობის მრავალჯერადი ცვლილება, სწორედ ამ მომენტიდან იწყება. 2004 წლის 16 ივნისს, პაატა კარსანიძემ, რომლის ბიზნესსაქმიანობაზეც ცნობები არ მოიპოვება, ვალებში მყოფი „რუსთავი 2“-ის 60% შეიძინა (30%-30% ჯარჯი აქიმიძისა და დავით დვალისგან), იმავე დღეს კი წილები სრულად ქიბარ ხალვაშს მიჰყიდა. ოფიციალური დოკუმენტების მიხედვით, კარსანიძემ თითოეულ მფლობელს 100 000 აშშ დოლარი გადაუხადა, ხალვაშს კი წილები 200 000 აშშ დოლარად მიყიდა. ხალვაშის კომპანია შპს „პანორამამ“, ნიკა ტაბატაძის 10% და ეროსი კიწმარიშვილის 30%-იც შეისყიდა. საჯარო დოკუმენტებში აღნიშნულია, რომ ტაბატაძემ წილები ნებაყოფლობით დათმო და სანაცვლოდ, 200 ლარის ანაზღაურება მიიღო, რაც მის მიერ საწესდებო კაპიტალში შეტანილი თანხა იყო. ეროსი კიწმარიშვილმა კი თავისი წილების სანაცვლოდ, 50 000 აშშ დოლარი მიიღო. ოქტომბერში კიწმარიშვილმა სავაჭრო პალატის პრეზიდენტის პოსტი დატოვა და აღარც „რუსთავი 2“-ის ხელმძღვანელობაში ფიგურირებდა. მედიაში გავრცელებული ცნობების მიხედვით, მისი მეგობრული ურთიერთობა პრემიერ ზურაბ ჟვანიასთან დასრულდა. 

გავრცელებული ინფორმაციითვე, ქიბარ ხალვაში ირაკლი ოქრუაშვილის მეგობარი იყო. ოქრუაშვილს, სხვადასხვა დროს, მთავარი პროკურორის (2004), შინაგან საქმეთა მინისტრის (2004), თავდაცვის მინისტრისა (2004-2006) და ეკონომიკური განვითარების მინისტრის (2006) თანამდებობები ეკავა. ხალვაში „პროქტერ & გემბლის“ სადისტრიბუციო ქსელსა და „პეპსის“ ფლობდა. 2007 წლის დეკემბერში, მას მერე, რაც ოქრუაშვილმა სააკაშვილის მთავრობა დატოვა, ხალვაშის კომპანიის საცავები ხანძრის შედეგად დაიწვა. 

2005 წლის დეკემბერში, „საქცემენტმა'', ქიბარ ხალვაშის კომპანია „პანორამასგან“, „რუსთავი 2“-ის 22%, 131 994 ლარად შეიძინა. „საქცემენტის“ 100%-ის მფლობელი, ყოფილი პარლამენტარის დავით ბეჟუაშვილისა (ნაციონალური მოძრაობა) და ყოფილი საგარეო საქმეთა მინისტრის (2005-2008) გელა ბეჟუაშვილის მამა, რობერტ ბეჟუაშვილი იყო. 

დაახლოებით, ერთი წლის შემდეგ, „საქცემენტისგან“ ეს წილები, ისევ რობერტ ბეჟუაშვილის კომპანიამ _ „საქართველოს ინდუსტრიულმა ჯგუფმა“ შეიძინა. ჯგუფს „ჰოლდინგი საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფი“ ფლობს, რომელიც თავის მხრივ, მარშალის კუნძულებზე რეგისტრირებული კომპანია „ჩემექსიმ ინტერნეიშენალის“ მფლობელობაშია. დავით ბეჟუაშვილი, 1999 წლიდან მოყოლებული, თავის დეკლარაციაში აღნიშნავს, რომ იგი „ჩემექსიმ ინტერნეიშენალის“ პარტნიორია, თუმცა ამ კომპანიიდან მიღებული რაიმე შემოსავალი, პარლამენტარის დეკლარაციებში აღნიშნული არ არის. „საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფი“ ნახშირის, ენერგეტიკულ და უძრავი ქონების კომპანიებს ფლობს. „ჰაიდელბერგცემენტი საქართველოს“ 25%-იც, ამ კომპანიას ეკუთვნის. 

2006 წელს, ხალვაშმა ტელეკომპანია „მზის“ 78%, ბეჟუაშვილმა კი მისი 22% შეიძინა. „საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფი“, „პირველი სტერეოს“ 65%-საც ფლობდა. 

2006 წლის აგვისტოში, „რუსთავის 2“-ის დირექტორი ნიკა ტაბატაძე, რომელიც მინისტრის მოადგილის თანამდებობიდან გადადგა და არხს დაუბრუნდა, სამსახურიდან გაათავისუფლეს. იგი კობა დავარაშვილმა ჩაანაცვლა, რომელიც მედიაში გავრცელებული ცნობების თანახმად, გიორგი არველაძესთან დაახლოებული პირი იყო. არველაძეს კი პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსის თანამდებობა ეკავა. 

იმავე წელს, მას შემდეგ, რაც ირაკლი ოქრუშვილმა მთავრობა დატოვა, ქიბარ ხალვაშმა და მისმა კომპანია „პანორამამ“, „რუსთავი 2“-ის 78%, შპს „ჯეო-ტრანსზე“ გაასხვისეს. „ჯეო-ტრანსს“ ბიძინა ნიჟარაძე ფლობდა, რომლის ბიზნესსაქმიანობის შესახებაც საზოგადოებისთვის არაფერია ცნობილი. 

ათ დღეში, „ჯეო-ტრანსმა“ წილების 55%, ბრიტანეთის ვირჯინიის კუნძულებზე დარეგისტრირებულ კომპანია Dელგადო ღესოურცეს-ს მიყიდა. ამ ოფშორული კომპანიის ოფიციალური წარმომადგენელი ლევან ყარამანაშვილი იყო. ყარამანაშვილი საქართველოში რამდენიმე სხვა ოფშორულ კომპანიასაც წარმოადგენდა, მათ შორის, იმ კომპანიებს, რომლებიც ფლობდნენ „კავკასუს ონლაინსა“ და „მობიტელს“ („ბილაინს“), რესტორნების ქსელ GMC-ს და თბილისის რკინიგზის სადგურზე მდებარე სავაჭრო ცენტრს. „ჯეო-ტრანსის“ მფლობელობაში მყოფი დანარჩენი 23% კი, „საქართველოს ინდუსტრიულმა ჯგუფმა“ შეიძინა, რომელიც 22%-ს უკვე ფლობდა. 

2007 წლის დასაწყისში, მარშალის კუნძულებზე დარეგისტრირებულმა კომპანია „ჯეომედია გრუპმა“, რომლის ოფიციალური წარმომადგენელიც ისევ ბიძინა ნიჟარაძე იყო, Dელგადო ღესოურცეს-ის 55% შეიძინა. ამ ორი კომპანიის ბენეფიციარი მფლობელების ვინაობა დღემდე უცნობია. 

2007-2009 წლებში, „რუსთავი 2“-ის დირექტორი ირაკლი ჩიქოვანი იყო, რომელიც შემდგომ, 2009-2013 წლებში, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის თავმჯდომარე გახლდათ. 2008 წელს, ჩიქოვანმა „რუსთავი 2“-ის 30% შეიძინა (15% _ „ჯეომედია გრუპისგან“, 15% კი – „საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფისგან“). საჯარო რეესტრის ვებგვერდზე არსებულ არქივის დოკუმენტებში ეს გარიგება ასახული არ არის.

როგორც ჩანს, მას შემდეგ, რაც ჩიქოვანი მარეგულირებელი კომისიის წევრი გახდა, თავისი წილები ისევ „ჯეომედია გრუპსა“ და „საქართველოს ინდუსტრიულ ჯგუფს“ მიჰყიდა, თუმცა ელექტრონულად ხელმისაწვდომ ოფიციალურ დოკუმენტებში არც ამ გარიგების შესახებაა ცნობები. „რუსთავი 2“-ის დირექტორი, ჩიქოვანის ბიზნესპარტნიორი, გიორგი გეგეშიძე გახდა. გეგეშიძე Dეგსონ Lიმიტედ-ის (ბრიტანეთის ვირჯინიის კუნძულებზე დარეგისტრირებულმა ამ კომპანიამ „რუსთავი 2“-ის 70% შეიძინა) ოფიციალური წარმომადგენელი იყო. „რუსთავი 2“-ის დარჩენილი 30%, ბეჟუაშვილების ოჯახის მფლობელობაში დარჩა. („საქართველოს ინდუსტრიულმა ჯგუფმა“ 30%, თავის მფლობელ კომპანია „ჩემექსიმ ინტერნეიშენალს“ მიყიდა.) 

2011 წელს, პარლამენტმა ოფშორული კომპანიების მიერ მაუწყებლების ფლობა აკრძალა და ტელევიზიებსა და რადიოებს ბენეფიციარი მფლობელების გამჟღავნება მოსთხოვა. ცვლილებები ძალაში 2012 წლის დასაწყისში შევიდა, ცოტა ხნით ადრე კი, ლევან ყარამანიშვილმა „რუსთავი 2“-ში, Dეგსონ Lიმიტედ-ის 60% და „ჩემექსიმ ინტერნეიშენალის“ 30% შეიძინა. გიორგი გეგეშიძემ, რომელიც Dეგსონ Lიმიტედ-ს წარმოადგენდა, ოფშორული კომპანიისგან დარჩენილი 10% შეიძინა. 

2012 წლის საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ, რაც „ქართულმა ოცნებამ'' საპარლამენტო უმრავლესობა მოიპოვა, „რუსთავი 2“-ის 40%, დავით კეზერაშვილის კომპანია „მედია ჯორჯიაზე'', 500 000 აშშ დოლარად გასხვისდა. „მედია ჯორჯიამ“, რომელიც ამ გარიგებამდე ერთი დღით ადრე დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში, წილები ხუთ დღეში, გიორგი ყარამანაშვილს იგივე ფასად მიჰყიდა. მიხეილ სააკაშვილმა, ყარამანაშვილი ერთხელ, საკუთარ მეგობრად მოიხსენია. 

2012 წლის ნოემბრიდან მოყოლებული, „რუსთავი 2“ ძმებ ყარამანაშვილების მფლობელობაშია. ლევან ყარამანაშვილი წილების 22%-ს ფლობს, გიორგი ყარამანაშვილი კი _ 18%-ს. „რუსთავი 2“-ის 51%-ს, ტელეკომპანია „საქართველო“ ფლობს, რომლის 60% _ ლევან ყარამანაშვილის, 40% კი _ გიორგი ყარამანაშვილის მფლობელობაშია. დარჩენილი 9% _ გიორგი გეგეშიძეს ეკუთვნის. 

ნაციონალური მოძრაობის მმართველობის პერიოდში, „საქართველო“ თავდაცვის სამინისტროსთან დაკავშირებული ტელევიზია იყო და მას მცხეთა-მთიანეთის ყოფილი გუბერნატორის ცეზარ ჩოჩელის ძმა, იაგო ჩოჩელი ფლობდა. არჩევნების შემდეგ, სიხშირე „თაბულა თV“-მ შეიძინა''. 

„გამჭვირვალობა საქართველოს“ ამ კვლევის შემდეგ, გადის ზუსტად ხუთი წელი და „რუსთავი 2“-ის მფლობელები ისევ იცვლებიან. კერძოდ, გასული წლის აგვისტოში, ჯერ არაოფიციალურად ითქვა, რომ ძმებმა ყარამანაშვილებმა „რუსთავი 2“-ს საკონტროლო პაკეტი დეპუტატ კობა ნაყოფიას მიჰყიდეს. მოგვიანებით, ეს ინფორმაცია ოფიციალურადაც დადასტურდა. „ლიბერალის“ მიერ გავრცელებულ ახალ ამბავში ნათქვამია: 

„ნაციონალური მოძრაობის საპარლამენტო ფრაქციის დეპუტატის, კობა ნაყოფიას შვილმა, ნიკოლოზ ნაყოფიამ, სამაუწყებლო კომპანია „რუსთავი 2''-ის მფლობელი, შპს „ტელეკომპანია საქართველოს“ 50%-იანი წილი, ძმები ყარამანაშვილებისგან შეიძინა. 

სწორედ „ტელეკომპანია საქართველო“ ფლობს „რუსთავი 2-ის“ 51%-იან წილს. დღეისთვის, „ტელეკომპანია საქართველოში“ გიორგი და ლევან ყარამანაშვილები 25-25%-იან წილს ინარჩუნებენ. 

საერთო ჯამში, „რუსთავი 2-ის“ წილები ასეა გადანაწილებული: ლევან ყარამანაშვილი _ 22%; გიორგი ყარამანაშვილი _ 18%; შპს „ტელეკომპანია საქართველო'' _ 51%; ნინო ნიჟარაძე _ 9%''. 

ცნობისთვის: ნინო ნიჟარაძე, აწ გარდაცვლილი გოგი გეგეშიძის მეუღლეა, რომელსაც „რუსთავი 2''-თან, ქიბარ ხალვაშის მსგავსად, სამართლებრივი დავა აქვს. 

აქვე, უნდა აღინიშნოს, რომ დეპუტატ კობა ნაყოფიას ვაჟი, რომელიც ,,რუსთავი 2''-ის საკონტროლო პაკეტის მფლობელია, მედიაში გავრცელებული ინფორმაციით, რუსეთის მოქალაქეა, უფრო სწორად, ნიკოლოზ ნაყოფიას საქართველო-რუსეთის ორმაგი მოქალაქეობა აქვს და აღნიშნულის შესახებ ინფორმაცია სამეწარმეო და არასამეწარმეო სუბიექტების შესახებ, ძირითად მონაცემებშიც იძებნება. 

2012 წლის ნოემბრიდან, „რუსთავი 2“-ის გენერალურ დირექტორად, განათლებისა და იუსტიციის ყოფილი მინისტრი, ასევე მთავარი პროკურორის ყოფილი მოადგილე, ნიკა გვარამია დაინიშნა. 2012 წლის საპალამენტო არჩევნების შემდეგ, გვარამია კორუფციის ბრალდებით დააპატიმრეს, თუმცა 30 000 ლარიანი გირაოს სანაცვლოდ, გაათავისუფლეს. 

რაც შეეხება 18 ივლისს, როცა „რუსთავი 2“-ის საქმეზე სტრასბურგის გადაწყვეტილება უნდა გახდეს ცნობილი, ეს საქმე ევროსასამართლოში მას შემდეგ წავიდა, რაც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის გადაწყვეტილებით, ტელეკომპანია მისი ყოფილი მფლობელის, ქიბარ ხალვაშისა და მისი კომპანიის _ შპს „პანორამას“ საკუთრება გახდა. 

ცნობისთვის: ხალვაშმა სასამართლო დავა 2015 წლის აგვისტოში დაიწყო და, როგორც აღვნიშნეთ, საქართველოში ყველა დონის სასამართლომ, მისი სასარგებლო გადაწყვეტილება გამოიტანა, მაგრამ მას შემდეგ, რაც „რუსთავი 2“-მა ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოს მიმართა, სტრასბურგმა, მორიგე მოსამართლის წყალობით, გადაწყვეტილების მიღებამდე, მფლობელების შეცვლა შეზღუდა. 

კულუარებში გავრცელებული არაოფიციალური ცნობით, ევროსასამართლო სამაუწყებლო კომპანიას ხალვაშს მიაკუთვნებს. სხვათა შორის, ამ ვერსიას, პირდაპირ თუ ირიბად, იგივე ნიკა გვარამიაც იზიარებს და ამ თემაზე, არცთუ დიდი ხნის წინ, საგანგებო ბრიფინგი გამართა. ჰოდა, ამ ვითარებაში, გაბუნიას ის არაკორექტული განცხადება, რომელზეც ზემოთ ვისაუბრეთ, თავად „რუსთავი 2“-ისთვის იყო წამგებიანი, თუმცა იმ შემთხვევში, თუ „რუსთავი 2“ ხალვაშს გადაეცემა, ამით ბევრი არაფერი შეიცვლება, რადგან ტელევიზიის ამჟამინდელ მენეჯმენტს, როგორც ამბობენ, სარეზერვო გეგმა აქვს და არხის ყველა წამყვანი სახე, სხვა ტელევიზიის სახელის ქვეშ გააგრძელებს მუშაობს. ეს სხვა ტელევიზია კი, შესაძლოა, რომელიმე ის არხი იყოს, რომელიც „რუსთავი 2“-თან ასოცირდება, მაგალითად, „მესამე“, „მარაო“ და ასე შემდეგ. 

მოკლედ, რაც უნდა იყოს და მოვლენები როგორც უნდა განვითარდეს, „რუსთავი 2“-ის გუნდი, „რუსთავი 2“-ისა, თუ სხვა სახელით, მაუწყებლობას მაინც განაგრძობს და ტელევიზია, რომელიც, პრაქტიკულად, პოლიტიკური იარაღია, ქართული პოლიტიკის მთავარ მოთამაშედ მაინც დარჩება!

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 10 Jul 2019 13:32:00 +0400
მამუკა არეშიძე: „მდგომარეობა უფრო რთული ყოფილა, ვიდრე ერთი შეხედვით ჩანს!“ http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6241-მამუკა-არეშიძე-„მდგომარეობა-უფრო-რთული-ყოფილა,-ვიდრე-ერთი-შეხედვით-ჩანს-“.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6241-მამუკა-არეშიძე-„მდგომარეობა-უფრო-რთული-ყოფილა,-ვიდრე-ერთი-შეხედვით-ჩანს-“.html

რა ინფორმაცია მიაწოდა 20-21 ივნისის მოვლენებზე შს მინისტრმა ექსპერტებს დახურულ შეხვედრაზე

20-21 ივნისს, პარლამენტის შენობის წინ განვითარებულ მოვლენებთან დაკავშირებით, შინაგან საქმეთა მინისტრი, გიორგი გახარია ექსპერტებს შეხვდა. მართალია, შეხვედრის დეტალები არ ხმაურდება, მაგრამ კავკასიის საკითხების ექსპერტი, მამუკა არეშიძე, რომელიც აღნიშნულ შეხვედრას ესწრებოდა, ამბობს, რომ ბევრი საინტერესო რამ მოისმინა და მდგომარეობაც იმაზე გაცილებით რთული ყოფილა, ვიდრე გარედან ჩანს.

„შეხვედრაშინაგან საქმეთა სამინისტროს ინიციატივით გაიმართა და საუბრის თემა 20-21 ივნისს განვითარებული მოვლენები გახლდათ. უნდა ითქვას, რომ საკმაოდ საინტერესო რამ მოვისმინე... მდგომარეობა უფრო რთული ყოფილა, ვიდრე ერთი შეხედვით ჩანს. 

შემიძლია გითხრათ, რომ ზოგიერთი ისეთი კითხვა გაჟღერდა, რაც საზოგადოებას აინტერესებს ანუ ვინ გასცა ბრძანება. მინისტრმა ამაზე გვიპასუხა, რომ ბრძანება თვითონ გასცა. ამასთან, გახარიამ შეხვედრაზე ბევრი რამ ახსნა. 

რაც შეეხება სპეცრაზმის მოქმედებას, ტყვიების კატეგორიას, გამოყენების თეორიას და ხარისხს, შემიძლია გითხრათ, რომ ბევრად უფრო სერიოზული ძალა მოქმედებდა, ვიდრე ერთი შეხედვით ჩანდა, რომ ეს სპონტანური აქცია იყო. შეიძლება, სპონტანურობაც იყო, მაგრამ წინასწარ ჩაფიქრებული ნაწილიც არ გამოირიცხება. 

იმ ნაწილზე, რომელზეც ვსაყვედურობთ, რომ სპეცრაზმელების საქმის გამოძიება ინტერესთა კონფლიქტია, მინისტრმა გვიპასუხა, რომ ამ ნაწილში გამოძიებას შსს კი არა, არამედ პროკურატურა აწარმოებს. თავად შსს კი გამოძიებას ძირითადად იმ დანაშაულების შესახებ ატარებს, რომელიც აქციაში მონაწილე ადამიანებმა და ზოგიერთმა პოლიტიკურმა ლიდერმა ჩაიდინა. 

ისე, მე რომ ვყოფილიყავი გახარიას ადგილას, აუცილებლად გადავდგებოდი. 

მაგრამ მას შემდეგ, რაც თავის თავზე აიღო პასუხისმგებლობა და გამოძიების შედეგების საზოგადოებისთვის წარდგენა თავისი პრესტიჟის საქმედ აქცია, ვთვლი, რომ ეს სწორი მიდგომაა“, _ აცხადებს მამუკა არეშიძე. 

შს მინისტრთან გამართული შეხვედის კიდევ ერთი მონაწილე, ექსპერტი ნიკოლოზ მეტრეველი კი ამბობს, რომ გიორგი გახარიასთან საუბარი გახსნილი იყო და შს მინისტრმა ექსპერტებს არც ის დაუმალა, რომ 20-21 ივნისის ღამეს, სამართალდამცავთა მხრიდან ადგილი ჰქონდა დაგაცდომებს, რაზეც პასუხისმგებლობა უნდა დაეკისროთ. 

„სხვათა შორის, საუბარი არც ანზორ ჩუბინიძეზე ყოფილა და არც _ სუს-ზე. შს მინისტრმა თქვა, რომ თვითონ მოქმედებდა. ისე, პირადად მე არც გამიკვირდებოდა, თუ იქ სუს-ის წარმომადგენლები, ან თუნდაც, ანზორ ჩუბინიძეც რომ ყოფილიყო. აბა, სად უნდა ყოფილიყო იმ დროს ანზორ ჩუბინიძე? 

რაც შეეხება 20 ივნისის ღამეს განვითარებულ მოვლენებს, ამ კუთხით ჩემი და გახარიას აზრები ერთმანეთს დაემთხვა ანუ შს მინისტრის თქმით, დროულად რომ არ მომხდარიყო რეაქციის მიცემა, არაადეკვატურად გაშლილი მასის შეჩერება შესაძლოა, ძალიან მძიმე შედეგამდე ანუ სამოქალაქო ომამდეც მივსულიყავით. 

რაც შეეხება 20-21 ივნისის მოვლენების საქართველოს პროკურატურის მიერ სახელმწიფო ამბოხად გადაკვალიფიცირებას, ამ თემაზე შს მინისტრს ჩვენთვის დახურული ინფორმაცია არ მოუწოდებია, თუმცა ერთ დეტალს გაუსვა ხაზი, რაც ჩემთვის არ იყო ცნობილი: 

დღის განმავლობაში დიდი რაოდენობით გაიცემოდა პარლამენტის საშვები... ნაციონალური მოძრაობა გეგმავდა პარლამენტში გამაგრებას და გარკვეული მასის მობილიზებასო. 

საერთოდ, იმ კადრებიდან, რაც ვნახე, ჩანს, თუ რამდენად ორგანიზებულად მოქმედებს ეს ჯგუფი. ეს არ არის სპონტანური მოქმედება, ეს არის კარგად დაგეგმილი. 

ისე, ველოდები მეტი სამხილების ერთობლიობას, რომ საბოლოო დასკვნა გავაკეთო. ეჭვი არ მეპარება, რომ ეს იყო სახელმწიფო გადატრიალების უსუსური მცდელობა,“ _ ამბობს ნიკოლოზ მეტრეველი. 

შინაგან საქმეთა მინისტრთან შეხვედრის მიზანსა და მიზეზებზე პოლიტოლოგი ამირან სალუქვაძეც საუბრობს. მისი თქმით, შეხვედრა საინფორმაციო ხასიათის იყო და მინისტრი 20-21 ივნისის მოვლენებთან დაკავშირებით საკუთარი პასუხისმგებლობის საკითხსაც შეეხო

,,შეხვედრა საინფორმაციო ხასიათის იყო. მინისტრმა გაგვაცნო ის ნიუანსები, რაც ხდებოდა, როგორც 20-21 ივნისის წინა პერიოდში, ასევე იმ დღეებში – თუ როგორ დაიწყო პროცესები, როგორ განვითარდა და შემდგომში უკვე საპოლიციო ოპერაციის შესახებ. გაგვაცნო ნიუანსები, დეტალები, რაც თითქოს ცნობილი იყო, მაგრამ მინისტრისგან გავიგეთ და იყო პატარა პრეზენტაცია, რაც ეხებოდა, როგორც მომიტინგეთა მხრიდან ქმედებებს და მათ შორის ძალადობრივ ქმედებებს პოლიციის წინააღმდეგ და ასევე, თვითონ პოლიციის მხრიდან განხორციელებულ ზომებს, მათ შორის, გადაცდომებს, ნიუანსებს, რომლებზეც საზოგადოება ელოდება პასუხებს შსს-ს და სხვა უწყებების მხრიდან. 

რაც შეეხება რეზინის ტყვიებს, ამაზეც იყო საუბარი. ჩემთვის ეს სიახლე არ ყოფილა, რადგან ნებისმიერ საშუალებაზე ღიად იძებნება ინფორმაცია. თავშივე იყო ცნობილი, რომ არც ერთი სახეობის, არც მეორე სახეობის რეზინის ვაზნა არ არის უკანონო და ზედმეტად გადაჭარბებული. დათვის საწინააღმდეგო რეზინის ტყვია ვის უნახავს, საერთოდ? _ აბსურდია. ნებისმიერი პოლიციური აღჭურვილობა, ხელკეტი იქნება ეს, ფარი, წყლის ჭავლი თუ რეზინის ტყვია, შესაძლოა, აღმოჩნდეს ლეტალური, მისი არასწორად გამოყენების შემთხვევაში. ეს უნდა იცოდეს სწორად საზოგადოებამ. 

ამიტომ მინისტრი, აღჭურვილობის გამოყენებასთან დაკავშირებით, ცალკეულ შემთხვევებზე დაგვპირდა, რომ ძალიან მოკლე ვადაში იქნება გაცემული პასუხები, რადგან მიმდინარეობს ზღვა ინფორმაციის გადამუშავება და საგამოძიებო პროცედურას აქვს თავისი ვადები. ელემენტარულად, ერთი ადამიანი რომ გამოკითხოთ ამას სჭირდება საათები და ასევე, მთელი მასალების გაანალიზება. როგორც ვიდეო მასალების, ასევე მოწმეთა ჩვენებების და სხვა. აი, ამ კუთხით მივიღეთ ინფორმაცია. 

რაც შეეხება ბრძანების გაცემას, რაც ყველაზე მეტად გაინტერესებთ, მინისტრმა თქვა, რომ დიახ, ეს არის ჩემი პასუხისმგებლობა, ბრძანება, რა თქმა უნდა, გავეცი მე, მაგრამ ბრძანება არ სჭირდება პოლიციას კონკრეტულ სიტუაციებში. საუბარია კონკრეტულ რეგლამენტებზე, პროტოკოლებზე, ინსტრუქციებზე, რომლის თანახმადაც მოქმედებს, როგორც ცალკეული პოლიციელი სპეცრაზმელი, ასევე მთლიანად მთელი ქვედანაყოფები, რომლებიც არიან ჩართულები სხვადასხვა ოპერაციების დროს. როცა სხვა ძალა არ რჩება პოლიციელს, როცა ართმევენ ფარს, ართმევენ ხელკეტს და 300-ზე მეტი ფარი აქვთ წართმეული, არის იმის ალბათობა, რომ შეიძლება მოხდეს გარღვევა, შეჭრა. ასეთ სიტუაციაში, პოლიციელი, სპეცრაზმელი იყენებს იმ საშუალებას, რომელიც გააჩნია, – აცხადებს სალუქვაძე, რომელიც რეზინის ტყვიების შესაძლო აკრძალვაზეც საუბრობს, _ იყო საუბრები, ღირს თუ არა რეზინის ტყვიების აკრძალვა და ა.შ. ჩემი პოზიცია თუ გაინტერესებთ, პოლიციის განიარაღება არ შეიძლება. ჩვენ თუ ამოვიღებთ რეზინის ტყვიებს, მაშინ პოლიციელს რა დარჩება? ცეცხლსასროლი იარაღი? ეს ხომ აბსურდია? ამაზე იფიქრა ბევრმა ქვეყანამ, მათ შორის ევროპულმა ქვეყნებმა და ბოლოს, ეს იყო საფრანგეთში, ცნობილი ყვითელჟილეტიანების გამოსვლების შემდეგ, რომ რეზინის ტყვიების ამოღება არ შეიძლება,'' – ამბობს სალუქვაძე და დასძენს, რომ შს მინისტრი გახარია არ გაურბის პასუხისმგებლობას. 

,,ჩემი პოზიციით, როცა მინისტრი ამბობს, რომ ჩემი პასუხისმგებლობაა ყველაფერი, რაც ხდებოდა, ეს ნიშნავს იმას, რომ ყველაფერი, პოლიციური ოპერაციის დაწყებიდან მის დამთავრებამდე, არის მინისტრის პასუხისმგებლობა. მინისტრი რომ ამბობდეს, არ არის ჩემი პასუხისმგებლობა და მე ვარიდებ თავს, მაშინ სხვა თემაა, მაგრამ ის არ გაურბის პასუხისმგებლობას'', – აცხადებს სალუქვაძე.

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 10 Jul 2019 13:31:47 +0400
„კომბალთუხუცესის“ დისკრიმინაციული ვნებები ანუ ერთი ნაბიჯი წინ, ორი ნაბიჯი უკან http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6240-„კომბალთუხუცესის“-დისკრიმინაციული-ვნებები-ანუ-ერთი-ნაბიჯი-წინ,-ორი-ნაბიჯი-უკან.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6240-„კომბალთუხუცესის“-დისკრიმინაციული-ვნებები-ანუ-ერთი-ნაბიჯი-წინ,-ორი-ნაბიჯი-უკან.html

აბაშიძიდან ვასაძემდე _ რატომ ითხოვდნენ „ვასაძისტები“ მაინცდამაინც ანტიდისკრიმინაციული კანონის გაუქმებას

ვიცით, რომ ისტორიაში ზოგჯერ რაღაცები მეორდება ხოლმე, მაგრამ თუ ასე წერტილ-მძიმიანად განმეორდებოდა, ნამდვილად ვერ წამოვიდგენდით. ალბათ, იკითხავთ, რა განმეორდაო? რა და, ის კინო, ქალბატონებო და ბატონებო, რომლის პრემიერაც ზუსტად 16 წლის წინ ვნახეთ. ეგაა ოღონდ: მაშინ ამ პოლიტიკური კინოს პრემიერა გვიან შემოდგომაზე გაიმართა, ამჯერად კი, კარგად დავიწყებული „ფილმის“ საზაფხულო „რიმეიკი“ ვიხილეთ. რიმეიკი, რომელშიც რეჟისორმა, თუ რეჟისორებმა, უბრალოდ, მთავარი როლის რამდენიმე შემსრულებელი შეცვალეს ანუ მაშინ, 2003 წლის ნოემბერში, ამ პოლიტიკურ კინოში ანტიგმირის როლს ასლან აბაშიძე თამაშობდა, ამჯერად კი, „გადასაღებ მოედანზე“ ლევან ვასაძე გამოჩნდა, რომელიც სცენარისტებმა, აბაშიძისგან განსხვავებით, შედარებით გააკეთილშობილეს ანუ თუ აჭარის ყოფილი და საქართველოდან გაქცეული ლომი, „პატარა დიქტატორის“ მანტიას ირგებდა, ლევან ვასაძე ლამის ხორცშესხმულ ღმერთად მოგვევლინა. ღმერთად, რომელმაც მიზნად ღვთისმშობლის წილხვედრი ქვეყნის „გარყვნილობისგან“, ცოდვისგან და სხვა მსგავსი რაღაცებისგან გაწმენდა დაისახა მიზნად.

სხვათა შორის, ბოლო დღეების მოვლენების შეფასებისას, რამდენიმე „ფეისბუქმომხმარებელმა“ მოხერხებულად იხუმრა, ღვთისმშობელმა საქართველოდან თავისი წილი გაიტანაო (იმედია, ამ ხუმრობის ტირაჟირებისთვის, რაინდში რეინკარნირებული თანამედროვე კომბლე, კოცონზე არ დაგვწვავს). 

ასე და ამგვარად, ქრისტეშობიდან 2019-ე წელს, საქართველო ისევ მიტინგებმა მოიცვა. მიტინგები მრავალფეროვანია _ ანტიპრაიდული, ანტისაოკუპაციო, ანტირუსთავიორული და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ. მოკლედ, თუ ივლისის ხვატისგან შინ ჯდომით გაითანგებით და „გულის გადაყოლება“ მოგინდებათ, შეგიძლიათ, ქუჩაში გახვიდეთ და გემოვნების მიხედვით, რომელიმე მიტინგს შეუერთდეთ! 

ისე, ხუმრობა იქით იყოს და, ამდენი „რუზრუზი“ საქართველოს, როგორც სახელმწიფოს უკან რომ სწევს, ცხადზე ცხადია. ამასთან, ისიც ნათელია, რომ ყველაფერ ამის უკან, გარკვეული ძალა დგას. ეს განსაკუთრებით 8 ივლისის მოვლენების დროს გამოჩნდა, როცა პარლამენტის წინამდებარე ტერიტორია, თანამედროვე „ციციკორეებმა“ დაიკავეს. ოფიციალურად, ეს ვასაძისტები იმას აპროტესტებდნენ, რომ „თბილისი პრაიდს“ „ღირსების მარში“ არ ჩაეტარებინა, მაგრამ ჯერ ერთი, ეს „ღირსების მარში“, რომელიც ამ დიდი პროვოკაციის შემადგენელი ნაწილი იყო, რუსთაველზე არ იმართებოდა და ამიტომ, გაუგებარია, თანამედოვე „კომბლეები“ დედაქალაქის მთავარ გამზირზე, ზუსტად იქ, სადაც ბოლო ორი კვირაა ანტისაოკუპაციო აქცია მიმდინარეობს, რატომ გამაგრდნენ? 

კარგი, გამაგრდნენ და საკუთარი აზრი გამოთქვეს, მაგრამ მას შემდეგ, რაც „ღირსების მარში“ შსს-თან ჩატარდა, ვასაძის მიმდევრებმა პარლამენტის წინ დგომა რატომ გააგრძელეს? 

აი, ეს არის ის კითხვები, რომლებზეც პასუხი, ერთი შეხედვით, არ არსებობს, მაგრამ თუ გავითვალისწინებთ, რომ რუსთაველის გამზირი ოფიციალურმა სტუქტურებმა ყვითელი ავტობუსებით ჩახერგეს, ყველაფერი, მეტ-ნაკლებად გასაგები გახდება. 

დიახ, სწორედ ამ ავტობუსებით დაიწყო 2003 წლის ნოემბრის მოვლენებთან პარალელების გავლება ანუ მას შემდეგ, რაც მაშინდელმა ოპოზიციამ, ცესკო-ს მაშინდელი შედეგების გაპროტესტება რეგიონებში დაიწყო და პირობა დადო, რომ მალე თბილისში, მილიონ გაბრაზებულ ადამიანს ჩამოიყვანდა, სად იყო და სად არა, პარლამენტის წინ აღორძინების წევრები გამოჩნდნენ და ის პოზიციები დაიკავეს, რომელი პოზიციებიც მანამდე, „ვარდოსნებს“ ეკავათ. 

აღორძინების ხალხს, რა თქმა უნდა, კონსტიტუცია აძლევდა უფლებას, რომ შეკრებილიყვნენ და საკუთარი აზრი საჯაროდ გამოეთქვათ, მაგრამ უცნაური ის გახლდათ, რომ ასლან აბაშიძემ შევარდნაძის მთავრობის დაცვა გადაწყვიტა, იმ შევარდნაძის მთავრობისა, რომელსაც დასანახად ვერ იტანდა და იმასაც კი ამტკიცებდა, ოფიციალურ თბილისს ჩემი ლიკვიდაცია უნდა და სამთავრობო ვიდეო-ოპერატორმა, თუ ფოტოგრაფმა საკუთარ აპარატში ჩამოტაჟებული იარაღით უნდა განმგმიროსო. 

პოლიტიკაში, მოგეხსენებათ, მუდმივი არც მტრები არსებობენ და არც _ მეგობრები. ჰოდა, როცა ცხონებულ შევარდნაძეს გაუჭირდა, დასახმარებლად ექსმტერ აბაშიძეს მიმართა და მანაც საკუთარი, კუნთმაგარი მრევლი აფრინა თბილისში, არიქა, „ბაბუ“ განსაცდელშია და უშველეთო. მაშინდელმა შსს-მაც არ დააყოვნა და იმ მოტივით, რეფორმატორები და ასლანისტები ერთმანეთს არ დაერივნენ და სისხლი არ დაიღვაროსო, შუა რუსთაველი ავტობუსებით ჩახერგა ანუ ხელოვნური ბარიკადები ააგო, რამაც ისედაც გაბრაზებული ხალხი, კიდევ უფრო გააბრაზა. 

არავინ იცის, 2019 წლის 8 ივლისს, რუსთაველზე ყვითელი ავტობუსების გამოყვანის იდეა ვის გაუჩნდა, მაგრამ ფაქტია, რომ ერთი მხრივ, კარგი გადაწყვეტილება იყო, რადგან რეალურად არსებობდა საშიშროება, რომ „გეებთან მებრძოლ რაინდებს“ ის ფერადი ახალგაზრდები გადაეთელათ, რომლებიც რუსულ ოკუპაციას აპროტესტებენ და რომლებიც, ამასთან, უპირატესობას შავ ტანსაცმელს, ან „შავლეგოს“ კი არ ანიჭებენ, არამედ ფერადი მაისურებით, დახეული ჯინსებით დადიან და ელტონ ჯონის სიმღერებს უსმენენ. ისე, ვასაძის მიმდევრებს ჰგონიათ, რომ თუ ქართველი, მართლმადიდებელი ვაჟკაცი ელტონ ჯონის მუსიკას მოუსმენს, „ბეზ პიტი მინუტ გაპედარასტდება“ ანუ ეს „სასტავი“ თვლის, რომ განსხვავებული სექსუალური ორიენტაცია, გრიპის ვირუსივით, ჰაერწვეთოვანი გზით გადადის. 

რატომ ჰგონიათ ასე? _ ეს ცალკე საუბრის თემაა და ამ კუთხით მსჯელობას ახლა არ გავშლით, თუმცა რეპლიკის სახით, მხოლოდ ერთს ვიტყვით: დღევანდელმა, თუ ამის შემდეგმა ხელისუფლებამაც, შეიძლება, მეტი ფული უნდა დააბანდოს განათლებაში, რადგან ყველაფერ იმის თავი და თავი, რაც დღეს გვჭირს, სწორედ მწირი განათლებაა! 

აქვე, სამართლიანობისთვის, ისიც უნდა ვთქვათ, რომ რუსთაველის ყვითელი ავტობუსებით „გადატიხვრის“ პარალელურად, შსს-მ საგანგებო განცხადება გაავრცელა: 

„შინაგან საქმეთა სამინისტროს მოვალეობაა, უზრუნველყოს საზოგადოებრივი წესრიგისა და უსაფრთხოების დაცვა აქციების მიმდინარეობის თითოეულ ადგილზე. აქციების მონაწილეთა მხრიდან, კანონის დარღვევის ფაქტებზე, სამინისტრო შესაბამის რეაგირებას მოახდენს. მოვუწოდებთ აქციის მონაწილეებს, არ გასცდნენ შეკრებისა და გამოხატვის თავისუფლების კანონით დასაშვებ ფარგლებს. ამასთან, ვაფრთხილებთ ორივე აქციის ორგანიზატორებს, არ დაუშვან ძალადობისკენ მოწოდებები და უზრუნველყონ, რომ აქციებმა არ მიიღოს ძალადობრივი ხასიათი. 

როგორც ერთი, ასევე, მეორე აქციის მონაწილეთა მხრიდან, სამართალდარღვევის ნებისმიერი ფაქტი, პოლიციის მიერ დაუყოვნებლივ იქნება აღკვეთილი''. 

განათლებასთან, შესაძლოა, პირდაპირ კავშირში არ იყოს, მაგრამ ქუჩაში გამოსული ულტრამემარჯვენების უმთავრესი მოთხოვნა ანტიდისკრიმინაციული კანონის გაუქმება გახლდათ და მათ საქართველოს პარლამენტის წევრებს „სტრელკაც“ კი დაუნიშნეს _ სასწრაფოდ ჩვენთან მოდით და გვითხარით თარიღი, როცა ამ მასონურ, ეშმაკისეულ, სოროსისეულ და სოდომ-გომორულ კანონს გააუქმებთო. 

საქართველოს საკანონმდებლო ორგანოს დეპუტატები ვასაძის რაზმელებს, ბუნებრივია, არ გამოეხმაურნენ და, უფრო მეტიც, 9 ივლისს, დილიდან, შსს-მ და სხვა შესაბამისმა უწყებებმა პარლამენტის მიმდებარე ტერიტორია ულტრამემარჯვენე დაჯგუფებებისგან პირწმინდად გაწმინდეს, მაგრამ რატომ ითხოვდა ვასაძის ხალხი მაინცდამაინც ანტიდისკრიმინაციული კანონის გაუქმებას და რატომ არ მოსვლია აზრად, ვთქვათ, ე.წ. დაგროვებითი პენსიის არცთუ კარგი კანონის, ან სულაც შრომის კოდექსის შეცვლა? 

ამ კითხვაზე პასუხი მარტივად გასცა ანალიტიკოსმა გოჩა მირცხულავამ, რომელმაც სოციალურ ქსელში, ვასაძის გააქტიურების მიზეზს ფარდა ახადა: 

„ვითომც არაფერი _ ანტიდისკრიმინაციული კანონის გაუქმებას ითხოვენ (უვიზო მიმოსვლის ერთ-ერთი წინაპირობის), კანონის, რომელიც არც კი უნდა არსებობდეს, კომბალთუხუცესისა და მისი რაზმის არსებობას ჰიპოთეტურადაც რომ არ ვუშვებდეთ; კანონის, რომელიც მავანთა თვითნებობისგან, რელიგიურ თუ სხვა უმცირესობას და ნებისმიერ ინდივიდს, უმრავლესობის წევრსაც, ჩაგვრისგან იცავს. 

გუშინ, ავლაბარში, ერთი ახმახი ფერადკანიანი მოაბიჯებდა, ამათთვის დამახასიათებელი პლასტიკით, ლაღად, მომცინარი სახით. მკერდზე სპეცრემენში (ზუსტი სახელი არ ვიცი) ულამაზესი, სამი-ოთხი თვის კუდრაჭა ჰყავდა _ ისიც იღიმებოდა. ვერ გავუძელი ცდუნებას. გავაჩერე ეს ახმახი, გაუკვირდა. გოგონას (კაბა ეცვა და ასე მივხვდი) თითი გავუწოდე, უცებ ჩამავლო თავის პუტკუნა თითები და როგორც ელისაბედ მეორეს, ისე დავუხარე თავი და პუტკუნა ხელზე ვეამბორე. 

პატარა მიღიმის, მამამ ქათქათა კბილები გამოაჩინა და სუფთა ქართულით მეუბნება: 

_ მადლობა, ძმაო! 

აი, ასეთი სამოქალაქო სახელმწიფო მინდა მე. აი, ასეთი, როდესაც აქ მცხოვრები ნებისმიერი მოქალაქე, ქართულ ენას ანუ კულტურასა და ტრადიციას სცემს პატივს. 

აი, ასეთი, „ის“ რომ არ შეცბება, როცა მე გავაჩერებ და „მე“ ისეთივე სითბოთი მოვეფერები და გავუცინებ ყველა ბავშვს, როგორც ქართველს. 

აი, ასეთი, როცა მე რასის, ეროვნების, რელიგიური კუთვნილებისა, თუ სხვა მისწრაფებების, სურვილების, იდენტობის მიუხედავად, როგორც „აბორიგენს“, არავის ჩაგვრის სურვილი და უფლება არ მექნება. ხოლო „იმათთვის“ უმთავრესი მოქალაქეობრივი პრიმატი იქნება _ წარმატებული და გამარჯვებული ქართული სახელმწიფო. 

ამ პრინციპებს იცავს ანტიდისკრიმინაციული კანონი. ამ პრინციპების იგნორირებას ითხოვენ რეაქციონერები. 

და მთავარი: მათი სურვილია, ჩვენი თვალსაწიერი იყოს მხოლოდ რუსეთი და ახალი რკინის ფარდა ჩამოგვიფარონ ცხვირწინ. 

რადგან ამ მოთხოვნებს საპატრიარქოს კურთხევით, უერთდება სამღვდელოების ნაწილი, ესეც თვალნათლივ მეტყველებს, რომ არანაირი პროდასავლური ფრთა და ტენდენციები საპატრიარქოში არ არსებობს. 

მოკლედ, „ის“ აქცია, რომელსაც მავანნი „ანტიელგებეტე აქციად“ რაცხავენ, არის ანტისახელმწიფოებრივი, ანტიდასავლური, ანტიპროგრესული და ანტისაოკუპაციო მოძრაობის წინააღმდეგ. ეს არის წმინდა პრორუსული აქცია, აქცია ოკუპაციის მხარდასაჭერად. 

სულ ეს არის ანტიდისკრიმინაციული კანონის გაუქმების მოთხოვნის არსი. 

იმედია, მცირედი, მაგრამ მაინც იმედია, რომ ამ მოთხოვნის არსი ესმის ხელისუფლებას. მოსახლეობა ისედაც უნდა მიხვდეს, რაშიც არის რეალური ვითარება. ეს სულაც არ ნიშნავს ვინმეს პოლიტიკურ მხარდაჭერას, ან უარყოფას. ეს ვიწრო პოლიტიკაზე, სიმპათია-ანტიპათიაზე მაღლა დგას ახლა''. 

აი, ასე: რუსთაველის გამზირზე არსებული ვითარება, ძალოვანთა დახმარებით, მეტ-ნაკლებად განიმუხტა ანუ სამათალდამცავებმა სამშაბათს, 9 ივლისს, დილით, დედაქალაქის ცენტრალური ქუჩა ვასაძის მიმდევრებისგან მთლიანად გაწმინდეს და პარლამენტის წინ, კვლავ ანტისაოკუპაციო აქციები გაგრძელდება, ესე იგი, მთლად წარსულში არ დავბრუნდით და ულტრამემარჯვენე ჯგუფებს არც იმ რუსული ნარატივის გატარება გამოუვიდათ, რაც ერთი ნაბიჯით წინ წასული ქვეყნის ორი ნაბიჯით უკან დაბრუნებას გულისხმობდა.

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 10 Jul 2019 13:31:43 +0400
„დუმელები“ გიორგი გაბუნიას ექსტრადირებას ითხოვენ http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6239-„დუმელები“-გიორგი-გაბუნიას-ექსტრადირებას-ითხოვენ.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6239-„დუმელები“-გიორგი-გაბუნიას-ექსტრადირებას-ითხოვენ.html

რატომ „დაუპადერჟკა“ სობჩაკმა პუტინს და რამდენი მილიონით იზარალებს საქართველო გაბუნიას მონოლოგით

ბეჭდვურ მედიაში არის საავტორო გვერდი, სატელევიზიო მედიაში _ საავტორო გადაცემა. ორივე შემთხვევაში, ეს იმას ნიშნავს, რომ გაზეთის გამომცემელი, თუ ტელევიზიის დირექტორი, კონკრეტული ავტორის საქმიანობაში არ ერევა, მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ავტორს ყველაფრის უფლება აქვს. მით უმეტეს იმის, რაც კვირას, მთელმა საქართველომ გიორგი გაბუნიასგან მოისმინა. გასაგებია, რომ რუსეთი ოკუპანტია და ვლადიმერ პუტინი _ საქარველოს ნომერ პირველი მტერი, მაგრამ იმის უფლება, რაც კონკრეტულმა ჟურნალისტმა გააკეთა, მაინც არ ჰქონდა. გამოჩდნენ სკეპტიკოსები, რომლებმაც თქვეს, რომ თურმე, პუტინის გინებაა აკრძალული ქვეყანაში. არა, ბატონებო, პუტინი კი არა, პატრიარქი უგინებიათ და ეგეც კი არ არის აკრძალული. უბრალოდ, გამოხატვის ფორმა, ზომა და წონა, აშკარად არამართებული იყო. ყველაფერ ამას საქართველოში რაც მოჰყვა, კარგად ვნახეთ. აი, რაც შეეხება რუსეთს...

რამზან კადიროვით დავიწყოთ: ჩეჩნეთის ლიდერი, რომელმაც ზღაპრული ქონება და ძირძველი ჩეჩნების ზიზღი, ერთნაირად, დიდი ოდენობით დააგროვა, საქართველოსადმი კეთილგანწყობით არასოდეს გამოირჩეოდა. ახლაც, როგორც კი შანსი მიეცა, ხელიდან არ გაუშვა და მუქარანარევი ფრაზების კორიანტელი დააყენა. კადიროვის თქმით, საქართველოს ხელისუფლება და ერი ვალდებულია, რუსეთსა და პირადად ვლადიმერ პუტინს, ბოდიში მოუხადოს. ხელისუფლების რა გითხრათ და, მანამდე არაფერი გვეტკინოს, სანამ ერმა პუტინს ბოდიში არ მოუხადოს. იმის მიუხედავად, რომ გაბუნიას მიერ წაკითხული მონოლოგი ეთიკის ფარგლებში არ ჯდება, ეს არ ნიშნავს, რომ პუტინი საქართველოს მტრად არ მიგვაჩნია. ისიც ზუსტად ვიცით, კადიროვს, სწორედ პუტინის ხელის ერთი აქნევა უნდა, ოთხზე რომ დადგეს და ნებისმიერი პროვოკაცია მოაწყოს. ამიტომ, კადიროვის სიტყვები ბევრს არაფერს ნიშნავს. 

პუტინის ერთ-ერთმა, მთავარმა ოპოზიციონერმა ქსენია სობჩაკმა, გაბუნიას გამოსვლა, როგორც „ნიჟე პლინტუსა“ შეაფასა. იმის მიუხედავად, რომ სობჩაკს პუტინი, თავადაც არაერთხელ გაულანძღავს, ხოლო რუსეთის პრეზიდენტს, ყოფილი ტელეწამყვანი და „სვეტსკაია ლვიცა“, არაკორექტულად ხშირად უხსენებია, სობჩაკმა მაინც ის დაიცვა. ისევ გავიმეორებთ, რომ ამის მიზეზი მარტივია _ გაბუნიას მონოლოგი, ოკუპანტების ენაზე რომ ვთქვათ, ძალიან „პახაბნი“ იყო, თუმცა... 

რუსეთის მმართველი პარტიის, „ედინნაია რასიას“ მიერ ინიცირებული აკრძალვები რამდენიმე კომიტეტმა მიიღო. რას გულისხმობდა ეს აკრძალვა? იმას, რომ საქართველოდან რუსეთში აღარც მინერალური წყლები უნდა გასულიყო, აღარც _ ღვინო და აღარც ფულადი გზავნილები განხორციელდება. ექსპერტთა უხეში დათვლით, ეს საქართველოს წლიურად, მინიმუმ, ნახევარი მილიარდი დოლარის ზარალს მოუტანს, ხოლო ფულის გადარიცხვების თემა ჯოჯოხეთური გახდება _ საქართველოში რუსეთიდან ფული, მხოლოდ მესამე ქვეყნის ბანკის გავლით მოხვდება, რაც დამატებით საკომისიოს ნიშნავს _ როცა ბანკი ერთი ქვეყნიდან მეორეში, ფულის მხოლოდ გამტარია, დიდ საკომისიოს აწესებს... 

8 ივლისს აიკრძალა, როგორც სამგზავრო ფრენები, ისე _ ავიაგადაზიდვები. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ რუსეთიდან საჰაერო სივრცით, საქართველოში ხორბალი აღარ შემოვა. საქართველოს ფქვილის შემომტანთა ასოციაციის პრეზიდენტმა, ლევან სილაგავამ უკვე დაადასტურა, რომ პურის ფქვილის 90%, სწორედ იმ ხორბლისგან კეთდება, რომელიც რუსეთიდან შემოდიოდა. მართალია, ტრალიერებით შესაძლებელია ხორბლის შემოტანა, მაგრამ ეს ხორბალზე ფასს გაზრდის, რაც ავტომატურად აისახება პურის ფასზე და მთავარი საკვები პროდუქტი აუცილებლად გაძვირდება. 

გამოდის, რომ გაბუნიას ერთი მონოლოგი, საქართველოს, თითქმის მილიარდი დოლარის ზარალი უჯდება და იმ პირობებში, როცა უცხოური ინვესტიციები სანატრელია და ეროვნული ვალუტა თავისუფალ ცურვაშია გაშვებული, ეს ძალიან, ძალიან დიდი მინუსია, მაგრამ... 

რუსმა დეპუტატებმა ერთ ხმაში მოითხოვეს გაბუნიას დაპატიმრება, რუსეთისთვის გადაცემა და იქაური სასამართლოთი გასამართლება. ვერ გეტყვით, დუმის დეპუტატებს თავში ტვინი არ აქვთ-თქო, მაგრამ ყველაზე კარგად, სწორედ მათ უნდა იცოდნენ, რომ ეს მოთხოვნა არანაირ სამართლებრივ ნორმებში არ ჯდება. არასდროს ყოფილა შემთხვევა, რომ საქართველოს საკუთარი მოქალაქე რუსეთისთვის გასასამართლებლად გადაეცა, თუ არ ჩავთვლით ჩეჩნებს, რომლებიც თავის დროზე, შევარდნაძემაც გადასცა რუსეთს, სააკაშვილმაც და მოქმედმა ხელისუფლებამაც, თუმცა ყველა შემთხვევაში, ის ჩეჩნები რუსეთის მოქალაქეები იყვნენ, ბრალი ტერორიზმში ედებოდათ და ამ ამბავს არც არავინ აპროტესტებდა. ეგ კი არა და, გაბუნიას პირდაპირ ეთერში რომ გაეხადა და ვიზუალურად ეჩვენებინა ის, რაც წაიკითხა, მისი გადაცემა მაინც არ მოხდებოდა და კიდევ ერთხელ ვიმეორებთ, ყველაზე კარგად ეს, სწორედ რუსმა კანონმდებლებმა უნდა იცოდნენ. 

სხვა საკითხია რუსული მედიის გამოხმაურება, რომლებმაც გაბუნიას მონოლოგის შემდგომ განვითარებული მოვლენები საინტერესოდ შეაფასეს. რუსი ჟურნალისტების აზრით, ქართველები ქუჩაში იმიტომ გამოვიდნენ და იმიტომ შეუტიეს ჟურნალისტს, რომ თურმე, 2008 წლის მოვლენების განმეორებისა და ომის გვეშინია. ვერ გეტყვით, მას შემდეგ, რაც ბოლო 30 წლის განმავლობაში გადავიტანეთ, საერთოდ გვეშინია თუ არა რამის, მაგრამ ის, რომ რუსი ჟურნალისტები საკუთარ ხელისუფლებას ომისკენ მიანიშნებენ, ფაქტია. 

თავისი სიტყვა თქვა ვლადიმირ ჟირინოვსკიმაც, რომელმაც სანქციები კი არა, ჩვენი ქვეყნის პირისაგან მიწისა აღგვა მოითხოვა. ჟირინოვსკისგან ეს გასაკვირი არაა, მაგრამ თუ გავისხენებთ 2008 წელს, ეს პოლიტიკური გვამი, იგივე ტექსტით საუბრობდა. 

რა თქმა უნდა, შორს ვართ იმ აზრისგან, რომ რაც უნდა მტრულად იყოს რუსეთი განწყობილი ჩვენს მიმართ, ერთი ჟურნალისტის მონოლოგის გამო, ომს დაიწყებს, მაგრამ ეკონომიკურ წნეხში რომ მოგვაქცევს და გასაქანს არ მოგვცემს, ფაქტია. 

ისიც ფაქტია, რომ ხელისუფლება ასე მალე ვერ გამონახავს ქართული ღვინისა და მინერალური წყლებისთვის ნახევარმილიარდიან ალტერნატიულ ბაზარს. ეს რომ შესაძლებელი ყოფილიყო, წინა ხელისუფლება მოახერხებდა, რამეთუ მაშინ, სწორედ ღვინისა და მინერალური წყლების რეკლამისთვის, ევროპაში 17 მილიონი ლარი დაიხარჯა, მაგრამ სასურველ შედეგამდე ვერ მივედით. გამოდის, რომ ქართული პროდუქციისთვის მთავარ ბაზრად, ისევ რუსეთი რჩება და საუბარი იმაზე, რომ ბალახს შევჭამთ, ვიშიმშილებთ და რუსეთის ბაზარი მაინც არ გვინდა, არასერიოზულია. 

გარდა იმისა, რომ რუსეთში მილიონამდე ქართველი ცხოვრობს, მცირე ბიზნესისთვის რუსული ბაზარი ძალზედ მომგებიანი იყო. მცირე მეღვინეები, რომლებიც მაგალითად, წლიურად 3-4 ათას ბოთლს აწარმოებდნენ და რუსეთში თითო ბოთლს 10-15 ლარად ყიდდნენ, შემოსავლის გარეშე დარჩნენ. ასეთი ადამიანი ათასობითაა, ზუსტად ისე, როგორც ხილის მცირე მეწარმეები, ციტრუსების გამტანები, თუმცა საუბარი იმაზე, რომ ამ ყველაფრის სანაცვლოდ, ერთი კაცი გავიმეტოთ, თუნდაც ის გიორგი გაბუნია იყოს, რომელმაც აშკარად გადაამლაშა, არ შეიძლება. ისიც არ შეიძლება, რომ უშუალოდ ტელეკომპანიამ დაუსჯელად დატოვა თავისი თანამშრომელი, რომლის მონოლოგიც მოტივატორი გახდა იმისა, რომ ჩვენთვის სანქციები დაეწესებინათ. ხომ მარტივი მისახვედრია, ორი თვით ტელეეთერიდან გაბუნიას ჩამოშორება არაფერს ნიშნავს, რადგან ზაფხულში პროექტები მაინც ისვენებს, მაინც ჩერდება და უბრალოდ, გაბუნიაც დაისვენებს და ტელევიზიის ხელმძღვანელობაც ხელს დაიბანს, დამნაშავე დავსაჯეო. 

ჩვენი წილი პასუხისმგებლობა ყველამ რომ გავიზიაროთ, ეგებ, ასეთ დღეში არ ვიყოთ და ეგებ, არც ასარჩევად გვქონდეს საქმე, ქალაქში მიმდინარე რამდენიმე აქციიდან, რომელზე წავიდეთ. იქნებ, საერთოდ არ მინდა ეს აქციები და ეჭვი მაქვს, მალე ქუჩაში ისინიც გამოვლენ, ვინც იტყვის, ყველა აქცია აკრძალეთო. 

აქ მთავარი ის კი არ არის, ვინ დაიღალა და ვინ _ არა, მთავარი ის არის, რომ 30-ე წელია, ერთსა და იმავე წრეზე დავდივართ, ერთსა და იმავე ნაღმზე ვფეთქდებით და ყველაფერ ამას ბოლო არ უჩანს. 

რუსეთი რომ მტერი და ოკუპანტია, ძალიან მარტივი გასაგებია, მაგრამ დედის გინებით, ეს პრობლემა არ მოგვარდება. 

რუსი დეპუტატების საყურადღებოდ კი ვიტყვით, რომ საქართველოს არცერთ მოქალაქეს არ ჩაგაბარებთ ნებით, არ გაგასამართლებინებთ რუსული კანონებით და თუ ძალისმიერად გნებავთ, ეგეც თქვენი საქმეა. მაინდამაინც ნურც იმას დაიჯერებთ, ეშინიათ ქართველებსო. შიშის გრძნობას, სწორედ თქვენთან ჭიდილმა გადაგვაჩვია!

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 10 Jul 2019 13:31:40 +0400
პუტინმა საქართველოს წინააღმდეგ სანქციების შემოღებას მხარი არ დაუჭირა http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6236-პუტინმა-საქართველოს-წინააღმდეგ-სანქციების-შემოღებას-მხარი-არ-დაუჭირა.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6236-პუტინმა-საქართველოს-წინააღმდეგ-სანქციების-შემოღებას-მხარი-არ-დაუჭირა.html

რატომ ვერ გვიწესებს რუსეთი ეკონომიკურ სანქციებს

რუსეთის პრეზიდენტმა საქართველოს წინააღმდეგ სანქციების შემოღებას მხარი არ დაუჭირა. სხვათა შორის,Pძალიანაც რომ მოენდომებინა, პუტინი ეკონომიკურ სანქციებს მაინც ვერ დაგვიწესებდა და იმიტომ კი არა, რომ რუსეთში ქართულ ღვინოსა და მინერალურ წყლებზე აბოდებთ. არც იმიტომ, რომ საქართველოს პრეზიდენტმა, სალომე ზურაბიშვილმა პუტინს მოუწოდა, სისულელეებს არ აჰყვეო. საქართველოს წინააღმდეგ სანქციების არ და ვერ დაწესების ძაღლის თავი მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაშია დამარხული ანუ იქ, სადაც რუსეთი მის მიერ ოკუპირებული საქართველოს რეკომენდაციის შედეგად მიიღეს!

საწყენია, რომ ამის შესახებ საქართველოს მთავრობა დუმს, ცალკე საუბრის თემაა, რომ ეს არც ჩვენი ქვეყნის პრეზიდენტმა იცის. 

საერთოდ, ბოლო პერიოდში ანუ 20 ივნისსა და მის შემდეგ განვითარებულ მოვლენებს თუ გადავავლებთ თვალს, ადვილად დავრწმუნდებით, რომ ქვეყნის ხელისუფლება პიარ-ტექნოლოგიებში სერიოზულად მოიკოჭლებს. სხვაგვარად, შეუძლებელია იმის ახსნა, რატომ დაუშვა ხელისუფლებამ, რომ ორი დღის განმავლობაში _ 7 და 8 ივლისს საზოგადოება და ბიზნესი დაზაფრულიყო _ ანტირუსული პროვოკაციების გამო, რუსეთი ეკონომიკურ სანქციებს დაგვიწესებს და საქართველოს ეკონომიკა დაზარალდებაო. 

სინამდვილეში, რუსეთის დუმამ „საქართველოში ანტირუსულ პროვოკაციებთან დაკავშირებით, ეკონომიკური ზომების შემოღების შესახებ“ დადგენილებას მხარი, მართლაც დაუჭირა და ეს შეთავაზება ვლადიმერ პუტინსაც გადაუგზავნა. 

8 ივლისს, რუსეთის დუმის საგარეო საკითხთა კომიტეტმა მხარი დაუჭირა მმართველი პარტიის _ „ედინაია რასიას“ ფრაქციის წინადადებას, რომელიც საქართველოდან ღვინისა და მინერალური წყლის იმპორტის შეზღუდვასა და ორ ქვეყანას შორის ფულადი გზავნილების აკრძალვას ითვალისწინებდა. 

რუსი დეპუტატების ეს ინიციატივა 7 ივლისს, სამაუწყებლო კომპანია ,,რუსთავი 2'' -ის წამყვანის, გიორგი გაბუნიას მონოლოგს მოჰყვა. გადაცემის დასაწყისში, ტელეწამყვანმა რუსეთის პრეზიდენტ პუტინს მისსავე ენაზე... აგინა... 

ტელეწამყვანის ამგვარი რეაქცია ჟურნალისტური ეთიკის საზღვრებს სცდება. რეალურად, ეს იყო უგემოვნო, უხამსი და მდარე პერფორმანსი, რაც არც ,,რუსთავი 2''-ს და, მით უმეტეს, მის მაღალრეიტინგულ წამყვანს არ ეკადრებოდა, თუმცა საზოგადოების ერთი ნაწილის რეაქცია, რაც გაბუნიას გინებას მოჰყვა, კიდევ უფრო უარესი და მძიმე სანახავი გახლდათ. 

8 ივლისს, თბილისის მასშტაბით, სხვადასხვა ლოკაციაზე _ ტელეკომპანია ,,რუსთავი 2''-თან, თავისუფლებისა და რუსთაველის მოედნებზე, პუშკინის სკვერში, ერთდროულად, რამდენიმე აქცია-მიტინგი გაიმართა, თანაც სხვადასხვა მოთხოვნებით: ,,გახარია გადადექი'', ,,გახარია არ გადადგე'', ,,გაბუნია წადი'' (ოღონდ, საიდან უნდა წავიდეს, არ აკონკრეტებენ) და ასე შემდეგ. 

ამ ისტერიას ხელი იმანაც შეუწყო, რომ ხელისუფლების სხვადასხვა შტოს წარმომადგენლებმა, ერთმანეთის მიყოლებით, დაგმეს გაბუნიას საქციელი. არადა, ამის ნაცვლად, უკეთესი იქნებოდა, საზოგადოებისთვის აეხსნათ, რატომ ვერ გაბედავს რუსეთი ეკონომიკური სანქციების დაწესებას. 

პრინციპში, არც დაუწესებია, რადგან პუტინმა დუმას რჩევა არ გაითვალისწინა და იმიტომ არა, რომ საქართველოს მიმართ კეთილი ნება გამოიჩინა. 

ექსპერტმა ლევან ალაფიშვილმა ,,ვერსიას'' დეტალურად განუმარტა, თუ რატომ ვერ და არ დააწესებდა რუსეთი ეკონომიკურ სანქციებს: 

,,ამ საკითხზე მსჯელობისას არცთუ დიდი ხნის წინანდელი ისტორია უნდა გავიხსენოთ, როდესაც ლამის მთელი მსოფლიო გვეხვეწებოდა, რომ ჩვენ, საქართველოს, რუსეთი მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში შეგვეშვა. 

სხვათა შორის, ამ ორგანიზაციაში გაწევრიანება საკმაოდ ძვირი დაუჯდა რუსეთს და იმასაც შეგახსენებთ, რომ ამას დიდი ხნის განმავლობაში გვთხოვდა. 

ისიც უნდა გავიხსენოთ, რომ ამ ორგანიზაციაში რუსეთი უპირობოდ არ მიუღიათ. რაც მთავარია, მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის ფარგლებში სანქციების დაწესება ადვილად არ ხდება, ამას შესაბამისი პროცედურები და სანქციები მოსდევს. 

დღესაც, აშშ და სხვა დიდი ქვეყნები, საკმაოდ მძიმე პირობებში არიან და მათ მიმართ სხვადასხვა პროცედურა წარმოებს სანქციების გამო. ამდენად, ჩვენ სწორად უნდა წარმოვიდგინოთ, რასთან გვაქვს საქმე, მხოლოდ პოლიტიკურ კონტექსტში ვერ ვისაუბრებთ. 

აქ საუბარია ორი ბაზრის ურთიერთმიმართებაზე და თავის თავში ბაზარი მოიცავს მომხმარებელსაც და ბიზნესსაც. ამდენად, ეს ცალმხრივი პროცესი არაა და სწორედ ეს უდევს საფუძვლად მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციას. 

აქედან გამომდინარე, მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის ფარგლებში, რუსეთი სანქციებს არ და ვერ გამოიყენებს და ასეთ აქტს ბუნებაში ვერ იპოვით! 

სხვა საკითხია, რას შეეცდება რუსეთი არალეგალურად და ეს გაუვა თუ არა, მაგრამ ის, რომ სანქციები დააწესოს, მით უმეტეს, დუმის გადაწყვეტილებით, უბრალოდ, წარმოუდგენელია!''

მაია მიშელაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 10 Jul 2019 13:31:30 +0400
ბოკერიას თამაშები http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6233-ბოკერიას-თამაშები.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6233-ბოკერიას-თამაშები.html

„ამხელა მუხტი ჩერგოლეიშვილის ხლართებს როგორ უნდა გაანადგურებინო?!“

დიდი ხანია, ის ქართული პოლიტიკის რუხი კარდინალია. იყო დრო, როცა ნამდვილი რუხი კარდინალივით მოქმედებდა და პროცესებს კულისებიდან მართავდა, თუმცა მას შემდეგ, რაც ხელისუფლების სადავეები ნაციონალურმა მოძრაობამ აიღო, კულისებიდან სცენაზე, როგორც იტყვიან, ცეცხლითა და მახვილით გამოვიდა და... მიუხედავად იმისა, რომ კარგა ხანია, აღარც ნაციონალები არიან ხელისუფლებაში და აღარც თავადაა ექსპრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის ძმადნაფიცი, ქართული პოლიტიკა მაინც მის გარშემო ტრიალებს. ეს, შესაძლოა, ვინმეს გაზვიადებულ ნათქვამად მოეჩვენოს, მაგრამ ყველამ, ვინც ჩვენებურ პოლიტიკურ ორომტრიალში ჩახედულია, იცის, რომ გიგა ბოკერია მთავარი „მოზგია“, „მოზგი“, რომელიც შემთხვევით სვლებს არასოდეს აკეთებს. სხვათა შორის, ერთხანობას არსებობდა მოსაზრება, რომ ბოკერიას თანამდებობა არ ხიბლავს და მისი ადრენალინი, თითქოს პროცესების მართვაა, თუმცა კულისებში თანდათან აქტიური ხდება ხმა, რომ ადრე თუ გვიან, ევროპული საქართველოს ლიდერი, შესაძლოა, ქვეყნის პრემიერი გახდეს. არ გჯერათ? _ ნება თქვენია, მაგრამ თუ ბოლოდროინდელ მოვლენებს თვალს გადავავლებთ, მივხვდებით, რომ ბოკერია და მისი პოლიტიკური და-ძმები, „გავრილოვის კრიზისის“ მთავარი შემოქმედები არიან.

ეს კი არადა, დღეს, როცა ემოციები მეტ-ნაკლებად დაცხრა, ოპოზიციის ზოგიერთი წამრომადგენელი პირად საუბრებში ღიად მიანიშნებს, რომ ბოკერიას „სასტავი“ ყველაფერ იმიდან, რაც 20 ივნისსა და მას შემდეგ მოხდა, პირადი დივიდენდების მიღებას ცდილობს. ეს დივიდენდები კი, როგორც ამბობენ, დიდი ალბათობით, შესაძლოა, ის იყოს, რომ „ოცნებამ“ ხელისუფლების გარკვეული შტოები „ევროპელებს“ გადააბაროს („ევროპელები“, ევროპული საქართველოს შემოკლებითი სახელია). 

სხვათა შორის, ის, რომ ბოკერიას „ოცნების“ ახალგაზრდულ ფრთასთან, კერძოდ, კობახიძე-ჩუგოშვილთან პოლიტიკური ფლირტი ჰქონდა, ჯერ კიდევ მაშინ გახდა თვალშისაცემი, როცა მმართველმა გუნდმა კონსტიტუციაში შესატანი ფართომასშტაბიანი ცვლილებების საჯარო განხილვები დაიწყო და ამ „სახალხო მოსმენებზე“, „ოცნებელების“ გვერდით, ხან თავად ბოკერია იჯდა, ხან კი _ მისი ზოგიერთი თანამოაზრე. 

აქვე, ისიც უნდა გავიხსენოთ, რომ ამის გამო „ოცნებას“ იმ ადამიანებისგან, რომლებიც მმართველი გუნდისადმი მაინცდამაინც ანტაგონისტურად არ გამოირჩევიან, კრიტიკის ქარ-ცეცხლი დაატყდა. ამ მხრივ კი ყველაზე მეტად პატრიოტთა ალიანსის ლიდერი, ირმა ინაშვილი აქტიურობდა. 

,,კახეთში, სიღნაღში, კონსტიტუციის საჯარო განხილვის დროს, ირაკლი სესიაშვილმა მახსენა და დამადანაშაულა დემაგოგიაში. ირაკლი, შენთვის არავის უსწავლებია, რომ როცა ოპონენტი დარბაზში არაა და პასუხს ვერ გცემს, მისი არყოფნით ბოროტად არ უნდა ისარგებლო? 

ბოკერიას პარტია გვერდით გყავდა და მაინც და მაინც მე რატომ მომწვდი, არ მესმის. არა უშავს, შენგან განსხვავებით, მე მაშინ გაგცემ პასუხს, როცა დარბაზში იჯდები, ან როცა პირადად გნახავ“, _ ციტირებდა ინაშვილის სიტყვებს იმდროინდელი ქართული მედია. 

ზოგადად, პატრიოტთა ალიანსი ის პოლიტიკური გაერთიანებაა, რომლის, ასე ვთქვათ, სამოქმედო პროგრამა ბოკერიას პოლიტიკურ მოუსავლეთში გაშვებაზეა აგებული. ეს ლიტონი სიტყვები რომ არ გამოვიდეს, შეგვიძლია, ინტერნეტის საძიებო სისტემიდან, პატრიოტების ბოკერიას საწინააღმდეგო განცხადებები და ციტატები მოვიშველიოთ: 

მიმდინარე წლის თებერვალში, პატრიოტთა ალიანსმა პარლამენტს ის რეზოლუცია წარუდგინა, რომლითაც ნაციონალური მოძრაობის მმართველობის სააკაშვილ-ბოკერიას რეჟიმად გამოცხადება მოითხოვა. მაშინ ბოკერიამ სიცილით თქვა, რომ ამ რეზოლუციას მხარს ვერ დაუჭერდა, რადგან მასში, მისი გვარიც ფიგურირებდა. ინაშვილმა ბოკერიას ასე უპასუხა: 

„ბატონო გიგა, გარწმუნებთ, ასეთ იუმორისტულ ხასიათზე იქნებით იქ, სადაც მიბრძანდებით, როცა ჩვენ მოვალთ ხელისუფლებაში და აღმოჩნდებით საკანში, სადაც ,,ობიექტივი'' გექნებათ ჩართული, სხვათა შორის“. 

უფრო ადრე კი ირმა ინაშვილმა პარლამენტის პლენარულ სხდომაზე თქვა, რომ ევროპულ საქართველოს, ხორავას ქუჩაზე მომხდარი მკვლელობის საქმის საგამოძიებო კომისიაში მონაწილეობის მორალური უფლება არ ჰქონდა. მაშინ პატრიოტთა ალიანსის ლიდერი, გიგა ბოკერიასაც დაემუქრა და „მატროსოვზე წაბრძანება“ უწინასწარმეტყველა: 

„მორალურ პასუხისმგებლობას „ქართული ოცნება“ გრძნობს იმაზე, რაც დღეს ხდება? მორალური პასუხისმგებლობა გაქვთ თუ არა თქვენ იმის გამო, რომ ეს კომისია ჩააბარეთ არაერთ კონკრეტულ დანაშაულში ეჭვმიტანილ, თუ პირდაპირ მხილებულ ადამიანებს? მკვლელობის საქმეს რომ იძიებდეს კონკრეტული პირი, უნდა ჰქონდეს თუ არა ამ მკვლელობის გამოძიების მორალური უფლება? 

იგივე ბატონ ბოკერიას, ცალი თვალით რომ მიყურებს აქ. ძალიან კარგი, კარგად დამაკვირდით, ისიც ვიცი, რომ გესიზმრებით უკვე, ისე ხართ აკანკალებული და გააგრძელეთ ეს კანკალი იმიტომ, რომ 280 ათასზე მეტი ხელმოწერაა უკვე შეგროვებული თქვენი საქმის აღძვრისა და გამოძიების დაწყების და თქვენი დაპატიმრების მოთხოვნით და სულ ტყუილად იღიმებით აქ. 

ბატონო ანრი და „ქართული ოცნების“ წარმომადგენლებო, ჩვენო კოლეგებო, ეს ყველაფერი მარაზმამდე რომ მიდის, ვერ ხვდებით? კომისია რომ შექმენით, ჯერ მაშინ დაარღვიეთ რეგლამენტი _ ეს ერთი, იმიტომ, რომ ჩვენ მეტი წევრი გვეკუთვნოდა, სხვათა შორის, ამ კომისიაში, მაგრამ თქვენი კუთვნილი კვოტები „ქართულმა ოცნებამ“, აჩუქეთ ბატონ ბოკერიას პოლიტიკურ ჯგუფს. ძალიან მაინტერესებს, რატომ ერთი? 

მეორე, ასეთი კომისია რომ იქმნება, კიდევ ერთხელ ვუსვამ ხაზს, მორალური უფლება უნდა ჰქონდეს იმ ხალხს, ვინც კომისიაში უმრავლესობაა, რომ გამოძიება წაიყვანოს? სამარცხვინო მდგომარეობაა დღეს ამ პარლამენტში, რა მაგალითს აჩვენებთ მომავალ თაობას? 

მე, ბატონო გიგა, მაშინ დავამთავრებ გამოსვლას და საზეიმო ნოტაზე, თქვენ რომ წაბრძანდებით მატროსოვზე, აი, მაშინ და გააგრძელებს ეს ქვეყანა ბედნიერ და თავისუფალ ცხოვრებას და გპირდებით დღეს, რომ ეს მოხდება, ძალიან მალე, სხვათა შორის, დანარჩენებიც მოგყვებიან კიდე“. 

გასული წლის დეკემბრის მიწურულს კი, ირმა ინაშვილმა ბოკერიას წინა „ბოროტი ხელისუფლების ტვინი“ უწოდა. 

„ბოკერია იყო ტვინი იმ ბოროტი რეჟიმის და მამოძრავებელი ძალა, განმახორციელებელი იმ ბოროტებისა, იყო სააკაშვილი,“ _ ამ სიტყვებით უპასუხა ირმა ინაშვილმა საპარლამენტო უმრავლესობის წევრთა ნაწილის რეკომენდაციას რეზოლუციის სათაურის შეცვლისა და სააკაშვილ-ბოკერიას გვარების, ზოგადად, ნაციონალური მოძრაობით ჩანაცვლების შესახებ. 

უმრავლესობის წევრებმა პატრიოტთა ალიანსის მიერ მომზადებული რეზოლუციის ტექსტის სულისკვეთება გაიზიარეს, თუმცა პერსონიფიცირების ნაცვლად, დოკუმენტისთვის უფრო ზოგადი სახელის დარქმევის იდეით გამოვიდნენ. 

„ადამიანმა ჩაიდინა დანაშაული, მერე შექმნა პოლიტიკური პარტია, თქვენ აღიარეთ ოპოზიციად, დღეს ზის პარლამენტში და თქვენ გეძახით კრიმინალებს. ეს არის პოლიტიკური მარაზმი და მე მოგიწოდებთ, სწორედ ამ რეზოლუციით დავასრულოთ ქვეყანაში პოლიტიკური მარაზმი“, _ განაცხადა ირმა ინაშვილმა უმრავლესობის წევრთა შეთავაზების საპასუხოდ. 

პატრიოტთა ალიანსის ლიდერმა, პარლამენტს იმ რეზოლუციის პროექტი წარუდგინა, რომელიც სააკაშვილ-ბოკერიას მმართველობის დანაშაულებრივ რეჟიმად გამოცხადებას ითვალისწინებს. პროექტის განხილვაში მონაწილეობა არ მიუღიათ თავად ნაციონალური მოძრაობის წარმომადგენლებს, რომლებიც ბოიკოტის რეჟიმში იმყოფებიან. 

ევროპული საქართველოს წევრებმა კი სხდომის დასაწყისში, საკითხის განხილვის გადადება მოითხოვეს, თუმცა ირმა ინაშვილმა ამ მოთხოვნას უარით უპასუხა,“ _ იუწყებოდა „საზოგადოებრივი მაუწყებელი“ 2018 წლის დეკემბრის ბოლოს. 

ერთი სიტყვით, „ოცნებამ“ წინა ხელისუფლება რეჟიმად გამოაცხადა. ეს კი არადა, დღეს ის სისხლის სამართლის საქმეც აღარავის ახსოვს, რომელიც „ოცნების“ ხელისუფლებაში მოსვლიდან, ძალიან მალევე აღიძრა და რომელი საქმითაც გიგა ბოკერიას, როგორც ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივანს, სახელმწიფო ქონების გაფლანგვაში ედებოდა ბრალი. 

რატომ მიჩუმათდა ეს საქმე? 

სხვადასხვა ვერსიით, აი, სწორედ ეს საქმე გახდა იმის მიზეზი, რის გამოც ბოკერიამ პოლიტიკური გემოვნება შეიცვალა ანუ იმის შიშით, რომ გისოსებს მიღმა არ აღმოჩენილიყო, „ოცნებასთან“ ფლირტი დაიწყო და იმის პირობაც დადო, რომ ნაცმოძრაობას დაშლიდა. პრინციპში, ასეც მოხდა _ 2016 წლის საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ, ბოკერია და მის დაქვემდებარებაში მყოფი პოლიტიკური ფიგურები სააკაშვილს გაემიჯნენ და ახალი პარტია _ ევროპული საქართველო შექმნეს. 

მას მერე მედიასა, თუ პოლიტიკურ წრეებში, პერიოდულად ჩნდება დაუდასტურებელი ცნობა იმის შესახებ, რომ ევროპული საქართველო „ოცნების“ „სახელისუფლებო ზამენაა“. 

ზოგადად, პოლიტიკაში შეთქმულების თეორიები ძალიან კარგად მუშაობს, მაგრამ ის, რაც უკვე ხილული ხდება, შეთქმულების თეორია აღარ არის. 

და მაინც, რა არის ხილული? _ მოდით, ისევ გავრილოვის კრიზისს დავუბრუნდეთ და გავიხსნოთ, ვინ იყვნენ ის დეპუტატები, რომლებმაც რუს კომუნისტ დეპუტატზე იერიში მიიტანეს? 

ვინ იყვნენ და, _ ევროპული საქართველოს წარმომადგენლები. მართალია, მათთან ერთად, ნაციონალი სალომე სამადაშვილიც ბობოქრობდა და თინათინ ბოკუჩავაც, მაგრამ მთელ ამ ორომტრიალში, გამწევი ძალის ფუნქციას ელენე ხოშტარია ასრულებდა. ასევე, გავრილოვის მთავარი გამგდების როლი გიორგი კანდელაკმა მოირგო, რომელიც იმის შიშით, რომ გავრილოვი უკან არ დაბრუნებულიყო, პარლამენტის თავმჯდომარის სავარძელში გამაგრდა და იქიდან კარგა ხანს ფეხიც აღარ მოიცვალა. 

ყველაფერ ამის შემდეგ რაც მოხდა, ყველამ ვიცით _ ოკუპაციით შეწუხებული საქართველოს მოსახლეობის ძალიან დიდი ნაწილი ქუჩაში გულწრფელად გამოვიდა და გავრილოვის სითავხედე გააპროტესტა, მაგრამ რა მოჰყვა ყველაფერ ამას? _ აქციის დაშლა და რამდენიმედღიანი პროტესტი, რომელიც ახლაც გრძელდება. 

ოფიციალურად, ეს პროტესტი აპოლიტიკურია, თუმცა კულუარებში ლაპარაკობენ, რომ ყველაფერ ამას _ არც მეტი, არც ნაკლები _ ევროპული საქართველო მართავს, კერძოდ, სახელდება გიგა ბოკერიას მეუღლე, თამარ ჩერგოლეიშვილი. ასევე, სხვდასხვა წყარო, კონფიდენციალური საუბრის დროს ამბობს, რომ მთელ ამ აურზაურში, ბოკერიას ერთ-ერთი მთავარი მოკავშირე, ვიცე-სპიკერი თამარ ჩუგოშვილია. 

დავუშვათ, ყველაფერი მართლაც ასეა, როგორც კულუარებში ამბობენ, მაგრამ რას თამაშობს და რა მიზანი აქვს ბოკერიას? _ ანალიტიკოსთა ნაწილი მიიჩნევს, რომ „ოცნებისთვის“, ნაციონალური მოძრაობის გარდა, ნებისმიერი ოპოზიცია მისაღებია. შესაბამისად, თუ გავყვებით ვერსიას, რომ მოქმედი მმართველი გუნდი ხელისუფლების ხავერდოვნად გადაბარების გეგმას ამუშავებს, მაშინ გამოდის, რომ ბოკერიას გუნდი ხელისუფლებაში მოსასვლელად ემზადება, თუმცა ამ კონტექსტში, ძალიან საინტერესო ვერსია აქვს იგივე პატრიოტთა ალიანსს. კერძოდ, პატრიოტი ემზარ კვიციანი, ერთ-ერთ საგაზეთო ინტერვიუში, რომელიც ამ დღეებში გამოქვეყნდა, ანვითარებას მოსაზრებას, რომ ბოკერიას მფარველები რუსეთში არიან და გავრილოვის კრიზისიც, პირდაპირ მისი აღზევებისთვის დაიგეგმა. 

„გავრილოვი შტურმით კი არ მოსულა პარლამენტის ასაღებად. ის ჩვენმა მხარემ, საქართველომ დაპატიჟა და სადაც უთხრეს, აქ დაჯექიო, იქ დაჯდა. მერე, მეორე მხრიდან შემოუვარდნენ და ასეთი ამბები _ წივილ-კივილი ატყდა. ამიტომ, ყველაფერი ეს, ერთი და იგივე ადამიანის და ჯგუფის მიერ იყო დაგეგმილი. ეს იმ ადამიანების მიერ იყო დაგეგმილი, რომლებმაც კოდორის ხეობის ჩაბარება და სამაჩაბლოს მოწინააღმდეგეზე იურიდიულად გაფორმება დაგეგმეს. რუსეთში 8 წელი ვიყავი და ძალიან ბევრი ინფორმაცია მაქვს _ იქიდან ვინ მართავს საქართველოს და საქართველოში საყრდენი ვინ ჰყავთ. 

ყველაზე საყრდენი ძალა, რომელიც რუსეთის სპეცსამსახურებს ჰყავს, ბოკერიაა და ესეც მაგის გასაძლიერებლად მოიმოქმედეს. 

ისე, ალბათ, გახსოვთ, თავის დროზე, რუსებმა სააკაშვილს რეიტინგი რომ აუწიეს და ჟირინოვსკის დაუსვეს ანუ ჟირინოვსკიმ ჯერ ისეთი განცხადება გააკეთა, რომ თავი მთელ საქართველოს შეაძულა. ამის მერე, სააკაშვილს უჯდება, სააკაშვილი ლანძღავს და მისმა რეიტინგმაც აიწია ანუ ჟირინოვსკიმ, რომელიც, სხვათა შორის, ლიბერალია, ყველაფერი გააკეთა, რათა სააკაშვილი გაეძლიერებინა. 

რამდენიმე წლის შემდეგ, ჟირინოვსკიმ ყველაფერი ეს აღიარა და პირდაპირ ეთერში თქვა, სააკაშვილი ჩვენ მოვიყვანეთ, გავაძლიერეთ და ახლა, ჩვენს წინაღმდეგ იბრძვისო. 

ახლაც იგივე ჩაგვიტარეს და ვინც გამოცდილი არ არის, ამას ვერ მიხვდებოდა, მაგრამ ჩვენ იმ თამაშის, რომელიც მოსკოვიდან იგეგმება, უკვე დიდი გამოცდილება გვაქვს. 

მოსკოვმა ერთი მხარე, შეიძლება ითქვას, გადააგდო ანუ არ მგონია, რომ კობახიძემ საკუთარი თავის წინააღმდეგ იმუშავა. უბრალოდ, ეგენი გადააგდეს, მოატყუეს და ასეთი ჩასაფრება მოუწყვეს. 

2003 წელი ძალიან კარგად მახსოვს და ისიც მახსოვს, ამერიკელები მინისტრებს როგორ აჩერებდნენ _ წვრთვნისა და აღჭურვის პროგრამით, მთელი ძალოვანი სტრუქტურები ხელში ჩაიგდეს, ანუ ყველა ძალოვან უწყებაში მათი სპეცსამსახურის წარმომადგენელი იჯდა. დღესაც იგივეა და არაფერი შეცვლილა, თან ამერიკელები და რუსები ერთობლივად და ერთმანეთში მოლაპარაკებით მუშაობენ. ამიტომ ვერავინ ხვდება, სად როგორ მოგვატყუებენ. 

კარგი საქმე გაკეთდა, რომ მართლმადიდებელ პარლამენტართა საერთაშორისო ასამბლეა ჩატარდა _ საქართველოში 25 ქვეყანა ჩამოვიდა. ახალი არავისთვის არ არის, რომ მთელ მსოფლიოში გლობალიზაციის მთავარი სამიზნე მართლმადიდებლობაა. 

პირველ რიგში, დარტყმა ჯერ მართლმადიდებლობაზე მიიტანეს. 

მეორეც, ქართველები და რუსები ერთმანეთთან ძალიან ახლოს მივედით _ რუსეთიდან ბევრი ტურისტი ჩამოდის. რაც ყველაზე მეტად მსოფლიო მმართველებს აწუხებთ, ეს სახალხო დიპლომატიაა. ალბათ, გახსოვთ, სახალხო დიპლომატიამ აფხაზეთში და იგივე სამაჩაბლოში რასაც მიაღწია _ თითქმის შევრიგდით. იგივე მიდიოდა ახლა რუსებთანაც. ტელევიზიები კი ამბობენ, რომ ქართველებს რუსები თითქოს სძულთ, მაგრამ უკან დაბრუნებულმა რუსმა ტურისტებმა სიმართლე ჩაიტანეს და რუსები ჩვენსკენ შემოტრიალდნენ. ყველაფერი, აი, ამის გათიშვასაც ემსახურებოდა. 

მოკლედ, შეიძლება ითქვას, რომ ჩვენი მოწინააღმდეგეები ძალიან ბევრ კურდღელს იჭერენ. ეს არის და ეს. 

მოკლედ, ჩანს, რადგან ოპოზიციაც და ხელისუფლებაც ერთი და იგივე ხელით იმართება''. 

იმართება თუ არა ოპოზიცია, ამ შემთხვევაში, ბოკერია და ხელისუფლება ერთი და იგივე ხელით, ძნელი სათქმელია, მაგრამ როგორც აღვნიშნეთ, თანდათან აქტუალური ხდება მოსაზრება, რომ ბოკერია და ხელისუფლება ერთ თამაშს თამაშობენ. 

ამის შესახებ ოპოზიციის სხვა ფრთის წარმომადგენლები ღიად საუბარს ერიდებიან, თუმცა პარტიის _ „კანონი და სამართალი“ თავმჯდომარემ, თაკო ჩარკვიანმა, როგორც იტყვიან, ნავსი გატეხა და ამ თემაზე საჯარო განცხადებები გააკეთა. კერძოდ, მან სოციალურ ქსელში, თამარ ჩერგოლეიშვილსა და გიგა ბოკერიაზე ორი, სხვადასხვა სტატუსი დაწერა. 

,,ევროებს'' ეს ჩერგოლეიშვილი დამოკლეს მახვილივით ჰყავთ! ეს კარგი და ლამაზი ახალგაზრდები ამდენს შრომობენ, მართლა გულწრფელად და... მღვრიე წყალში ,,თევზის ჭერით'' დაკავებულ ზოგიერთ, მანიაკურად ,,გაერთიანების'' მოწინააღმდეგეს, ანუ სულ ცოტა, ერთი მილიონი კაცის მოწინააღმდეგეს ადგილი უნდა მიუჩინოთ, რომ ერთმა ,,დამაქცევარმა პოლიტიკურმა მოვაჭრემ'', ორმოცდაათი ათასი კაცი სახლში არ გაუშვას. 

ახალგაზრდები მაგრები ხართ, მართლა მაგრები! ვყვირი ხმის ჩახლეჩამდე ეს დღეებია, რომ ,,ძალა ერთობაშია'', ერთობაში! 

პოლიტიკოსების ჩართვა ყოველთვის აუცილებელია, იმაში მეც გეთანხმებით, რომ ნორმალური და მოაზროვნენი უნდა ჩაერთონ, ასეთებიც არიან! კარგები _ იმისტები, კარგები _ ამისტები, მოაზროვნენი! 

სულ 3 ნახევარი მილიონი ვართ! რა ვქნათ, რა ჰქნას ხალხმა მეტი?! რა დროს სასაცილო ,,სელექციაა''?! 

ამხელა მუხტი, ყველას შრომა, ჩვენი შრომა, ახალგაზრდების თავდადებული შრომა _ ,,ჩერგოლეიშვილის ხლართებს'' როგორ უნდა გაანადგურებინო! საქართველოს დასავლეთი _ ევროპა უნდა, ამათი (ზოგიერთ გარიგებულ პოლიტიკოსს ვგულისხმობ) ბიძინასთან გარიგებული ,,ევროები'' კი არა! 

ხალხნო, ძალა ერთობაშია, ერთობაში! 

კოალიციური მთავრობით და კანონის უზენაესობით და კანონებს ,,თვალების დამთხრელების გამპრავებელი'' პარლამენტი კი არ უნდა გვთავაზობდეს, ისევ დამკვეთის როლში ოლიგარქი კი არ უნდა იყოს?! ძალა ერთობაშია, კანონის უზენაესობით! გაერთიანებულ ოპოზიციას, გაერთიანებულ საქართველოს გაუმარჯოს, ,,ევროებზე'' გაყიდული პოლიტიკოსების გარეშე! პოზიცია უცვლელია! ძალა ერთობაშია!'', _ დაწერა ჩარკვიანმა სოციალურ ქსელში, 30 ივნისს. 

მოგვიანებით კი, ის ვიდეო გააზიარა, რომელიც 2007 წლის სისხლიან 7 ნოემბერს არის გადაღებული და რომელშიც გიგა ბოკერია მომხდარს, პრინციპში, ამართლებს და ამ ვიდეოს შემდეგი ტექსტი მიაწერა: 

,,აი, მართლა ნამუსიც კარგი საქონელია, რააა. ამის ცოლი იძახის, მიშა და ნაცები ცუდიაო, ,,პროვოკაცია მოაწყვესო და ფინალში თვალებდათხრილი ხალხი მივიღეთო'' (ერთი-ერთში, ბიძინას და გახარიას მესიჯი). კიდევ კარგად ყოფილა სააკაშვილი და კიდევ კარგად მოუხერხებია ქვეყნის სახელმწიფო ინსტიტუციების განვითარება ამათ ხელში. დიახ, მე ვამბობ ამას _ 7 ნოემბრის აქციის მონაწილე! ხალხის დარბევას მაშინ თუ ვაპროტესტებდით, ახლა აღარ აპროტესტებთ, ჩვენი შვილების თვალების დათხრას ზოგიერთი ,,ლაგამამოდებული''? დიდი ქარხანა მუშაობდა მაშინაც და ახლაც საქართველოს განვითარების წინააღმდეგ. ახლა უფრო ნათლად ჩანს ყველაფერი, კიდევ კარგად მოგვიხერხებია ამ ხნის მანძილზე განვითარება, დიახ, იყო დანაშაულებები და იყო განვითარება და შენება (ყოფილი ხელისუფლების დროს)! ახლა მხოლოდ დანაშაულებებია, არანაირი განვითარება, ,,რუსული ჭაობია'' წინ!'' 

მოკლედ, ისეთი პირი უჩანს, რომ ბოკერია და მისი რაზმი ოპოზიციის იმ ნაწილისთვის, რომელიც „ძალა ერთობაშიას“ წარმოადგენს, შესაძლოა, ისეთივე მიუღებელი გახდეს, როგორი მიუღებელიც ხელისუფლებაა. პოლიტიკაში მსგავსი რაღაცები „მოსულა“, მაგრამ როცა თამაში უკვე ნიღბების გარეშე მიდის და ყველასთვის ყველაფერი გასაგებია, ეს უკვე საინტერესო აღარ არის. 

ასე რომ, ქალბატონებო და ბატონებო, ხალხი ბრმა არ არის და ყველაფერს ხედავს!

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Tue, 09 Jul 2019 12:29:49 +0400
„ოცნების“ საარჩევნო პენალტი ანუ რა ელით ერთკაციან პარტიებს http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6227-„ოცნების“-საარჩევნო-პენალტი-ანუ-რა-ელით-ერთკაციან-პარტიებს.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6227-„ოცნების“-საარჩევნო-პენალტი-ანუ-რა-ელით-ერთკაციან-პარტიებს.html

„ძალიან ცუდად გამოიყურებოდით, ბატონებო!“ _ ვის მოსწონს და ვის _ არა პროპოციული სისტემა

ბიძინა ივანიშვილმა ოპოზიციას პენალტი დაურტყა, ამას კი არავინ ელოდა ანუ „ანტიოცნებელები“ დარწმუნებულები იყვნენ, რომ მმართველი პარტია და შესაბამისად, მისი თავმჯდომარე მათ მოთხოვნას არ დააკმაყოფილებდა და პროტესტისთვის „უზარმაზარი“ საბაბი ექნებოდათ, მაგრამ ე.წ. გავრილოვის კრიზისმა მავრის საქმე გააკეთა _ ქართული დემოკრატია ახალ „ლეველზე“ გადავიდა. კერძოდ, ის, რასაც წლების განმავლობაში პოლიტიკური სპექტრი ითხოვდა, მომავალი წლიდან უკვე რეალობა იქნება და შესაბამისად, ამიერიდან საპარლამენტო არჩევნები პროპორციული სისტემით ჩატარდება, თუმცა ამის მიუხედავად, ოპოზიცია, ყოველ შემთხვევაში, მისი ერთი ფრთა მაინც უკმაყოფილოა. რატომ? _ ამას თავისი ახსნა აქვს და მოდით, ყველაფერს დეტალურად მივყვეთ.

დავიწყოთ იმით, რომ მმართველი პარტიის ინიციატივით, მომავალი არჩევნები საქართველოში პროპორციული სისტემითა და ნულოვანი ბარიერით ჩატარდება. ადამიანები, რომლებიც საარჩევნო ნიუანსებში ზედმიწევნით კარგად ერკვევიან, განმარტავენ, რომ უპირველეს ყოვლისა, „ოცნებამ“ ცნებების აღრევა მოახდინა ანუ საარჩევნო ლექსიკონში, როგორც ირკვევა, ტერმინი _ „ნულოვანი ბარიერი“ არ არსებობს. 

„ის, რასაც „ოცნება“ ნულოვან ბარიერს უწოდებს, სინამდვილეში, ბუნებრივი ბარიერია“, _ განმარტავენ არჩევნების სპეციალისტები და იმასაც ამბობენ, რომ ეს ბუნებრივი ბარიერი დასავლეთის ქვეყნებშიც მოქმედებს. ასე რომ, ამ კუთხით, შეიძლება, საგანგაშო არაფერი იყოს, მაგრამ ისეთი ქვეყნისთვის, როგორიც საქართველოა, ნულოვან-ბუნებრივი ბარიერიც გარკვეული რისკების შემცველია. 

სხვათა შორის, ამ მეთოდით საქართველოში არჩევნები ერთხელ უკვე ჩატარდა, თუმცა მაშინ ანუ 1992 წელს, ნულოვან-ბუნებრივი ბარიერი, შესაძლოა, გამართლებული იმით იყო, რომ სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ, ქვეყანაში ერთი ინსტიტუციაც კი არ არსებობდა, რომელსაც ლეგიტიმაცია ექნებოდა. შესაბამისად, ლეგიტიმაცია არ ჰქონდა ე.წ. სამხედრო საბჭოსაც, ამიტომ მაშინ ერთგვარი გამოსავალი იყო მოსაძებნი, რომლითაც ქვეყანა გადატრიალების ჭაობიდან გამოვიდოდა, რის გამოც იგივე ცივილურმა მსოფლიომ ერთგვარი გამონაკლისი დაუშვა და დასთანხმდა, რომ საქართველოში არჩევნები ე.წ. ნულოვანი ბარიერით ჩატარებულიყო. შესაბამისად, მივიღეთ ისეთი პარლამენტი, რომელსაც საკანონმდებლო ორგანო, პრინციპში, პირობითად ერქვა (ამ თემაზე ვრცელი მასალა ჩვენმა გამოცემამ წინა ნომერში გამოაქვეყნა და ამიტომ „იმელის“ პარლამენტის ანატომიაზე მსჯელობას აღარ გავაგრძელებთ). 

რაც შეეხება „ოცნების“ საარჩევნო პროექტს, რას ნიშნავს პროპორციული სისტემა და რატომ არის ეს ინიციატივა ოპოზიციის ზოგიერთი წარმომადგენლისთვის მიუღებელი? _ მოგეხსენებათ, 1 ივლისს, მმართველმა გუნდმა, „შერატონში“, აღნიშნული საარჩევნო სისტემის პრეზენტაცია გამართა, რომელსაც საპარლამენტო და არასაპარლამენტო ოპოზიციის დიდი ნაწილი არ დაესწრო. ამ მხრივ, განსაკუთრებით აღსანიშნავია გაერთიანებული ოპოზიციის, ასე ვთქვათ, პასიურობა. უფრო მეტიც, ამ ოპოზიციური გაერთიანების ზოგიერთმა წარმომადგენელმა, მაგალითად, ედპ-ს ლიდერმა, ბაჩუკი ქარდავამ ყველაფერ იმას, რაც „შერატონში“ ხდებოდა, პოლიტიკური მასკარადი უწოდა. 

„ეროვნულ-დემოკრატიულმა პარტიამ არ მიიღო მონაწილეობა იმ მასკარადში, რომელიც „ქართული ოცნების“ პოლიტიკურმა საბჭომ მოაწყო. 

ცალსახად აღვნიშნავ, რომ პროპორციული სისტემა არის იმ საპროტესტო ტალღის მონაპოვარი, რომელიც უკვე 12 დღეა, მიმდინარეობს დედაქალაქში. ეს არის სწორედ ამ აქციებში ჩართული ქართველი ახალგაზრდებისა და ზოგადად, მაღალი პასუხისმგებლობისა და სამოქალაქო შეგნების მქონე საზოგადოების მოთხოვნის შედეგი. ამ პრეზენტაციით, ხელისუფლებამ სცადა, პროპორციული სისტემა წარმოეჩინა თავის კეთილ ნებად და ამ ნაბიჯით ის ცდილობს, საკუთარი შელახული იმიჯი, დემოკრატიულობის თვალსაზრისით, რაღაც დოზით გამოასწოროს, თუმცა 20 ივნისის ღამის შემდეგ, ძალიან გაუჭირდება მმართველ პარტიას რაიმე პოზიტიური იმიჯის შექმნა, თუნდაც იმ ერთ-ერთი მთავარი საკითხის გარეშე, როგორიც არის 20 ივნისის სისხლიანი ღამის ავტორის გადაყენება. 

რაც შეეხება პროპორციულ სისტემას, მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ ვართ არასაპარლამენტო პარტია, თუ მოგვეცემა საშუალება, აქტიურად ჩავერთვებით საჯარო განხილვების პროცესში და პროპორციული სისტემის კონსტიტუციურ ნორმად ქცევის კომისიის მუშაობაში, მაქსიმალურად შევუწყობთ ხელს და არ მივცემთ „ქართულ ოცნებას“ საშუალებას, ნებისმიერი საბაბით, იქნება ეს ბუნებრივი ბარიერი, უბლოკო სისტემა და ა.შ. პროპორციულ სისტემაზე გადასვლის დაპირება უკან წაიღოს. ჩვენი ამოცანა, ამ შემთხვევაში, არის მომდევნო არჩევნების მეტ-ნაკლებად სამართლიან გარემოში ჩატარება და ამის საშუალებას ნამდვილად იძლევა პროპორციული სისტემა'', _ განაცხადა ბაჩუკი ქარდავამ, რომელიც „ოცნების“ ღონისძიებაზე მისული ზოგიერთი ოპოზიციური პარტიის წარმომადგენლის განცხადებებსაც გამოეხმაურა და თქვა, რომ ზოგიერთი მათგანის სამადლობელი განცხადება ხელისუფლების მისამართით, გაუგებარია, _ ,,მეგონა, მადლობებს მარტო ღარიბაშვილი იხდიდა. 

ისე, „ქოცურ“ პრეზენტაციაზე მისულ ზოგიერთ, ე.წ. ოპოზიციონერს მინდა შევახსენო, რომ მადლობას ქუჩაში გამოსული ახალგაზრდობა იმსახურებს და არა _ „ქოცები“! ვის უხდით მადლობას, თვალების დათხრის ფონზე რომ გესაუბრებიან, იმათ?! ყველას არ ეხება, მაგრამ ზოგიერთი ძალიან ცუდად გამოიყურებოდით, ბატონებო, ძალიან ცუდად!“ 

ვინ არის ის ზოგიერთი, ვინც ბაჩუკი ქარდავას და, ზოგადად, გაერთიანებული ოპოზიციის გადასახედიდან, ძალიან ცუდად გამოიყურება? _ ამ კითხვაზე პასუხი იმის მიხედვით უნდა გავცეთ, თუ ვინ მივიდა „ოცნების“ პროპორციული საარჩევნო სისტემის განხილვაზე ანუ გაერთიანებული ოპოზიციისთვის ცუდად, ალბათ, ალეკო ელისაშვილი, დავით უსუფაშვილი და კიდევ რამდენიმე „ანტიქოცი“ გამოიყურება, თუმცა ეს სხვა საუბრის თემაა. ამიტომ, მოდით, ისევ პროპორციულ სისტემას დავუბრუნდეთ, რასაც, სხვათა შორის, გაერთიანებული ოპოზიციაც ითხოვდა და ამაზე 200 ათასი ხელმოწერაც შეაგროვა. 

„ოცნება“ თანახმაა, რომ შემდეგი არჩევნები პროპორციული სისტემით ჩატარდეს. აბა, მაშ, რაღა არ მოსწონს ოპოზიციის ნაწილს? 

საქმე იმაში გახლავთ, რომ ოპოზიცია ითხოვდა, არჩევნები რეგიონალურ-პროპორციული სისტემით ჩატარებულიყო, რაც იმას ნიშნავს, რომ ყველა პარტიას ორი პარტიული სია ექნებოდა. აქედან ერთი სია რეგიონებზე იქნებოდა გათვლილი და ის რეგიონალური ლიდერებით დაკომპლექტდებოდა, მეორე სია კი, როგორც იტყვიან, მთელ ქვეყანას მოიცავდა ანუ უფრო გასაგებად რომ ვთქვათ, რეგიონალურ-პროპორციული სისტემის დროს, მაგალითად, სამეგრელოს პარტიულ სიაში ადგილობრივი სახეები არიან და მათ ხმას მარტო სამეგრელოს მოსახლეობა აძლევს. იმ ვარიანტის მიხედვით კი, რომელიც „ოცნებამ“ წარმოადგინა, მთელი ქვეყნის მასშტაბით, ერთი სია იქნება და პარლამენტშიც ის პარტია შევა, რომელიც პროპორციული სისტემით ყველაზე მეტ ხმას მიიღებს. 

აქვე, აღსანიშნავია, რომ ევროპის ქვეყნების უმეტესობაში, სწორედ რეგიონალურ-პროპორციული სისტემა მოქმედებს. აქედან გამომდინარე, ისინი, რომლებიც „ოცნების“ საარჩევნო ინიციატივას არ იზიარებენ, ამბობენ, რომ საქართველოს მმართველი გუნდი ახალი პოლიტიკური წესების დამკვიდრებას ცდილობს, რომლის ერთ-ერთი მიზანიც ოპოზიციის დაქსაქსვაა. 

ის, რომ შესაძლოა, ასეც იყოს, მთლად ფანტაზია არ არის, რადგან როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, „ოცნების“ პროპორციულ სისტემას ოპოზიციის ნაწილი უკვე გაემიჯნა ანუ „ანტინაციონალებში“ გარკვეული ბზარი გაჩნდა. თუმცა თუ ობიექტურები ვიქნებით, აქვე, ისიც უნდა ვთქვათ, ჩვენი ოპოზიცია ერთ მუშტად შეკრული არასოდეს ყოფილა და თუნდაც ის, რომ საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტურში, იგივე ევროპულმა საქართველომ მხარი გაერთიანებული ოპოზიციის პრეზიდენტობის კანდიდატ გრიგოლ ვაშაძეს დაუჭირა, მოჩვენებითი მხარდაჭერა იყო და მეტი არაფერი. 

სიტყვამ პრეზიდენტი მოიტანა და იმასაც გეტყვით, რომ „ოცნების“ საარჩევნო ინიციატივას გვიან, მაგრამ მაინც გამოეხმაურა სალომე ზურაბიშვილი და თქვა, მზად ვარ, კონსულტაციებში ჩავერთოო. ყოველ შემთხვევაში, ზურაბიშვილმა საზოგადოებას საკუთარი პრესსპიკერის პირით შეუთვალა, საკონსტიტუციო ცვლილებებისა და პოლიტიკურ პარტიებთან კონსულტაციების დაწყების შესახებ, მმართველი გუნდის გადაწყვეტილებას მივესალმებიო. 

„ხატია მოისწრაფიშვილის თქმით, პრეზიდენტი ფიქრობს, რომ პოლიტიკური დიალოგი არის გზა შიდა დეესკალაციისა და საზოგადოებრივი თანხმობისკენ. 

სალომე ზურაბიშვილის აზრითვე, საერთაშორისო საზოგადოებამ საქართველოდან უნდა მიიღოს მკაფიო შეტყობინება იმის თაობაზე, რომ საქართველოში, მიუხედავად ეთნიკური კუთვნილებისა, დაცულია ყველა ტურისტისა და სტუმრის უსაფრთხოება. 

20-21 ივნისის სისხლიან ღამესა და მომიტინგეების დაკავებასთან დაკავშირებით დასმული კითხვის საპასუხოდ კი, პრეზიდენტის პრესსპიკერი ამბობს, რომ ამ ყველაფერს გამოძიება დაადგენს,“ _ ეს ინფორმაცია ქართულმა მედიამ 2 ივლისს გაავრცელა. 

ასეა თუ ისე, ფაქტია, რომ მომავალი არჩევნები პროპორციული სისტემით ჩატარდება. ნულოვანი ბარიერი კი მხოლოდ 2020 წელს იქნება ძალაში და შემდეგ, დავიწყებას მიეცემა. 

სხვათა შორის, თავიდან ითქვა, რომ „ოცნებას“ პროპორციულ სისტემაზე პრობლემები, თავად საკუთარ გუნდში შეექმნებოდა ანუ „ოცნების“ მაჟორიტარები ამ ინიციატივას ჩააგდებდნენ, თუმცა ვიცე-სპიკერმა თამარ ჩუგოშვილმა გვამცნო, რომ ამის საფრთხე არ არსებობს. 

სამაგიეროდ, როგორც ექსპერტთა ნაწილი ამბობს, არსებობს იმის საფრთხე, რომ ნულოვანი ბარიერის პირობებში, იგივე მაჟორიტარებმა, რომელთაც პარლამენტარობა უკვე პროფესიად ექცათ, მომავალი არჩევნებისთვის მინიპარტიები შექმნან და იმ მუნიციპალიტეტების ხარჯზე, სადაც აქამდე მაჟორიტარები იყვნენ, ე.წ. ნულოვანი ბარიერი გადალახონ და დეპუტატის მანდატი მაინც „გაინაღდონ“. 

მოკლედ, პროპორციულ სისტემაზე გადასვლა, თავისთავად კარგია, მაგრამ ისეთი პირი უჩანს, რომ ამ თემასთან დაკავშირებით დაწყებული კონსულტაციები ხმაურისა და აჟიოტაჟის გარეშე არ ჩაივლის. ამასთან, ვითარებას ისიც გაართულებს, რომ „ოცნების“ ინიციატივითვე, წინასაარჩევნო ბლოკების შექმნაც აიკრძალება და შესაბამისად, ის წვრილ-წვრილი პარტიები, რომლებიც საარჩევნოდ ბლოკდებოდნენ და უმაღლეს საკანონმდებო ორგანოში ასე შედიოდნენ, დილემის წინაშე აღმოჩნდებიან _ ან თვითლიკვიდაცია უნდა გამოაცხადონ და ერთი პარტიის სახელის ქვეშ გაერთიანდნენ, ან პოლიტიკურ ველზე თამაში არასაპარლამენტო პარტიების სტატუსით გააგრძელონ. ვინ როგორ არჩევანს გააკეთებს, ძნელი სათქმელია, თუმცა იმის შანსი, რომ იგივე გაერთიანებული ოპოზიცია პარტიად გადაკეთდეს, არსებობს, თუმცა ვნახოთ, მოვლენები როგორ განვითარდება და იგივე გაერთიანებული ოპოზიცია „ოცნებასთან“ პაექრობის როგორ სტრატეგიას აირჩევს.

ნათია დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Tue, 09 Jul 2019 12:29:20 +0400
ფეხბურთის მსოფლიო ჩემპიონატის სკანდალური ფაქტები http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/5673-ფეხბურთის-მსოფლიო-ჩემპიონატის-სკანდალური-ფაქტები.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/5673-ფეხბურთის-მსოფლიო-ჩემპიონატის-სკანდალური-ფაქტები.html

მარადონა რუსეთში რჩება და თითოეულ თამაშზე დასწრებაში 13 ათას დოლარს მიიღებს!

ზოგადად, ფეხბურთი იმიტომ უყვართ ადამიანებს და იმიტომ სარგებლობს უკონკურენციო გულშემატკივრობით, რომ ძნელია გათვალო, ვინ ვის მოუგებს და ფავორიტის სტატუსი ხშირად არ ამართლებს. ასეა მსოფლიოს მიმდინარე ჩემპიონატზეც და თუ საფრანგეთთან არგენტინის მარცხი ისე თუ ასე, კანონზომიერებად ჩაითვალა, რუსეთის მიერ ესპანეთის დამარცხება აშკარა მოულოდნელობა გახლდათ.

რამდენიც არ უნდა იძახონ, რომ მსაჯმა პენალტი არ დადო, რომ ესპანელები თვითდაჯერებულები გამოვიდნენ, რომ უბრალოდ არ ეგონათ, რუსეთი 5 მცველით თუ ითამაშებდა, ფაქტია _ რუსეთი1/4-ფინალში დამსახურებულად გავიდა და, რაოდენ მწარეც არ უნდა იყოს, უნდა ვაღიაროთ _ ჩვენი ჩრდილოელი მეზობელი მსოფლიოს 8 საუკეთესო ნაკრებს შორის უკვე მოხვდა და თუ ხორვატიასაც მოუგებს, საუკეთესო ოთხეულში შეაბიჯებს, რაც რუსული ფეხბურთისთვის არნახული წარმატება იქნება. ნამატჩევს, ესპანელთა მთავარი მწვრთნელი ფერნანდო იერო წუწუნებდა, მეტოქემ 5 მცველით ითამაშა, ეს ანტიფეხბურთიაო, მაგრამ ისტორიას ანტიფეხბურთი კი არა, ის ემახსოვრება, რომ 2018 წლის მსოფლიოს ჩემპიონატის 1/8-ფინალში რუსეთმა ესპანეთი დაამარცხა. უკვე გადაწყვეტილია, რომ იერო მთავარი მწვრთნელი აღარ იქნება და ეს იმის მიუხედავად, რომ ფეხბურთელები მის დარჩენას ითხოვენ. 

არგენტინა მსოფლიოს ვიცე-ჩემპიონის რანგში დაემშვიდობა მუნდიალს, მანამდე კი მსოფლიოს მოქმედი ჩემპიონი, გერმანია გავიდა ჯგუფში ბოლო ადგილზე და ახლა მთელი ქვეყანა იმაზე ბჭობს, უნდა დარჩეს თუ არა გუნდის თავკაცი იოახიმ ლიოვი თანამდებობაზე. თავად ლიოვი დროს ითხოვს შოკიდან გამოსასვლელად და გაიძახის, გადაწყვეტილებას მერე მივიღებო, თუმცა ძალიან დიდი ალბათობით, ალემანები მთავარ მწვრთნელს არ შეცვლიან. საინტერესოა, რომ გადამწყვეტ შეხვედრაში გერმანელებმა სამხრეთ კორეასთან წააგეს და ეს მაშინ, როცა კორეელებს მოგება არ სჭირდებოდათ _ ისინი ნებისმიერ შემთხვევაში ჯგუფში რჩებოდნენ. ყველა ელოდა, რომ ამ ისტორიული გამარჯვების შემდეგ, კორეელებს სამშობლოში როგორც გმირებს, ისე დახვდებოდნენ, მაგრამ, ნურას უკაცრავად, გულშემატკივარმა მათ კვერცხები დაუშინა _ აქაოდა, თქვენგან მეტს ველოდითო. 

კვერცხები არ უსვრიათ, მაგრამ გერმანიის ნაკრებს ადგილობრივმა მედიამ ისეთი ფოტო დაუბეჭდა, მაგას კვერცხების სროლა სჯობდა. ფოტოზე კენგურუების სქესობრივი აქტია ასახული და... მოკლედ, წაგება წაგებად და, ასეთი რამ პიროვნულ შეურაცხყოფას უფრო ჰგავს, ვიდრე ღრმა ანალიზსა და პრობლემის ძიების გზას. 

სრულიად განსხვავებული სიტუაციაა არგენტინის ნაკრებში. მთავარი მწვრთნელი ხორხე სამპაოლი საკუთარი ნებით გადადგომას არ აპირებს და საამისოდ 20 მილიონი მიზეზი აქვს. მწვრთნელს ხელშეკრულებაში უწერია, რომ თუ კონტრაქტის ამოწურვამდე თანამდებობიდან საკუთარი სურვილით წავა, ვერაფერს მიიღებს, მოხსნის შემთხვევაში კი ფეხბურთის ადგილობრივი ფედერაციიდან 20 მილიონი ერგება. სწორედ ამიტომ, სამპაოლი ჯიუტად ამტკიცებს, სამსახურიდან არ წავალ, ვიცი, გუნდი როგორც უნდა ვათამაშოო, მისი მოხსნის მოთხოვნით კი არგენტინაში მრავალათასიანი აქცია უკვე გაიმართა, თუმცა 20 მილიონი ძალიან დიდი თანხაა იმისათვის, რომ ერთმა ადამიანმა გულშემატკივარს ბრმად დაუჯეროს. 

მსოფლიოს ჩემპიონატს დაემშვიდობა ევროპის მოქმედი ჩემპიონი და მიმდინარე გასული წლის საუკეთესო ფეხბურთელად აღიარებული კრიშტიანუ რონალდუ. მისმა გუნდმა ურუგვაისთან წააგო, თუმცა ეს ის შემთხვევაა, როცა გულშემატკივრებს საყვედური არ დასცდენიათ _ პორტუგალიამ იომა და დამარცხდა. 

ალბათ ყველა გულშემატკივარმა ნახა, როგორ მხურვალედ ქომაგობდა არგენტინის ნაკრებს დიეგო მარადონა. ახლა კი ირკვევა, რომ დიეგო რუსეთში ისევ დარჩება, სხვა ნაკრებების შეხვედრებზე ივლის და... ამ ყველაფერში ფულს აიღებს. მართალია, თავიდან ეს ინფორმაცია კულუარული გახლდათ, თუმცა უეფას პრეზიდენტ ჯანი ინფანტინოს ჰკითხეს და მანაც დაადასტურა, რომ ლეგენდარული არგენტინელი თითოეულ თამაშზე დასწრების სანაცვლოდ 13 ათას დოლარს ჩაიჯიბავს. რატომ? იმიტომ, რომ ინფანტინოს მიაჩნია, თითოეულ შეხვედრაზე ერთი ლეგენდარული ფეხბურთელი მაინც უნდა იყოს ტრიბუნაზე, რათა გულშემატკივარმა არ მოიწყინოს. საინტერესოა, რომ მარადონასთვის ფული არგენტინის ნაკრების თამაშებზე დასწრებისათვისაც მიუღია. სხვა მხრივ კი, ვინც მარადონას ქცევა დაინახა, დარწმუნდა, რომ ლეგენდარული ფეხბურთელი, პრაქტიკულად, ყველა თამაშზე, ნარკოტიკების ზემოქმედების ქვეშ არის. თავად დიეგო ამ ამბავს უარყოფს, თუმცა მისი არაადეკვატური ქცევა სხვა რამეზე მეტყველებს. 

ბრაზილიის ნაკრებს ქომაგები ისედაც არ აკლია, მაგრამ აგერ, იქაური მოდელები, იზაბელ გულარი და ალესანდრა ამბროზიო რუსეთში სწორედ საკუთარი ნაკრების საქომაგოდ ჩავიდნენ. თავიდან მოდელები სასტუმროში სულ სიცილ-კისკისით დაბინავდნენ და შოპინგზეც წავიდნენ, მაგრამ ზუსტად ნახევარ საათში პოლიცია გამოიძახეს, რათა თაყვანისმცემლებისგან დაეცვა. მათთან სურათის გადაღება იმდენ ადამიანს სურდა, რომ მოდელებმა თავს გაქცევით უშველეს, უფრო ზუსტად კი, პოლიციის კორდონით. ცნობისათვის, იზაბელ გულარი გერმანიის ნაკრების სათადარიგო მეკარის _ კევინ ტრაპის მეგობარი გოგონაა და... არ დასცალდათ გერმანელებს ბრაზილიასთან შეხვედრა, თორემ საინტერესოა, ვის უქომაგებდა ლათინოამერიკელი ლამაზმანი. 

პოლიცია ვახსენეთ და ისიც ვთქვათ, რომ არგენტინის ნაკრების მეკარემ, ვილი კაბალიერომ ხორვატიასთან მატჩში უხეში შეცდომა დაუშვა, რის შემდეგაც ელექტრონულ ფოსტაზე მუქარის შემცველი წერილები მიიღო. წერილების ავტორები მეკარეს მოკვლით, მის ცოლ-შვილს კი გაუპატიურებით ემუქრებოდნენ. გამოძიება უკვე დაწყებულია და სანამ რამე გაირკვევა, კაბალიეროს ოჯახს სახელმწიფომ პირადი დაცვა დაუნიშნა. 

რაც შეეხება შემოსავლებს. შეიძლება ითქვას, რომ მსოფლიოს ჩემპიონატმა რუსეთს სულზე მიუსწრო. თანხები, რომელიც რუსულ ეკონომიკაში შევიდა, ასტრონომიულია და რაც მთავარია, კრიმინალის დონე მოსალოდნელზე დაბალია. მოსახლეობა მაქსიმუმის მიღებას ცდილობს მუნდიალიდან და ამას ახერხებს კიდეც. თავად განსაჯეთ, იმ სტადიონების ახლოს, სადაც თამაშები იმართება, ბინის ქირაობა ღამეში 4-დან 5 ათას დოლარამდე ღირს. რა თქმა უნდა, ამ ფასებთან შედარებით, სასტუმროები გაცილებით იაფია, მაგრამ სასტუმროში ცარიელი ნომრები უბრალოდ არ არის. არ არის ცარიელი ბინებიც, რადგან გარემონტებული ოთახები კი არა, სრულიად ურემონტო და უკომფორტო ბინებიც კი გაქირავებულია და გულშემატკივართა დიდ ნაწილს ღამე პარკებსა და სკვერებში სძინავთ. 

რუსეთის „მოძმე“ ერების წარმომადგენლებმა (მათ შორის საქართველოშიც), სოციალურ ქსელებში „მაკომპრომეტირებელი“ ვიდეოები ატვირთეს _ თუ როგორ ერთობიან ღამის კლუბებში რუს გოგონებთან ერთად ტურისტები და დაწერეს, რომ რუსეთში შობადობა მოიმატებს და რუსი ქალები სხვადასხვა ჯურის ბავშვებს გააჩენენ. საინტერესოა, რომ ამ მიმართულებას ძირითადად უკრაინელები და... ქართველები ავითარებენ _ აქაოდა, რუსეთი მტერია და უარესი ეკუთვნისო. რა თქმა უნდა, რუსეთის მეხოტბე არ ვართ, ჩრდილოელი მეზობელი ოკუპანტი და დამპყრობელია, მაგრამ სულ ერთი წუთით რომ წარმოვიდგინოთ, რა მოხდებოდა ღამის კლუბებში მსოფლიოს ჩამპიონატი საქართველოში ან უკრაინაში რომ ჩატარებულიყო... ჰო, სწორედ ეგ მოხდებოდა, ამიტომ კომპრომნატების ძიებას შეეშვით და ფეხბურთით ისიამოვნეთ, მუნდიალი ათ დღეში ოთხი წლით დაგვემშვიდობება.

ბათო ჯაფარიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 04 Jul 2018 13:11:28 +0400
„ინტელიგენცია ხალხის ტვინი კი არა, ნეხვია!“ http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/5666-„ინტელიგენცია-ხალხის-ტვინი-კი-არა-ნეხვია“.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/5666-„ინტელიგენცია-ხალხის-ტვინი-კი-არა-ნეხვია“.html

როგორ გაჩნდა ტერმინი „წითელი ინტელიგენცია“ და რატომ სარგებლობდნენ სამთავრობო პრივილეგიებით ე.წ. შემოქმედებითი ფეისები

ინტელიგენცია, როგორც სამოქალაქო განათლების ლექსიკონშია აღნიშნული, ადამიანთა ისეთი საზოგადოებრივი ფენაა, რომლის პროფესიულ საქმიანობასაც გონებრივი, უმთავრესად, რთული და შემოქმედებითი შრომა შეადგენს. ამავე წყაროს მონაცემებით, ეს ტერმინი რუსულ ენაში არცთუ ცნობილმა მწერალმა ბობორიკინმა მე-19 საუკუნის 60-იან წლებში დაამკვიდრა და მალე სხვა ენებშიც გავრცელდა. თავდაპირველად, ინტელიგენცია, როგორც ფენა მაშინ გაჩნდა, როცა გონებრივი შრომა ფიზიკურს გამოეყო. საერთოდ, რამდენიმე, ასე ვთქვათ, ტიპის ინტელიგენცია არსებობს _ ტექნიკური, ჰუმანიტარული, ადმინისტრაციულ-მმართველობითი, პოლიტიკური და ასე შემდეგ... საბჭოთა კავშირმა კი ინტელიგენციის კიდევ ერთი „სახეობა“ „შვა“, რომელსაც დღემდე „წითელ ინტელიგენციას“ ეძახიან.

რას ნიშნავს „წითელი ინტელიგენცია“ და ვინ არიან ამ ფენის წარმომადგენლები? _ ქართულ ვიკიპედიაში ტერმინი „წითელი ინტელიგენცია“ ასეა განმარტებული: „მეოცე საუკუნის ლიტერატურისა და ხელოვნების მუშაკთა ინტელიგენცია, რომელიც თავის შემოქმედებაში სოციალისტურ და კომუნისტურ იდეებს ხოტბას უმეტესად საკუთარი კეთილდღეობის მიზნით ასხამდა, თუმცა ამ ხოტბის საბაბი ზოგჯერ შიშიც იყო.“ მართლია, ორ ათეულ წელზე მეტია, საბჭოთ კავშირი დაინგრა და კომუნისტურმა იდეოლოგიამაც პოლიტიკურ სარკოფაგში „საპატიო“ ადგილი დაიმკვიდრა, მაგრამ მიუხედავად ამისა, თანამედროვე საქართველოში ,,წითელი ინტელიგენციის'' თემა ისევ აქტუალურია. ყოველ შემთხვევაში, მას შემდეგ, რაც კინორეჟისორმა გიორგი შენგელაიამ „ქართული ოცნების“ თავმჯდომარის, ბიძინა ივანიშილის მიმართ, რბილად რომ ვთქვათ, არაეთიკური განცხადებები გააკეთა, საზოგადოების უმეტესობამ მახვილი კვლავ ,,წითელ ინტელიგენციაზე'' დასვა და დაუფარავად მიანიშნა, რომ ეს ადამიანები ქვეყნის პოლიტიკურ ცხოვრებაში ყოველთვის ცუდ როლს ასრულებდნენ. „ცუდ როლში“, ცხადია, ე.წ. შემოქმედებითი ინტელიგენციის პროფესიული საქმიანობა არ იგულისმება. შესაბამისად, ვინმე არც იმას ამბობს, რომ მაგალითად, გიორგი შენგელაიას კინოფილმები შედევრები არ არის, მაგრამ ამ შემთხვევაში, საუბარი იმაზეა, რომ მხცოვანი შემოქმედი, როგორც იტყვიან, დაუკრეფავშ გადავიდა და ივანიშილს არათუ პიროვნული შეურაცხყოფა მიაყენა, არამედ ისიც გააპროტესტა, რომ „ქართუ“ მას 3 ათასს უხდის, მის ძმას, ასევე, კინორეჟსორ ელდარ შენგელაიას კი _ 5 ათასს. ჰოდა, სწორედ ამის გამო გაჩნდა განცდა, რომ ინტელიგენციის ცალკეული წარმომადგენლები ქვეყნის ბედზე კი არ ზრუნავენ, არამედ, მერკანტელური მიზნებით მოქმედებენ ანუ ოღონდ თვითონ იყვნენ კარგად და სამშობლო ჭირსაც წაუღია! დიახ, ეს მძაფრი შეფასებაა, მაგრამ თუ ჩვენი ბედკრული სამშბლოს უახლეს ისტორიას თვალს გადავავლებთ, ადვილად მივხვდებით, რომ ინტელიგენციის ნაწილი თავის მდგომარეობას პირადი კეთილდღეობისთვის იყენებდა და, როგორც ჩანს, ახლაც ასეა, თუმცა ყველაფერი ეს ცარიელ სიტყვებად რომ არ დარჩეს, მოდით, ცოტა ხნით წარსულში დავბრუნდეთ და ქართული ინტელიგენციის X-ფაილს თვალი ქართულ ბეჭდურ თუ ინტერნეტმედიაში სხვადახვა დროს გამოქვეყნებული მასალებით გადავავლოთ. „წითელი და ვარდისფერი ინტელიგენცია“ _ ასე ჰქვია წერილს, რომელიც „რადიო თავისუფლების“ ვებგვერდზე 2011 წლის 17 ივნისს გამოქვეყნდა. ავტორი, გიორგი მაისურაძე სტატიას მერაბ მამარდაშვილის ინტერვიუს ფრაგმენტით იწყებს (ინტერვიუ 1989 წელსაა ჩაწერილი): „ეშმაკი გვათამაშებს, როდესაც არაზუსტად ვაზროვნებთ. აზროვნების სიზუსტე არის იმ ადამიანის ზნეობრივი ვალდებულება, ვინც აზროვნებასთანაა ნაზიარები. და ახლა ამ კუთხიდან შევხედოთ მე-20 საუკუნეს, როდესაც მასობრივი იდეოლოგიური წარმოება აყვანილ იქნა სახელმწიფო მშენებლობის დონეზე და დაემთხვა კიდევაც მას... ჩვენ ვხედავთ ინტელიგენციის ღალატის ფანტასტიურ სურათს“. 

მამარდაშვილი იქვე დასძენს, რომ ინტელიგენციამ საკუთარ პროფესიულ ვალდებულებებს უღალატა. „ღალატი“ კი სწორედ იდეოკრატიული სახელმწიფოების სამსახურში ჩადგომა იყო, რამაც ინტელიგენცია მე-20 საუკუნის ტოტალიტარული სახელმწიფოების ფაქტობრივ თანაავტორად აქცია. ეს თანაბრად ეხება როგორც საბჭოთა, ასევე იმ ევროპელ ინტელექტუალებსაც, რომლებიც არანაკლები ენთუზიაზმით მონაწილეობდნენ დასავლეთის იდეოკრატული რეჟიმების მშენებლობაში. 

...ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ინტელიგენციის ერთი ნაწილი ბოლშევიკების აქტიური მხარდამჭერი გახდა, ნაწილმა კი ან ემიგრაციით უშველა თავს, ან ახალი წყობილების კრიტიკა სცადა, რის გამოც ლენინის ცნობილი სიტყვები _ „Интеллигенция не мозг народа, а говно народа“ (,,ინტელიგენცია ხალხის ტვინი კი არა, ხალხის ნეხვია'') _ დაიმსახურა. ამასთანავე, საბჭოთა ხელისუფლება შეუდგა საკუთარი „წითელი“ ინტელიგენციის შექმნას, რომელიც ხელისუფლების ერთგული და მისი იდეოლოგიის გამტარებელი იქნებოდა. ეს პროექტი, საბოლოოდ, სტალინის მმართველობის დროს განხორციელდა, როდესაც ინტელიგენციის სახელმწიფოს იდეოლოგიურ აპარატში ინტეგრაცია მოხერხდა, რის შედეგადაც ახალი საზოგადოებრივი კლასი _ საბჭოთა ინტელიგენცია გაჩნდა. რამდენადაც მეცნიერება და ხელოვნება საბჭოთა სახელმწიფოსათვის სტრატეგიული სფერო იყო მტრულ, კაპიტალისტურ სამყაროსთან კონკურენციისა თუ საკუთარი მოსახლეობის ინდოქტრინაციისათვის, შესაბამისად მეცნიერებისა და კულტურის მუშაკებმა საზოგადოებრივ იერარქიაში პრივილეგირებული ფენის სტატუსი მოიპოვეს, თუმცა ინტელიგენციის პრივილეგირებულობა უფრო ცარიელი სტატუსი იყო, ვიდრე რეალობა: ბინები, აგარაკები, პრემიები და ა.შ. მხოლოდ ყველაზე გამორჩეული და ხელისუფლებასთან განსაკუთრებით დაახლოებული ადამიანების პრივილეგია იყო, საშუალო საბჭოთა ინტელიგენტი კი ეკონომიკურად უთანაბრდებოდა მუშათა კლასს, ხოლო რიგითი საბჭოთა საქმოსანი ან კორუმპირებული ფუნქციონერი თავისი შემოსავლით ბევრად აღემატებოდა საბჭოთა მეცნიერის ან ხელოვანის ეკონომიკურ მდგომარეობას. პრესტიჟულობის განმსაზღვრელი კი არაფიზიკური შრომა და კულტივირებულობის სტატუსი იყო, რომელიც ხშირად მძიმე გაჭირვების პირობებშიც ფსიქოლოგიური კომპენსაციის ფუნქცია ჰქონდა. 

გვიანსაბჭოთა ხანაში ინტელიგენციის ერთგვარი ინფლაციაც კი დაიწყო: ასეთი სტატუსის მქონე ადამიანთა რიცხვი იმდენად გაიზარდა, რომ მათთვის ეკონომიკურად სუსტ და ტოტალურად კორუმპირებულ საბჭოთა სახელმწიფოს იმის რესურსები აღარ ჰქონდა, რომ მომრავლებული ინტელიგენტები ბინებითა თუ სანატორიუმების საგზურებით უზრუნველეყო. შესაბამისად, ყოფითი კეთილდღეობისათვის ინელიგენტებიც იძულებული იყვნენ ისევე ჩაბმულიყვნენ კონიუნქტურისა და კორუფციის ფერხულში, როგორც საბჭოთა საზოგადოების ყველა სხვა ფენის წარმომადგენელი. 

შეიძლება ითქვას, რომ საბჭოთა ინტელიგენცია ორ სრულიად განსხვავებული მენტალობისა და სტატუსის ჯგუფად იყოფოდა: ერთი მხრივ, კორუმპირებული და პრივილეგიებისათვის მებრძოლი ნომენკლატურა, რომლის „ელიტარულობის“ განმსაზღვრელიც არა იმდენად შემოქმედებითი მიღწევები, რამდენადაც მათი ძალაუფლების სტრუქტურებში ყოფნა და იდეოლოგიურ კონიუნქტურასთან მორგება იყო და, მეორე მხრივ, იმ მეცნიერების, მწერლების, მუსიკოსების, მხატვრების თუნდაც მცირერიცხოვანი ნაწილი, რომლებიც ზოგჯერ უკიდურეს ეკონომიკურ გაჭირვებაში ყოფნის ფასად, საკუთარი საქმით იყვნენ დაკავებულნი და პოლიტიკურ კონიუნქტურას ემიჯნებოდნენ. სწორედ ინტელიგენციის ეს კატეგორია _ არა „კაცური კაცები“, მხოლოდ თავაზიანობითა და „სინაზით“ რომ გამოირჩეოდნენ კაი პურის მჭამელი და დედის მაგინებელი „ნამდვილი ქართველებისგან“ _ იყო საბჭოთა ხანაში კორუმპირებული საზოგადოების დაცინვისა და აბუჩად აგდების ობიექტი. 

„ინტელიგენციამ“ ახალი მნიშვნელობა საბჭოთა კავშირის ნგრევის დასკვნით სტადიაში _ 80-იან წლებში შეიძინა, როდესაც „პერესტროიკით“ გააქტიურებულ საბჭოთა საქართველოში გავლენის სფეროებისა და ძალაუფლებისათვის ბრძოლის ახალი ეტაპი დაიწყო. სწორედ ნომენკლატურულმა ინტელიგენციამ სცადა ყურადღების ცენტრში მოქცევა და, ახალი კონიუნქტურის შესაბამისად, სრულიად ბნელი ნაციონალიზმის ქადაგებას შეუდგა, რამაც მნიშვნელოვანწილად შეუწყო ხელი საქართველოში ეთნოკონფლიქტებისა და საყოველთაო სიძულვილის განწყობის მომზადებას. ინტელექტუალთა მხოლოდ მცირერიცხოვანმა ნაწილმა გაბედა დაპირისპირებოდა იმ საფრთხეს, რომელიც უკვე თავად „ეროვნული მოძრაობიდან“ და მზარდი ნაციონალიზმისგამ მომდინარეობდა. ეს კი საფუძველი გახდა ინტელიგენციის ახალი მითოსის შესაქმნელად, რომელიც საქართველოს პირველ პრეზიდენტს ზვიად გამსახურდიას უკავშირდება. 

გამსახურდია „კრიმინალური“, „წითელი ინტელიგენციის“ ხატის შექმნას შეუდგა, რომელიც კლასობრივ ბრძოლას უცხადებდა პირველ პრეზიდენტს საკუთარი პრივილეგიების შესანარჩუნებლად, თუმცა ამის პარალელურად, 1991 წელს გამსახურდიასვე ინიციატივით, დაფუძნდა „ინტელიგენციის დარბაზი“, რომელშიც მისი მომხრე ისეთივე საბჭოთა ნომენკლატურული ინტელიგენციის წარმომადგენლები იყვნენ გაერთიანებული, როგორებიც მის ოპოზიციაში, მაგრამ ხელისუფლებისადმი ლოიალურობის გამო მათი საბჭოთა წარსული აღარავის ახსოვდა. 

„წითელი ინტელიგენციის“ მითი ყველაზე მეტად მაინც ედუარდ შევარდნაძემ გააფორმა, როდესაც 1992 წლის 7 მარტს მოსკოვიდან დაბრუნებულმა თბილისის აეროპორტში მადლობა გადაუხადა ინტელიგენციას, რომელიც „იარაღით ხელში“ აუჯანყდა გამსახურდიას. ამით მან, ერთი მხრივ, შეიარაღებული გადატრიალება აჯანყებად გადახატა, თანაც ამ ქათინაურით საკუთარი იდეოლოგიური საყრდენი შექმნა და ინტელიგენციისა და ხელისუფლების ალიანსიც ახალი „ხელშეკრულებით“ განამტკიცა. 90-იან წლებში შევარდნაძის მიერ „ქართველი საზოგადოების ნაღებად“ შერაცხული ინტელიგენცია სწორედ მეორე პრეზიდენტის ძალაუფლების ფასადი იყო, რომლის უკანაც რეალური ძალაუფლების ბერკეტები _ კორუმპირებული ბიუროკრატია და ბიზნესმენებად შერაცხული მაფიოზური კლანები იმალებოდნენ. 

ინტელიგენციისა და ხელისუფლების ეს ალიანსი არც სააკაშვილის „ლიბერტარიანული“ მმართველობის ქვეშ შეცვლილა: როგორც გამსახურდიას დროს, ინტელიგენციის ერთი ნაწილი სახელისუფლებო არეალის გარეთ აღმოჩნდა და არ ითაკილა, სააკაშვილის ჯინაზე სრულიად პრიმიტიული შოვინიზმის ქადაგება დაეწყო. სააკაშვილმა კი საკუთარი, ახალი „ინტელიგენცია შექმნა, რომელსაც პირობითად „ვარდისფერ ინტელიგენციას“ დავარქმევდი. „ვარდისფერი ინტელიგენცია“ სააკაშვილის „ლიბერტარიანული“ იდეოლოგიისა და ნაციონალისტური კიჩის უშუალო ავტორია. იდეოლოგიურ სფეროში მისი ძირითადი ფუნქცია პრეზიდენტის ნათქვამისა თუ ნამოქმედარისათვის ხოტბის შესხმა და მისი შიდა თუ გარე კრიტიკისგან დაცვაა. მაგალითად, თუ პრეზიდენტი იტყვის „ზანგები ხომ არა ვართ?“, ვარდისფერი ინტელიგენტი განგვიმარტავს, რომ ამაში რასისტული სტერეოტიპი კი არა, „ვეფხისტყაოსანზე ალუზია უნდა დავინახოთ („აქა მათ ზანგთა მონათა მზე მოიყვანეს ნავითა“). ამასთანავე, ისაა სახელმწიფოსა თუ „ლიბერტარიანელ ბიზნესმენთაგან“ დაფინანსებული იმ მდარე ხარისხის იდეოლოგიური ესთეტიკის შემსრულებელ-ხორცშემსხმელი, რომელსაც, ერთ დროს წითელი ინტელიგენციის შექმნილი სოცრეალიზმის მსგავსად, ნაცრეალიზმი შეიძლება ეწოდოს. 

მოკლედ, წითელი ფერის გავარდისფრებით პრინციპი არ იცვლება: ინტელიგენციის მთავარი პრობლემა კი კვლავაც ხელისუფლებისგან ვერგანთავისუფლებაა, რომელიც მას მომავალშიც კონიუნქტურის შესაბამის ფერებად გადაღებავს...“ 

_ მეტი მუშაობაა საჭირო ინტელიგენციასთან... საქართველოში არ არსებობს პარტიული მუშაობა ინტელიგენციასთან მუშაობის გარეშე, _ ამ სიტყვებს საქართველოს მეორე პრეზიდენტი, საქართველოს ცეკა-ს ყოფილი პირველი მდივანი, სსრკ-ს ყოფილი საგარეო საქმეთა მინისტრი, აწ გარდაცვლილი ედუარდ შევარდნაძე 1989 წლის სისხლიანი 9 აპრილის შემდეგ, კერძოდ, 12 აპრილს, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში გამართულ შეხვედრაზე იტყვის. მერე, წლები რომ გავა, ინტერნეტგამოცემა „ექსპერტ.გე“ ედუარდ ამბროსის ძის ზემოხსენებულ სიტყვებს გაიხსენებს და დაწერს:

„შევარდნაძე გულწრფელი იყო _ ჯერ კიდევ 1972 წლიდან, როგორც კი საქართველოს ცენტრალური კომიტეტის პირველი მდივანი გახდა, შევარდნაძემ დაიწყო „ინტელიგენციასთან მუშაობა“, რაც შემდგომ საქართველოში „პარტიული ხელმძღვანელობის“ დამახასიათებელი სტილი გახდა. ქართველ ,,ინტელიგენციას'' (ცნობილ მწერლებს, მეცნიერებს, მხატვრებს, კინორეჟისორებს, კომპოზიტორებს), რომელთა საკმაოდ მნიშვნელოვანი ნაწილი თავისი საქმის მართლაც შესანიშნავი მცოდნე იყო, ხშირად იწვევდნენ სხვადასხვა თათბირებზე და შეკრებებზე „ცენტრალურ კომიტეტში“. ეს უკანასკნელი იმ დროს ხელისუფლებასთან ასოცირდებოდა. ამდენად, „ცნობილ პოეტს“ ან არანაკლებ „ცნობილ მსახიობს“ გულს ეფონებოდა, როდესაც ცენტრალური კომიტეტის ინსტრუქტორი დაურეკავდა და თათბირზე დაპატიჟებდა; შემდეგ მანქანას გაუგზავნიდნენ მოსაყვანად და ა.შ. ამ პერიოდშიც არანაკლები სიხშირით იმართებოდა ბანკეტები და წვეულებები (ოღონდ, რასაკვირველია „საბჭოთა დღესასწაულებთან“ დაკავშირებით). ამ წვეულებებზე ყოველთვის პატიჟებდნენ „ცნობილ ინტელიგენციას“ (რაიკომის მდივნებთან ერთად) _ შევარდნაძემ ქართველი კაცის ფსიქოლოგია კარგად შეისწავლა, მან ზუსტად გათვალა, რომ „სუფრის სულისკვეთება“ ადამიანთა და სოციალურ ჯგუფთა ურთიერთობაში ძალიან დიდ როლს ასრულებს. თანდათანობით, ამგვარი პოლიტიკის შედეგად, საქართველოში ჩამოყალიბდა განსაკუთრებული სოციალური ფენა, რომელიც პარტიულ (სახელისუფლო) ელიტასთან იყო შეზრდილი და, ფაქტობრივად, იმდროინდელი საზოგადოების ზედაფენას წარმოადგენდა. ამავე დროს, ეს ინტელიგენცია (სახელწოდება, რასაკვირველია პირობითია, მაგრამ რაკი სწორედ ეს სახელწოდება დამკვიდრდა _ ჩვენც იძულებული ვართ, იგი გამოვიყენოთ) ე.წ. «საბჭოთა ნომენკლატურის» განუყოფელ ნაწილს წარმოადგენდა და, ისევე როგორც ჩვეულებრივი პარტიული, კომკავშირული ან სამეურნეო-სამრეწველო ნომენკლატურა, მონაწილეობდა იერარქიულ კიბეზე «ვერტიკალურ» თუ «ჰორიზონტალურ» გადაადგილებებში. 

კომუნისტების მიერ გამოძერწილ «წითელ ინტელიგენციას» ერთი უცნაურობა ახასიათებდა: მიუხედავად შემოქმედებითი «დისიდენტობისა», იგი ხელისუფლებისადმი ლოიალობას ყოველთვის ინარჩუნებდა. მაგალითად: რომელიმე მწერალს შეეძლო დაეწერა «დისიდენტური» რომანი (რა თქმა უნდა, გადაჭარბების საშუალებას არ მისცემდნენ), რომელშიც მკაცრად გააკრიტიკებდა (ქარაგმულად) საბჭოთა წყობას, კომუნისტურ იდეოლოგიას; მაგრამ ამავე დროს, ცენტრალურ კომიტეტში თავის «მეგობარ-ამხანაგებთან» შესანიშნავ ურთიერთობას შეინარჩუნებდა, _ ისევე, როგორც თვით «ცკ»-ს პირველ მდივანთან. ამ უცნაურობის ახსნა ადვილად შეიძლება: შევარდნაძეს ინტელიგენციის იდეური მრწამსი არ აინტერესებდა, _ მისთვის მთავარი ის იყო, რომ ინტელიგენცია ხელისუფლებისადმი ლოიალური ყოფილიყო. ვიმეორებ: ყოფილიყო ლოიალური ხელისუფლების და არა იდეოლოგიისადმი. სწორედ ამიტომ, ხშირ შემთხვევაში, შევარდნაძე გასაქანს არ აძლევდა იმას, ვინც «მართლმორწმუნე კომუნისტი» იყო, მაგრამ ხელისუფლებისადმი განსაკუთრებულ ლოიალობასა და მლიქვნელობას არ იჩენდა... 

1988 წლიდან ,,საბჭოთა სახელმწიფომ» რღვევა იწყო. ე.წ. გარდაქმნის'' პროცესი არყევდა ადრე ჩამოყალიბებულ სოციალურ სისტემას. კომუნისტური იდეოლოგია განადგურდა, მაგრამ ის საზოგადოებრივი იერარქია, რომელიც კომუნისტების დროს არსებობდა, არ დანგრეულა. შეიქმნა ვითარება, როდესაც არსებობდა საზოგადოებრივი შენობა იდეოლოგიის გარეშე. სწორედ მაშინ გამოჩნდა, რამდენად ზუსტი იყო შევარდნაძის გათვლა, რამდენად სწორად მოიქცა იგი (საკუთარი ინტერესებიდან გამომდინარე), როდესაც შექმნა, გამოძერწა ლოიალური ელიტა _ მისთვის იდეოლოგიური დოგმების თავს მოხვევის გარეშე. 

1990 წლის 28 ოქტომბერს, საქართველოს ისტორიაში პირველი დემოკრატიული არჩევნების შედეგად, ხელისუფლება მოიპოვა ბლოკმა ,,მრგვალი მაგიდა თავისუფალი საქართველო'' _ ზვიად გამსახურდიას ხელმძღვანელობით. ყოფილი დისიდენტი, ზვიად გამსახურდია ჯერ უზენაესი საბჭოს თავმჯდომარე, ხოლო შემდეგ პრეზიდენტი გახდა. მაგრამ რეალურად ძალაუფლება მას არასდროს არ ეპყრა ხელთ 1990 წლის 28 ოქტომბრიდან, _ 1992 წლის 7 იანვრამდე. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლების ტრაგედია (როგორც თავად აღნიშნა) იმაში მდგომარეობდა, რომ მას დახვდა ძველი ხელისუფლების აპარატი. სხვაგვარად რომ ვთქვათ, ზვიად გამსახურდია მოვიდა იმ შენობის სათავეში, რომელიც მთლიანად ედუარდ შევარდნაძის აშენებული იყო. შევარდნაძის მიერ რუდუნებით და მოთმინებით «გამოძერწილმა» ზედაფენამ (მიუხედავად იდეოლოგიური მსგავსებისა) ვერ იგუა სხვა («უცხო») ლიდერი, რაც კრიმინალური ბანდების მიერ პრეზიდენტის დამხობის უმთავრესი მიზეზი გახდა. ელიტამ მას მხარი არ დაუჭირა, რადგან ეს მისი ელიტა არ იყო, _ ეს იყო შევარდნაძის ელიტა, შევარდნაძის ხელისუფლებაზე მორგებული ზედაფენა, რომელიც სხვა ლიდერს ვერ იგუებდა და ვერც იგუა. ამას დაემატა ის გარემოება, რომ ზვიად გამსახურდიას პოლიტიკოსისათვის აუცილებლად დამახასიათებელი და საჭირო ორი უმთავრესი თვისება არ აღმოაჩნდა, _ მოთმინება და ადამიანებთან ურთიერთობის უნარი. გამსახურდიამ, რასაკვირველია, იცოდა, რომ ის ე.წ. ინტელიგენცია კვლავინდებურად შევარდნაძის ერთგული იყო. ამიტომ, ზვიად გამსახურდიას იგი ჭირის დღესავით სძულდა და ამ სიძულვილის ხშირი გამოვლინებით მას სათანადო საბაბსაც აძლევდა „საპროტესტო-დემოკრატიული“ მოძრაობის ასაგორებლად. არავითარი განსაკუთრებული ძალისხმევა თვით ედუარდ შევარდნაძეს ამ მოძრაობის საქართველოში «პროვოცირებისათვის» არ სჭირდებოდა, ვინაიდან მის მიერ შექმნილ-გამოძერწილი სოციალური ჯგუფი თავად იმოქმედებდა მასში ჩადებული მუხტისა და მიმართულების შესაბამისად. საბოლოოდ, საქართველოში აღდგა ის სოციალური იერარქია, ის რეალობა, რომელიც 1985 წლამდე არსებობდა _ ედუარდ შევარდნაძე დაბრუნდა იმ შენობის სათავეში, რომელიც თავად ააგო. იგი სიხარულით მიიღო მის მიერ „გამოძერწილმა“ ელიტამ და დღემდე ერთგულად ემსახურება... 

დღეს „წითელი ინტელიგენცია“, იგივე „შევარდნაძის ელიტა“, კვლავინდებურად ინარჩუნებს ლოიალობას „შემოქმედის“ მიმართ. ზოგიერთი ფიქრობს, თითქოს ხსენებული სოციალური ფენა რუსეთზეა ორიენტირებული, მაგრამ ამგვარი ინტერპრეტაცია არ არის სწორი: 

საქართველოს „წითელი ინტელიგენციისათვის“ საგარეო პოლიტიკური ორიენტაციის ან იდეოლოგიის საკითხებს გადამწყვეტი მნიშვნელობა არასდროს ჰქონია. მისთვის მთავარია შეინარჩუნოს ცენზი, ამისთვის კი აუცილებელია იმ ბალანსის შენარჩუნება, რომელიც სოციალურ კიბეზე არსებობს. კონსტრუქციის მთავარი საყრდენი კვლავინდებურად ედუარდ შევარდნაძეა. 

საქართველოს დღევანდელმა პრეზიდენტმა შეძლო შეექმნა ვითარება, როდესაც შემოქმედებითი ინტელიგენციის წარმომადგენელი (მხატვარი, მწერალი, პოეტი და ა.შ.) გარკვეულწილად «გაორებულია» _ იგი ორმაგ ცხოვრებას ეწევა: ერთი ცხოვრება მისი რომანები, ფილმები და სპექტაკლებია, ხოლო მეორე, _ ის, რასაც ჩვენში «საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ» მოღვაწეობას უწოდებენ. 

„მეორე ცხოვრება“ (ხშირად „პირველისაგან“ განსხვავებით) არაკომპეტენტურობისა და პრიმიტივიზმის ნიშანს ატარებს. სწორედ ამიტომ ხდება რომ ვთქვათ შესანიშნავი მწერალი ან კინორეჟისორი, _ პოლიტიკაში ელემენტარული რეგვენია და ისეთ სისულელეებს როშავს, შეიძლება თმები დაგიდგეს ყალყზე; ამიტომაც ჩნდება ხალხში მოარული აზრი _ ესა და ეს რომანი ამ მწერლის დაწერილი არ უნდა იყოს, თორემ, აბა, ეს იდიოტი ასეთ შესანიშნავ წიგნს როგორ დაწერდაო. 

„წითელი ინტელიგენციის“ მისია ჯერ არ ამოწურულა. იგი ვერც გაექცევა (რომც მოინდომოს) ამ მისიას, რადგან «შემოქმედი» მის ყოველ ნაბიჯს მკაცრად აკონტროლებს და იმავე სოციალური სტიმულირებით უნარჩუნებს ადრე შთანერგილ მიდრეკილებებს, თუმცა თვით ამ სტიმულირების ფორმა დღეს უკვე სხვაა: აღარც «ცენტრალური კომიტეტი» არსებობს და აღარც „კულტურისა და იდეოლოგიის განყოფილება“, _ ნათქვამია წერილში, რომელიც 1996 წლით თარიღდება. 

სხვათა შორის, ვიდრე კინორეჟისორი გიორგი შენგელაია ზემოხსენებულ სკანდალურ განცხადებებს გააკეთებდა, ქართული ე.წ. შემოქმედებითი ინტელიგენციის მცირე ნაწილმა კრემლში უსტარი აფრინა, რომელშიც ნათქვამი იყო, რომ პროდასავლურმა პოლიტიკამ და ქართველების სწრაფვამ ნატო-ს სამხედრო ალიანსისკენ გაართულა საქართველოს ურთიერთობა მეზობელ რუსეთთან და შეაფერხა ქვეყნის განვითარება. ამ უსტარს არათუ სამოქალაქო საზოგადოების აღშფოთება მოჰყვა, არამედ წონასწორობა სასულიერო პირებმაც დაკარგეს. ასე, მაგალითად, მღვდელმა ილია ჭიღლაძემ სოციალურ ქსელში დაწერა: „ინტელიგენცია არის ერის სულიერი ლოკომოტივი, ერის ძალა და ძარღვი. როგორიცაა ინტელიგენცია, დიდწილად ისეთივეა ერი, ან როგორიცაა ერი, ისეთივეა მისი ინტელიგენცია. მე-19 საუკუნეში ინტელიგენციამ გადააჩინა ქართველი ერი გარუსებას, მაშინდელმა ინტელიგენციამ ილია ჭავჭავაძის ლიდერობით, მოახერხა რუსეთის კოლონიად ქცეული საქართველოს ეროვნული კონსოლიდაცია და თავისუფლებისთვის ბრძოლის წინამძღოლობა, მაგრამ რა მოხდა მეოცე საუკუნის საბჭოთა საქართველოს რეალობაში?! საბჭოთა საოკუპაციო ხელისუფლების მიერ აღზევებული და დაფასებული ინტელგენციის დიდი უმრავლესობა საოკუაციო საბჭოთა ხელისუფლების ერთგული ადეპტები იყვნენ და მათ მონური მორჩილებით ემსახურებდნენ. ეს უმრავლესობა მტრულად ეკიდებოდა ახალგაზრდა დისიდენტებს და პრაქტიკულად მათ შორის ომი იყო, იგივე უმრავლესობა პუტჩის აქტიური წევრები და მონაწილენი გახდნენ 1991-1992 წლებში, იგივე უმრავლესობის ნარჩენები დღეს რუსული იდეოლოგიის ადეპტობას აგრძელებენ. ამიტომ იყო, რომ ზვიად გამსახურდიამ, სავსებით კანონზომიერად, მათ “წითელი ინტელიგენცია” უწოდა. ბუნებრივად, გახსენდება ინდოეთის დიდი ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოღვაწის ჯ. ნერუს ცნობილი სიტყვები:”არ არსებობს უფრო დიდი მტერი საკუთარი ხალხისა, ვიდრე კოლონიზატორის მიერ აღზრდილი ინტელიგენცია”. ამდენად, სადღეისოდ, ეს ისტორიული ბნელი ეპოქის გადმონაშთები კვლავ ფუთფუთებენ და ძველი ბატონის მსახურებას აგრძელებენ. დიდად სავალალოა, ის რომ რუსეთის იმპერიალისტური სისხლიანი ხელისუფლება დღემდე ვერ გვპატიობს 1991 წლის 9 აპრილის დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტს და ყველა მეთოდით, მათ შორის წითელი ინტელიგენციის ნარჩენების საშუალებით ეწევა იდეოლოგიურ ომს, რაც ნამდვილად არის ბრძოლა საქართველოს არსებობის წინააღმდეგ!“ 

,,ვარდების რევოლუციის'' შემდეგ, მიხეილ სააკაშვილმა ინტელიგენციას, როგორც იტყვიან, ცეცხლი გაუხსნა ანუ ,,ვარდოსანმა'' პრეზიდენტმა ადამიანებს, რომლებიც თვლიდნენ და თვლიან, რომ ხელისუფლება მათ ჭკუაზე უნდა დადიოდეს, ,,ჩარეცხილები'' უწოდა. ამ ეპითეტმა დიდი აჟიოტაჟი გამოიწვია. უფრო მეტიც, სწორედ ეს ,,ჩარეცხილები'' გახდა იმის უმთავრესი მიზეზი, რომ ცნობილი მწერლებისა თუ მსახიობების უმეტესობამ სააკაშვილის წინააღმდეგ გაილაშქრა. ისე, სამართლიანობისთვის ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ ინტელიგენცია, ცოტა არ იყოს, უმადურია. ამას მოწმობს რეჟისორ შენგელაიას ბოლოდროინდელი განცხადებებიც ანუ ადამიანი 20 წლის განმავლობაში ე.წ. სტიპენდიას იღებდა და ახლაც იღებს, თან აცხადებს, მეკუთვნისო. კი ბატონო, მართლაც, კარგი ფილმები აქვს გადაღებული, მაგრამ ვინ რა ვალდებულია, რომ სტიპენდია დაუნიშნოს ან ისიც გაურკვეველია, კინოსტუდიის დირექტორად რატომ უნდა დაენიშნათ? ასევე, საკითხავია, მისი რეკომენდაციით კონკრეტული ადამიანი კონკრეტულ რაიონში მაჟორიტარად რატომ უნდა დაესახელებინათ? 

ერთი სიტყვით, ინტელიგენცია საკუთარ თავზე ზოგჯერ ბევრს იღებს ხოლმე და ავიწყდება, რომ პროფესიონალიზმი ინდულგენცია არ არის! აქვე, ისიც უნდა აღუნიშნოს, რომ დასავლურ სამყაროში ცნება ინტელიგენცია არ არსებობს. შესაბამისად, ეს ფენა წმინდა რუსული ან, სულაც, საბჭოთა წარმონაქმნია! ჰოდა, რაკიღა ქართველებს პრეტენზია გვაქვს, რომ პირველი ევროპელები ვართ, ბოლოს და ბოლოს, საბჭოურ ტრადიცებზე უარი უნდა ვთქვათ!

ნათია დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 27 Jun 2018 13:21:19 +0400