პოლიტიკა - ვერსია - ვერსია http://versia.ge Fri, 18 Oct 2019 05:47:45 +0400 Joomla! - Open Source Content Management en-gb „ჩერჩეტი“ ბოკერია, რომელმაც საქმე ეშმაკთანაც გაიფუჭა http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6383-„ჩერჩეტი“-ბოკერია,-რომელმაც-საქმე-ეშმაკთანაც-გაიფუჭა.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6383-„ჩერჩეტი“-ბოკერია,-რომელმაც-საქმე-ეშმაკთანაც-გაიფუჭა.html

რატომ არ აპროტესტებდა ლოზუნგს _ „ყველანი ციხეში“ და რა არის „ბოკერიას ამნისტიის“ ნამდვილი მიზანი

ყოფილი თუ მოქმედი ნაციონალები ერთმანეთს გაკეთილშობილებაში ეჯიბრებიან: ჯერ იყო და, ყოფილმა პრეზიდენტმა, მიხეილ სააკაშვილმა გვამცნო, მეო, ისეთი დიდმორწმუნე და დიდმოწამე ვარ, რომ ჩემი პრეზიდენტობის დროს, 600 ეკლესია ავაშენე, მათ შორის, ბაგრატიცო.

მიშას ეს „რეჩი“ რომ მოისმინა, ყოფილმა ნაციონალმა და აწ უკვე „ევროპელმა“ გიგა ბოკერიამ, რომელიც თავის დროზე, მიხეილ სააკაშვილის მთავარ იდეოლოგად ითვლებოდა, გულში გაივლო, თხა-თხაზე ნაკლები მგელმა შეჭამოსო და ყოფილ თანამებრძოლს, როგორც იტყვიან, „აბაროტი აუღო“ და ისეთი ინიციატივით გამოვიდა, რომ ალბათ, თავად სააკაშვილიც კი დაიშოკა. 

შესაძლოა, იცით, თუ რა თქვა ისეთი ბოკერიამ, რის გამოც სრულიად ნაციონალური მოძრაობა და მისი ყველა მიმდევარი „კანიდან გამოვიდა“, მაგრამ ხომ იცით, გამეორება ცოდნის დედაა. ჰოდა, ამიტომაც, გიგას სიბრძნეს გაგახსენებთ. 

მოკლედ, ბოკერიამ ბევრი იფიქრა, თუ ცოტა, გვამცნო, როგორც კი ჩემი პოლიტიკური გუნდი, ესე იგი, ევროპული საქართველო ხელისუფლებაში მოვა, ე.წ. პოლიტიკურ ამნისტიას გამოვაცხადებთო. ეს „პოლიტიკური ამნისტია“ კი, როგორც გაირკვა, იმას ნიშნავს, რომ ბოკერია, თუ სასწაული მოხდა და ამ ქვეყნის მართვის სადავეები ჩაიგდო ხელში, არც ერთი იმ თანამდებობის პირის დასჯას არ აპირებს, რომლებიც კორუფციასა, თუ სხვა ფინანსურ მაქინაციაშია ეჭვმიტანილ-მხილებული. 

„ივანიშვილი ციხეში“ _ ამ ლოზუნგის წინააღმდეგი ვარ“, – განაცხადა ევროპული საქართველოს ერთ-ერთმა ლიდერმა, გიგა ბოკერიამ „მთავარი არხის“ ეთერში და დასძინა, რომ „ქართული ოცნების“ ხელისუფლების შეცვლის შემდეგ, ბიძინა ივანიშვილის ბედი, თავად ივანიშვილის გადასაწყვეტი იქნება. 

„ერთხელ უნდა მოხდეს საქართველოში, რომ ხელისუფლების შეცვლას არ მოჰყვეს მასობრივი პოლიტიკური დევნა, თორემ ეს არანორმალურ პოლიტიკურ ციკლში ამყოფებს მთელ ქვეყანას. ჩვენ არ გვაქვს არც პროკურატურა და სასამართლოც არ გვყავს ისეთი, რომელიც პოლიტიკური ფიგურების დევნისას მოგვცემდა განცდას, რომ არის მიუკერძოებელი. დამოუკიდებელი სასამართლოს შექმნა არის ყველაზე რთული ამოცანა. 

 

ხელისუფლებათან ერთად, მთელი სასამართლოს გაშვება არის სასამართლოს ტრადიციის კიდევ ერთხელ დანგრევა. მე მომხრე ვარ, რომელიმე ღრმა ლიბერალური ქვეყნის უზენაეს სასამართლოსთან მიბმის დროებით და ნაფიცი მსაჯულების და არა _ მოსამართლეების გაყრის“, – განაცხადა ბოკერიამ და დასძინა, რომ გიორგი გახარია დამნაშავედ მიაჩნია „გავრილოვის ღამეში“, თუმცა პოლიტიკური და სამართლებრივი პასუხისმგებლობის აღრევა არ უნდა მოხდეს. 

„სისხლის სამართლებრივი დევნა პოლიტიკური დანაშაულების გამო არ უნდა იყოს. უნდა იყოს ამნისტია ყველასი, გარდა მკვლელობის და წამების“, – თქვა გიგამ და ისიც განმარტა, რომ ქონების ხელახალ გადანაწილებას მიზანშეწონილად არ მიიჩნევს. 

ამასთან, როგორც გაირკვა, ბოკერია არც ყოფილი მთავარი პროკურორის, ოთარ ფარცხალაძის გასამართლების მომხრეა. 

ერთი სიტყვით, ბოკერიამ, მეო, სავლე კი არა, უკვე პავლე ვარო და რაის დაჭერები და დასჯა, „ძველ ფერმაში“, ესე იგი, ღვთისმშობლის წილხვედრში, ყველამ ერთად, ბედნიერად უნდა ვიცხოვროთო. 

ჩვენთვის რომ ვთქვათ, ადამიანის დასჯა ვინმეს თვითმიზანი არ უნდა იყოს, თუმცა აქ არსებობს ერთი „მაგრამ“, რომლის თაობაზეც ცოტა ქვემოთ ვისაუბრებთ, მანამდე კი იმას გეტყვით, რომ ბოკერიას „პავლედ გარდაქმნამ“, მხოლოდ გაერთიანებულ ოპოზიციაში კი არა, არამედ, თავად „ოცნებაშიც“ დიდი აჟიოტაჟი გამოიწვია. 

აი, მაგალითად, უმრავლესობის წევრ ნუკრი ქანთარიას, მისივე სიტყვებით რომ ვთქვათ, გულზე მოეშვა, რადგან დარწმუნდა, რომ ბოკერია არ დაიჭერს. 

„გულზე მომეშვა და მინდა, „ოცნების“ წევრებსაც ეს სასიხარულო ამბავი მივულოცო, რომ თურმე, ბატონი ბოკერია მოდის ხელისუფლებაში და არ დაგვიჭერს, მეგობრებო! 

ეს ძალიან დიდი ამბავია. იმიტომ კი არ დაგვიჭერს, რომ დანაშაული არ გვაქვს, ან ვეცოდებით, არა, პოლიტიკურად ეს, თურმე, ძალიან სწორი იქნება და რაც მთავარია, ბიძინა ივანიშვილსაც არ დაიჭერს არავითარი დანაშაულის გამო! არადა, მთავარი დანაშაული ჩვენი ის არის, რომ თქვენ და თქვენისთანები „დასრიალებთ“ ისევ პოლიტიკურ ველზე. თითქოს მშვიდობის მტრედებო... 

სტაბილურობის გარანტი ვერ გახდებით, მოსახლეობასაც ვერ დააჯერებთ, რადგან ჩვენმა მოსახლეობამ კბილები, დიდი ხანია, მოიცვალა. ჯერ ერთი, თქვენ დააძრეთ კბილები 2012 წელს, ეს მინდა გაგახსენოთ. ბატონო გიგა, ვითომ ამ მიმტევებლური განცხადებით, ეშმაკთანაც იფუჭებთ საქმეს. იმ პარტიას და პოლიტიკურ ჯგუფს, მართლა, ჩემდათავად, რა ვუთხარი, თქვენი მისატევებელი რომ გახდება“, _ განაცხადა ქანთარიამ ბოკერიას „წყალობის“ შემდეგ. 

რაც შეეხება ოპოზიციას, ამ ფრთიდან ყველაზე მძაფრი შეფასება „ძალა ერთობაშიას“ წევრმა, პარტიის _ „კანონი და სამართალი“ ლიდერმა, თაკო ჩარკვიანმა გააკეთა და ბოკერიას „ჩერჩეტი“ უწოდა. 

„დედა, ეს გიგა ბოკერია, ისე „აჭრა“ სააკაშვილმა, სულ ჩერჩეტი გამოჩნდა. მართლა დავრწმუნდი, რომ თუ რაიმე აღმშენებლობა იყო სახელმწიფოებრივი ყოფილი ხელისუფლების დროს, მართლა სააკაშვილის ფლანგიდან კეთდებოდა მხოლოდ (დიახ, გაერთიანებული ოპოზიცია „ძალა ერთობაშია“, სწორ გზაზე დგას). აბა, ეს ძალაუფლებისთვის „მებრძოლი წურბელა“, ხელს თუ შეუშლიდა საერთო საქმეს, თორემ რისი გამკეთებელიც არის, კი გამოჩნდა! იმაზე ჩერჩეტი ყოფილა ბოკერია, ვიდრე მე მეგონა, მიდი, გიგა, გენაცვალე, „გიგანტური“ ნაბიჯებით „ოცნებისკენ''. აკი ვამბობდი, ა, ბატონო, რა ჰქნას მეტი, რითი დაამტკიცოს, გაერთიანებული ოპოზიციის ხსენება არ უნდა, რადგან სწორედ ეს არის ივანიშვილის მიზანი, აბა, ცალკე ერთ პარტიას თვლის, რომ მოერევა, ამიტომაც მომიხსენია ბიკერიამ „ნაცმოძრაობის“ სპიკერად და არა _ გაერთიანებული „ძალა ერთობაშია“-ს სპიკერად. „უსრულებს“ ბიძინას! 

თუ ივანიშვილის (რუსეთზე მომუშავე) ხელისუფლების გაშვება უნდა, მაშინ, იმ ძალას _ „ძალა ერთობაშია“, გაერთიანებულ ოპოზიციას, რომელმაც დიდი დარტყმა მიაყენა ივანიშვილის ხელისუფლებას, რაღა იმ ძალას ებრძვი და ესვრი ტალახს?! 

დიახ, გაერთიანებული ოპოზიცია „ძალა ერთობაშია“, სჭირდება საქართველოს, რა თქმა უნდა, პარტია _ „კანონი და სამართლით“, რომლის თავმჯდომარეც ვარ უმაგრეს ადამიანებთან ერთად და ბოლომდე მივიყვანთ დიდ სახელმწიფოებრივ საქმეს! 

საქართველო ძლიერი სახელმწიფო იქნება „კანონით და სამართლით'', _ დაწერა სოციალურ ქსელში ჩარკვიანმა. 

ექსპერტმა გია ხუხაშვილმა კი ბოკერიას ე.წ. ამნისტიას „კლასიკური პოპულიზმი“ უწოდა. 

„ეს არის კლასიკური პოპულიზმი იმიტომ, რომ ვინმეს მიმართ სისხლის სამართლის პასუხისმგებლობის დაკისრებას წყვეტს კანონი. ეს არ შეიძლება იყოს პოლიტიკური შეხედულებებისა და პოლიტიკური გადაწყვეტილებების საგანი. დიდი ბოდიში, მაგრამ თუ ჩინოვნიკს ჩადენილი აქვს დანაშაული, შესაბამისად, არ მგონია, რომ „ევროპული საქართველო“, თუნდაც ხელისუფლებაში იყოს, პოლიტიკურად წყვეტდეს იმ საკითხს, ვინ დასაჯოს და ვინ შეიწყალოს. ეს არის წმინდა პოლიტიკური განცხადება და გზავნილი დღევანდელი ჩინოვნიკებითვის, თუ თქვენ ლოიალურები იქნებით ჩვენს მიმართ, ჩევენგან საფრთხე არ გემუქრებათო, რაც ჩემი აზრით, საკმაოდ სუსტი გზავნილია. ისინი ახლა ცდილობენ, რომ რაღაცნაირად გაემიჯნონ სააკაშვილის რიტორიკას, ცდილობენ, რომ საკუთარი სეგმენტი დაიჭირონ ამომრჩევლის. მოგეხსენებათ, „ნაციონალური მოძრაობისა“ და „ევროპული საქართველოს“ ელექტორალური ბაზა, ჯერჯერობით, არ არის მკაცრად გაყოფილი. ჩემი თვალთახედვით, დიდი აზრი ყველაფერ ამაში არ დევს'', _ უთხრა ხუხაშვილმა საინფორმაციო სააგენტო „ჰოთნიუსს“.

 

ამავე სააგენტოსთან საუბრისას, ბოკერიას ინიციატივას პოპულისტური უწოდა ექსპერტმა, ლევან ალაფიშვილმაც. 

„ჩემი ვარაუდით, საუბარია ამნისტიაზე, რასაც ყოველთვის თან სდევს უსამართლობის განცდა იმ ადამიანებში, რომლებმაც მანამდე ჩაიდინეს ეკონომიკური დანაშაული, თუმცა ყველა ქვეყანაში ამნისტიას, როგორც ერთჯერად აქტს, ასეთი განცდა ყოველთვის ახლავს. ზოგადად, ამნისტია სამართლიანობის კონტექსტში ამიტომაც არ განიხილება, რადგან ესაა ერთჯერადი აქტი და არა _ პოლიტიკური გადაწყვეტილება. თუ ეკონომიკურ დანაშაულთან მიმართებაში, პოლიტიკის ცვლილებაზეა საუბარი, მაშინ უფრო მეტი და დამატებითი ინფორმაცია გვჭირდება ინიციატორისგან. მაგალითად, როგორია ხედვა, რა ტიპის ეკონომიკურ დანაშაულებს შეეხება საკანონმდებლო ცვლილება, რადგან ეკონომიკური დანაშაული, როგორც ცნება, საკმაოდ ფართოა და ეს ეხება, როგორც საფინანსო სფეროს, ასევე ქონების მითვისება-გაფლანგვასაც, რასაც ელემენტად ახლავს ფინანსური, ან ეკონომიკური ნაწილი. შესაბამისად, ამაზე ახლა ვერ ვიმსჯელებ, მაგრამ გიმეორებთ, თუ ინიციატორი ამნისტიას გულისხმობს, ეს ერთჯერადი აქტი იქნება... 

ზოგადად, წინასაარჩევნოდ, ოპოზიციის ერთ-ერთი ლიდერის განცხადება, რომ ხელისუფლების ცვლილების შემდეგ, ეკონომიკური დანაშაულის გამო არავინ დაისჯება, რა თქმა უნდა, პოპულიზმის ელემენტებსაც შეიცავს და გარკვეულ აუდიტორიაზეა გათვლილი. თუ რეალურად დავუფიქრდებით, ამნისტიის კანონის მიღებას, არჩევნებში გამარჯვება და საპარლამენტო უმრავლესობით ხელისუფლებაში მოსვლა სჭირდება, ამიტომ არ მგონია, რომ უახლოეს პერიოდში ეს შესაძლებელი იყოს, მით უმეტეს, 2020 წლისთვის. რეალურად, ეს არის კონკრეტული სამიზნე აუდიტორიისთვის გადადგმული წინასაარჩევნო ნაბიჯი, გნებავთ, ლოზუნგი“, _ უთხრა ალაფიშვილმა „ჰოთნიუსს“. 

ბოკერიას ინიციატივა უპასუხოდ, რასაკვირველია, არც „მაღალმა“ დატოვა. 

„ჯუნგლები მართლა არ გვინდა. შურისძიება დაუშვებელია, მაგრამ ივანიშვილი, გახარია, ფარცხალაძე, წულუკიანი... პასუხს აგებენ კანონის მთელი სიმკაცრით. 

ხალხისგან მაღალი თანამდებობის პირების მიერ მოპარული ქონება უნდა დაუბრუნდეს ხალხს და ყველაფერი ეს უნდა გადაწყვიტოს არა რომელიმე კონკრეტულმა გვარმა და სახელმა, არამედ, დამოუკიდებელი ანტიკორუფციული საერთაშორისო სასამართლოს უცხოელმა მოსამართლეებმა. 

შეწყვიტეთ ყველამ ინდულგენციების გაცემა ხალხის დაჩქარებულ ძარცვაზე და ეროვნული დოვლათის განიავებაზე. 

თქვენ პირად ქონებას რომ შეხებოდნენ, იგივე დაპირებას გასცემდით? აბა, ხალხმა რა დააშავა?“ _ დაწერა მიშამ სოციალურ ქსელში. 

ასე და ამგვარად, ყოველივე ზემოთქმულმა კიდევ ერთხელ ნათელყო, რომ ყოფილი და მოქმედი ნაციონალები, ან მათთან აფილირებული პოლიტიკური ჯგუფები ერთმანეთს დასანახად ვერ იტანენ, თუმცა ის მოსაზრებაც არსებობს, რომ ყველაფერი ეს მიშა-გიგას პოლიტიკური თამაშია ანუ მათ შორის უთანხმოება, რეალურად, არ არსებობს და ერთმანეთს საჯაროდ მხოლოდ ხალხის თვალის ასახვევად „ეშპილკავებიან“. შესაძლოა, არც უამისობაა, თუმცა ამჯერად მსჯელობას ამ კუთხით არ გავაგრძელებთ და იმ „მაგრამს“ გავშიფრავთ, რომელიც სტატიის დასაწყისში ვახსენეთ. საამისოდ კი აუცილებელია, რამდენიმე წლის წინანდელი მოვლენები გავიხსნოთ. 

მოკლედ, გასული საუკუნის 90-იანი წლების მიწურულია. ასპარეზზე უკვე ჩანს მიხეილ სააკაშვილი, რომელიც მაშინდელი მმართველი გუნდის, ესე იგი, მოქკავშირის ლიდერად ევლინება საზოგადოებას. პარალელურად, აქტიურდება „თავისუფლების ინსტიტუტი“, რომლის სათავეებთან, სწორედ გიგა ბოკერია დგას. ეს არასამთავრობო ორგანიზაცია ზომაზე მეტად აგრესიულია, განსაკუთრებით კი მამა ბასილის მრევლს ერჩის და ამასთან, ითხოვს, რომ ყველა კორუმპირებული თანამდებობის პირი სათანადოდ დაისაჯოს. 

„ვარდების რევოლუციის“ შემდეგ, „თავისუფლების ინსტიტუტი“, გარკვეულწილად, კულისებში გადადის, სამაგიეროდ, ბოკერია და ასევე, გივი თარგამაძე ხდებიან ნაციონალური მოძრაობის, უფრო კონკრეტულად, მიხეილ სააკაშვილის მთავარი მრჩევლები ანუ ყველამ გადასარევად იცის, რომ პოსტრევოლუციურ საქართველოში, ყოფილი თანამდებობის პირების დაჭერებსა თუ ქონებების ჩამორთმევის პოლიტიკას, სწორედ ეს ადამიანები ატარებდნენ. უფრო ზუსტად, სახელდებოდა ხუთამდე ადამიანი, რომელიც ყველა არასასურველი სუბიექტის დასჯას აძლევდა მწვანეს. 

ეს ადამიანები იყვნენ: ზურაბ ადეიშვილი, ვანო მერაბიშვილი, ირაკლი ოქრუაშვილი, გოგა ბოკერია და გივი თარგამაძე. ამას გარდა, როგორც მაშინ ამბობდნენ, კიდევ იყო ერთი ადამიანი, რომელიც პირდაპირ ძალადობას ქადაგებდა, თუმცა ეს სუბიექტი კულისებიდან მოქმედებდა. 

ვინ იყო ეს პიროვნება? _ ლევან რამიშვილი, რომელიც „თავისუფლების ინსტიტუტს“ ხელმძღვანელობდა და ბოკერია-თარგამაძის უახლოეს მეგობრად ითვლებოდა. 

სხვათა შორის, რამიშვილი ბოლო დროს, პრაქტიკულად, არ ჩანს, გივი თარგამაძემ კი, ნაციონალური მოძრაობა, გოგა ბოკერიასთან ერთად დატოვა და ამჟამად, ევროპული საქართველოს სახეა. 

გივი თარგამაძის აგრესიულობაზე კი ყველაზე მკაფიოდ, მის მიერ, 2007 წლის 7 ნოემბრის მოვლენების შემდეგ ნათქვამი ფრაზა _ ,,სულს ამოგხდით!'' მეტყველებს! 

მოკლედ, მთელი ეს პრეისტორია ნათელყოფს, რომ ბოკერია არცთუ შორეულ წარსულში, აგრესიის კულტივირებას ახდენდა. ყველაფერს თავი რომ დავანებოთ, მას სააკაშვილის თუნდაც ის სკანდალური გამოსვლა არ გაუპროტესტებია, როცა მაშინდელმა პრეზიდენტმა, პარლამენტში გამოსვლისას განაცხადა, ყველანი ციხეშიო! 

მიშას ამ ფრაზამ მერაბიშვილის პოლიციას მწვანე შუქი აუნთო, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ძალოვანი უწყებები ყველას _ აქლემისა, თუ ნემსის ქურდს ერთნაირი სიმკაცრით სჯიდნენ და საპყრობილეში უშვებდნენ! 

უფრო მეტიც, სააკაშვილის ეს ფრაზა, როგორც იმდროინდელი ოპოზიცია აცხადებდა, იმის წინაპირობა გახდა, რომ პოლიციას ადამიანები ქუჩებში ჩაეცხრილა და ეს ვანდალიზმი დანაშაულთან ბრძოლითა, თუ ე.წ. გადაუდებელი აუცილებლობით „გაეპრავებინა“! 

ყოველივე აქედან გამომდინარე, რასაკვირველია, ჩნდება ლოგიკური და ლეგიტიმური კითხვა: როდის იყო ბოკერია გულწრფელი _ მაშინ, როცა ყველას ციხეში გაშვებას უჭერდა მხარს, თუ ახლა, როცა ფართომასშტაბიანი ინიციატივით გამოდის და ამბობს, რომ არავინ უნდა დაისაჯოს? 

ამას გარდა, ასევე, საკითხავია, ბოკერია ამ ინიციატივით იმიტომ ხომ არ გამოდის, რომ ეშინია, შემდეგმა ხელისუფლებამ ძველი საქმეები არ ამოქექოს ანუ კოჰაბიტაციაზე უარი თქვას და იგივე ბოკერიას სისხლის სამართლის პასუხისმგებლობის საკითხი დააყენოს? 

ბოკერიას ამნისტია სხვა კითხვებსაც აჩენს. მაგალითად, ასეთს: იმ ადამიანებმა, რომლებმაც ბოკერიასა და მისი ყოფილი, თუ ახლანდელი თანამოზარეების წყალობით, ჯოჯოხეთი გამოიარეს, პასუხი ვის უნდა მოსთხოვონ ანუ ბოკერიამ პასუხი ყველაფერ იმაზე, რასაც 2003-დან 2012 წლამდე „აპრავებდა“, მინიმუმ, მორალური პასუხი არ უნდა აგოს? 

მოკლედ, ეს არის კითხვები, რომლებზეც პასუხები არ არსებობს. უფრო მეტიც, ამ კითხვებს ბოკერიას არც არავინ უსვამს და მხოლოდ იმაზე ამახვილებენ ყურადღებას, რომ ზემოხსენებული ინიციატივით, ევროპული საქართველო წყალს „ოცნების“ წისქვილზე ასხამს. არადა, თუ ბოკერიას ინიციატივას ჩავუღრმავდებით, პრობლემა იმაზე უფრო დიდი და ყოვლისმომცველია, ვიდრე ბოკერიას მიერ, „ოცნების“ წისქვილზე წყლის დასხმა! ყველაფერს თავი რომ დავანებოთ, ე.წ. ბოკერიას ამნისტია ჩვეულებრივი, ორმაგი სტანდარტია, სტანდარტი, რომელსაც პოპულიზმთან ერთად, საკუთარი ტყავის გადარჩენის სუნი ასდის!

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 16 Oct 2019 13:42:08 +0400
„11 ოქტომბრიდან გარეჯის კომპლექსის ეკლესიები ქართველი სამღვდელოებისთვის გაიხსნება!“ http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6374-„11-ოქტომბრიდან-გარეჯის-კომპლექსის-ეკლესიები-ქართველი-სამღვდელოებისთვის-გაიხსნება-“.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6374-„11-ოქტომბრიდან-გარეჯის-კომპლექსის-ეკლესიები-ქართველი-სამღვდელოებისთვის-გაიხსნება-“.html

გიორგი გახარია აზერბაიჯანში, პრემიერის რანგში პირველ ოფიციალურ ვიზიტს აფასებს

საქართველოს პრემიერ-მინისტრმა გიორგი გახარიამ მთავრობის სხდომაზე აზერბაიჯანში ვიზიტი შეაჯამა. როგორც მთავრობის მეთაურმა აღნიშნა, შემთხვევითი არ იყო პრემიერ-მინისტრის რანგში მისი პირველი ვიზიტი სწორედ აზერბაიჯანში. პრემიერის განცხადებით, ორ ქვეყანას შორის თანამშრომლობა გასცდა ორმხრივ და რეგიონულ განზომილებას და 

მნიშვნელოვანი საერთაშორისო კონტექსტი შეიძინა.

„გუშინ გვქონდა ვიზიტი ბაქოში. არ იყო შემთხვევითი, რომ ჩვენ მივიღეთ გადაწყვეტილება, 

პირველი ვიზიტი ჩაგვეტარებინა სწორედ აზერბაიჯანში. მოგეხსენებათ, რომ ჩვენ ორ ქვეყანას შორის 

თანამშრომლობა გასცდა არა მხოლოდ ორმხრივ განზომილებას, არამედ რეგიონულსაც და მნიშვნელოვანი 

საერთაშორისო კონტექსტი შეიძინა. ყველას კარგად გვესმის, რომ ეს თანამშრომლობა უნდა იყოს ეფექტური, შედეგიანი და გამომდინარეობდეს 

ჩვენი ქვეყნების ინტერესებიდან. განსაკუთრებით დღეს, იმ მოვლენების ფონზე, რომელიც რეგიონში ხდება, უაღრესად მნიშვნელოვანია ორ ქვეყანას შორის ეფექტური 

თანამშრომლობა სიმშვიდის, სტაბილურობის და უსაფრთხოების გარანტირების მიზნით“, - განაცხადა გიორგი გახარიამ.

პრემიერ-მინისტრის თქმით, აზერბაიჯანი და საქართველო ერთმანეთის ნდობით აღჭურვილი, ძლიერი ეკონომიკური 

პარტნიორები არიან და ენერგომატარებლების და ტრანსპორტის მიმართულებით ქვეყნებს შორის თანამშრომლობაც საერთაშორისო მნიშვნელობას იძენს.

„ჩვენ განვიხილეთ ეკონომიკური თანამშრომლობის ისეთი მნიშვნელოვანი სფეროები, როგორიც არის ვაჭრობა, ტრანსპორტი, ურთიერთ ინვესტიციები. 

ასევე, დავგეგმეთ კონკრეტული ნაბიჯები, რომელიც მიმართული იქნება ამ თანამშრომლობის კიდევ უფრო გაღრმავებისკენ. 

მოგეხსენებათ, რომ ჩვენს ქვეყნებს შორის ეკონომიკური თანამშრომლობის კომისიის სხდომა ბოლო ათი წლის განმავლობაში არ შემდგარა და 

პირველი ნაბიჯი იქნება ნოემბრის მეორე ნახევარში - კომისია შედგება, რაც უნდა გახდეს ფუნდამენტი და ეფექტური ინსტრუმენტი 

ჩვენი ურთიერთობების დახვეწის და ჩვენი ეკონომიკური თანამშრომლობის გაზრდის“, - განაცხადა გიორგი გახარიამ.

საქართველოს მტავრობის მეთაურის თქმით, საქართველოსა და აზერბაიჯანს შორის არსებობს საზღვრის მონაკვეთები, რომლებიც, სამწუხაროდ, არაა დადგენილი. სწორედ ამ თემასაც შეეხო ილჰამ ალიევთან შეხვედრაზე საუბარი და გადაწყდა, რომ 11 ოქტომბრიდან ქართული სამღვდელოებისთვის დავით გარეჯის სამონასტრო კომპლექსის ფარგლებში არსებული ეკლესიები გაიხსნება:

„გვერდს ვერ ავუვლიდით ისეთ მნიშვნელოვან თემას,როგორიც არის დავით გარეჯის სამონასტრო კომპლექსი, 

სამწუხაროდ,საქართველოსა და აზერბაიჯანს შორის არის საზღვრის გარკვეული მონაკვეთები, რომლებიც არაა დადგენილი. 

ეს არის ჩვენი პოსტსაბჭოთა მემკვიდრეობა და 25 წელია პრობლემა ვერ მოგვარდა. 

ბატონმა პრეზიდენტმა ალიევმა ბრძანა, რომ ჩვენ გვაქვს ისტორია და გეოგრაფია, რომელიც გვაკავშირებს და სრულად შემიძლია 

დავეთანხმო, რადგან პარტნიორებს და მეგობრებს ისტორია და გეოგრაფია კი არ ჰყოფს, არამედ აკავშირებს. 

ამ საფუძველზე, გვქონდა ღია საუბარი მიმდინარე პრობლემებზე და როგორც შედეგი შემიძლია გითხართ, რომ 

ხვალიდან ქართული სამღვდელოებისთვის კომპლექსის ფარგლებში არსებული ეკლესიები გაიხსნება და 

ჩვენ ნაბიჯ-ნაბიჯ ეტაპობრივად ამ მიმართულებითაც უნდა გვქოდნეს სერიოზული პროგრესი. 

ეს პრობლემა ორი ქვეყნის ნციონალური ინტერესების, ისტორიული მემკვიდრეობის და 

ეკლესიის ინეტრესების გათვალისწინებით უნდა გადაწყდეს".

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Thu, 10 Oct 2019 12:28:41 +0400
„ამ ვიზიტით, ჩვენ ჩვენს მოყვარეებსაც და მტრებსაც დავუმტკიცებთ, რომ არ არსებობს მეგობრულად მოუგვარებელი პრობლემები!” - გიორგი გახარია ილჰამ ალიევს შეხვდა http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6372-„ამ-ვიზიტით,-ჩვენ-ჩვენს-მოყვარეებსაც-და-მტრებსაც-დავუმტკიცებთ,-რომ-არ-არსებობს-მეგობრულად-მოუგვარებელი-პრობლემები-”-გიორგი-გახარია-ილჰამ-ალიევს-შეხვდა.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6372-„ამ-ვიზიტით,-ჩვენ-ჩვენს-მოყვარეებსაც-და-მტრებსაც-დავუმტკიცებთ,-რომ-არ-არსებობს-მეგობრულად-მოუგვარებელი-პრობლემები-”-გიორგი-გახარია-ილჰამ-ალიევს-შეხვდა.html

საქართველოს პრემიერ მინისტრმა გიორგი გახარიამ ოფიციალური საერთაშორისო შეხვედრების სერია აზერბაიჯანის რესპუბლიკით დაიწყო და პრეზიდენტ ილჰამ ალიევს შეხვდა.

 

„პრემიერ-მინისტრის რანგში პირველი ვიზიტი აზერბაიჯანში შემთხვევითი არ  არის, რამეთუ დარწმუნებული ვართ, რომ ამ ვიზიტით ჩვენ ჩვენს მოყვარეებსაც და მტრებსაც კიდევ ერთხელ დავუმტკიცებთ, რომ არ არსებობს აზერბაიჯანსა და საქართველოს შორის ძმურად, მეგობრულად მოუგვარებელი პრობლემები“, – განაცხადა გიორგი გახარიამ აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტ ილჰამ ალიევთან შეხვედრისას.

ყურადღება გამახვილდა ორი ქვეყნის სტრატეგიული პარტნიორობის ძირითად მიმართულებებზე, ორმხრივი თანამშრომლობის დღის წესრიგის მნიშვნელოვან საკითხებზე და რეგიონული დატვირთვის პროექტებზე, რომლებსაც საქართველო და აზერბაიჯანი ერთობლივად ახორციელებენ.

პრემიერ-მინისტრმა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტს გულთბილი მასპინძლობისთვის მადლობა გადაუხადა.

„ძალიან კარგად მახსოვს ჩვენი შეხვედრები, ძალიან გულწრფელი, ღია საუბრები, რაც ჩემთვის ძალიან დიდი გამოცდილება იყო. აზერბაიჯანი და საქართველო უახლოესი მეგობრები და პარტნიორები არიან. ჩვენი პარტნიორობა მართლაც გასცდა რეგიონულ მნიშვნელობას და საერთაშორისო დონის თემა გახდა, განსაკუთრებით ეკონომიკურ განზომილებაში, ენერგომატარებლების, ტრანსპორტის, ვაჭრობის სფეროებში. საქართველო და აზერბაიჯანი მყარად და ურყევად უჭერენ მხარს ერთმანეთს საერთაშორისო ფორმატებში. რა თქმა უნდა, ეს პრინციპულად მნიშვნელოვანია და მადლობას გიხდით საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის მხარდაჭერისთვის.

განსაკუთრებით ხაზგასასმელია ჩვენს მოქალაქეებს შორის ადამიანურ დონეზე ძალიან თბილი და მჭიდრო ურთიერთობები, რომელიც საუკუნეების ისტორიას და კულტურულ ურთიერთობას მოიცავს. როგორც ყოველთვის, დღესაც დარწმუნებული ვარ, რომ ჩვენი ვიზიტი, საუბრები და საქმიანი განხილვები იქნება უაღრესად პროდუქტიული და კიდევ ერთხელ დაუმტკიცებს ყველას, ჩვენს მეგობარსაც და მტერსაც, რომ საქართველო და აზერბაიჯანი ყოველთვის იპოვიან სწორ სიტყვებს და გზებს არსებული პრობლემების გადასაწყვეტად”, – განაცხადა პრემიერ-მინისტრმა.

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა გიორგი გახარიას საქართველოს მთავრობის მეთაურის თანამდებობის დაკავება მიულოცა და პირველი საგარეო ვიზიტით აზერბაიჯანში სტუმრობისთვის მადლობა გადაუხადა.

„ბატონო პრემიერ-მინისტრო, თქვენ ბევრჯერ ყოფილხართ აზერბაიჯანში და სიამოვნებით ვიხსენებ თქვენთან გამართულ შეხვედრებს. მოხარული ვარ, რომ პრემიერ-მინისტრის თანამდებობაზე პირველი საგარეო ვიზიტით აზერბაიჯანს ესტუმრეთ. ეს მოწმობს იმას, რომ საქართველო და აზერბაიჯანი ახლო მეგობრები და პარტნიორები არიან. ჩვენთვის საქართველო ყველაზე ახლო მეგობარს, მეზობელს და პარტნიორს წარმოადგენს. ჩვენ გვაკავშირებს ისტორია, გეოგრაფია და ჩვენი ურთიერთობების განვითარებისთვის ეს მნიშვნელოვანი ფაქტორებია. დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ჩვენი ურთიერთობები ვითარდება და მრავალ სფეროს მოიცავს. ჩვენ მხარს ვუჭერთ ერთმანეთის ტერიტორიულ მთლიანობას და წარმატებით ვთანამშრომლობთ საერთაშორისო ორგანიზაციების ფარგლებში.

მოხარული ვარ, რომ ჩვენი ეკონომიკური ურთიერთობები წარმატებით ვითარდება და აზერბაიჯანი საქართველოსთვის სიდიდით ერთ-ერთი პირველი ინვესტორია. ჩვენს ქვეყნებს შორის არსებული თანამშრომლობა, განსაკუთრებით ნავთობის, გაზის, ტრანსპორტის სფეროში, გასცდა რეგიონულ ფარგლებს და საერთაშორისო დონეზე ავიდა. განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს ხალხთაშორის ურთიერთობებს. საქართველოში მცხოვრები აზერბაიჯანელები და აზერბაიჯანში მცხოვრები ქართველები დიდ როლს ასრულებენ ამ ურთიერთობების განვითარებაში”, – განაცხადა ილჰამ ალიევმა.

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა საქართველოს პრემიერ-მინისტრს „ზაგულბას” სასახლეში უმასპინძლა.

წყარო: საქართველოს პრემიერ-მინისტრის პრესსამსახური

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 09 Oct 2019 13:54:04 +0400
ვისი რეკომენდაციით მოხვდა „ოცნებაში“ და რას შეეწირა ზარდიაშვილის დეპუტატობა http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6371-ვისი-რეკომენდაციით-მოხვდა-„ოცნებაში“-და-რას-შეეწირა-ზარდიაშვილის-დეპუტატობა.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6371-ვისი-რეკომენდაციით-მოხვდა-„ოცნებაში“-და-რას-შეეწირა-ზარდიაშვილის-დეპუტატობა.html

ექსდეპუტატის ქონება და ნათესაური კავშირები

აქამდეც ვიცოდით, მაგრამ ამ დღეებში კიდევ ერთხელ დავრწმუნდით, რომ ამ ქვეყნად მარადიული არაფერია, მათ შორის, არც _ ძალაუფლება. დიახ, ქალბატონებო და ბატონებო, ვანო ზარდიაშვილი მხოლოდ პარლამენტის წევრობას კი არა, არამედ, როგორც ამბობენ, ძალაუფლებასაც გამოემშვიდობა. უფრო მეტიც, ეს ის შემთხვევაა, როცა „ვერსიის“ სამთავრობო და არასამთავრობო წყაროები ერთ აზრზე არიან და ლამის ერთხმად ამბობენ, რომ ზარდიაშვილი, სწორედ ძალაუფლებამ შეიწირა. იმისთვის, რომ ფრაზის _ „ძალაუფლებამ შეიწირა“ ქვეტექსტს ჩავწვდეთ და, ზოგადად, მმართველ გუნდში დაწყებული პოლიტიკური თამაშების ალგორითმი ამოვხსნათ, დროში მოგზაურობა მოგვიწევს ანუ მსჯელობა იმით უნდა დავიწყოთ, თუ ვინ არის და როგორ მოხვდა ვანო ზარდიაშვილი 2016 წელს, „ოცნების“ საპარლამენტო სიაში?

ისე, ჩვენთვის რომ ვთქვათ, იმის გარკვევას, თუ ვინ იყო ზარდიაშვილის რეკომენდატორი, ამ წლების განმავლობაში, მთელი ქართული მედია და ასევე პოლიტიკური სპექტრიც ცდილობდა, თუმცა ამ მცდელობას შედეგი არ მოჰყოლია. ახლა კი, როცა ბატონი ზარდიაშვილი პოლიტიკიდან „გავიდა“, „ვერსიისთვის“ სკანდალური ინფორმაცია ხდება ცნობილი ანუ ჩვენი წყარო იმ სავარაუდო პირის ვინაობას ასახელებს, ვის სიტყვასაც ანგარიში გაუწიეს და ზარდიაშვილი „ოცნების“ სახე გახადეს. 

ცხადია, ჩვენ არაფერს ვამტკიცებთ, მაგრამ მოგეხსენებათ, კვამლი უცეცხლოდ არასოდეს ჩნდება. შესაბამისად, გამორიცხული არ არის, რომ ჩვენი წყაროს მიერ მოწოდებული ვერსიაც ლოგიკური იყოს. 

მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელოთ, კულუარებში ამბობენ, რომ ზარდიაშვილის რეკომენდატორი _ არც მეტი, არც ნაკლები _ ე.წ. კრიმინალური სამყაროს წარმომადგენელი, ვატო ყიფიანი იყო. აქვე, ისიც უნდა ვთქვათ, რომ კონფიდენციალური ინფორმაციით, ზარდიაშვილი და ყიფიანი ერთმანეთს პირადად არ იცნობენ, მაგრამ მოარული ხმით, ყიფიანთან გარკვეული შეხების წერტილები მამუკა ახვლედიანს ჰქონდა. ახვლედიანი და ზარდიაშვილი, როგორც ცნობილია, სტუდენტობიდან მეგობრობენ ანუ ერთ-ერთი ვერსიით, მას შემდეგ, რაც მდინარაძემ „ოცნების“ საპარლამენტო სიაში ადგილი გაინაღდა და მმართველი პარტიის სახეც გახდა, ზარდიაშვილს დაპირდა, რომ როგორმე სიაში მასაც „ჩასვამდა“, თუმცა 2016-ში, როგორც გვიხსნიან, მდინარაძეს „ოცნებაში“ იმხელა გავლენა არ ჰქონდა, რომ მისი რეკომენდაციით, ვინმე სიაში ჩაესვათ. ჰოდა, მდინარაძეს, ასე ვთქვათ, დახმარება ყიფიანისთვის უთხოვია, რომელსაც, თავის მხრივ, დახმარებისთვის „ოცნების“ იმ ფრთისთვის მიუმართავს, რომელსაც წლებია იცნობს. ჰოდა, ასე იყო თუ ისე, ზარდიაშვილი, რომელიც 2012 წლამდე, ნაციონალების ფარული და ღია მეხოტბე იყო, 2016-დან, ჭეშმარიტ „მეოცნებედ“ მოგვევლინა. 

ზოგადად, ზარდიაშვილის „ნაცურ“ წარსულზე არაერთხელ თქმულა და დაწერილა. უფრო მეტიც, იგივე ინტერნეტში გავრცელებლი ინფორმაციის მიხედვით, ზარდიაშვილის დედა, რომელიც აშშ-ში ცხოვრობს, იქაური ქართველი ნაციონალების კოორდინატორია. 

„იმ ისტერიისა და აგრესიის ფონზე, რომელიც უკვე ყველგან შეინიშნება, ერთ დასკვნას ვაკეთებ, რომ ცუდად დამთავრდება ეს ყველაფერი... რისთვის გვინდოდა მაშინ, 2012 წლის არჩევნები?! არადა, ვისაც საქვეყნო საქმეზე უანგაროდ შეგვტკივა გული, ძალიან ცუდ დღეში ვართ. გვაგინებენ, გვლანძღავენ, გვემუქრებიან... გასაოცარი ის არის, რომ ამ „მიშისტებს“ აქედან ჰყავთ მხარდამჭერები, ფინანსურად დამხმარენი! გასაკვირი კი არა, უბედურებაა ის, რომ მათ აქტიურ მხარდამჭერ-დამხმარეთა შორის, „ოცნებასთან“ დაკავშირებული ადამიანებიც არიან. 

იქნებ მანდ, მთავარმა „ოცნებისტებმა“ არც იციან, რომ ვანო ზარდიაშვილის დედა, უკვე დიდი ხანია, აშშ-შია და მიშას მთავარი აგიტატორი და მომხრეა... და მარტო ეგ ქალბატონი? როცა ამ ხალხს ვხედავთ, სულ აღარ გვიკვირს მამალი ნაცებისა და „მიშისტების“ აქტიურობა. 

აგერ, კობა სუბელიანიც... ჭორი იმის თაობაზე, რომ მას აქ ძალიან უჭირს და მოხუცს უვლის, არის მიამიტებისთვის განკუთვნილი. სუბელიანი ყველა აქციის ან ორგანიზატორია, ან _ აქტიური მონაწილე და წუთს არ კარგავს ქულების ჩასაწერად და თავისი პოლიტიკური დევნილის სტატუსის მოთხოვნის გასამყარებლად, რომელზეც განაცხადი აშშ-ის საემიგრაციოში, უკვე დიდი ხანი აქვს შეტანილი... 

და ასე, რომელი ერთი ჩამოვთვალო...“, _ დაწერა სოციალურ ქსელში რამდენიმე თვის წინ, აშშ-ში მცხოვრებმა ქართველმა ემიგრანტმა, ჟურნალისტმა რუსუდან წერეთელმა. 

სხვათა შორის, აწ უკვე ექსდეპუტატ ზარდიაშვილს იმ ბრლადებაზე, რომ ნაციონალების, კერძოდ, ზურაბ ადეიშვილის მარჯვენა ხელი იყო, მკაფიო კომენტარი არასოდეს გაუკეთებია. ყოველ შემთხვევაში, ეს ბრალდება არ უარუყვია და არც ის უთქვამს, დიახაც, ადეიშვილთან ვმუშაობდიო. არადა, მის შესახებ ფართო საზოგადებამ, სწორედ „ნაციონალების“ ზეობის მიწურულს შეიტყო _ კერძოდ, სასამართლოს მანდატურებმა, რომლებიც „ოცნების“ მხარდამჭერები იყვნენ, მას ბრალი ზეწოლაში დასდეს. 

შეგახსენებთ: 2010-2102 წლებში, ზარდიაშვილი თბილისის საქალაქო სასამართლოს აპარატს ხელმძღვანელობდა. 

კვლევაში, რომელიც გასულ წელს, „საერთაშორისო გამჭვირვალობა _ საქართველომ“ გამოაქვეყნა, ვკითხულობთ: 

„2012 წელს, წინასაარჩევნო პერიოდში, საქალაქო სასამართლოს მანდატურები, ვანო ზარდიაშვილს პოლიტიკურ ზეწოლაში ადანაშაულებდნენ. მანდატურები ამბობდნენ, რომ მათ „ქართული ოცნების“ აქციაზე წასვლას უკრძალავდნენ, წასვლის შემთხვევაში კი, ემუქრებოდნენ და სიტყვიერ შეურაცხყოფას აყენებდნენ, ასევე სთხოვდნენ, რომ ნაციონალური მოძრაობის აქციას დასწრებოდნენ. 

გარდა ამისა, ვანო ზარდიაშვილს ახლო მეგობრული და ნათესაური კავშირი აქვს სასამართლოში ყველაზე გავლენიან პირად მიჩნეულ მიხეილ ჩინჩალაძესთან (თბილისის სააპელაციო სასამართლოს თავმჯდომარე). 

ამავდროულად, ვანო ზარდიაშვილის მეუღლე, იუსტიციის უმაღლეს საბჭოში, მოსამართლეთა საქმიანობის შეფასების მართვის დეპარტამენტს ხელმძღვანელობს. ვანო ზარდიაშვილის წარსული საქმიანობა და ასევე, მისი მჭიდრო ნათესაური კავშირი სასამართლო სისტემის წარმომადგენლებთან, ქმნის ინტერესთა კონფლიქტის საფრთხეს, რა დროსაც ძლიერი არაფორმალური კავშირები პარლამენტისა და სასამართლო ხელისუფლების წარმომადგნელების მხრიდან პირადი, ან პოლიტიკური მიზნებისათვის შეიძლება იქნას გამოყენებული''. 

მას შემდეგ კი, რაც რამდენიმე კვირის წინ, ეკა ბესელიამ ზარდიაშვილს პირზე ხელი ააფარა, გაზეთმა „ბათუმელები“ შემდეგი სტატია გამოაქვეყნა: 

„...ბესელიასა და ზარდიაშვილის დაპირისპირება ჯერ კიდევ მაშინ გახდა შესამჩნევი, როცა ეკა ბესელიამ დატოვა „ქართული ოცნება“ და ამის ერთ-ერთ მთავარ მიზეზად, წინა ხელისუფლების მოსამართლეების უვადოდ დანიშვნის საკითხი და „სასამართლოს კლანი“ დაასახელა. მაშინ ზარდიაშვილმა პარლამენტში განაცხადა, რომ გუნდიდან ეკა ბესელიას წასვლას დანაკარგად არ მიიჩნევს.

პარლამენტარი ვანო ზარდიაშვილი ხშირად ასოცირდება ე.წ. სასამართლოს კლანთან. სააპელაციო სასამართლოს თავმჯდომარე, მიხეილ ჩინჩალაძე და ვანო ზარდიაშვილი მეჯვარეები არიან, ხოლო ზარდიაშვილის მეუღლე, თინათინ აბრალავა 2015 წელს, ლევან მურუსიძის ბრძანებით, დაინიშნა იუსტიციის საბჭოს მოსამართლის საქმიანობის შეფასების მართვის დეპარტამენტის უფროსის თანამდებობაზე. მურუსიძე 2018 წელს დანიშნა იუსტიციის საბჭომ უვადო მოსამართლედ. 

პარლამენტარი ზარდიაშვილი, პროფესიით სამართალმცოდნეა და როგორც საქართველოს პარლამენტის ვებგვერდზე გამოქვეყნებული მისი ჩV-დან ჩანს, სამუშაო გამოცდილება 2004 წელს დაიწყო, როცა ზარდიაშვილი საქართველოს იუსტიციის მინისტრის აპარატის თანამშრომელი იყო. 2004 წელი მომავალი დეპუტატისთვის, როგორც ჩანს, წარმატებული იყო, ზარდიაშვილის რეზიუმეში მითითებულია, რომ ამავე 2004 წელს, იგი იყო საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების მინისტრის, ვანო მერაბიშვილის თანაშემწე და ასევე, 2004 წელს – საქართველოს გენერალური პროკურორის, ზურაბ ადეიშვილის მრჩეველი. 

 

2008 წლიდან, ზარდიაშვილის კარიერა უკვე თბილისის მერიაში გაგრძელდა. 2007 წელს, იგი თბილისის მერიის საერთო განყოფილების უფროსის თანამდებობაზე მუშაობდა, 2007-2010 წლებში, იყო თბილისის მერიის ადმინისტრაციის საორგანიზაციო სამსახურის უფროსის მოადგილე, 2010-2012 წლებში – უკვე თბილისის საქალაქო სასამართლოს აპარატის უფროსი. 

ხელისუფლებაში „ქართული ოცნების“ მოსვლის შემდეგ, ვანო ზარდიაშვილმა მუშაობა საქართველოს იუსტიციის უმაღლეს საბჭოში დაიწყო, სადაც იგი დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე იყო. 2013 წელს, ზარდიაშვილი სახელმწიფო აუდიტის სამსახურის შიდა აუდიტის დეპარტამენტის უფროსი იყო, 2013-2016 წლებში კი – სახელმწიფო სამსახურის გენერალური აუდიტორის პირველი მოადგილე. 

2016 წელს, ვანო ზარდიაშვილი საქართველოს პარლამენტის წევრი გახდა „ქართული ოცნება – დემოკრატიული საქართველოს“ პარტიული სიით. 

რაც შეეხება ვანო ზარდიაშვილის ქონებას, დეკლარაციების მიხედვით ჩანს, რომ მისი ქონება წლიდან წლამდე იზრდება. 2013 წელს, ვანო ზარდიაშვილს 2 ბინა ჰქონდა თბილისში, 2015 წელს, მის დეკლარაციაში 6 ბინაა ასახული, უკვე 2019 წლის დეკლარაციის თანახმად კი, პარლამენტარ ზარდიაშვილსა და მის მეუღლეს, 8 ბინა და 1 კომერციული ფართობი აქვთ. 

ზარდიაშვილის მეუღლე, თინათინ აბრალავა, საქართველოს იუსტიციის უმაღლეს საბჭოში დეპარტამენტის უფროსის თანამდებობაზე მუშაობს. დეკლარაციაში მითითებულია, რომ ორი ბინა – 110 კვ.მ თბილისში და 51.6 კვ.მ ბათუმში – თინათინ აბრალავას მშობლებმა აჩუქეს. 

2018 წელს, ვანო ზარდიაშვილმა 46 796 ლარი მიიღო, როგორც პარლამენტის წევრმა, თინათინ აბრალავამ კი – 54 636 ლარი. 

წელს ვანო ზარდიაშვილს აშშ-დან მიღებული აქვს ფულადი გზავნილი – 34 448 დოლარი, დედისაგან. პარლამენტარს თიბისი ბანკში აქვს მიმდინარე სესხი – 110 000 დოლარი, მის მეუღლეს კი იჯარით გაცემული ქონებიდან აქვს შემოსავალი – 21 182 ლარის ოდენობით. 

დეკლარაციაში ასახულია პარლამენტარის შვილების სწავლის გადასახადიც – 3 500 დოლარი და 2 750 ლარი – ბაღის გადასახადი. 

დეკლარაციაში ასახული არ არის, რომ ვანო ზარდიაშვილის მეუღლე, თინათინ აბრალავა, ფლობს 5%-იან წილს შპს „პენტჰაუსში“. რეგინფო-ს მიერ გავრცელებული ინფორმაციით, თინათინ აბრალავა მეხუთე მოწვევის პარლამენტის წევრის, ანზორ აბრალავას შვილია, რომელიც ასლან აბაშიძის „აღორძინების კავშირის“ პარტიული სიით მოხვდა პარლამენტში. ამჟამად ანზორ აბრალავა, შპს „იბერია-ექსპრესის“ 25%-იანი და „თამ მენეჯმენტ გრუფის“ 1.50%-ის მფლობელია''. 

იმის გამო, რომ ბოლო წუთამდე ნაციონალების სამსახურში იყო, ბატონი ზარდიაშვილი უხერხულობას არც მაშინ გრძნობდა, როცა „ოცნების“ სახედ ითვლებოდა. ყოველ შემთხვევაში, ბესელიასთან ჩხუბის შემდეგ, მან ერთ-ერთ ქართულ ბეჭდურ გამოცემასთან საუბრისას განაცხადა: 

„2010-2011 წლებში, მე ვიყავი საჯარო მოხელე და საჯარო მოხელე იყო ათიათასობით ადამიანი... ვმუშაობდი სასამართლოში, სასამართლოს მენეჯერად. რაც შეეხება დანაშაულს, მე არანაირი დანაშაული არ ჩამიდენია და უამრავი კარგი ადამიანი მუშაობდა და მუშაობს საჯარო აპარატში. კი, ადეიშვილის თანაშემწეც ვიყავი, მერე? 

მე, ისევე, როგორც ათი ათასობით ადამიანი, ვიყავი საჯარო მოხელე და ვაგვარებდი ტექნიკურ საკითხებს. კანონდარღვევებზე კი ისეთივე ინფორმაცია მქონდა, რაც თქვენ''. 

საინტერესოა, რომ ოპოზიციის მტკიცებით, სახელმწიფო უწყებებში მუშაობის დროს, ზარდიაშვილი მილიონერი გახდა. ყოველ შემთხვევაში, რამდენიმე თვის წინ, „რუსთავი 2“-ის ყოფილმა გუნდმა სკანდალური ინფორმაცია გაავრცელა და საზოგადოებას ამცნო, ზარდიაშვილი ნახევარმილიონიან ქონებას მძღოლის სახელზე მალავსო. 

„ცოტნე დადიანის ქუჩაზე მდებარე ტერიტორია, როგორც ირკვევა, სახელმწიფომ გოცაძეს 30-წლიანი იჯარით გადასცა – ერთი კვადრატული, წელიწადში _ 7 ლარად და 14 თეთრად. 

როდესაც დეპუტატი ვანო ზარდიაშვილი, აუდიტის სამსახურში მაღალ თანამდებობაზე იმყოფებოდა, ზუსტად იმ პერიოდში გადასცა სახელმწიფომ გიორგი გოცაძეს მიწა იჯარით, თუმცა გოცაძეზე მიწის ნაკვეთი ფორმალურად გაფორმდა, მისი რეალური მეპატრონე კი „ქართული ოცნების“ დეპუტატი, ვანო ზარდიაშვილია'', _ იუწყებოდა მაშინ „კურიერი“. 

ერთი სიტყვით, ზარდიაშვილმა, პირდაპირ თუ ირიბად, მმართველ პარტიას, 2016 წლიდან მოყოლებული, სერიოზული თავის ტკივილები შეუქმნა, თუმცა ბოლო წუთამდე, მას უბატონოდ ხმას არავინ სცემდა. აბა, რა მოხდა ახლა _ მართლა თვითონ გადაწყვიტა პარლამენტის დატოვება, თუ ამ გადაწყვეტილების მიღება ვინმემ აიძულა? 

არსებობს ინფორმაცია, რომ ზარდიაშვილი და მისი თანამოაზრეები, ხელისუფლების ცალკეულ თანამდებობის პირებს აშანტაჟებდნენ. რას ნიშნავს შანტაჟი? _ როგორც ამბობენ, სხვადასხვა თანამდებობის პირებს სთხოვდნენ, ის გადაწყვეტილებები მიეღოთ, რომელიც მათთვის იყო ხელსაყრელი. 

ამას გარდა, მოარული ხმის თანახმად, ზარდიაშვილი „ოცნების“ იმ დაჯგუფების წევრია, რომლის „ატამანადაც“, პარლამენტის ყოფილი თავმჯდომარე, ირაკლი კობახიძე ითვლებოდა, თუმცა მას შემდეგ, რაც ამ უკანასკნელმა სპიკერის პოსტი დატოვა, გუნდში ლიდერობა ყველამ მოინდომა და ამ ნიადაგზე, ერთგვარი კონკურენციაც კი დაიწყო. 

სხვათა შორის, საინფორმაციო სააგენტო „ჰოთნიუსი“ იუწყება, რომ ზარდიაშვილის ბედს მალე კიდევ რამდენიმე „მეოცნებე“ გაიზიარებს. 

„ჰოთნიუსის“ ექსკლუზიური ინფორმაციით, უახლოეს მომავალში, პარლამენტს „ოცნების“ კიდევ რამდენიმე დეპუტატი დატოვებს. კონფიდენციალური წყაროს ვერსიით, ერთ-ერთი პირველი, ვინც ვანო ზარდიაშვილს მიბაძავს, დიდი ალბათობით, მამუკა მდინარაძე იქნება. ასევე, პოლიტიკურ კულუარებში სახელდება სოფო კილაძე, რომელმაც დეპუტატის მანდატზე, შესაძლოა, უარი თქვას. 

შეგახსენებთ: დეპუტატმა ვანო ზარდიაშვილმა პარლამენტი გუშინ დატოვა, თუმცა განმარტა, რომ „ქართულ ოცნებაში“ რჩება. ზარდიაშვილამდე კი დეპუტატობაზე უარი შოთა შალელაშვილმა თქვა. 

რატომ ტოვებენ „ოცნების“ დეპუტატები საკანონმდებლო ორგანოს? _ ამის შესახებ სხვადასხვა ვერსია არსებობს. მაგალითად, ზარდიაშვლის პარლამენტიდან წასვლის შემდეგ, ოპოზიციამ განაცხადა, რომ „ქართული ოცნების“ დაშლა დაიწყო, თუმცა ასევე არსებობს ვერსია, რომ ზარდიაშვილის მიერ დეპუტატის მანდატზე უარის თქმა, მმართველ პარტიაში შიდა გარჩევების შედეგია. არსებობის უფლება ნებისმიერ ვერსიას აქვს, მით უმეტეს, რომ იგივე ზარდიაშვილის არგუმენტი, თუ რატომ გადაწყვიტა პარლამენტიდან წასვლა, საზოგადოებისთვის ბოლომდე დამაჯერებელი არ იყო'', _ ეს ინფორმაცია „ჰოთნიუსმა“, 8 ოქტომბერს გაავრცელა. 

უმრავლესობის წევრები საჯაროდ არ ადასტურებენ, მაგრამ პირად საუბარში ამბობენ, რომ მოქმედი დეპუტატებიდან ძალიან ბევრი, 2020 წელს, „ოცნების“ საპარლამენტი სიაში ვეღარ მოხვდება. ამასთან, იმის თაობაზეც კეთდება მინიშნებები, რომ ზარდიაშვილის პარლამენტიდან წასვლით, „ოცნებამ“, პრაქტიკულად, წინასაარჩევნო კამპანია დაიწყო და ეს სწორედ ის არის, რის შესახებაც შარშან „ოცნების“ თავმჯდომარე საუბრობდა ანუ ყველას გვახსოვს, რომ 2018 წელს, საპრეზიდენტო არჩევნების პირველი ტურის შემდეგ, ბიძინა ივანიშვილმა მოსახლეობას მიმართა და ყველაფრის გამოსასწორებლად, ერთწლიანი ვადა მოითხოვა. 

თუ ამ ვერსიას გავყვებით, მაშინ, ალბათ, ისიც უნდა დავუშვათ, რომ „ოცნება“ შელახული იმიჯის აღსადგენად, უკან არაფერზე დაიხევს და არც იმ თანაგუნდელების დაჭერას მოერიდება, რომელთა მიმართაც კორუფციული ეჭვები არსებობს. 

მოკლედ, ვნახოთ, როგორ განვითარდება მოვლენები.

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 09 Oct 2019 13:10:35 +0400
„ვანოს წასვლით გული დასწყდა ჩვენი გუნდის თითოეულ წევრს!“ http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6368-„ვანოს-წასვლით-გული-დასწყდა-ჩვენი-გუნდის-თითოეულ-წევრს-“.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6368-„ვანოს-წასვლით-გული-დასწყდა-ჩვენი-გუნდის-თითოეულ-წევრს-“.html

როგორ აფასებს ხელისუფლება და ოპოზიცია პარლამენტიდან ზარდიაშვილის წასვლას

ვანო ზარდიაშვილმა დეპუტატის მანდატი დატოვა და პარლამენტიდან წავიდა. ქუცნაშვილის მსგავსად, დეპუტატყოფილმა საკუთარ წასვლას „მოცულობითი“ წერილი მიუძღვნა, სადაც ამტკიცებს, რომ გადაწყვეტილება თავად მიიღო და არა _ მმართველმა გუნდმა. ზარდიაშვილი იმასაც უსვამს ხაზს, რომ ეს გადაწყვეტილება იმ ტალახის გამო მიიღო, რასაც ოპოზიციისგან იღებდა. ისე, „ოცნებაში“ ნაციონალებისგან პორტირებულად წოდებული ზარდიაშვილი ამაში არ ტყუის _ ის ნამდვილად იყო ოპოზიციური პარტიებისა და პარლამენტის უმრავლესობიდან წასული დეპუტატების პოლიტიკური სამიზნე. ამას პარლამენტში ბოლო დროს მომხდარი ინციდენტიც მოწმობს, როცა უმრავლესობიდან დემარშით წასულმა ეკა ბესელიამ თავი ვეღარ შეიკავა და ზარდიაშვილს სახეში მუშტი ჩაარტყა. შეიწირა თუ არა ზარდიაშვილის დეპუტატის მანდატი ბესელიასთან დაპირისპირებამ? _ ამაზე პოლიტიკურ კულუარებში აქტიურად საუბრობენ. „ვერსია“ პარლამენტის დეპუტატებს იმის გასარკვევად დაუკავშირდა, თუ როგორ აფასებენ ვანო ზარდიაშვილის ამ ნაბიჯს და მოიხსნა თუ არა „ქართულმა ოცნებამ“ პოლიტიკური ტვირთი ზარდიაშვილის გაშვებით?

უმრავლესობის წევრი, რატი იონათამიშვილი აცხადებს, რომ ეს იყო ვანო ზარდიაშვილის ღირსების არჩევანი: „მასთან ბოლო დღეებში აქტიურად ვკამათობდი, რომ დამერწმუნებინა საპირისპიროში, მაგრამ გააკეთა ეს არჩევანი და როგორც თვითონ განმარტა, პირველ რიგში, ეს თავისი ოჯახის საუკეთესო ინტერესებიდან გამომდინარე გააკეთა. მთელი ამ ხნის განმავლობაში ანუ მას შემდეგ, რაც ვანო გახდა პარლამენტის წევრი, ვხედავდით მიზანმიმართულ შავ პიარ-კამპანიას მის წინააღმდეგ. ამ კამპანიის დროს ვერ მოვისმინეთ ერთი კონკრეტული არგუმენტი, თუ რატომ იყო ვანო ცუდი ადამიანი, მაგრამ მიუხედავად ამისა, ეს სიბინძურე არ ნელდებოდა. თითოეული ჩვენგანის უკან დგას ოჯახი, დგანან ჩვენი შვილები და როცა ხდება ასეთი მიზანმიმართული სიბინძურე ადამიანის მიმართ, ამ დროს ჩვენს ოჯახებში ემოციური ფონი ძალიან მაღალია. ამიტომ მიიღო ვანო ზარდიაშვილმა ეს გადწყვეტილება. მართლაც, არაფერი ღირს იმად, რომ შვილები და დედა, რომელიც საკმაოდ შორსაა საქართველოდან, ნერვიულობდნენ. 

მეორე მხრივ, ვანომ დაგვანახა ისიც, რომ არც ერთი თანამდებობა არაა ჩვენი თვითმიზანი. ესა მხოლოდ საშუალებაა, რომ ჩვენი ქვეყნისა და მოსახლეობის, თითოეული მოქალაქის სამსახურში ვიყოთ“. 

რაც შეეხება გავრცელებულ ხმას, რომ ზარდიაშვილმა ეს გადაწყვეტილება თავად კი არ მიიღო, არამედ, ამისკენ გუნდმა მიუთითა, რატი იონათამიშვილის განმარტებით, ძალიან უხერხულია ამაზე კომენტარის კეთება: „ვინც კადრულობს მსგავს შეფასებების, მას პოლიტიკურ დივიდენდებს ვერ მოუტანს. ზუსტად ვიცი, ვანოს წასვლით გული დასწყდა ჩვენი გუნდის თითოეულ წევრს, მაგრამ თითოეული წევრი პატივისცემით ეპყრობა მის გადაწყვეტილებას, რომელიც მიიღო ინდივიდუალურად“. 

იონათამიშვილის თქმითვე, მნიშვნელოვანია, რომ ადამიანებს მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილების მიღების უნარი აქვთ. მისივე აზრით, საქართველოში ბევრი პრობლემა სწორედ იმიტომაა, რომ ბევრ ადამიანს ეს უნარი არ აქვს. 

რატი იონათამიშვილს ვკითხეთ, მმართველი პარტიისთვის რა როლს ითამაშებს ზარდიაშვილის წასვლა და, საერთოდ, მოიხსნა თუ არა „ოცნებამ“ ერთგვარი პოლიტიკური ტვირთი, რაზეც უმრავლესობის წევრი გვპასუხობს, რომ ზარდიაშვილი რჩება მათი გუნდის წვერად და იქნება საქართველოს ჯარისკაცი ნებისმიერ სამსახურში, სადაც უნდა იყოს: „ვფიქრობ, მისი ეს გადაწყვეტილება საკმაოდ მნიშვნელოვანია პოლიტიკური კულტურის განვითარების პროცესში, რადგან სამწუხაროდ, პოლიტიკური დღის წესრიგის დიდი ნაწილი უკავია პიროვნულ თავდახმებს, რაც არის დაუშვებელი. ქართული პოლიტიკის ერთ-ერთი პრობლემა ისაა, რომ ნაკლებს ვლაპარაკობთ საქმეზე კონკრეტული არგუმენტებით და პიროვნული შეურაცხყოფით ვართ დაკავებულნი. ვანოს მიერ პარლამენტის მანდატის დატოვებაც ერთგვარი გზავნილია, რომ ჩვენ უფრო მეტი პასუხისმგებლობით უნდა მოვეკიდოთ, როგორც პარლამენტარის მანდატს, ასევე პოლიტიკურ თანამდებობებს, რადგან ჩვენს კონკრეტულ ქმედებებზეა დამოკიდებული იმ სტანდარტების დამკვიდრება, რაც აუცილებელია დემოკრატიული პროცესების გაძლიერებისთვის“. 

დამოუკიდებელი დეპუტატი, პოლიტიკური მოძრაობა „ტრიბუნას“ დამფუძნებელი დავით ჭიჭინაძე კი მიიჩნევს, რომ ზარდიაშვილი ასეთ, მისთვის უსიამოვნო გადაწყვეტილებას თავად არ მიიღებდა და ის პარლამენტიდან დასჯილი გაუშვეს. ჭიჭინაძემ რამდენიმე დღის წინ განაცხადა, რომ ზარდიაშვილი კონკრეტულ გუნდს ლობირებდა და ამისთვის შანტაჟს მიმართავდა, ამიტომ დამოუკიდებელ დეპუტატს ვკითხეთ, ვის და როგორ აშანტაჟებდა ვანო ზარდიაშვილი, რაზეც გვიპასუხა: „კოლექტიური ზარდიაშვილები“ ასე არ აშანტაჟებდნენ ბესელიას? _ ალბათ, გახსოვთ, ორი სკანდალური სხდომა, როცა უმნიშვნელო საკითხის გამო ბესელიას მიუტოვეს სხდომა, რათა დაემტკიცებინათ, რომ მათ უფრო მეტი გავლენა ჰქონდათ პარტიაში. 

ზარდიაშვილს გადაწყვეტილება არასდროს მიუღია და მით უმეტეს, ასეთ არასასიამოვნო გადაწყვეტიელბას არ მიიღებდა, თან ორი დღის წინ დადიოდა და გამარჯვებული იერით ამბობდა, თ როგორ წყვეტდა ყველაფერს. ვფიქრობ, გადაუცდა თავისი შესაძლებლობების შეფასება ბიჭს... ბესელიასთან დაპირისპირების შემდეგ, არც პლენარულ სხდომებს ესწრებოდა, საერთოდ, არ ჩანდა და ვფიქრობ, დასჯილადაა გაშვებული. აქამდე, როცა უშვებდნენ დეპუტატებს, ყველა პოლიტიკური ძალა რაღაცას სთავზობდა, მაგალითად, სასწავლებლად გაშვებას. ეს კი სასწავლებლად არ მიდის, მიუხედავად იმისა, რომ სჭირდება.“ 

კითხვას, გაუშვა თუ არა სახლში ზარდიაშვილი პირადად ბიძინა ივანიშვილმა, ჭიჭინაძე პასუხობს, რომ ზარდიაშვილი ბიძინა ივანიშვილის დონე არ არის: „არიან პარტიაში გადაწყვეტილების მიმღებები, ალბათ, მათ მიიღეს ეს გადაწყვეტილება და ბიძინა ივანიშვილი საქმის კურსში ჩააყენეს, დამიჯერეთ, ის ამას არ გააპროტესტებდა.“ 

რადგანაც ჭიჭინაძე ხშირად ახსენებს ტერმინს _ „კოლექტიური ზარდიაშვილი“, ვკითხეთ, კონკრეტულად ვის გულისხმობს ამ გამოთქმაში: 

„ვის ვგულისხმობ და, შეამჩნევდით, სულ ერთად რომ სხედან პარლამენტში. უმრავლესობის „ჩატში“ ერთმანეთს დიდ ცერებს უხატავდნენ. ზუსტად ვერ ჩამოვთვლი, ვინმე არ გამომრჩეს და გული არ დავწყვიტო. ხომ ხედავთ, როგორ აქებენ ზარდიაშვილს, თურმე, როგორ დიდი გადაწყვეტილება მიიღო და როგორი მორალური ადამიანია. არადა, მე პირიქით ვიცი, ისნის მაჟორიტარი დეპუტატი ვარ და მოსახლეობის აზრი კარგად ვიცი, ზარდიაშვილი იქ ცხოვრობს და როცა „ოცნება“ აპირებდა მის დასახელებას მაჟორიტარად, ამან ხალხში დიდი პროტესტი გამოიწვია და შემდეგ ბექა ნაცვლიშვილი დაასახელეს. „კოლექტიური ზარდიაშვილი“ უპრინციპო ხალხია, მისთვის სულ ერთია, რომელ პოლიტიკურ ძალას მიეკედლება, მთავარია, რაღაც სათავისო მოიწყოს. ასეთი ხალხი საკმაოდ ბევრია და მის გამო დაკარგა „ქართულმა ოცნებამ“ ის რეალური მხარდამჭერები, ვინც 2012 წელს იბრძოდა. ერთი ზარდიაშვილის წასვლით, არ მგონია, აღდგეს ყველაფერი ეს“. 

ვანო ზარდიაშვილის წასვლას „ვერსიასთან“ საპარლამენტო უმრავლესობის ლიდერი გია ვოლსკიც აფასებს: 

_ ვანო ზარდიაშვილის მიმართ უმრავლესობას პრეტენზია არ აქვს. საკმაოდ ეფექტურად ასრულებდა დაკისრებულ მოვალეობას. მისი პიროვნების მიმართ ხშირად ხორციელდებოდა შეტევა, განსაკუთრებით ნაციონალური მოძრაობისგან. ზარდიაშვილმა პროფესიონალურად, მაღალ დონეზე შეასრულა თავისი ვალდებულებები, როცა მუშაობდა აუდიტის სამსახურში. რაც შეეხება წარსულ საქმიანობას, ის მუშაობდა სისტემაში, თუმცა არა _ მაღალ თანამდებობაზე და არ ყოფილა ფაქტი, რომელიც შეურაცხყოფდა მის ავტორიტეტს. 

რაც შეეხება მის და ეკა ბესელიას დაპირისპირებას, ასეც ხდება ხოლმე პოლიტიკაში, თუმცა მგონია, რომ ზარდიაშვილი არც ერთი კრიტერიუმით არაა ის ადამიანი, რომელიც უნდა გახდეს ასეთი თავდახმების ობიექტი. 

_ ბატონო გია, თუ ამ ლოგიკას გავყვებით ანუ ზარდიაშვილს ცუდი არაფერი ჩაუდენია, მაშინ პარლამენტი რაღატომ დატოვა? 

_ პოლიტიკის გარდა, არსებობს ყოფიერების სფერო, ადამიანური განცდები, ემოციები და პოლიტიკოსობა არაა ის თანამდებობა, რაც ამ განცდებისგან დაგცლის. აქედან გამომდინარე, მისი პიროვნული გადაწყვეტილების შეფასება ასე ცალსახად არ შეიძლება. მან ასე გადაწყვიტა, თუმცა იყო ლაპარაკი, რომ ბიძინა ივანიშვილმა მიიღო ეს გადაწყვეტილება. მტკიცებით ფორმაში ვამბობ, ბიძინა ივანიშვილი არასდროს არ იღებს ერთპიროვნულ გადაწყვეტილებებს და არ იჭრება თავისი კომპეტენციიდან შორს. საწინააღმდეგო სურათის დახატვა წარმოადგენს პოლიტიკურ მიზანს, თუმცა ამას საფუძველი არ გააჩნია. 

_ ზარდიაშვილი მმართველი გუნდიდან ყველაზე მეტად იყო ოპოზიციის სამიზნე. ხომ შეიძლება, გუნდს ეს გადაწყვეტილება იმიტომ მიეღო, რომ ამდენი თავდასხმა აეცილებინა? 

_ წმინდა სტრატეგიული კუთხითაც რომ შევეხდოთ, წარმოიდგინეთ, ჩვენს გუნდში რამდენია ოპოზიციის დარტყმის ობიექტი და ყველას მიმართ რომ ეს გადაწყვეტილება მივიღოთ, მოდი, რადგან ოპოზიცია გაკრიტიკებს, წადიო, ეს ხომ აბსურდი იქნება?! 

_ ის ბრლადებები, რასაც ეკა ბესელია ზარდიაშვილს უყენებს, თუნდაც კლანის მფარველობაზე, კორუმპირებულობაზე, თქვენ წარმოუდგენლად მიგაჩნიათ? 

_ ჩემო კარგო, ცხოვრებაში წარმოუდგენლად არაფერი მიმაჩნია, მაგრამ არსებობს რეალობა, რომლის შეფასებაც უნდა შეგვეძლოს. 

_ ბატონო გია, ზარდიაშვილის წასვლით „ქართულმა ოცნებამ“ პოლიტიკური ტვირთი მოიხსნა? 

_ არანაირად. „ქართულ ოცნებაში“ ბევრი საკითხია, რომელზე მეტი მუშაობაა საჭირო და არის ნაკლოვანებები, მაგრამ ეს არ უკავშირდება ვანო ზარდიაშვილს.

თათია გოჩაძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 09 Oct 2019 13:10:25 +0400
შინაგან საქმეთა მინისტრი საქართველოში გაეროს მუდმივ წარმომადგენელს შეხვდა http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6362-შინაგან-საქმეთა-მინისტრი-საქართველოში-გაეროს-მუდმივ-წარმომადგენელს-შეხვდა.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6362-შინაგან-საქმეთა-მინისტრი-საქართველოში-გაეროს-მუდმივ-წარმომადგენელს-შეხვდა.html

შინაგან საქმეთა მინისტრი, ვახტანგ გომელაური საქართველოში გაეროს მუდმივ წარმომადგენელს, საბინე მახლს შეხვდა.

შეხვედრაზე ვახტანგ გომელაურმა საპოლიციო საქმიანობის განხორციელებისას ადამიანის უფლებების დაცვის მნიშვნელობასა და ამ კუთხით სამინისტროს ადამიანის უფლებათა დაცვისა და გამოძიების ხარისხის მონიტორინგის დეპარტამენტის გაფართოებულ კომპეტენციაზე ისაუბრა.

შინაგან საქმეთა მინისტრმა, ასევე, ყურადღება გაამახვილა საგანგებო სიტუაციების პრევენციის, მზადყოფნისა და მათზე სწრაფი რეაგირების მნიშვნელობაზე და ხაზი გაუსვა ამ მიმართულებით საგანგებო სიტუაციების მართვის სააგენტოს როლს.

ვახტანგ გომელაური საბინე მახლს აღნიშნული კუთხით სამინისტროს მიერ მიღწეულ პროგრესსა და არსებულ გამოწვევებზე ესაუბრა. მინისტრმა გაეროს წარმომადგენლობას საქართველოში საგანგებო სიტუაციების მართვის სფეროში თანამშრომლობისთვის მადლობა გადაუხადა.

შეხვედრის ფარგლებში, მხარეებმა ნაყოფიერი სამომავლო თანამშრომლობისთვის მზადყოფნა გამოთქვეს.

 

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 02 Oct 2019 12:03:19 +0400
პოლიტიკური გაერთიანება „ქართული ოცნება - დემოკრატიული საქართველოს“ განცხადება http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6360-პოლიტიკური-გაერთიანება-„ქართული-ოცნება-დემოკრატიული-საქართველოს“-განცხადება.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6360-პოლიტიკური-გაერთიანება-„ქართული-ოცნება-დემოკრატიული-საქართველოს“-განცხადება.html

„7 წელი გავიდა 2012 წლის 1 ოქტომბრის ისტორიული მოვლენიდან.

ამ დღეს, ბიძინა ივანიშვილისა და ქართველი ხალხის კოალიციამ არჩევნების გზით გაიმარჯვა ძალადობრივ რეჟიმზე.

ქვეყანას წლები დაჭირდა, რომ წარსულისთვის ჩაებარებინა ძალადობაზე, შიშზე და წამებაზე დაფუძნებული მძიმე მემკვიდრეობა.

მნიშვნელოვანია გვახსოვდეს ჩვენი ისტორია, გვახსოვდეს 1 ოქტომბრის გამარჯვების ფასი. მნიშვნელოვანია გვახსოვდეს, თუ რა ბოროტებასთან გვქონდა საქმე „ნაციონალური მოძრაობის“ მმართველობის სახით და რა სისასტიკეზე გავიმარჯვეთ ყველამ ერთად.

უკვე შვიდი წელია ქართველი ხალხი, „ქართულ ოცნებასთან“ ერთად ყოველ არჩევნებზე ადასტურებს 1-ლი ოქტომბრის ღირებულებების ერთგულებას და მთელს მსოფლიოს უდასტურებს, რომ ძალადობრივი რეჟიმი, ჩვენი ქვეყნის სათავეში ვეღარასდროს დაბრუნდება, ქართული საზოგადოება რევანშს არ დაუშვებს.

„ქართული ოცნება“ აკეთებს და გააკეთებს ყველაფერს, რომ ქვეყანაში შენარჩუნდეს მშვიდობა, სტაბილურობა, პროგრესი და სწრაფვა კეთილდღეობისკენ.

კონსტიტუციური რეფორმა, სასამართლო რეფორმა, ძალოვანი სტრუქტურების რეფორმა, მედიის, ბიზნესის და საზოგადოებრივი ორგანიზაციების თავისუფლება, დემოკრატიის, საჯაროობის, მართვის გამჭვირვალობა, სოციალური პასუხისმგებლობა, ევროპული და ევრო-ატლანტიკური ინტეგრაცია - განვლილი შვიდი წელი გაჯერებული იყო დიდი საქმეებით, გამარჯვებებით და მიღწევებით.

ეს ის შედეგებია, რომელიც მიიღწეულ იქნა დესტრუქციული ძალების ქმედებების და მათი მედია-პროპაგანდის ფონზე. იმ ფონზე, როდესაც რევანშისტული ძალები ამ მიღწევებს უპირისპირებდნენ სიცრუის ტირაჟირებას, რეალობის მოდელირებას და შვიდი წლის მანძილზე ცდილობდნენ სიკეთის ბოროტებად, თეთრის შავად წარმოჩენას.

დღეს მიღწეულია დემოკრატიის მაღალი სტანდარტი და ამის კიდევ ერთი დასტურია მიმდინარე საკონსტიტუციო პროცესი, რომელიც 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნების პროპორციული სისტემით ჩატარებას ისახავს მიზნად. არჩევნების გამჭვირვალობა და სამართლიანობა „ქართული ოცნების“ მიერ დამკვიდრებულ ტრადიციად იქცა ქართული დემოკრატიისთვის. მომავალ წელს საპარლამენტო არჩევნები პროპორციული წესით ჩატარდება და ქართველი ხალხი კიდევ ერთხელ გამოავლენს უზენაეს ნებას - ვის ანდობს ქვეყნის მართვას.

ერთად განვლილი შვიდი წელი ადასტურებს, რომ „ქართული ოცნება“ არის ის პოლიტიკური ძალა, რომელიც თანმიმდევრულ, მშვიდობიან და ადამიანზე ორიენტირებულ პასუხისმგებლიან პოლიტიკას აწარმოებს და მას შესწევს ძალა, ქართველ ხალხთან ერთად დაძლიოს ყველა ის გამოწვევა, რომელიც ჩვენი ქვეყნის წინაშე დგას.

ჩვენ ერთად ყოველთვის გავიმარჯვებთ და ქვეყანას აუცილებლად დავაყენებთ შეუქცევადი განვითარების რელსებზე!

გილოცავთ დღევანდელ დღეს!“- ნათქვამია „ქართული ოცნების“ გამოქვეყნებულ განცხადებაში

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 02 Oct 2019 12:03:09 +0400
რა გვარია სინამდვილეში და რატომ არ უყვარს სომეხი მამისა და ქართველი დედის შვილს საქართველო http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6358-რა-გვარია-სინამდვილეში-და-რატომ-არ-უყვარს-სომეხი-მამისა-და-ქართველი-დედის-შვილს-საქართველო.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6358-რა-გვარია-სინამდვილეში-და-რატომ-არ-უყვარს-სომეხი-მამისა-და-ქართველი-დედის-შვილს-საქართველო.html

მართალია, ის საქართველოში დაიბადა, მაგრამ საქართველოს მოქალაქე არ არის! ამის მიუხედავად, შეიძლება ითქვას, რომ ჩვენებური პოლიტიკის ერთგვარი რუხი კარდინალია. ყოველ შემთხვევაში, ბოლო წლებში, ქართველი თანამდებობის პირები, რომლებიც ჩვენი სამშობლოს მომავალზე გავლენას ახდენენ, მას ხან საერთაშორისო კონფერენციაზე, საპირფარეშოს კართან შემთხვევით ხვდებიან, ხან კი ეს შეხვედრა ნაწილობრივ ოფიციალურია. უფრო მეტიც, ის ინფორმაციაც არსებობს, რომ სალომე ზურაბიშვილს ამ ადამიანთან თანამშრომლობა აკავშირებს ანუ როგორც ჩვენი წყარო გვეუბნება, რამდენიმე ათეული წლის წინ, როცა „მადამ“ ზურაბიშვილი გაერო-ს შეიარაღების კომიტეტში მუშაობდა, ამ კომიტეტს ზემოხსენებული ადამიანი უძღვებოდა და ზურაბიშვილს მისი მოადგილის პოსტი ეკავა. ერთი სიტყვით, თუ ვერ მიხვდით, რებუსებს თავს გავანებებთ და პირდაპირ გეტყვით, „ვერსია“ რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის, სერგეი ლავროვის X-ფაილს გთავაზობთ.

მოდით, დავიწყოთ იმით, რომ ლავროვი სომხური წარმოშობის „ქართველი“ რუსია ანუ ის თბილისში დაიბადა. უფრო მეტიც, დედამისი ქართველი იყო, თუმცა კრემლის ერთ-ერთ გავლენიან „კარდინალს“ ეს ხელს არ უშლის, რომ საქართველოს ოკუპაციას მხარი დაუჭიროს და პუტინის ანტიქართული განწყობები კიდევ უფრო ხელშესახები გახადოს. 

„ლავროვი, სასკოლო ასაკამდე სოლოლაკში, ჩაიკოვსკისა და იაშვილის ქუჩების კუთხეში ცხოვრობდა. მისი ნამდვილი გვარი კი ქალანთაროვია“, – ეს განცხადება რამდენიმე წლის წინ, ყოფილმა დეპუტატმა, ჟურნალისტმა ვან ბაიბურთმა გააკეთა და დასძინა, რომ 6 წლამდე, ლავროვი თბილისში, ჩაიკოვსკისა და იაშვილის ქუჩების კუთხეში ცხოვრობდა. ბაბუამისი კი თბილისის საკრებულოს წევრი იყო. 

„ვიცი, რომ სერგეი ლავროვის ნამდვილი გვარი ქალანთაროვია. 2005 წლის 17 თებერვალს, ერევნის სლავურ უნივერსიტეტში ყოფნისას, მას სტუდენტებმა ჰკითხეს, თქვენი სომხური წარმოშობა ხელს ხომ არ გიშლითო? მან უპასუხა, მე თბილისური ფესვები მაქვს იმიტომ, რომ მამაჩემი იქიდან არის, მე სომხური სისხლი მაქვს, სხვა სისხლი ჩემში არ ყოფილა. ეს სისხლი ხელს არაფერში მიშლისო. მახსოვს, ასეთი პასუხი გასცა სერგეი ლავროვმა სტუდენტებს და აღიარა, რომ სუფთა სისხლის სომეხია. მისმა ოჯახმა თბილისი მანამ დატოვა, ვიდრე ლავროვი სასკოლო ასაკს მიაღწევდა. ის წარმოშობით კარგი ოჯახიდანაა. მისი ბაბუა თბილისის საკრებულოს წევრი, მამა კი – ინჟინერი იყო. მის მამას, თბილისის ტექნიკური უნივერსიტეტი (გეპეი) ჰქონდა დამთავრებული“, – განაცხადა რამდენიმე წლის წინ ბაიბურთმა. 

სხვათა შორის, ლავროვმა, სომხური წარმოშობის მიუხედავად, როგორც ამბობენ, მშობლიური ენა არ იცის. 

ლავროვის დოსიე სრულფასოვანი რომ გამოვიდეს, უპრიანი იქნება, რამდენიმე წლის წინ, ერთ-ერთ ბულგარულ გამოცემაში გამოქვეყნებული სტატია მოვიშველიოთ, რომელშიც ნათქვამია: 

„სერგეი ლავროვი თავგადაკლული მწეველია. როდესაც 2003 წელს, გაერო-ს შტაბ-ბინაში მოწევა აიკრძალა, გენერალურმა მდივანმა, კოფი ანანმა ლავროვს შენიშვნა მისცა და სთხოვა, არ მოეწია. ამაზე მან უპასუხა: „ეს სახლი გაერო-ს ყველა წევრს ეკუთვნის, თქვენ კი მხოლოდ დროებით მართავთ მას“... და მოწევა განაგრძო. 

კოფი ანანი ერთადერთი არაა, ვინც ლავროვის მწარე ენით დაზარალდა. დიპლომატი საკუთარი სახლის საუნაში ინახავს სუვენირს _ ქვას, რომელსაც ამშვენებს წარწერა: „აქ, მინისტრმა ლავროვმა შორს გააგზავნა ბრიტანელი კოლეგა, ჯეკ სტრო“. ეს დიპლომატის მეგობრის ნამუშევარია, რომელიც ამ შემთხვევის მოწმე გამხდარა. ალტაის მდინარე კატუნზე, ყოფილ თანაკურსელებთან ერთად, საწყლოსნო ტურიზმისას, ლავროვს სტროსთან დალაპარაკება სდომებია, მაგრამ ამ უკანასკნელს რამდენჯერმე უყურადღებოდ დაუტოვებია მისი ზარი. „ბოლოს, თავაზიანად ვუთხარი კოლეგას, რომ იმ დღეს მასთან საუბარს ვერ შევძლებდი“, _ ამბობს ლავროვი და ამატებს, რომ მეგობარმა მისი სიტყვები საკმაოდ თავისუფალი ფორმით გადააკეთა~. 

ამავე სტატიის თანახმად, სერგეი ლავროვი, მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობების სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღზრდილი და კარიერული დიპლომატია, რომელმაც საქმიანობა საგარეო საქმეთა სამინისტროში, ყველაზე დაბალი საფეხურიდან დაიწყო და უწყების ხელმძღვანელი გახდა. ეს პოსტი მას უკვე 11 წელია უკავია. ლავროვმა იცის ინგლისური, ფრანგული და სინგალური ენები. ამ უკანასკნელზე, შრი-ლანკაში ლაპარაკობენ, სადაც ლავროვი პირველ უცხოურ მივლინებაში გახლდათ გაგზავნილი. 1994 წელს, ის რუსეთის მუდმივი წარმომადგენელი გახდა გაერო-ში და დაუღალავად შეუდგა კრემლის სტრატეგიული ხაზის გატარებას, რომლისაც თავად ღრმად სწამს: „რუსეთი, როგორც დიდი „დერჟავის“ პოზიციების აღდგენა!“ 

ცნობილია, რომ ლავროვი ეწინააღმდეგება აშშ-ის დომინირებას საერთაშორისო სარბიელზე. ამასთან, მსოფლიოს თავი, ლავროვმა გაერო-ს უსაფრთხოების საბჭოში გამოყენებული უამრავი ვეტოთი დაამახსოვრა, რისთვისაც „მისტერ არა“ შეარქვეს. მისი ერთ-ერთი კერპი, ალექსანდრ გორჩაკოვი გახლავთ, რომელიც რუსეთის იმპერიის საგარეო საქმეთა სამინისტროს, ყირიმის ომში დამარცხების შემდეგ ჩაუდგა სათავეში და, დაახლოებით, 30 წელი მართავდა. 

ლავროვის აზრით, გასული საუკუნის 90-იანი წლები რუსეთისთვის დაკარგული დროა, დრო, როცა ქვეყანა დამცირებული იყო. 

„დღეს კი რუსეთს აქვს შინაგანი ძალა, უფრო ძლიერია ეკონომიკურად და წარმატებით აგვარებს სოციალურ პრობლემებს. ამიტომ რუსეთს შეუძლია, თავს უფლება მისცეს და „თავდაჯერებული“ საგარეო პოლიტიკა გაატაროს“, _ მიიჩნევს ლავროვი. 

პუტინის მარჯვენა ხელის აპოლიტიკური პორტრეტის შტრიხები კი ასეთია: გიმნაზია ვერცხლის მედალზე დაამთავრა. დაოჯახდა სტუდენტობისას, კერძოდ, მესამე კურსზე სწავლისას. ჰყავს ქალიშვილი. გატაცებულია სპორტით, განსაკუთრებით, თხილამურებით, ფეხბურთითა და რაფტინგით. ხანდახან ლექსებსაც წერს. ამასთან, უნდა ვიცოდეთ, რომ ლავროვი მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობების სახელმწიფო ინსტიტუტის ჰიმნის ავტორია, უკრავს გიტარაზე და „აგროვებს“ პოლიტიკურ ანეკდოტებს, რომელთა უმრავლესობა ზეპირად იცის. 

რაც შეეხება ქართველი თანამდებობის პირებისა და ლავროვის ურთიერთობებს, ამ მხრივ, სეზონი თავდაცვის ყოფილმა მინისტრმა, ირაკლი ალასანიამ გახსნა. 

„ირაკლი ალასანიამ, მიუნხენში, უსაფრთხოების კონფერენციაში მიიღო მონაწილეობა. უსაფრთხოების 46-ე კონფერენციაზე, ალასანია სპეციალური სტუმრის სტატუსით იყო მიწვეული.

შეხვედრაზე ევრო-ატლანტიკური ურთიერთობები, ევროპული და გლობალური უსაფრთხოების საკითხები იყო განხილული. 

კონფერენციის ფარგლებში, ალასანიამ ევროპის ქვეყნების მინისტრებთან გამართა შეხვედრები. ის შვედეთის საგარეო საქმეთა მინისტრს, კარლ ბილდტს შეხვდა. როგორც ცნობილი გახდა, ალასანიასგან შვედეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა, აფხაზეთისა და ე.წ. სამხრეთ ოსეთის კონფლიქტთან დაკავშირებით, ამომწურავი ინფორმაცია მიიღო. შეხვედრაზე ასევე, განხილულ იქნა საქართველოში არსებული წინასაარჩევნო პროცესი. 

ალასანიას შეხვედრა ჰქონდა გერმანიის თავდაცვის მინისტრთან, კარლ-თეოდორ გიუტენბერგთან, ამერიკის შეერთებული შტატების სახელმწიფო მდივნის მოადგილესთან, ფილიპ გორდონთან, სენატორებთან _ ჯოზეფ ლიბერმანთან და ჯონ მაკკეინთან. 

ალიანსის ლიდერმა ასევე, შეხვედრა გამართა ამერიკის პრეზიდენტის მრჩეველთან უსაფრთხოების საკითხებში, ჯეიმს ჯონსსთან. 

კიდევ ერთი მნიშვნელოვანი შეხვედრა ირაკლი ალასანიამ, რუსეთის ფედერაციის საგარეო საქმეთა მინისტრთან, სერგეი ლავროვთან გამართა. აღნიშნულ შეხვედრებზე საუბარი შეეხო რუსეთ-საქართველოს კონფლიქტის შემდეგ განვითარებულ მოვლენებს და ევროკავშირის ხელშეწყობით ხელმოწერილი, 12 აგვისტოს შეთანხმების შესრულების აუცილებლობას. 

 

ალასანიას განცხადებით, შეხვედრებზე ყველა ქვეყნის წარმომადგენელმა ხაზგასმით განაცხადა, რომ საქართველოში, თვითმმართველობის არჩევნები დემოკრატიის გამოცდაა, რომელსაც საერთაშორისო თანამეგობრობა აკვირდება. მისი თქმით, ასევე ძალიან დიდი ინტერესია ქვეყნის შიგნით მიმდინარე პროცესების მიმართ, რადგან მიიჩნევენ, რომ მხოლოდ შიდა პროცესების სტაბილურობა და დემოკრატიული რეფორმების გაგრძელება გახდის საქართველოს უსაფრთხოს და ევროპის განუყოფელ ნაწილად აქცევს“, _ იუწყებოდა რამდენიმე წლის წინ, ქართული მედია. 

ალასანიასა და ლავროვის შეხვედრას, ცხადია, ქართულ პოლიტიკურ ველზე დიდი აჟიოტაჟი მოჰყვა. ამ მხრივ, მნიშნელოვანია ექსპერტ მამუკა არეშიძის განცხადება ანუ არეშიძე უშვებდა იმის ალბათობას, რომ ალასანია-ლავროვის შეხვედრა შესაძლოა, გაერო-ში რუსეთის წარმომადგენელმა, ჩურკინმა უზრუნველყო. 

„ვიტალი ჩურკინის დამოკიდებულება ალასანიას მიმართ რომ განსაკუთრებული იყო, ეს ვიცოდი, როცა ირაკლი ალასანია გაერო-ში მუშაობდა. როცა შევარდნაძე საგარეო საქმეთა სამინისტროში მუშაობდა, ვიტალი ჩურკინს შევარდნაძე კარიერულ წინსვლაში ძალიან დაეხმარა, ამით იმას კი არ ვამბობ, რომ ჩურკინი ქართველებზე გიჟდება, მაგრამ როცა ალასანია გაერო-ში იყო, მისდამი ჩურკინის დამოკიდებულება ძალიან დადებითი გახ¬ლდათ. ამაში ცუდს ვერაფერს ვხედავ. მიუხედავად იმისა, რომ 2008 წლის აგვისტოს ომის გამო, ვიტალი ჩურკინს ალასანიამ თავზე დაახურა, ეს იყო აბსოლუტურად სწორი დიპლომატიური აზრთა გაცვლა, მაგრამ ამას გავლენა არ მოუხდენია, რომ ჩურკინს, ალასანიას მიმართ, სიმპათიები შეცვლოდა. 

არ ვიცი, ჩურკინმა ლავროვთან რამდენად დაულაგა ალასანიას ურთიერთობები. უბრალოდ, გაგონილი მაქვს, რომ მიუნხენის ცნობილ კონფერენციაზე მოხდა ალასანიასა და ლავროვის შეხვდრა, მაგრამ საქმე ის გახლავთ, რომ ამაში ცუდს ვერაფერს ვხედავ, არ შეიძლება, შენს მტერსა და მოწინააღმდეგესთან რაიმე ტიპის კონტაქტი არ გქონდეს, სტალინსა და ჰიტლერს შორის არსებობდა კონტაქტი, აშშ-ისა და ჰიტლერის ადმინისტრაცია კონტაქტობდა ერთმანეთთან. ასე რომ, რაღაცა ტიპის კონტაქტები უნდა იყოს. 

სააკაშვილის დარეკილზე, კრემლში ყურმილს არავინ იღებდა და ასეთი ზარები, სხვათა შორის, ძალიან ხშირი იყო... როცა სააკაშვილი პუტინთან ძალიან მჭიდროდ კონტაქტობდა, რა, მან არ იცოდა, ვისთან ჰქონდა საქმე?... ქვეყნისთვის აუცილებელია საქმიანი ურთიერთობები და ამ მხრივ, რაღაც არხები უნდა არსებობდეს“, _ აცხადებდა რამდენიმე წლის წინ, მამუკა არეშიძე. 

ისე, საგულისხმოა, რომ ირაკლი ალასანია თავისი პროდასავლური განწყობებითაა ცნობილია. აქედან გამომდინარე, დღემდე გაუგებარია, რა მიზნით შეხვდა საქართველოს თავდაცვის იმჟამინდელი მინისტრი, რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრ ლავროვს? 

აქვე, ჩნდება მეორე კითხვაც: თუ ლავროვთან შეხვედრის გამო, ანათემას ალასანია არ გადავეცით, იგივე ლავროვთან აუდიენციის გამო, კოცონზე საქართველოს საგარეო საქმეთა მოქმედი მინისტრი რატომ უნდა დავწვათ, მით უმეტეს, რომ არსებული ინფორმაციით, ზალკალიანი-ლავროვის შეხვედრა სპონტანურად ანუ საპირფარეშოს შესასვლელში არ მომხდარა. უფრო მეტიც, როგორც ამბობენ, ამ კომუნიკაციის შესახებ, წინმსწრებად ყველა იმ ადამიანისთვის იყო ცნობილი, ვინც ზურაბიშილს გაეროში ვიზიტისას ახლდა. 

„მივიღეთ ბევრი რეკომენდაცია, რომ ასეთი კომუნიკაცია შემდგარიყო“, _ განაცხადა პრემიერ-მინისტრის მრჩეველმა, ირაკლი ჩიქოვანმა გაეროში, ზალკალიანი-ლავროვის შეხვედრის შემდეგ. 

მისივე თქმით, ქართული მხარის პოზიცია არის ცხადი, რომ მთავარი მიზანია, მოხდეს იმ ვითარების დეესკალაცია, რომელიც არსებობს ოკუპირებულ ტერიტორიებზე და მის მიმდებარედ. 

„დღეს არსებული ვითარება არის უკიდურესად მძიმე და ყველა ჩვენი საერთაშორისო პარტნიორი კარგად ხვდება იმას, რომ საჭირო იყო რაღაც მოქმედება. სწორედ ამ გარემოებებიდან გამომდინარე, ჩვენ მივიღეთ ბევრი რეკომენდაცია ჩვენი საერთაშორისო პარტნიორებისგან, რომ ასეთი კონტაქტი შემდგარიყო. რა თქმა უნდა, ჩვენ გვქონდა კონსულტაციები ჩვენს სტრატეგიულ პარტნიორებთან _ აშშ-სთან, ევროკავშირთან და სხვა მეგობარ ქვეყნებთან. შესაძლებლობებსა და შედეგებზე საუბარი ნაადრევი იქნება. ჩვენ უნდა დაველოდოთ კონკრეტულ განცხადებებს, რომელსაც გააკეთებს საგარეო საქმეთა მინისტრი და შემდგომში ჩვენ გამოვიყენებთ ყველა იმ შესაძლებლობას, რომელიც აუცილებელი იქნება სიტუაციის დეესკალაციისთვის. რა თქმა უნდა, ჩვენი გაცხადებული პოზიციაა, რომ ჩვენ რუსეთთან ურთიერთობაში ვმოქმედებთ საერთაშორისო პარტნიორებთან ერთად~, _ განაცხადა ირაკლი ჩიქოვანმა. პრემიერის მრჩევლის განცხადებით, ნიუ-იორკში შეხვედრის დასრულების შემდეგ, საგარეო საქმეთა მინისტრი გააკეთებს კომენტარს: „ეს ნიშნავს იმას, რომ კომუნიკაცია შედგა და ეს კომუნიკაცია შედგა საერთაშორისო თანამეგობრობის ფასილიტაციით. ეს არის რეალობა, რომლის წინაშეც ვდგავართ. ამგვარი კონტაქტის აუცილებლობა გამოწვეული იყო იმ დაძაბული ვითარებით, რომელიც ოკუპირებულ ტერიტორიებზე არსებობს. რა თქმა უნდა, ჩვენს ინტერესს წარმოადგენს ის, რომ ჟენევის ფორმატში ახალი შესაძლებლობები გავაჩინოთ. ჩვენი ყველა პარტნიორი ცხადად ხედავს, რომ ჟენევის ფორმატი არის პრაქტიკულად შეჩერებული და არანაირი გადაწყვეტილებები არ მიიღება. სწორედ ამის ხელახალი გაძლიერებისთვის გვჭირდებოდა ასეთი კომუნიკაცია. სწორედ ეს იყო მთავარი არგუმენტი, რომელიც ჩვენს პარტნიორებს გააჩნდათ“, _ თქვა ირაკლი ჩიქოვანმა. 

სხვათა შორის, ლავროვთან შეხვედრა მარტო ალასანიას და მის ყოფილ თანაპარტიელ ზალკალიანს კი არა, თავის დროზე, სალომე ზურაბიშვილსაც ჰქონდა. ასე, მაგალითად, 2011 წელს, როცა ზურაბიშვილი პარტია საქართველოს გზას ლიდერობდა, მისმა პრესსამსახურმა გაავრცელა ინფორმაცია, რომ იგეგმებოდა ზურაბიშვილისა და ლავროვის შეხვედრა: 

„შეხვედრა, რომელიც მოსკოვში შედგება, ირანის თემატიკას შეეხება“, _ იუწყებოდა მაშინ ზურაბიშვილის პრესსამსახური და დასძენდა, რომ ამ აუციენციაზე მხარეები საქართველოს არ ახსენებდნენ. 

სხვათა შორის, ზურაბიშვილი ლავროვს მაშინაც შეხვდა, როცა ნაციონალური მოძრაობის ხელისუფლებაში ყოფნისას, საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის პოსტი ეკავა. გასულ წელს ანუ საპრეზიდენტო კამპანიის დროს, ზურაბიშვილმა ეს შეხვედრა გაიხსენა და განაცხადა: 

„ჩემზე ყველაფერს ამბობენ და იგონებენ. დღეს საუბრობენ, რომ ქართული ენა არ ვიცი, მაგრამ არ ახსოვთ, რომ ლავროვს ქართულად ველაპარაკე... მგონი, ჩემს გარდა, არცერთ საგარეო საქმეთა მინისტრს, პრეზიდენტს არც მოლაპარაკებებზე და არც შეხვედრებზე, ქართულად არ ულაპარაკია. შეიძლება, შეცდომით ვსაუბრობ ხოლმე, მე არ მაქვს პრეტენზია, რომ ჩემი ქართული უშეცდომოა, მათ შორის, ჩემი შვილების მეტყველება, მაგრამ ძალიან ამაყი ვარ, რომ ისინი ქართულად საუბრობენ“. 

ზურაბიშვილმა საარჩევნო კამპანიის დროს, ლავროვთან შეხვედრის უცნობი დეტალებიც გააცნო საზოგადოებას და თქვა: 

„როცა პირველი შეხვედრისას ერთი-ერთზე დავრჩით, ასეთი კითხვა დამისვა: „თქვენ გინდათ, რომ რუსეთი რაღაცნაირად დააკნინოთ და აჩვენოთ მსოფლიოს, რომ გაგვყარეთ ქვეყნიდან. ამაზე რას მიპასუხებთ?“ 

მე ვუთხარი, რომ ეს არ არის ჩვენი თვითმიზანი, რომ სუვერენული და დამოუკიდებელი ქვეყანა ვერ იარსებებს, თუ თავის ტერიტორიაზე ეყოლება უცხო ქვეყნის სამხედრო ბაზები. ეს არის ის, რაც ჩვენ გვამოძრავებს-მეთქი. 

ამის შემდეგ, მეც მივმართე, მეც ვკითხე: თქვენ რას აპირებთ? როგორც წარსულში იყო მუდმივად, ჩვენ გულწრფელად ვაწერდით ხელს ამა თუ იმ ხელშეკრულებას და მერე თქვენ ამას ზურგს აქცევდით და მთავრდებოდა იმით, რომ შემოდიოდით ქვეყანაში. 

ამაზე მითხრა, არა, არაო!“ 

ზურაბიშვილის თქმითვე, 2005 წელს გამართული შეხვედრის შემდეგ, რუსეთმა, პირველ ეტაპზე, მართლაც, შეასრულა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება ანუ საქართველოდან სამხედრო ბაზები გაიყვანა, მაგრამ „მერე მოვიდა 2008 წელი და ისევ შემოგვესივნენ“. 

„ეს არის ძალიან რთული ისტორია, თუმცა ჩვენ რაღაც მომენტში, კვლავ უნდა გავყვეთ მშვიდობიანი მოლაპარაკებების გზას, კიდევ უფრო ფრთხილად და კიდევ უფრო დიდი გამბედაობით“, _ თქვა გასულ წელს ზურაბიშვილმა. 

მოკლედ, შეიძლება, თამამად ვთქვათ, რომ სერგეი ლავროვს, თანამედროვე ქართულ პოლიტიკაში, ზუსტად ისეთივე მისია აქვს, რა მისიაც თავის დროზე, ლავროვის წინმორბედ იგორ ივანოვს ჰქონდა _ ვისაც უახლესი წარსული არ დავიწყებია, ეხსომება, რომ „ვარდების რევოლუციის“ ბედი, სწორედ იგორ ივანოვმა გადაწვიტა ანუ სანამ ცხონებული შევარდნაძე პრეზიდენტობიდან გადადგებოდა და იტყოდა, შინ მივდივარო, თბილისში იგორ ივანოვი ჩამოვიდა, რომელიც აწ განსვენებულმა ზურაბ ჟვანიამ პარლამენტის წინ, მიტინგზე მიიყვანა. ივანოვის თბილისში ვიზიტამდე კი, იმხანად ნაციონალი და ახლა გამარჯვებული საქართველოს ერთ-ერთი ლიდერი, კოტე კემულარია მოსკოვში იმყოფებოდა. ამბობენ, რომ ივანოვის თბილისური ვიზიტი, სწორედ კემულარიამ, ასე ვთქვათ, დაგეგმა. 

„ვარდების რევოლუციიდან“ რამდენიმე თვის შემდეგ, ივანოვი საქართველოში კიდევ ერთხელ ჩამოვა, თუმცა ამჯერად, მისი „დაშვების ადგილი“ თბილისი კი არა, ბათუმი იქნება და... ბათუმიდან მოსკოვში, ასლან აბაშიძესთან ერთად გაფრინდება. 

ასე და ამგვარად, რაც უნდა ვიძახოთ, რუსეთი ოკუპანტიაო და, მართლაც, ასეა, თვალი იმ რეალობასაც უნდა გავუსწოროთ, რომ ქართველი პოლიტიკოსები, რუსული პოლიტიკის მთავარ მოთამაშეებს საჯაროდ, თუ ფარულად ხვდებიან და, ეშმაკმა უწყის, ამ შეხვედრების „კადრს მიღმა“, რა გადაწყვეტილებები მიიღება!

ნინო დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 02 Oct 2019 12:03:01 +0400
რატომ არის მნიშვნელოვანი თარიღი 2012 წლის 1 ოქტომბერი http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6356-რატომ-არის-მნიშვნელოვანი-თარიღი-2012-წლის-1-ოქტომბერი.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6356-რატომ-არის-მნიშვნელოვანი-თარიღი-2012-წლის-1-ოქტომბერი.html

პირველი არჩევნები, რომელშიც მმართველი პარტია დამარცხდა და ხელისუფლება რევოლუციის გარეშე შეიცვალა

2012 წლის 1 ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნებიდან, 7 წელი გავიდა. რატომ არის ეს არჩევნები მნიშვნელოვანი? იმიტომ, რომ საქართველოს უახლეს ისტორიაში, პრაქტიკულად, პირველად მოხდა, როდესაც ხელისუფლება არეულობისა და რევოლუციის გარეშე ანუ მშვიდობინად შეიცვალა. ამასთან, ჩვენი ქვეყნის ისტორიაში, 90-იანი წლებიდან მოყოლებული, ეს პირველი შემთხვევა იყო, როცა მმართველი პარტია დამარცხდა, დამარცხდა იმის მიუხედავად, რომ საარჩევნო გარემო პოლარიზებული იყო. 

ყველაფერი კი 2010 წელს დაიწყო, როცა კონსტიტუციაში ცვლილებები შევიდა და ამით, 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნების მნიშვნელობა გაზარდა ანუ 2013 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგ, მთავრობის დაკომპლექტება მთლიანად პარლამენტის უფლებამოსილებაში უნდა გადასულიყო. სწორედ ამიტომ, 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებისთვის მზადება, ჯერ კიდევ 2011 წლის ზამთარში დაიწყო, როცა 8 პოლიტიკური პარტიის გაერთიანება ე.წ. ოპოზიციური რვიანი შეიქმნა და ეს გაერთიანება, საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესების მიზნით, იმდროინდელ ხელისუფლებასთან თანამშრომლობდა. 2011 წლის ზაფხულში, „რვიანი“ დაიშალა, საარჩევნო კოდექსზე შეთანხმებას კი შემდეგმა პარტიებმა მიაღწიეს _ ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა, ქრისტიან-დემოკრატიული მოძრაობა, ახალი მემარჯვენეები, ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია და ,,ჩვენ თვითონ''. 

2011 წლის ოქტომბერში, პოლიტიკური მიზნები და არჩევნებში მონაწილეობის სურვილი გამოთქვა ბიზნესმენმა ბიძინა ივანიშვილმა, რომელიც მანამდე, ცხოვრების არასაჯარო სტილით იყო ცნობილი. 11 ოქტომბერს, სამოქალაქო რეესტრის სააგენტომ განაცხადა, რომ ივანიშვილმა საქართველოს მოქალაქეობა დაკარგა. პარალელურად, ივანიშვილმა ჩამოყალიბა პარტია „ქართული ოცნება _ დემოკრატიული საქართველო“ და შექმნა კოალიცია „ქართული ოცნება“, რომელშიც გაერთიანდა 6 პარტია. კოალიცია იქცა მმართველი ძალის ანუ ნაციონალური მოძრაობის ძირითად კონკურენტად. წინასაარჩევნო პერიოდში, ხელახლა დაიწყო მაუწყებლობა ტელეკომპანია „მეცხრე არხმა“, რომლის ფუნქციონირებაც ივანიშვილის სახელთან იყო დაკავშირებული. 2012 წლის ზაფხულში, ხელისუფლებამ დააყადაღა კომპანია, რომელიც „მეცხრე არხის“ მაუწყებლობის გაფართოებას სატელიტური თეფშების საშუალებით გეგმავდა. ამასთან, წინასაარჩევნო პერიოდში, სახელმწიფო აუდიტის სამსახურმა, ამომრჩეველთა მოსყიდვის ბრალდებით, დააჯარიმა ივანიშვილის კოალიციის 100 მომხრე და თავად ივანიშვილს, მრავალმილიონიანი ჯარიმა დააკისრა. სექტემბერში გახშირდა პოლიტიკურად აქტიური ადამიანების დაკავებისა და ადმინისტრაციული პატიმრობის შემთხვევები, რასაც ოპოზიციური პარტიები და უფლებადამცველი ორგანიზაციები პოლიტიკურ დევნად აფასებდნენ. ადგილობრივი სადამკვირვებლო ორგანიზაციების შეფასებით, წინასაარჩევნო გარემო მკვეთრად უთანასწორო იყო. წინასაარჩევნო გარემოს, აგრეთვე, საერთაშორისო სადამკვირვებლო მისიებიც აფასებდნენ. ეუთო-ს სადამკვირვებლო მისიამ წინასაარჩევნო გარემო შეაფასა, როგორც პოლარიზებული, ორი ძირითადი პოლიტიკური ძალის ქმედებებს კი „კონფრონტაციული და უხეში“ უწოდა. ყველაფერ ამის მიუხედავად, 2012 წლის 1 ოქტომბრის საღამოს ანუ საარჩევნო უბნების დახურვისთანავე გამოქვეყნებულმა ეგზიტპოლის შედეგებმა ნათელჰყო, რომ არჩევნებში „ოცნებამ“ გაიმარჯვა

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 02 Oct 2019 12:02:55 +0400
26 წელი სოხუმის დაცემიდან _ ქართველების გენოციდის საქმე, რომელიც დღემდე თაროზეა შემოდებული http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6347-26-წელი-სოხუმის-დაცემიდან-_-ქართველების-გენოციდის-საქმე,-რომელიც-დღემდე-თაროზეა-შემოდებული.html http://versia.ge/2013-07-31-11-22-32/item/6347-26-წელი-სოხუმის-დაცემიდან-_-ქართველების-გენოციდის-საქმე,-რომელიც-დღემდე-თაროზეა-შემოდებული.html

აფხაზეთის ომის შოკისმომგვრელი ქრონიკა

27 სექტემბრის სევდა _ სოხუმის დაცემიდან 26 წელი გავიდა... 

ზეგ, 27 სექტემბერია... 

ზეგ, სოხუმი უნდა დაეცეს... 

ზეგ, საქართველოს უახლეს ისტორიაში ერთ-ერთი, ყველაზე ტრაგიკული და სისხლიანი დღე გათენდება, დღე, რომელიც ჩვენი ისედაც ტანჯული ქვეყნის ჩარხს კიდევ უფრო უკუღმა დაატრიალებს! 

ზეგ, სოხუმის დაცემიდან 26 წელი შესრულდება და... პოლიტიკური ელიტის წარმომადგენლები მწუხარე სახეებით მივლენ და საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისთვის დაღუპულ ათობით, ასობით და ათასობით ჯარისკაცს გაიხსენებენ, მაგრამ ყასიდადაც არავის მოუვა აზრად, რომ თუნდაც რიტორიკული კითხვა დასვას _ რა ბედი ეწია სისხლის სამართლის საქმეს, რომელიც აგერ, უკვე ორ ათეულ წელზე მეტია, აღძრულია და რომელი საქმითაც აფხაზეთში ქართველთა გენოციდი უნდა დადგენილიყო. აი, სწორედ ამ ყველაფრიდან იქმნება შთაბეჭდილება, რომ საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობასა და ოკუპაციას მავანნი პოლიტიკური სპეკულაციებისთვის იყენებენ, თორემ სინამდვილეში, სულ არ აინტერესებთ, აფხაზეთი რატომ, როგორ დავკარგეთ, ან სულაც, იგივე სოხუმის დაცემის საბაბი, დიდი ღალატი ხომ არ გახდა?! 

ამ კითხვებზე პასუხები საზოგადოებას, შესაძლოა, აქვს, მაგრამ ყველაფერი გამოძიებამ უნდა დაადგინოს, გამოძიება კი, წლებია დუმს. როგორც იტყვიან, უდანაშაულობის პრეზუმპციას არც ჩვენ დავარღვევთ და, უბრალოდ, აფხაზეთის ომისა და ასევე, სოხუმის დაცემის სისხლიან ქრონიკას გაგახსენებთ!

1993 წლის 27 სექტემბერს, რუსეთის მიერ ინსპირირებული ქართულ-აფხაზური კონფლიქტის ისტორიაში ბოლო, გადამწყვეტი ბრძოლა მოხდა, რომლის შედეგადაც, საქართველოს განიარაღებულმა ძალებმა, შეიარაღებულ აფხაზ სეპარატისტებს, ჩრდილოკავკასიელ დაქირავებულ მებრძოლებს, კაზაკთა რაზმებსა და რუსეთის ფედერაციის შეიარაღებულ ძალებს წინააღმდეგობა ვეღარ გაუწიეს. სოხუმზე შტურმი გუდაუთაში დაბანაკებულმა რუსეთის არმიის 345-ე საჰაერო-სადესანტო ბატალიონმა დაიწყო. 

26 წლის წინ, 1993 წლის 16 სექტემბერს, აფხაზმა სეპარატისტებმა, ჩრდილოკავკასიელ მებრძოლებთან, კაზაკთა ფორმირებებსა და რუსეთის ფედერაციის რეგულარული არმიის ნაწილებთან ერთად, ბორის ელცინის შუამდგომლობით, ედუარდ შევარდნაძესა და ვლადისლავ არძინბას შორის სოჭში, 27 ივლისს გაფორმებული თავდაუსხმელობის, ცეცხლის შეწყვეტისა და სამხედრო ტექნიკის კონფლიქტის ზონიდან გაყვანის შესახებ შეთანხმება დაარღვიეს და აფხაზეთში, პრაქტიკულად, უიარაღოდ დარჩენილ ქართველ მებრძოლებზე იერიში მიიტანეს. 

რუსეთის შუამავლობით შემუშავებული დოკუმენტის მიხედვით, აფხაზეთს ტოვებდა ყველა დაქირავებული მებრძოლი და მძიმე ტექნიკა, აგრეთვე, საქართველოს შეიარაღებული ფორმირებების უმეტესობა. 

სოხუმიდან უნდა გასულიყო ქართული არმიის ჯავშანტექნიკა და არტილერია. აფხაზური ტექნიკის გაყვანაზე კონტროლი, აფხაზეთში იმ დროისთვის დისლოცირებულ რუსულ ნაწილებს დაევალა. 

,,ქართველებს ტექნიკა და მძიმე შეიარაღება ქალაქიდან გაჰყავდათ, ჩვენ კი, კამერის წინ, მხოლოდ ერთ ნაღმტყორცნს დავაგორებდით იქით-აქეთ და ამით ტექნიკის გაყვანის იმიტაციას ვქმნიდით'', _ ნათქვამია აფხაზური მხარის მიერ, შეთანხმების შესრულების შესახებ, ერთ-ერთი დაქირავებული ბოევიკის მოგონებებში. 

საქართველოს შეიარაღებულმა ძალებმა მტერს წინააღმდეგობა ვერ გაუწიეს, ვინაიდან ქართული მხარის მიერ, ზემოხსენებული შეთანხმების ზედმიწევნით შესრულების გამო, ქართველი მებრძოლები განიარაღებულნი იყვნენ. სოხუმიდან, მისი შემოგარენიდან და აფხაზეთის თითქმის ყველა რაიონიდან კი, ქართველებს საბრძოლო ტექნიკა გაყვანილი ჰყავდათ. 

27 სექტემბერს, მტერმა ფართომასშტაბიანი იერიში მიიტანა აფხაზეთის დედაქალაქზე ზღვიდან, ჰაერიდან და ხმელეთიდან. სოხუმის დაკავებიდან რამდენიმე დღეში, მტერმა თითქმის მთელი აფხაზეთის ტერიტორია დაიკავა. 

სეპარატისტებმა ადგილობრივი მთავრობის წევრები, რომლებმაც გაქცევაზე უარი განაცხადეს, მთავრობის სახლის წინ დახვრიტეს. 

* * * 

აფხაზეთში შეიარაღებული დაპირისპირება 1992 წლის 14 აგვისტოს დაიწყო. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ეროვნულ გვარდიას, რომელიც აფხაზეთის ტერიტორიაზე, სოჭი-ინგირის სარკინიგზო მონაკვეთის დასაცავად შევიდა, აფხაზეთის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარის, ვლადისლავ არძინბას განკარგულებით შექმნილმა ,,აფხაზურმა გვარდიამ'', ოჩამჩირის რაიონის სოფელ ოხურეისთან ცეცხლი გაუხსნა. აფხაზეთში ეროვნული გვარდიის შეყვანა, ვლადისლავ არძინბასთან, 11 აგვისტოს მიღებული შეთანხმებით გადაწყდა, თუმცა ,,აფხაზურმა გვარდიამ'', საქართველოს ეროვნულ გვარდიას აფხაზეთის ტერიტორიაზე გადაადგილებისას, წინააღმდეგობა ოჩამჩირისა და გულრიფშის რაიონებსა და ქალაქ სოხუმში გაუწია, რასაც აფხაზეთში საომარი მოქმედებების დაწყება მოჰყვა.

საომარ მოქმედებებში ავიაცია, არტილერია და ტანკები ჩაერთო. აფხაზური მხარის გაღიზიანება, რკინიგზის დაცვის მიზნით, რეგიონში საქართველოს მილიციის შეყვანამ განაპირობა. 

* * * 

აფხაზეთში სამხედრო დაპირისპირება 13 თვესა და 13 დღეს გაგრძელდა. 

1993 წლის მარტის პირველ რიცხვებში, სომხური ორგანიზაციების _ ,,კრინკისა'' და ,,მაშტოცის'' ინიციატივით, აფხაზეთში, მარშალ ბაგრამიანის სახელობის სომხური ბატალიონი შეიქმნა. ბატალიონი ქართველების მიმართ განსაკუთრებული სისასტიკით გამოირჩეოდა და აქტიურად მონაწილეობდა ქართველთა გენოციდში. ბატალიონში 500-ზე მეტი მებრძოლი ირიცხებოდა. ბატალიონის მეთაური იყო ვაგარშაკ არამის ძე კისიანი. სომხური ბატალიონი ყველა მნიშვნელოვან საბრძოლო ოპერაციაში მონაწილეობდა. 

საომარ მოქმედებებში, ასევე, მონაწილეობდნენ დაქირავებულები სირიიდან, იორდანიიდან, თურქეთიდან, დნესტრისპირეთიდან, ყარაბაღიდან. გარდა ამისა, საქართველოს წინააღმდეგ იბრძოდა რუსეთის თავდაცვის სამინისტროს 345-ე სადესანტო პოლკი, გუდაუთაში დისლოცირებული სამხედრო-საჰაერო ძალების ესკადრილია, ოჩამჩირესა და გუმისთაზე დისლოცირებული რუსეთის თავდაცვის სამინისტროს ბატალიონები. ბრძოლების დროს, მოწინააღმდეგეს ეხმარებოდნენ რუსეთის სამხედრო-საზღვაო ძალების ხომალდები. 

* * * 

1994 წლის 14 მაისს, მოსკოვში, ქართულ-აფხაზურ მხარეებს შორის ცეცხლის შეწყვეტის თაობაზე, კიდევ ერთი ხელშეკრულება დაიდო. ამ ხელშეკრულების საფუძველზე, ქართულ-აფხაზური კონფლიქტის ზონაში, დსთ-ის სამშვიდობო ძალები განლაგდნენ. 

 

დაუზუსტებელი მონაცემებით, ქართულ-აფხაზური კონფლიქტის დროს, 16 ათასი ადამიანი დაიღუპა _ 10 000 ქართველი და 4 000 აფხაზი. ომამდე რეგიონში, 537 000 მოქალაქე ცხოვრობდა, დღეს აფხაზეთიდან 300 ათასამდე ადამიანია დევნილი. 

აფხაზეთის მთელ ტერიტორიაზე, სტატისტიკური მონაცემებით, სულ დაღუპულია 3 368 მშვიდობიანი მოქალაქე, მათ შორის, 99 _ რუსი, 35 _ სომეხი, 23 _ უკრაინელი, 22 _ ბერძენი, 18 _ ებრაელი, 15 _ აფხაზი, 4 _ აზერბაიჯანელი, 1 _ ესტონელი და 1 _ მოლდაველი ეროვნების მშვიდობიანი მოქალაქე. დანარჩენი 3 150 კი, ეროვნებით ქართველია. 

გაგრა და გაგრის რაიონი _ წამებით, განსაკუთრებული სისასტიკით მოკლული და დახვრეტილია სულ 366 მშვიდობიანი მოქალაქე, მათ შორის, ყველაზე ასაკოვანი 99 წლისაა, ყველაზე მცირეწლოვანი კი _ 12-ის. 

გაგრასა და გაგრის რაიონში დახოცილი მშვიდობიანი მოქალაქეებიდან, დაღუპულია 16 არაქართველი ეროვნების მოქალაქე, მათ შორის, 8 _ რუსი, 4 _ სომეხი, 2 _ უკრაინელი, 1 _ აფხაზი და 1 _ აზერბაიჯანელი. დანარჩენი 350 მშვიდობიანი მოქალაქე ქართველია. გაგრისა და გაგრის რაიონის მშვიდობიანი მოქალაქეების აბსოლუტური უმრავლესობა, სასტიკი წამებითაა მოკლული, ან ადგილზე დახვრეტილი. 

გუდაუთა და გუდაუთის რაიონი _ 107 მშვიდობიანი მოქალაქე. ყველაზე ასაკოვანი 90 წლის, ახალგაზრდა _ 21 წლის. დახვრეტილი 107 მშვიდობიანი მოქალაქიდან, 1 რუსი ეროვნებისაა, 4 _ ებრაელი, დანარჩენი 102 _ ქართველია. 

სოხუმის რაიონი _ 331 მშვიდობიანი მოქალაქე, მათ შორის, ყველაზე ხანდაზმული 86 წლის, ყველაზე მცირეწლოვანი _ 3 წლის. დახვრეტილი 331 მშვიდობიანი მოქალაქიდან, 11 _ ბერძენია, 9 _ რუსი, 4 _ სომეხი, 3 _ უკრაინელი, 1 _ აფხაზი და 1 _ ებრაელი, დანარჩენი 302 _ ქართველია. 

ქალაქი სოხუმი _ 856 მშვიდობიანი მოქალაქე, მათ შორის, ყველაზე ხანდაზმული 99 წლის, მცირეწლოვანი _ 12 წლის. სოხუმის 856 მშვიდობიანი მოქალაქიდან, ქართველთა თანაგრძნობისთვის, აფხაზი, რუსი და ჩრდილოკავკასიელი ბოევიკების მიერ, მოკლულია 57 _ რუსი ეროვნების მოქალაქე, 20 _ სომეხი, 14 _ უკრაინელი, 10 _ აფხაზი, 9 _ ბერძენი, 7 _ ებრაელი და 2 _ აზერბაიჯანელი. დანარჩენი 737 მოკლული კი, ქართველია. 

გულრიფშის რაიონი _ 549 მშვიდობიანი მოქალაქე. ყველაზე ხნიერი 92 წლის, ახალგაზრდა _ 3 წლის. გულრიფშის რაიონში, აფხაზი სეპარატისტების ხელით მოკლულია 12 _ რუსი, 7 _ სომეხი, 2 _ ბერძენი, 2 _ უკრაინელი, 1 _ აზერბაიჯანელი, 1 _ ესტონელი, 1 _ ებრაელი, 1 _ მოლდაველი, დანარჩენი _ ქართველი. 

ოჩამჩირე და ოჩამჩირის რაიონი _ 325 მშვიდობიანი მოქალაქე, მათ შორის, ყველაზე ხნიერი 80 წლის, ახალგაზრდა _ 7 წლის. ოჩამჩირის რაიონში დაღუპულ მშვიდობიან მოქალაქეთაგან 7 _ რუსია, 4 _ ებრაელი, 2 _ აფხაზი და 1 _ უკრაინელი, დანარჩენი _ ქართველი. 

ქალაქი ტყვარჩელი _ 22 მშვიდობიანი მოქალაქე, მათ შორის, ყველაზე ხნიერი _ 72 წლის, ყველაზე ახალგაზრდა _ 33 წლის. აქ დაღუპულია რუსი ეროვნების ერთი მოქალაქე, დანარჩენი _ ქართველი. 

გალი და გალის რაიონი _ 337 მშვიდობიანი მოქალაქე, მათ შორის, ყველაზე ხანდაზმული _ 88 წლის, ყველაზე ახალგაზრდა _ 8 წლის. აქ დაღუპულია 4 _ რუსი, 1 _ აფხაზი, 1 _ ებრაელი და 1 _ უკრაინელი, დანარჩენი _ ქართველი. 

* * * 

რუსეთის ჯარების ნაწილები, რომლებიც რუსეთს საკავშირო შეიარაღებული ძალების გადანაწილების შედეგად ერგო, კონფლიქტის დაწყების დღიდანვე, აფხაზურ ფორმირებებს არაოფიციალურად გვერდში ედგნენ და ყველა შესაძლო დახმარებას უწევდნენ. მეტიც, თვითმხილველთა და საქართველოს ოფიციალურ პირთა დაბეჯითებული მტკიცებით, სოხუმზე შტურმი, გუდაუთაში დაბანაკებულმა რუსეთის არმიის 345-ე საჰაერო-სადესანტო ბატალიონმა დაიწყო. 

* * * 

მთელი ომის განმავლობაში, საქართველოს წინააღმდეგ უახლესი სამხედრო ტექნიკა, ავიაცია და არტილერია გამოიყენეს, რომელიც დიდძალი ფოტო და ვიდეომასალის, ასევე, თვითმხილველთა მტკიცებით, რუსეთის არმიის კუთვნილება იყო, აფხაზებს კი, მსგავსი შეიარაღება არასოდეს ჰქონიათ. 

უამრავი დადასტურებული ფაქტით, სწორედ რუსეთის თვითმფრინავები ბომბავდნენ ქართველების პოზიციებს, რუსული საზღვაო ფლოტი კი, დესანტის გადასხმას უზრუნველყოფდა. 

მთიდან ჩამოსულ დაქირავებულებს, რომლებისთვისაც ფულის გადახდის საშუალება არავის ჰქონდა, მოროდიორობის უფლება მისცეს. 

ეთნოწმენდის საშინელმა ტალღამ გადაუარა აფხაზეთს _ არ ინდობდნენ არც ქალებს და არც ჩვილებს. გამოჭრილი ყელიდან, ქართველს ენას უღებდნენ და გულმკერდზე აფენდნენ _ ამ პროცედურას ,,კოლუმბიური ჰალსტუხები'' ეწოდებოდა. 

ვიდრე რუსეთის თვითმფრინავები აფხაზეთს ბომბავდნენ, აფხაზები ქართველთა გვამებზე ,,კოლუმბიური ჰალტუხების'' შეკვრით იყვნენ დაკავებულნი. 

* * * 

,,...ბათუმის ზღვა ავისმომასწავებლად მშვიდია... 

სანაპიროზე ქალი დგას და უსასრულობას მიშტერებია... 

ეს ქალი აფხაზია _ მარი შამბა... 

მარი სოხუმში დაიბადა და გაიზარდა, მაგრამ 20 წელზე მეტია, მშობლიური ქალაქი არ უნახავს. 

არა, იქაურობა ენატრება, მაგრამ იცის, გაპარტახებული სოხუმი გულს მოუკლავს. ამიტომაც, არ ჩადის... 

ომის შემდეგ, თბილისში რამდენჯერმე ჩამოვიდა... 

ერთი წლის წინ, ქართველი კაცი შეუყვარდა _ მერაბ ბლადაძე, მოსკოვში ყველაფერი მიატოვა და ბათუმში გადმოსახლდა... 

_ მარი, ზღვას ელაპარაკები? _ ვეკითხები. 

_ ჰო, _ თავს მიქნევს. 

_ სოხუმზე? 

_ არ გეტყვი, _ იღიმება აფხაზი ქალი და ახლა თავად მეკითხება, _ შენს წიგნს რა ერქმევა? 

_ რა იცი, რომ წიგნს ვწერ? _ სიტყვას ბანზე ვუგდებ. 

_ მერაბმა მითხრა... 

_ მერაბმა ისიც გითხრა, ,,წითელი ჩრდილების'' მთავარი პერსონაჟი ვინ არის? _ ვინტერესდები. 

_ მერაბი არაფერს მიმალავს, _ აფხაზი ქალი ისევ იღიმება... 

_ თბილისში რომ დავბრუნდები, ზურაბს შამბას ქალზე ვუამბობ, _ მარის გასაგონად კი არა, უფრო ჩემთვის ვამბობ... 

ფიქრი, უფრო სწორად, შემთხვევითობის ფილოსოფია მიყოლიებს _ ამას წინათ, მე და ცეკა-ს ყოფილი ანალიტიკოსი, აფხაზეთისა და აგვისტოს ხუთდღიან ომებზე ვსაუბრობდით. ზურაბმა 300 ათასი ქართველი დევნილი ახსენა. მარიც ხომ დევნილია, ოღონდ _ აფხაზი დევნილი, რომელიც საკუთარი ქალაქიდან, ვიღაც ბოროტი გენიის ,,კაპრიზების'' გამო გააგდეს. 

_ სოხუმში ეროვნება არ არსებობდა. ჩემს კლასში ქართველებიც სწავლობდნენ, აფხაზებიც, ბერძნებიც, სომხებიც, რუსებიც, მაგრამ ჩვენ, ყველანი ,,სოხუმჩანები'' ვიყავით, _ ამოიოხრა შამბას ქალმა, _ მგონია, რომ ომი არც რუსებს უნდოდათ. 

_ აბა, ომი ვის უნდოდა? _ ჩავეძიე. 

მარიმ ხმა აღარ გამცა, უსასრულობას მზერა მოსწყვიტა, ზღვას ზურგი აქცია, თანამეცხედრეს ხელკავი გამოსდო და გეზი ბულვარისკენ აიღო...'' 

ესაა ამონარიდი ჩემი გამოუქვეყნებელი პოლიტიკურ-დოკუმენტური რომანიდან, რომელსაც ,,წითელი ჩრდილები'' ჰქვია... 

ორ დღეში, 27 სექტემბერია _ სოხუმის დაცემის დღე... 

26 წელი გავიდა იმ ავბედითი დღიდან... 

რა და როგორ იყო? _ ამას ისტორია განსჯის... 

ფაქტი ერთია: საქართველოს ძირძველ მიწაზე, უცხოტომელები როკავენ... 

ორ დღეში, 27 სექტემბერია _ ქართველთა ერთ-ერთი, ყველაზე დიდი სევდა და ტკივილი... 

ჟიული შარტავა... 

მამია ალასანია... 

და კიდევ, ათობით, ასობით, ათასობით უცნობი გმირი, გმირი, რომელმაც სამშობლოსთვის თავი უყოყმანოდ, დაუფიქრებლად გასწირა... 

27 სექტემბერს სოხუმი დაეცა, მაგრამ იმ დღეს ბრძოლა არ დამთავრებულა... 

ახლაც ომია, ომი ჩვენი თვითმყოფადობის შესანარჩუნებლად... 

დაცემის დღეს არ ზეიმობენ... 

ამ დღეს, უბრალოდ, იხსენებენ... 

დიახ, მომავალმა თაობებმა უნდა იცოდნენ, რომ... მაშინ, შორეული 93-ის 27 სექტემბერს, გადამთიელებმა ქართველთა მოკვეთილი თავებით ფეხბურთი ითამაშეს! 

ეს ჩვენი ისტორიაა, მძიმე, სისხლიანი ისტორია... 

ორ დღეში, 27 სექტემბერია... 

26 წლის წინ, 27 სექტემბერს, სოხუმი დაეცა... 

ალბათ, მოვა დრო და 27 სექტემბერი დაცემის კი არა, ღირსების აღდგენის დღე გახდება!

ნათია დოლიძე

]]>
versiaprinti@yahoo.com (super admin) პოლიტიკა Wed, 25 Sep 2019 11:13:38 +0400